II SA/Rz 1023/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ WSA Magdalena Józefczyk Protokolant specjalista Anna Mazurek -Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2017 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, że świadczenia z funduszu alimentacyjnego są nienależnie pobranymi i zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Burmistrza [....] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej M. K. kwotę 580 zł /słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 1023/17 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi MK jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] uznającą za nienależnie pobrane świadczenia z funduszu alimentacyjnego i zobowiązująca MK do ich zwrotu. W podstawie prawnej tej decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) – dalej: "k.p.a." oraz art. 27 ust. 7 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 489, ze zm.) – dalej "ustawa". Z jej uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wynika, że MK pobierała świadczenia z funduszu alimentacyjnego w wysokości po 300 zł miesięcznie przyznane na rzecz synów: SK TK, na okres od 1 października 2014 r. do 30 września 2015 r., decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...]. W dniu 2.03.2015 r. MK zwróciła się z wnioskiem o świadczenia rodzinne w związku z urodzeniem w dniu 18.02.2015 r. swojego trzeciego dziecka – MP. We wniosku wśród członków rodziny wpisała JP, który w okresie od 1.04.2015 r. do 31.10.2015 r. przebywał w Norwegii i w tym okresie był tam zatrudniony, osiągając wynagrodzenie w wysokości 18 180 koron norweskich. Po przeliczeniu na złote polskie wg kursu NBP na dzień 29 maja 2015 r., dochód JP wyniósł 8.820,94 zł, a po doliczeniu ww. dochodu do dochodu MK, dochód rodziny wniósł 10.993,49 zł. Tym samym miesięczny dochód na osobę w rodzinie wyniósł 2.198,70 zł i przekracza kryterium dochodowe uprawniające do pobierania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, które wynosi 725,00 zł na osobę w rodzinie. Natomiast doliczając wynagrodzenie JP w wysokości podanej przez niego w oświadczeniu z 14.03.2017 r., tj. 18 800 koron norweskich, miesięczny dochód na osobę w rodzinie wyniósł 2.258,86 zł. Zdaniem organu I instancji, okoliczność ta powoduje, że świadczenia z funduszu alimentacyjnego wypłacone MK uznać należało za świadczenia nienależnie pobrane, gdyż w myśl art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 489 z późn. zm.), zostały jej wypłacone pomimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie albo wstrzymanie wypłaty świadczenia w całości lub w części. Po dokonaniu tych ustaleń Burmistrz [...] decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] stwierdził, że świadczenia z funduszu alimentacyjnego w kwocie 2.400 zł, pobrane w okresie od 1 czerwca 2015 r. do 30 września 2015 r. na podstawie wymienionej wyżej decyzji z dnia [...] października 2014 r., są świadczeniami nienależnie pobranymi i jednocześnie zobowiązał MK do ich zwrotu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. MK wniosła odwołanie od tej decyzji kwestionując poprawność przyjętego przez organ sposobu wyliczenia dochodu rodziny. Zdaniem odwołującej w realiach opisywanej sprawy brak było podstaw do zaliczenia JP jako członka jej rodziny. Ustawodawca definiując w ustawie o pomocy osobom uprawnionym do alimentów bowiem pojęcie "rodziny" uwzględnia status prawny osób wchodzących w skład rodziny, a nie stan faktyczny lub przesłankę wspólnego gospodarowania. Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji wydał zaskarżone odwołaniem rozstrzygnięcie w oparciu o poprawnie ustalony stan faktyczny sprawy, w tym na podstawie właściwie przyjętej metodyki wyliczenia dochodu przypadającego na osobę w rodzinie odwołującej. W ocenie Kolegium odwołująca błędnie przyjmuje, że elementem stanu faktycznego określonego w zawartej w art. 2 pkt 12 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów definicji rodziny, jest pozostawanie wymienionych w nim osób we wspólnym gospodarstwie domowym lub wspólności majątkowej, względnie istnienie między nimi obowiązku alimentacyjnego, gdyż przepis ten takich przesłanek nie zawiera. Przyjęta definicja nie bazuje bowiem wyłącznie na kryteriach pokrewieństwa lub obowiązku alimentacyjnego. Tym samym, skoro ojciec dziecka odwołującej nie jest zobowiązany tytułem wykonawczym do jej alimentowania, to wchodzi w skład jej rodziny w rozumieniu art. 2 pkt 12 ww. ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożonej na te decyzję MK wniosła o jej uchylenie i uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. naruszenie art. 2 pkt 12 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów poprzez uznanie, że w realiach niniejszej sprawy JP winien podlegać zaliczeniu do rodziny skarżącej w rozumieniu ww. ustawy, w sytuacji, gdy skarżąca nie prowadzi z JP wspólnego gospodarstwa domowego i nie utrzymuje z nim kontaktów, zaś w spornym okresie pobierania świadczeń przebywa on za granicą; 2. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie przez organ, iż JP należy zaliczyć jako członka rodziny, opierając się na wniosku skarżącej złożone w dniu 2 marca 2015 r. o świadczenia rodzinne w związku z urodzeniem trzeciego dziecka, w sytuacji gdy skarżąca błędnie wpisała JP jako członka rodziny i była przekonana, że jest to konieczne dla uzyskania świadczeń alimentacyjnych, a w tym czasie skarżącą z JP nie łączyły żadne stosunki gospodarcze i ekonomiczne; 3. naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a szczególności ustalenia w jakiej sytuacji, dlaczego i czym motywowane było wpisanie JP we wniosku o świadczenie alimentacyjne jako członka rodziny; 4. naruszenie art. 77 § l k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności organ nie przeprowadzenie żadnych dowodów, że skarżąca razem z JP prowadzili wspólne gospodarstwo domowe, łączyła ich więź ekonomiczna, zamieszkiwali razem, utrzymali kontakt, czy faktycznie tworzyli rodzinę, podczas gdy organ oparł się na błędnie wypełnionym i niezweryfikowanym że organ wniosku skarżącej; 5. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I Instancji. 6. art. 30 ust 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1952 z późn. zm.), który wprost wskazuje kiedy świadczenie jest nienależnie pobrane, natomiast organ podnosi, iż każda decyzja przyznająca świadczenia z funduszu alimentacyjnego zawiera pouczenie o zmianie liczby członków rodziny, uzyskania i utraty dochodów itp., w sytuacji gdy skarżąca była w pełni świadoma, że przyznane jej świadczenie jest przez nią należnie pobierane, gdyż nie tworzy w żadnym stopniu razem z JP rodziny, co wskazuje na to, iż w opisywanej sprawie nie można mówić o jakichkolwiek naruszeniach przepisów obecnie obowiązującego prawa przez skarżącą. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 1066, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm. ) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeśli to jest niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Jej przedmiotem jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] o uznaniu świadczeń wypłaconych MK z funduszu alimentacyjnego w okresie od 1 czerwca 2015 r. do 30 września 2015 r. za świadczenia nienależnie pobrane i zobowiązaniu do ich zwrotu. Warunki nabywania świadczeń z funduszu alimentacyjnego określone zostały w art. 9 i 10 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t. j. Dz.U. z 2017 r. poz. 489, ze zm. – dalej "ustawa"). Jednym z najistotniejszych kryteriów przyznania świadczenia jest kryterium dochodowe określone w art. 9 ust. 2 ustawy. Przepis ten stanowi, że świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty 725 zł. W przypadku wystąpienia zmian w liczbie członków rodziny, uzyskania lub utraty dochodu albo innych zmian mających wpływ na prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego osoba uprawniona albo jej przedstawiciel ustawowy, którzy złożyli wniosek o przyznanie świadczenia z funduszu są obowiązani do niezwłocznego powiadomienia o tym organu wypłacającego świadczenia (art. 19 ust. 1 ustawy). Nienależnie pobrane świadczenie to zgodnie z art. 2 pkt 7 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, świadczenia z funduszu alimentacyjnego: a) wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie albo wstrzymanie wypłaty świadczenia w całości lub w części, b) przyznane lub wypłacone w przypadku świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą te świadczenia, c) wypłacone bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, jeżeli stwierdzono nieważność decyzji przyznającej świadczenie albo w wyniku wznowienia postępowania uchylono decyzję przyznającą świadczenie i odmówiono prawa do świadczenia, d) wypłacone, w przypadku gdy osoba uprawniona w okresie ich pobierania otrzymała, niezgodnie z kolejnością określoną w art. 28, zaległe lub bieżące alimenty, do wysokości otrzymanych w tym okresie alimentów, e) (uchylona) f) wypłacone osobie innej niż osoba, która została wskazana w decyzji przyznającej świadczenia z funduszu alimentacyjnego, z przyczyn niezależnych od organu, który wydał tę decyzję; Organy orzekające w niniejszej sprawie przyjęły, że zachodzi przesłanka z pkt a) ww. przepisu. Fakt podjęcia pracy za granicą przez JP i uzyskanie z tego tytułu dochodów spowodowało, ich zdaniem, zmianę sytuacji dochodowej, bowiem, jak wywodzą organy, świadczenia z funduszu alimentacyjnego wypłacone stronie pomimo zmiany sytuacji dochodowej są świadczeniami nienależnie pobranymi zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy. Skarżąca wskazuje, że organy niewłaściwie zakwalifikowały JP do jej rodziny jako ojca brata osób uprawnionych (jej synów), a ponadto, że nie miała świadomości, iż dochody tej osoby spowodowały zmiany w jej sytuacji dochodowej, a tym samym są okolicznością powodującą ustanie lub wstrzymanie wypłaty świadczeń alimentacyjnych. Jeśli chodzi o zasadniczą w sprawie kwestię zaliczenia JP do rodziny skarżącej, argumentacja skargi jest błędna. Definicja rodziny stworzona przez ustawodawcę na potrzeby ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów zawarta jest w art. 2 pkt 12 tej ustawy. "Rodzina" – oznacza odpowiednio następujących członków rodziny: rodziców osoby uprawnionej, małżonka rodzica osoby uprawnionej, osobę, z którą rodzic osoby uprawnionej wychowuje wspólne dziecko, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia oraz dziecko, które ukończyło 25. rok życia otrzymujące świadczenia z funduszu alimentacyjnego lub legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, a także osobę uprawnioną; do rodziny nie zalicza się: a) dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, b) dziecka pozostającego w związku małżeńskim, c) (uchylona), d) rodzica osoby uprawnionej zobowiązanego tytułem wykonawczym pochodzącym lub zatwierdzonym przez sąd do alimentów na jej rzecz. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że JP, ojciec dziecka skarżącej – MP, wychowujący wraz z nią to dziecko, a także dzieci skarżącej – SK TK, mieści się w ustawowej definicji "rodziny" skarżącej, choć czasowo przebywa za granicą. Fakt ten potwierdzają ponadto oświadczenia skarżącej złożone w dniu 2.03.2015 r. na potrzeby ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego i dodatków do tego zasiłku oraz zapomogi z tytułu urodzenia dziecka, które MK złożyła będąc świadoma odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych oświadczeń. Jeśli natomiast chodzi o kwestię podnoszonej w skardze "świadomości" strony dla uznania świadczenia za nienależnie pobrane, podkreślić należy, że wskazane w art. 2 pkt 7 ustawy przesłanki odwołują się do świadomości świadczeniobiorcy, do jego winy w ujęciu subiektywnym (por. wyrok NSA z dnia 19.07.2016 r., I OSK 3263/14, dostępny na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Wynika to z faktu, że zgodnie z treścią art. 2 pkt 7 ustawy w zw. z art. 23 tej ustawy, obowiązek zwrotu został połączony nie z samym tylko pojęciem "nienależnego świadczenia", lecz z zaistnieniem "świadczenia nienależnie pobranego". Wskazane sformułowania nie są zaś pojęciami tożsamymi. W orzecznictwie zwraca się bowiem uwagę na to, że "nienależne świadczenie" jest pojęciem obiektywnym i występuje między innymi wówczas, gdy świadczenie zostaje wpłacone bez podstawy prawnej lub gdy taka podstawa odpadła. Zatem pojęcie nie nawiązuje do świadomości i woli jakiejkolwiek osoby. Natomiast "świadczenie nienależnie pobrane" to świadczenie pobrane przez osobę, której można przypisać określone cechy dotyczące stanu świadomości (woli) lub określone działania (zawinionego zaniechania) – (powołany wyżej wyrok NSA, wyrok WSA Gliwicach z dnia 3.08.2017 r., IV SA/Gl 172/17). Przyjmuje się ponadto, że obowiązek obciąża tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, wiedząc, że mu się ono nie należy (por. wyrok NSA z dnia 14.12.2009 r., I OSK 826/09, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24.01.2013 r., II SA/Po 782/12, wyrok WSA Gliwicach z dnia 7.07.2015 r., IV SA/Gl 1197/14, wyrok WSA w Opolu z dnia 21.07.2016 r., II SA/Op 218/16). Przy czym dotyczy to zarówno osoby, która została pouczona o okolicznościach, w jakich nie powinna pobierać świadczeń, jak też tej osoby, która uzyskała świadczenie na podstawie nieprawdziwych oświadczeń, dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd instytucji zobowiązanej do wypłaty świadczenia. W rozpoznawanej sprawie zdaniem Sądu zachodzi pierwsza z wymienionych sytuacji. Nie ulega bowiem wątpliwości, że skarżąca występując z wnioskiem o przyznanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego, przy składaniu oświadczeń służących ustaleniu prawa do tych świadczeń była pouczona o treści art. 2 pkt 7 ustawy, a ponadto została także zapoznana z obowiązkiem poinformowania organu o wszelkich zmianach mających wpływ na pobieranie tych świadczeń. Podpisała z datą "15 X 2014" zamieszczone w formularzu z oświadczeniami pouczenie następującej treści: "W przypadku zmiany liczby członków rodziny, umieszczenia osoby uprawnionej w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie albo w pieczy zastępczej, lub zawarcia przez osobę uprawnioną związku małżeńskiego oraz innych zmian mających wpływ na prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, zwłaszcza uzyskania dochodu, uchylenia obowiązku alimentacyjnego lub zmiany wysokości zasądzonych alimentów oraz otrzymania alimentów w okresie pobierania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, osoba uprawniona zobowiązana jest niezwłocznie powiadomić o tych zmianach organ właściwy wierzyciela. Niepoinformowanie organu właściwego prowadzącego postępowanie w sprawie świadczeń z funduszu alimentacyjnego o zmianach, o których mowa powyżej, może skutkować powstaniem nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, a w konsekwencji koniecznością ich zwrotu." (podkr. Sądu) W ocenie Sądu nie można zatem przyjąć, że skarżąca nie była świadoma, że podjęcie pracy w Norwegii przez jej partnera, z którym wraz z dziećmi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, nie ma wpływu na sytuację materialną rodziny. Sytuacja ta z kolei wiąże się z obliczeniem dochodu na potrzeby świadczeń uzyskiwanych ze środków publicznych, a do takich należą zarówno świadczenia rodzinne, jak i świadczenia pobierane z funduszu alimentacyjnego. Słusznie też wskazuje organ I instancji, że fakt czasowego pobytu w Norwegii w związku z wykonywaną pracą nie uzasadnia przyjęcia, że JP i skarżącą nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego. Wobec powyższych wywodów Sąd nie mógł uwzględnić zarzutu błędnej interpretacji art. 2 pkt 12 ustawy. Sąd zakwestionował natomiast decyzje organów obu instancji z powodu braku precyzyjnego ustalenia i wykazania dochodów rodziny w objętym tymi rozstrzygnięciami okresie. Należy przypomnieć, że zgodnie z unormowaną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej to na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, natomiast stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. organ ten zobowiązane jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, oceniając na podstawie jego całokształtu czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Z przestrzegania tych obowiązków organ nie jest zwolniony nawet wtedy, gdy ustawodawca przerzuca na stronę postępowania ciężar udowodnienia danej okoliczności. Wówczas także zgodnie z zasadą dochodzenia prawdy obiektywnej organ winien podjąć z własnej inicjatywy odpowiednie czynności dowodowe (tak m. in. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2000, s. 441). Standardów tych organy orzekające w niniejszej sprawie nie dotrzymały. W sprawie brak jednoznacznej informacji co do wysokości dochodów osiągniętych przez JP w okresie zbiegającym się z okresem pobierania przez skarżącą świadczeń z funduszu alimentacyjnego, czyli od 1.04.2015 r. do 30.09.2015 r. Organ I instancji przedłużył termin załatwienia sprawy w związku z koniecznością jednoznacznego ustalenia czy wskazana w oświadczeniu JP kwota 18.800 koron norweskich wynagrodzenia za miesiąc dotyczy wynagrodzenia osiągniętego za maj 2015 r., a następnie bez wyjaśnienia tej kwestii podjął rozstrzygnięcie. Należy przypomnieć, że wszędzie tam, gdzie zachodzi potrzeba dokonywania obliczeń arytmetycznych, wszelkie wartości przyjęte do tych obliczeń powinny być potwierdzone stosownymi dowodami (dokumenty, oświadczenia), a działania matematyczne będące podstawą tych obliczeń powinny być wykazane w uzasadnieniu decyzji. Jest to szczególnie istotne w przypadku decyzji zobowiązującej do zwrotu pobranych świadczeń. Ponadto wszelkie dokumenty dołączane do akt postępowania powinny być sporządzone w języku polskim, a sporządzone w innym języku powinny posiadać tłumaczenia dokonane przez uprawnione osoby. Z tego względu, uznając naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. za mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] maja 2017 r. Wskazania co do ponownego postępowania wynikają wprost z treści niniejszego uzasadnienia. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.