II OSK 851/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak /spr./ sędzia del. WSA Marcin Kamiński Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2917/16 w sprawie ze skargi H. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stanu technicznego budynku oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 listopada 2017 r. oddalił skargę H. B. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej MWINB) z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stanu technicznego budynku. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Zaskarżoną decyzją MWINB utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzory Budowlanego w G. z dnia [...] września 2016 r. umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego użytkowanego budynku mieszkalnego (w zabudowie bliźniaczej) zlokalizowanego na działce nr ew. [...] przy ul. M. w G. H. B. zaskarżyła powyższą decyzję MWINB do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. art. 105 § 1, art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 23; dalej jako k.p.a.), a także art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 85 § 1, art. 10 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. MWINB wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Sąd wskazał, że kluczowe dla oceny stanu technicznego przedmiotowego budynku w kontekście nieprawidłowości zgłoszonych przez skarżącą i jej męża było dokonanie ustaleń dotyczących ściany szczytowej, znajdującej się na granicy działek nr [...] i [...]. Jak prawidłowo, zdaniem Sądu, ustaliły organy obu instancji, chociaż poszczególne części budynku usytuowanego na ww. działkach zrealizowano na podstawie dwóch odrębnych decyzji o pozwoleniu na budowę i w różnym czasie, to wzniesiono je w oparciu o projekt typowego domu w zabudowie bliźniaczej (B-0127). Projekt ten został włączony do akt sprawy. Wynika z niego, że grubość ściany konstrukcyjnej, łączącej obie części budynku, przewidziano na 25 cm, a zbrojenie schodów wewnętrznych przewidziano w obu częściach budynku, na całej grubości wspólnej ściany. Zgodnie z oświadczeniem kierownika budowy roboty budowlane w zakresie realizacji budynku na działce nr [...] zakończono [...] maja 2002 r., budynek wybudowano zgodnie ze sztuką budowlaną oraz warunkami technicznymi i nadawał się on do użytkowania. Kontrola budynku na działce nr [...], przeprowadzona w dniu [...] lipca 2016 r., nie wykazała, by znajdował się on w nieodpowiednim stanie technicznym. Nie stwierdzono też, że od strony nieruchomości należącej do M. i J. T. nie wykonano ściany konstrukcyjnej, bądź, że została ona rozebrana. W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo zaakceptowały dokonane w czasie kontroli pomiary ściany łączącej segmenty budynku bliźniaczego, znajdujące się na działkach nr [...] i [...]. Nie budził zastrzeżeń Sądu pomiar dokonany przez obliczenie różnicy pomiędzy odległością między skrajnymi otworami okiennymi w obu segmentach, zmierzoną na zewnątrz, a sumą odległości tych otworów do wspólnej ściany wewnątrz obu segmentów. Sąd zgodził się z organami nadzoru budowlanego, że stwierdzona różnica grubości projektowej i grubości zmierzonej może co najwyżej świadczyć o różnej grubości tynków lub o niedokładności przeprowadzonego pomiaru. W żadnym jednak wypadku nie dyskwalifikuje tego pomiaru, jako świadczącego o wykonaniu ściany zgodnie z projektem i niewykonaniu jej rozbiórki od strony nieruchomości M. i J. T. Z kolei na wysokości strychu ustalono, że na poziomie ściany kolankowej, która stanowi podstawę posadowienia dachu, wieniec obwiedniowy wystaje o 12 cm poza szerokość ściany wewnętrznej szczytowej. Stwierdzono dalej, że od wysokości ściany kolankowej brak jest własnej ściany od strony nieruchomości na działce nr [...] (jest tylko ściana od strony nieruchomości na działce nr [...]) oraz że konstrukcja dachu nie opiera się na ścianie szczytowej budynków. Od strony nieruchomości na działce nr [...] nie stwierdzono pęknięć lub rys od podpiwniczenia do strychu. Od strony nieruchomości na działce nr [...] na klatce schodowej stwierdzono zarysowania poziome i częściowo pionowe na wysokości wejścia na strych. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdził, że analiza akt sprawy doprowadziła do wniosku, iż organy nadzoru budowlanego prawidłowo ustaliły, że wbrew twierdzeniom H. i T. B., budynek na działce nr [...] (segment budynku bliźniaczego) posiada szczytową ścianę konstrukcyjną. Brak jest, zdaniem Sądu, jakichkolwiek dowodów na to, że ściana szczytowa konstrukcyjna (od podpiwniczenia do wieńca obwiedniowego) od strony nieruchomości M. i J. T. nie została zrealizowana, bądź ją rozebrano. Sąd stwierdził także, że osadzenie schodów wewnętrznych w ścianie szczytowej, na całej jej grubości, jest zgodne z projektem budowlanym zatwierdzonym ostatecznymi decyzjami w przedmiocie pozwolenia na budowę. Sąd podniósł, że jakkolwiek zgodnie z art. 79 § 2 k.p.a. strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia, zaś z akt sprawy wynika, że skarżąca nie miała możliwości wziąć udziału w oględzinach budynku zlokalizowanego na działce nr [...], to pozbawienie jej tego prawa nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. O nieprawidłowym i niezgodnym z zatwierdzonym projektem budowlanym stanie technicznym przedmiotowego budynku nie mogą natomiast świadczyć słyszane przez skarżącą odgłosy podczas chodzenia po schodach, podobnie jak nie świadczą o prowadzeniu nielegalnych prac rozbiórkowych odgłosy wiercenia lub inne hałasy, czy wywożenie gruzu w latach 2010 - 2011. Nie jest natomiast rolą organów nadzoru budowlanego, ani Sądu administracyjnego rozwiązywanie konfliktów sąsiedzkich wynikających z uciążliwości związanych z użytkowaniem obiektu budowlanego. Konkludując, Sąd stwierdził, że kontrola zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji nie dała podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła H. B., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Wyrokowi temu zarzuciła naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) poprzez niezastosowanie i nieuchylenie decyzji MWINB z dnia [...] października 2016 r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stanu technicznego użytkowanego budynku mieszkalnego (w zabudowie bliźniaczej) zlokalizowanego na działce nr [...] stanowiącej własność H. i T. B., graniczącego z budynkiem mieszkalnym usytuowanym na działce nr [...] w G. stanowiącym własność H. i T. B. oraz decyzji organu I instancji w niniejszej sprawie przedmiotowo związanej z zaskarżoną decyzją w granicach sprawy, w sytuacji, w której w postępowaniu administracyjnym organ II instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. art. 105 § 1 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sytuacji, w którym owe postępowanie zostało zakończone przedwcześnie, z pominięciem istotnych okoliczności wyrażonych w oświadczeniach P.P. B., jak również art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 85 § 1 w zw. z art. 10 § 1 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sytuacji, w której wadliwie przeprowadzono oględziny budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...], czego Sąd I instancji nie dostrzegł. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyli M. T. i J. T., wnosząc o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. Wbrew wywodom skarżącej kasacyjnie, w rozpatrywanej sprawie nie wykazano, by oględziny zostały przeprowadzone wadliwie. Poza nieudokumentowanymi twierdzeniami skarżąca nie wykazała ich wadliwości. Podkreślić też należy, że pomiary wykonane przez stronę osobiście nie mogą podważać wiarygodności pomiarów przeprowadzonych przez wyspecjalizowany organ, jakim jest organ nadzoru budowlanego. Organy administracyjne i sądy mogą opierać się na konkretnych dowodach, a nie na samych tylko twierdzeniach stron i ich prywatnych czynnościach. Nie można zakwestionować dowodów samym tylko oświadczeniem. Konieczne jest wykazanie, że dany dowód nie zasługuje na wiarę z przyczyn wynikających z innych dowodów. Samo przekonanie strony o słuszności swojego stanowiska nie jest wystarczające do czynienia na jego podstawie ustaleń, jeżeli stanowisko to nie jest wsparte konkretnymi dowodami. W przeciwnym razie ustalenia mogłyby być czynione jedynie na gołosłownych twierdzeniach stron, co nie jest dopuszczalne. Zaznaczyć wypada, że niezależnie od konkretnego wykonania ściany szczytowej przedmiotowego budynku organy nadzoru budowlanego nie stwierdziły istnienia podstaw do prowadzenia jakiegokolwiek postępowania, gdyż nie stwierdzono złego stanu technicznego budynku. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje żadnych podstaw do przyjęcia, że ściana szczytowa została rozebrana w jakimkolwiek miejscu. W szczególności przeczy temu dołączony do skargi kasacyjnej i dopuszczony na rozprawie jako dowód "protokół z [...].11.2016 r.". Podkreślić bowiem trzeba, że przedłożony przez skarżącą kasacyjnie "protokół z [...].11.2016 r.", podpisany przez kierownika robót, nie świadczy o tym, by w rzeczywistości brakowało ściany szczytowej, po którejkolwiek stronie przedmiotowego budynku. W dokumencie tym podano, że w budynku H. i T. B. na ścianie nośnej stojącej w granicy między budynkami w zabudowie bliźniaczej przy ul. H. [...] i H. [...] w G. dokonano czterech odwiertów (dwa na piętrze oraz po jednym na parterze i w piwnicy), które osiągnęły głębokość 17 cm, po osiągnięciu tej głębokości wiertło natrafiło na kolejną warstwę ściany i w tym momencie odwiert wstrzymano. W tym stanie rzeczy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu zarówno z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. art. 105 § 1 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a., jak i z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 85 § 1 w zw. z art. 10 § 1 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a., nie znalazł usprawiedliwionych podstaw. Podkreślić jednak trzeba, że gdyby ujawniły się nowe okoliczności, to – po spełnieniu wymogów ustawowych – możliwe będzie ich rozpoznanie w nowym postępowaniu. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.