I SA/Wa 1564/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie WSA Bożena Marciniak (spr.) WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant starszy referent Justyna Kobylarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2017 r. sprawy ze skargi L.K. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 44/15. 1. wymierza Prezydentowi [...] grzywnę w wysokości 5.000 (pięć tysięcy) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz L. K. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z 20 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2066/16, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 245/16, w przedmiocie niewykonania wyroku Sądu z 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 44/15, w punkcie 1, 2 i 3 i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wyrokiem z 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 44/15, po rozpoznaniu skargi L. K. na bezczynność Prezydenta [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wyrokiem z 9 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 245/16, po rozpoznaniu skargi L. K. w przedmiocie niewykonania wyroku Sądu z 28 kwietnia 2015 r., Sąd ten wymierzył Prezydentowi [...] grzywnę w wysokości 1000 zł, stwierdził, że bezczynność organu w niewykonaniu wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz oddalił skargę w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, iż w dniu 15 września 2015 r. minął organowi termin do załatwienia sprawy o przyznanie odszkodowania za nieruchomość warszawską. Ustalając wysokość grzywny, stanowiącej skutek niewykonania wyroku, Sąd uwzględnił to, że sprawa odszkodowań za tzw. grunty warszawskie jest bardzo skomplikowana pod względem historycznym, prawnym i finansowym. Faktem powszechnie znanym jest również duża ilość nierozpoznanych wniosków dotyczących przyznania odszkodowania za nieruchomości warszawskie oraz brak środków finansowych na ich zaspokojenie. Sąd wskazał ponadto, iż bezczynność organu w niewykonaniu nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa. Wskazał na długość postępowania po wydaniu wyroku przez Sąd. Podał też, że z urzędu znana jest mu okoliczność znacznej ilości tego typu spraw zawisłych przed organem, ich stopień skomplikowania spowodowany przede wszystkim ich historycznym charakterem, a także obiektywne trudności Miasta [...] związane z zabezpieczeniem środków finansowych umożliwiających realizację zgłaszanych z tego tytułu roszczeń, co przede wszystkim jest podstawowym czynnikiem determinującym zwłokę (niekiedy wręcz wieloletnią) w ich załatwianiu. Okoliczności te nie uwalniają oczywiście organu od odpowiedzialności za niewykonanie prawomocnego orzeczenia sądu. Niemniej jednak musza być uwzględniane przy gradacji nakładanej z tego tytułu sankcji, jak też oceny charakter zaistniałej zwłoki. Z tych samych powodów Sąd uznał, iż brak było podstaw do przyznania na rzecz skarżącej sumy pieniężnej. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku L. K. zarzuciła wyrokowi z 9 maja 2016 r. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a) naruszenie art. 141 § 4 w związku z art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w związku z art. 228 § 2 k.p.c. poprzez dokonanie ustaleń faktycznych w oparciu o fakty znane sądowi z urzędu w sytuacji, w której przepisy p.p.s.a. nie przewidują możliwości dokonywania przez wojewódzki sąd administracyjny własnych ustaleń faktycznych na podstawie wiadomości posiadanych z urzędu; b) w przypadku uznania przez NSA, iż sąd administracyjny jest uprawniony do dokonywania ustaleń faktycznych w oparciu o okoliczności znane z urzędu – zarzuciła naruszenie art. 106 § 3, 4 i 5 p.p.s.a. w związku z art. 228 § 2 k.p.c. poprzez wzięcie pod uwagę faktów znanych sądowi z urzędu, tj. znacznej ilości spraw o odszkodowania za grunty warszawskie, stopnia skomplikowania tych spraw oraz obiektywnych trudności [...] związanych z zabezpieczeniem środków finansowych umożliwiających realizację zgłaszanych roszczeń w sytuacji, w której sąd I instancji nie zwrócił na rozprawie uwagi stron na te fakty oraz nie odnoszą się one do konkretnych zdarzeń, czyli faktów sensu stricto, a są nieskonkretyzowanymi opiniami o ogólnym charakterze; c) naruszenie "art. 104 § 4 p.p.s.a." poprzez uznanie za fakty powszechnie znane dużej ilości nierozpoznanych wniosków dotyczących przyznania odszkodowania za nieruchomości warszawskie oraz braku środków finansowych na ich zaspokojenie; d) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieprzedstawienie stanowiska organu w odpowiedzi na skargę odnośnie przyczyn braku załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie i zastąpienie tego stanowiska własnym ustaleniami, niemającymi oparcia w aktach sprawy, w sytuacji gdy: ze stanowiska organu wynika, że jedyną czynnością, która pozostała do wykonania jest ustalenie w jakiej dacie poprzedni właściciel został pozbawiony władania częścią przedmiotowej nieruchomości będącą przedmiotem postępowania odszkodowawczego, organ nie wskazuje na dużą ilość spraw, ich skomplikowanie lub problemy finansowe, organ nie przesądza też na obecnym etapie postępowania, czy roszczenie jest uzasadnione co do zasady, a zatem jakiekolwiek problemy finansowe związane z wypłatą ewentualnego odszkodowania nie mogą stanowić przeszkody w prowadzeniu postępowania odnośnie tego, czy się ono w ogóle należy; e) naruszenie art. 133 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia, z jakiej przyczyny sprawa jest skomplikowana pod względem historycznym, prawnym i finansowym oraz faktycznym, jak również brak wyjaśnienia, na czym owe komplikacje konkretnie polegają; f) naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie orzeczenia nie w oparciu o akta sprawy, a o uzasadnienie innego wyroku - tj. wyroku w sprawie o sygn. akt I SAB/Wa 44/15; g) naruszenie art. 133 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wydanie orzeczenia z całkowitym pominięciem akt sprawy; h) a w konsekwencji naruszenie art. 154 § 1, 2 i 6 poprzez wymierzenie grzywny rażąco niskiej, stanowiącej 2,5% maksymalnej grzywny oraz uznanie, iż naruszenie prawa nie miało charakteru rażącego w sytuacji, w której w dniu wydania zaskarżonego wyroku termin na załatwienie sprawy wyznaczony w wyroku z dnia 28 kwietnia 2015 roku był przekroczony o prawie dziewięć miesięcy, pierwsze czynności dowodowe mające faktyczny związek z przedmiotem postępowania zostały wykonane dopiero w dniu 29 stycznia 2016 roku, wobec braku stwierdzenia, czy spełnione są przesłanki z art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami ewentualny brak środków nie ma żadnego znaczenia dla niewykonania wyroku, nie zaistniały przesłanki związane z brakiem środków oraz skomplikowaniem sprawy, ewentualny brak środków finansowych jest zdarzeniem faktycznym, mogącym mieć wpływ na wykonanie prawomocnej decyzji, a nie zdarzeniem prawnym mogącym mieć wpływ na wydanie decyzji. Wyrokiem z 20 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2066/16, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 245/16, w punkcie 1, 2 i 3 i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Sąd II Instancji wskazał, iż dokonanie przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych opartych o okoliczności znane sądowi z urzędu nie miało podstawy prawnej. Ponadto, wbrew stanowisku sądu I instancji, takie "fakty" jak duża ilość nierozpoznanych wniosków dotyczących przyznania odszkodowania za nieruchomości warszawskie oraz brak środków finansowych na ich zaspokojenie nie są faktami powszechnie znanymi w rozumieniu art. 106 § 4 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę stanowisko organu odnośnie przyczyn opóźnienia należało, w ocenie sądu kasacyjnego, zbadać, na podstawie akt sprawy, czy przyczyny na które powołuje się organ istotnie miały miejsce, a w konsekwencji zbadać, czy organ podejmował czynności zmierzające do wyjaśnienia sprawy. Sąd powinien ocenić, między innymi, czy zwracanie się przez organ do podległych mu jednostek organizacyjnych było celowe i terminowe. Powinien również ocenić, czy w aktach sprawy znajdują się dokumenty, których organ żądał. W ocenie Sądu II instancji, z akt sprawy wynika, jakie i w jakim terminie organ podejmował czynności w sprawie. Z akt sprawy wynika również, czy podejmowane czynności były konieczne czy mogły prowadzić jedynie do przewlekłości postępowania. To co organ wykonał, a czego zaniechał ma swoje odbicie w aktach sprawy i w szczególności w znajdujących się tam dokumentach. Jest to materiał, który powinien ocenić Sąd wymierzając grzywnę, ustalając jej wysokość i orzekając o charakterze bezczynności organu. Sąd I instancji badał bowiem konkretną sprawę, prowadzoną w określonym czasie. Uzasadnienie wyroku odnosi się natomiast do wszystkich innych tego typu spraw. Wyrok powinien być zindywidualizowany, a tej indywidualizacji służy analiza akt sprawy. Dopiero usunięcie tych uchybień pozwoli na prawidłowe ustalenie wysokości grzywny i charakteru bezczynności organu stosownie do treści art. 154 § 1, 2 i 6 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.; dalej "p.p.s.a.") Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Rozpatrując sprawę ponownie, w oparciu o powołany wyżej art. 154 § 1 p.p.s.a., oraz uwzględniając wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd uznał, że skarga jest uzasadniona, co skutkować musi wymierzeniem Prezydentowi [...] grzywny. W sprawie bezsporne pozostaje, że Prezydent [...] otrzymał akta administracyjne wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu z 28 kwietnia 2015 r. w dniu 15 lipca 2015 r. (k. 60 akt o sygn. I SAB/Wa 44/15). Oznacza to, iż dwumiesięczny termin na załatwienie przedmiotowej sprawy określony w ww. wyroku Sądu upłynął w dniu 15 września 2015 r. Jednakże, pomimo upływu tego terminu organ nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie. W tej sytuacji Sąd, zobligowany treścią art. 154 p.p.s.a oraz wytycznymi zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2066/16, dokonał oceny czy Prezydent [...] pozostawał w bezczynności lub prowadził przedmiotowe postępowanie w sposób przewlekły. Z akt niniejszej sprawy wynika, iż po otrzymaniu w dniu 15 lipca 2015 r. akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem w sprawie o sygn. akt I SAB/Wa 44/15 Prezydent [...] podjął następujące czynności w sprawie: Pismem z 11 sierpnia 2015 r. Prezydent [...] wystąpił do Sądu Rejonowego [...] o wydanie z księgi wieczystej "[...]" odpisu aktu notarialnego z [...] listopada 1937 r. oraz Planu pod nr [...] zbioru dowodów tomu I księgi. Pismem z 28 sierpnia 2015 r. Sąd Rejonowy [...] poinformował organ, iż księga dawna "[...]" została przekazana do Archiwum Państwowego w W.. Pismem z 2 września 2015 r. Prezydent [...] wystąpił do Archiwum Państwowego w W. o pochodzący z zespołu [...] fragment ogólnego planu zabudowania [...]. Pismem z 16 września 2015 r. pełnomocnik skarżącej wezwał organ do wykonania wyroku z 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 44/15. Pismem z 29 września 2015 r. Archiwum Państwowe w W. przesłało organowi fragment ogólnego planu zabudowania [...] Pismem z 1 października 2015 r. skarżąca złożyła skargę na bezczynność organu w wykonaniu ww. wyroku. Pismem z 29 stycznia 2016 r. Prezydent [...] zwrócił się do Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu [...] o akta lokalizacyjne obejmujące część nieruchomości przy ul. [...] wchodzącą w skład działki nr [...] z obrębu [...]. Pismem z 9 lutego 2016 r. organ zwrócił się ponownie do Archiwum Państwowego w W. o przesłanie kopii znajdujących się w księdze dawnej ""[...]" dokumentów: aktu notarialnego z [...] listopada 1937 r. oraz planu załączonego pod nr [...] tomu [...] księgi. Pismem z tej samej daty organ poinformował pełnomocnika skarżącej, iż w związku z koniecznością zebrania dodatkowej dokumentacji nie było możliwe rozpatrzenie wniosku o odszkodowanie w terminie zakreślonym wyrokiem Sądu z 28 kwietnia 2015 r. Organ wskazał, iż do zakończenia przedmiotowego postępowania niezbędne jest jeszcze ustalenie, w jakiej dacie poprzedni właściciel nieruchomości został pozbawiony władania częścią tej nieruchomości. Jednocześnie, działając w trybie art. 36 § 1 kpa, organ poinformował stronę o przewidywanym terminie załatwienia sprawy do 30 czerwca 2016 r. Powyższe zestawienie czynności podejmowanych przez organ w sprawie pozwala na ustalenie, iż od daty zwrotu akt administracyjnych do dnia wydania wyroku Sądu z 9 maja 2016 r. Prezydent [...] podjął pięć czynności. Oceniając zasadność tych czynności trzeba mieć na uwadze zawartość akt przedmiotowej sprawy oraz okoliczności niezbędne do jej załatwienia. Z akt sprawy wynika, iż pismem z [...] sierpnia 2015 r. organ wystąpił do sądu wieczystoksięgowego o wydanie z księgi dawnej "[...]" odpisu aktu notarialnego z [...] listopada 1937 r. oraz Planu pod nr [...] zbioru dowodów tomu [...] księgi. Po otrzymaniu w dniu 1 września 2017 r. odpowiedzi sądu, iż rzeczona księga znajduje się w Archiwum Państwowym w W. organ wystąpił do tego Archiwum o powyższe dokumenty dopiero w dniu 9 lutego 2016 r. Akta sprawy nie wyjaśniają dlaczego o dokumenty z księgi dawnej organ wystąpił dopiero po ponad pięciu miesiącach od daty powzięcia wiadomości o miejscu przechowywania tej księgi. W tej sytuacji Sad uznał, iż czynność ta mogła być wykonana w czasie dużo krótszym. Zwrócić też trzeba uwagę, iż Plan pod nr [...] zbioru dowodów tomu [...] księgi hipotecznej [...], o który wystąpił organ do Archiwum, znajdował się już w aktach sprawy (k. 75-76 akt administracyjnych). W tej sytuacji trudno uznać za uzasadnione ponowne pozyskiwanie z Archiwum tego dokumentu. Odnosząc się zaś do wystąpienia przez Prezydenta o akt notarialny z [...] listopada 1937 r., zauważyć trzeba, iż w aktach sprawy znajdują się zaświadczenia hipoteczne z księgi dawnej "[...]", z których wynika, iż prawo własności nieruchomości wpisane było na rzecz W. M. na mocy aktu z dnia [...] listopada 1937 r. za nr [...], tom [...] tej księgi. W tej sytuacji, skoro istotne fakty mogące wynikać z ww. aktu notarialnego zostały stwierdzone innymi dokumentami urzędowymi, występowanie przez organ o ten dokument również nie było uzasadnione. Prezydent [...] wystąpił również o akta lokalizacyjne nieruchomości. Z uwagi na przedmiot sprawy (ustalenie odszkodowania w trybie art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami) czynność ta była uzasadniona. Niemniej jednak, co wynika z akt sprawy, została ona podjęta przez organ dopiero w dniu 29 stycznia 2016 r. Akta sprawy nie wyjaśniają dlaczego o akta lokalizacyjne nieruchomości organ wystąpił dopiero po okresie czterech i pół miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych. W tej sytuacji Sad uznał, iż czynność ta mogła być wykonana w czasie dużo krótszym. Podsumowując, po otrzymaniu akt sprawy organ podjął kilka czynności w sprawie. Jednakże, jak już wskazano powyżej, część z tych czynności była nieuzasadniona, a część z nich mogła zostać wykonana przez organ w czasie dużo krótszym. Zwrócić też trzeba uwagę, iż wskazana w odpowiedzi na skargę z 15 lutego 2016 r. przyczyna zwłoki w postaci konieczności ustalenia daty pozbawienia władania nieruchomością była już przez organ powoływana w piśmie do Sądu z 20 stycznia 2015 r., a więc rok wcześniej. W tej sytuacji Sąd uznał, iż wniosek skarżącej o wymierzenie organowi grzywny – stanowiącej skutek niewykonania wyroku - jest uzasadniony. Określając wysokość tej grzywny Sąd wziął pod uwagę opisane wyżej czynności podejmowane przez Prezydenta [...] w rozpatrywanej sprawie i ich zasadność mając na uwadze zawartość akt sprawy oraz okoliczności niezbędne do jej załatwienia. Sąd wziął również pod uwagę czas, jaki upłynął od końca terminu zakreślonego przez Sąd do wykonania wyroku (15 września 2015 r.) do dnia wyrokowania. Sąd uwzględnił również to, iż podnoszona przez organ w odpowiedzi na skargę przyczyna zwłoki w postaci konieczności ustalenia daty pozbawienia władania nieruchomością była już powoływana w piśmie organu do Sądu z 20 stycznia 2015 r., a więc rok wcześniej.. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż w realiach rozpoznawanej sprawy adekwatna będzie grzywna w kwocie 5000 zł, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Jednocześnie, stosownie do art. 154 § 2 p.p.s.a., rozpoznając sprawę niewykonania wyroku Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Sąd stanął na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie zaistniała bezczynność ma charakter rażącego naruszenia prawa. Zastrzeżenia budzi sytuacja, w której organ, po zwrocie akt sprawy, wraz z wyrokiem wydanym w przedmiocie bezczynności, wprawdzie podejmuje w sprawie czynności zmierzające do rozpoznania wniosku, ale część z tych czynności jest nieuzasadniona, a część z nich mogła być podjęta w czasie dużo krótszym. Trudno w aktach sprawy, w tym w odpowiedzi organu na skargę, znaleźć uzasadnienie dla przyczyn zwłoki organu. Ponadto, przy ocenie charakteru zaistniałej zwłoki Sąd wziął pod uwagę okoliczność, iż Prezydent [...] nie informował skarżącej o przyczynach zwłoki i nowym terminie załatwienia sprawy, pomimo iż skarżąca wezwała organ do wykonania wyroku oraz złożyła skargę na bezczynność w wykonaniu wyroku. Zaś obowiązek określony w art. 36 § 1 kpa Prezydent [...] wykonał dopiero w dacie sporządzania odpowiedzi na skargę w przedmiocie niewykonania wyroku. Wobec powyższego, uprawniona jest ocena, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku przybrała w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy postać kwalifikowaną, a więc rażąco naruszającą prawo, w tym przede wszystkim naruszającą w ten sposób przepisy art. 153 p.p.s.a., art. 286 § 2 p.p.s.a. oraz art. 8 i 12 kpa. Sąd nie uwzględnił natomiast wniosku skarżącej o przyznanie od organu, na jej rzecz, sumy pieniężnej, o której mowa w art. 154 § 7 p.p.s.a. Wyjaśnić trzeba, iż powołany przepis nie precyzuje charakteru przyznawanej kwoty pieniężnej, stanowiąc jedynie o "sumie pieniężnej". Nie ulega wątpliwości, iż kwota ta, poza funkcją represyjną i prewencyjną, ma też znaczenie kompensacyjne. Oznacza to, iż ma ona na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej. Użycie przez ustawodawcę sformułowania "może" w treści art. 154 § 7 p.p.s.a oznacza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania tego środka ma charakter fakultatywny. Dlatego też uzasadniając wniosek o przyznanie sumy pieniężnej na podstawie omawianego przepisu, skarżąca powinna była nawiązać do krzywdy wywołanej przewlekłością i przedstawić argumentację uzasadniającą jej zrekompensowanie. Aktywność Sądu jest w takiej sytuacji uwarunkowana argumentacją strony skarżącej. Tymczasem poza zawarciem w skardze wniosku o przyznanie sumy pieniężnej w wysokości połowy grzywny nie wskazano na okoliczności wykazujące powstanie omawianej krzywdy. Takich okoliczności nie zawiera również pismo procesowe skarżącej z dnia 29 kwietnia 2016 roku. Brak było zatem warunków do uwzględnienia wniosku skarżącej o przyznanie sumy pieniężnej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, na podstawie art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6, art. 154 § 2 i art. 154 § 7 p.p.s.a., jak w punktach 1, 2 i 3 sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania (pkt 4 sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. art. 202 § 2 i art. 205 § 2 powołanej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804, ze zm.).