I GSK 117/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek Sędzia NSA Janusz Zajda (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J.Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Po 641/17 w sprawie ze skargi J. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Po 641/17 oddalił skargę J. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie dokonania retrospektywnego zaksięgowania pozostającej do pokrycia kwoty długu celnego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy: Procedurą celną dopuszczenia do wolnego obrotu według zgłoszenia celnego SAD nr [...] z [...] kwietnia 2014 r. zostały objęte towary określone w polu 31 SAD jako "art. wędkarskie pozostałe - proce, uchwyty, podbieraki, siatki, podpórki, stanowiska karpiowe, osęki, części do podbieraków", dla których Spółka zadeklarowała kod TARIC 9507 90 00 00 oraz obliczyła kwotę długu celnego według stawki celnej 3,7%. Zgłoszenie zostało przyjęte, a towary dopuszczono do obrotu na podstawie załączonych przez importera dokumentów wymaganych do ich objęcia wnioskowaną procedurą celną. Przeprowadzona przez Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu kontrola powyższego zgłoszenia doprowadziła do zakwestionowania przynależności niektórych z ujętych w nim towarów do deklarowanego kodu TARIC wskazując, że wyroby te należało zaklasyfikować w następujący sposób: - podpórki wędkarskie i stanowiska karpiowe PZ-POA100B, PZ-POE120, PZ-POE150, PZ-POF130, PZ-POF150, PZ-PRA40, PZ-RPD001, PZ-RPD005, PZ-STB100 do kodu CN 7616 99 90, zaś podpórkę wędkarską XJ-RPD do kodu CN 7019 90 00. Klasyfikacja pozostałych towarów nie została zakwestionowana. Naczelnik Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Poznaniu decyzją z [...] marca 2017 r. w pkt 1 rozstrzygnięcia określił stronie należną kwotę wynikającą z długu celnego w odniesieniu do towarów ujętych w zgłoszeniu celnym w wysokości 7.844 zł; w pkt 2 powiadomił stronę o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty pozostającej do pokrycia prawnie należnej kwoty długu celnego w wysokości 736 zł; w pkt 3 wezwał stronę do wpłaty kwoty niedoboru długu celnego w wysokości 736 zł wraz z samodzielnie obliczonymi odsetkami na konto Urzędu Skarbowego w Nowym Targu w terminie 10 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji; w pkt 4 zmienił zapisy zawarte w polach 31, 32, 33, 42, 44, 46 oraz 47 SAD. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. uchylił powyższą decyzję organu I instancji w pkt 1 i w tym zakresie określił kwotę stanowiącą różnicę pomiędzy kwotą należną wynikającą z długu celnego a kwotą określoną w zgłoszeniu celnym w wysokości 736 zł, a także uchylił decyzję organu I instancji w pkt 4 i w tym zakresie umorzył postępowanie. W ocenie organu odwoławczego w sprawie miały zastosowanie przepisy uprzednio obowiązujące, a więc przed zmianami z 1 czerwca 2016 r. Wskazując na właściwą procedurę ustalenia kodu Taryfy celnej poszczególnych towarów organ uznał, że przedmiotowe towary - oznaczone jako podpórka wędkarska PZ-POA100B, stanowisko karpiowe PZ-RPD001, stanowisko karpiowe PZ-RPD005, sztyca wędkarska PZ-STB100, sztyca wędkarska PZ-POE120 oraz poprzeczka do stanowisk wędkarskich PZ-PRA40 - podlegają klasyfikacji do kodu CN 7616 99 90, a nie jak przyjęto w zgłoszeniu celnym CN 9507 90 00. Uzasadniając uchylenie zaskarżonej decyzji w pkt 1 i 4 organ II instancji zwrócił uwagę, że przedmiotem rozstrzygnięcia było określenie kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą należną wynikającą z długu celnego, a kwotą określoną w zgłoszeniu celnym oraz powiadomienie o retrospektywnym zaksięgowaniu tej kwoty. Pozostałe kwestie dotyczące zapisów w zgłoszeniu celnym są techniczną konsekwencją rozstrzygnięcia i jako takie powinny znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. W tym zakresie organ II instancji decyzję pierwszoinstancyjną uchylił i umorzył postępowanie. Oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: ppsa) i uzasadniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że istota sporu sprowadza się do określenia prawidłowej kwalifikacji taryfowej importowanych przez skarżącą z Chin towarów oznaczonych jako podpórka wędkarska PZ-POA100B, stanowisko karpiowe PZ-RPD001, stanowisko karpiowe PZ-RPD005, sztyca wędkarska PZ-STB100, sztyca wędkarska PZ-POE120 oraz poprzeczka do stanowisk wędkarskich PZ-PRA40. W ocenie WSA w Poznaniu organ prawidłowo uznał potrzebę zastosowania w sferze prawa materialnego przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. UE seria L z 1992 r. Nr 302, poz. 1 ze zm.), które to rozporządzenie zostało uchylone z dniem 1 maja 2016 r. przez art. 286 ust. 2 w zw. z art. 288 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.Urz. UE z 2013 r. Nr 269, poz. 1 ze zm.). Sąd I instancji podkreślił, że zasadniczy charakter spornym towarom nadaje aluminium, stanowiące ich przeważający materiał, organ celny dokonał - stosownie do reguły 3 b/ ORINS - prawidłowej ich klasyfikacji do kodu CN 7616 99 90, jako pozostałych wyrobów z aluminium. Nadto, organ celny dokonując ustaleń będących podstawą rozstrzygnięcia uwzględnił przy tym całokształt okoliczności sprawy, wyprowadzając jednak z nich odmienne wnioski aniżeli domagała się tego skarżąca, co przy prawidłowości tych wniosków nie świadczy o pominięciu czy bezzasadnym nieuwzględnieniu dowodów w sprawie i wybiórczej ich ocenie, a tym samym nie stanowi naruszenia zasady prawdy obiektywnej czy zasady swobodnej oceny dowodów. W konsekwencji Sąd I instancji podzielił stanowisko organu celnego w zakresie kwalifikacji przedmiotowych towarów - oznaczonych jako podpórka wędkarska PZ-POA100B, stanowisko karpiowe PZ-RPD001, stanowisko karpiowe PZ-RPD005, sztyca wędkarska PZ-STB100, sztyca wędkarska PZ-POE120 oraz poprzeczka do stanowisk wędkarskich PZ-PRA40 - do kodu CN 7616 99 90. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Spółka wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Na podstawie art. 174 pkt 1 ppsa wyrokowi Sądu I instancji zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 20 ust 1 oraz ust. 3 lit. a/ WKC w zw. z: (i) pkt 1 Ogólnych reguł interpretacyjnych Nomenklatury Scalonej wynikających z rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE)nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r. zmieniającego załącznik nr I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, (ii) uwag do działu 95 rozporządzenia oraz (iii) brzmienia pozycji 9507 rozporządzenia, polegającą na błędnym przyjęciu, iż: i. katalog produktów stanowiący: "sprzęt wędkarski pozostały" (podpozycja 9507 90) ma zamknięty charakter i ogranicza się wyłącznie do produktów wprost wymienionych w Nocie wyjaśniającej (do Systemu Zharmonizowanego) do pozycji 9507, a w konsekwencji Kodu TARIC 9507 90 00 00, podczas gdy z wykładni językowej wynika, iż ma on charakter otwarty, ii. funkcja produktu (jego przeznaczenie) nie ma znaczenia dla jego klasyfikacji do podpozycji 9507 90, a w konsekwencji Kodu TARIC 9507 90 00 00, podczas gdy okoliczność ta ma znaczenie dla klasyfikacji produktów do w/w kodu TARIC, iii. "sprzęt wędkarski pozostały" może stanowić jedynie produkt "sam w sobie" służący celom wędkarskim, podczas gdy taki warunek nie wynika tak z treści samego opisu pozycji 9507 rozporządzenia, uwag do działu 95 rozporządzenia oraz Noty wyjaśniającej (do Systemu Zharmonizowanego) do pozycji 9507, art. 20 ust. 1 i 3 lit. a/ WKC w zw. z pkt 3 lit. a/ Reguł poprzez ich błędne niezastosowanie, pomimo iż winny one znaleźć zastosowanie w sprawie, art. 20 ust. 1 i 3 lit. a/ WKC w zw. z pkt 3 lit. b/ Reguł poprzez ich błędne zastosowanie, pomimo iż w sprawie brak było przesłanek do ich zastosowania, art. 65 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 22 czerwca 2016 r. - o zmianie ustawy - Prawo celne i niektórych innych ustaw) w zw. z art. 53 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (dalej: Op) poprzez ich błędne zastosowanie, pomimo iż w sprawie brak było przesłanek do ich zastosowania, art. 65 ust. 3 Prawa celnego (w brzmieniu po nowelizacji ustawą z dnia 22 czerwca 2016 r. - o zmianie ustawy - Prawo celne i niektórych innych ustaw) w zw. z art. 114 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny poprzez ich błędne niezastosowanie, pomimo iż w sprawie zachodziły przesłanki do ich zastosowania, 2. na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 151 ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ppsa oraz art. 135 ppsa poprzez oddalenie skargi, pomimo iż w sprawie zachodziły przesłanki do jej uwzględnienia i uchylenia decyzji Dyrektora izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, bowiem oba organy naruszyły przepisy prawa materialnego, o których mowa w pkt 1 lit. a/-e/ powyżej, art. 141 § 4 ppsa polegające na wadliwym sporządzeniu uzasadnienia wyroku, tj. niedostatecznym wyjaśnieniu podstawy prawnej wyroku, z uwagi na niewskazanie przez Sąd I instancji powodów, dla których: i. przyjął, iż katalog produktów stanowiących "sprzęt wędkarski pozostały" ma charakter zamknięty, w tym w szczególności w braku odniesienia się przez Sąd I instancji do podnoszonych przez skarżącą argumentów dotyczących rodzaju oraz znaczenia zwrotów językowych występujących w Nocie wyjaśniającej (do Systemu Zharmonizowanego) do pozycji 9507 oraz opisie samej pozycji 9507 rozporządzenia, ii. uznał, iż kwestia funkcji (przeznaczenia) danego produktu nie ma znaczenia dla jego klasyfikacji do pozycji 9507 rozporządzenia, iii. odmówił zastosowania pkt 3 lit. a/ Reguł - wyczerpujące wyjaśnienie kwestii wskazanych w ppkt (i) - ppkt (iii) powyżej było przy tym konieczne; dotyczyły one bowiem istoty sprawy, tj. przesłanek warunkujących klasyfikację danego produktu do podpozycji 9507 90 i w konsekwencji oceny zgodności z prawem decyzji organu II instancji, iv. pominięciu przez Sąd I instancji zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia: (i) art. 65 ust. 5 i 5 Prawa celnego (w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 22 czerwca 2016 r. - o zmianie ustawy Prawo celne i niektórych innych ustaw) w zw. z art. 53 § 3 Op poprzez ich zastosowanie oraz (ii) art. 65 ust. 3 Prawa celnego (w brzmieniu po nowelizacji ustawą z dnia 22 czerwca 2016 r.) w zw. z art. 114 ust. 1 i 2 WKC poprzez ich błędne niezastosowanie, pomimo iż rozpoznanie tych zarzutów miało istotne znaczenie; rzutowało bowiem na ocenę poprawności rozstrzygnięcia organu II instancji dotyczącego wysokości zobowiązania skarżącej z tytułu odsetek od długu celnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, o której mowa w § 2 powołanego przepisu. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania przesłanki nieważności postępowania nie wystąpiły, natomiast środek prawny został oparty na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 ppsa. Skarżąca kasacyjnie, zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 ppsa zobowiązana jest nie tylko do wskazania konkretnego przepisu prawa, ale również do wykazania, na czym polega jego naruszenie. Dodatkowo, w przypadku podniesienia zarzutu naruszenia prawa materialnego wskazania formy naruszenia (błędna wykładnia, niewłaściwe zastosowanie), a w przypadku zarzutu naruszenia przepisów postępowania wykazania istotności tego naruszenia. Z kolei, z uwagi na wyraźne rozdzielenie w art. 174 ppsa podstaw kasacyjnych, zarzut naruszenia prawa materialnego może być oparty wyłącznie na normach o charakterze materialnym, a więc takich, które określają wzajemne prawa i obowiązki podmiotów stosunku prawnego, natomiast zarzut naruszenia przepisów postępowania - na normach o charakterze procesowym, a więc takich, które służą zabezpieczeniu realizacji norm materialnych oraz ich egzekwowania. W ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego (art. 65 ust. 3, 5-6 Prawa celnego w zw. z art. 20 ust. 1 i 3 lit. a/ WKC oraz pkt 3 lit. a/ i b/ rozporządzenia CN), ujętego w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła Sądowi I instancji błędne uznanie, że dokonane przez nią przyporządkowanie kwestionowanych pozycji towaru (podpórki wędkarskie i stanowiska karpiowe) do kodu CN nie odpowiada funkcjonalności właściwej dla kodu TARIC CN 9507 90 00 00 ze stawką celną 3,7%. Rozpoznanie tego zarzutu wymagało więc odniesienia się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, ujętego w pkt 2 lit. a/ i b/ petitum środka prawnego, ponieważ zaklasyfikowanie towaru do odpowiedniego kodu CN powinno poprzedzać określenie cech, właściwości czy funkcji towaru, co należy do elementów stanu faktycznego określanych w drodze postępowania wyjaśniającego. W ramach tego zarzutu wnosząca skargę kasacyjną podniosła naruszenie szeregu przepisów (art. 141 § 4, art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ oraz 135 ppsa), jednak bez pełnego wyjaśnienia, na czym ono polega, a tym samym, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc taki, że gdyby do niego nie doszło, to rozstrzygnięcie sprawy byłoby innej treści. Podnosząc zarzut niedostatecznego wyjaśnienia zaklasyfikowania importowanego towaru (podpórki wędkarskie i stanowiska karpiowe), strona w istocie dąży do wykazania, że cechy, jakimi charakteryzował się importowany towar pozwalają na zaklasyfikowanie go do kodu CN 9507 90 00, a nie jak przyjął organ do kodu CN 7616 99 90 oraz (podpórka XJ-RPD) do kodu CN 7019 90 00. Należy tutaj jednocześnie zauważyć, że strona godzi się, że istotna część importowanego towaru (sztyca wędkarska, podpórki wędkarskie morskie, podpórka XJ-RPD oraz "pozostałe włókna szklane i wyroby z nich" zostały zasadnie zaliczone przez organ celny do innego kodu niż deklarowany przez Spółkę w zgłoszeniu celnym kod CN 9507 90 00. Stosownie do przepisów działu IV Op (w zw. z art. 73 Prawa celnego) regulujących postępowanie wyjaśniające, organ celny był zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122) i w tym celu powinien był zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1), a następnie na podstawie tego materiału dowodowego dokonać swobodnej oceny, czy dane okoliczności zostały udowodnione (art. 191). Co do zasady jako dowód organ powinien był dopuścić wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem (art. 180 § 1). Organ powinien był również uwzględnić żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu, o ile przedmiotem dowodu były okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że zostały one stwierdzone wystarczająco innym dowodem (art. 188 Op). Nałożone tymi przepisami obowiązki nie mają jednak charakteru nieograniczonego i nie wymagają od organu prowadzenia postępowania pod formułowane przez stronę tezy. Podstawowym celem realizacji zasady prawdy materialnej w postępowaniu dowodowym jest ustalenie stanu faktycznego sprawy i tylko w takim zakresie, kierując się zasadą szybkości i ekonomiki postępowania (art. 125 § 1 Op), organ powinien podejmować czynności procesowe. Zauważenia wymaga też to, że przerzucenie na organ ciężaru dowodowego nie zwalnia strony od aktywnego udziału w gromadzeniu materiału dowodowego oraz od wykazania swoich racji. W tym kontekście niezrozumiały jest argument o "wyłączonej możliwości merytorycznej polemiki ze stanowiskiem Sądu", w sytuacji niedostatków w zakresie "przesłanek warunkujących klasyfikację produktu". Organy celne ustaliły cechy i funkcjonalność niektórych (wskazanych w środku prawnym) importowanych artykułów (podpórki wędkarskie, stanowiska karpiowe, sztyce wędkarskie oraz poprzeczki do stanowisk wędkarskich) nie tylko na bazie deklarowanego i niekwestionowanego sposobu używania towaru przez stronę skarżącą oraz jego oznaczenia (nazwy), co faktu, że zasadniczy charakter tym towarom nadaje aluminium, metal stanowiący ich przeważający materiał; w konsekwencji organ celny dokonał - stosownie do reguły 3 b/ ORINS - właściwej ich klasyfikacji do kodu CN 7616 99 90, jako pozostałych wyrobów z aluminium. Zakwestionowane artykuły stanowią w istocie aluminiowe, najczęściej teleskopowe rurki, trzonki zaopatrzone w uchwyty, regulacje, z gwintowanymi nasadkami. Nie służą one same w sobie do połowu ryb, w tym sensie, że nie jest tak, aby niezależnie od okoliczności można było przyjąć ich bezpośrednie zastosowanie do tego właśnie celu. Strona de facto nie kwestionuje powyższych okoliczności, a jedynie podnosi, że organ nieprawidłowo je zinterpretował. Twierdzenia te są ogólnikowe i nie wykazują, na czym miałby polegać błąd. Nie wystarczy bowiem zarzucić organowi jego popełnienia, ale trzeba wykazać jego istotę i ewentualny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym nie można też zarzucić organowi celnemu braku konsekwencji co do przyjętej taryfikacji, czy też sprzeczności ustaleń. Organ wyjaśnił, dlaczego nie można zaklasyfikować importowanego towaru do kodu zadeklarowanego przez stronę, wskazując i szczegółowo analizując zarówno omawiane pozycje CN, jak i wyjaśnienia do Taryfy celnej (Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów). Oznacza to, że zarzut braku wszechstronnego wyjaśnienia i rozpatrzenia przez organ sprawy oraz braku dokonania prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie znajduje oparcia w stanie faktycznym sprawy. Sąd I instancji stosownie do art. 1 § 1 i 2 pusa oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ppsa dokonał kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem oraz zastosował adekwatny do wyników kontroli środek prawny, określony w ustawie, tj. art. 151 ppsa. Bez stwierdzenia naruszenia przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjnej (celne), w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, brak było podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom ustawowym - zawiera wszystkie konieczne elementy oraz pozwala na prześledzenie procesu myślowego przeprowadzonego przez Sąd I instancji, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia. Rozważania Sądu są logiczne i spójne oraz znajdują oparcie w aktach administracyjnych sprawy. Zgodnie z art. 141 § 4 zd. pierwsze ppsa "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. (...)." Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga jednak szczegółowego odniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Podsumowując, za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania, także odnośnie bliżej niesprecyzowanego zarzutu rozstrzygnięcia kwestii odsetek od długu celnego, co do których Sąd I instancji wystarczająco obszernie wypowiedział się in fine uzasadnienia orzeczenia. W konsekwencji niezasadnym okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego. Skoro z ustaleń faktycznych wynika, że importowany towar posiadał cechy przypisane kodowi CN 7616 99 90, to organ dokonał prawidłowej taryfikacji. Na marginesie należy jedynie zauważyć, że wnoszący skargę kasacyjną oprócz powołania niektórych przepisów WKC i rozporządzenia w sprawie CN, bliżej nie wyjaśnił, na czym miałaby polegać błędna wykładnia tych przepisów czy też niewłaściwe ich zastosowanie. Skarga kasacyjna została zatem oparta na nieusprawiedliwionych podstawach kasacyjnych. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.