II SA/Wa 1400/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia i sprostowania postanowienia postanawia: - odrzucić skargę - Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] Komendant Główny Policji odmówił K. J. uzupełnienia oraz sprostowania pouczenia postanowienia KGP z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia. K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie KGP z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 2 § 2a ppsa). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, wniesie ją uprawniony podmiot oraz gdy spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z art. 111 § 1 w zw. art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej jako: k.p.a.) strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia zażądać jego uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do postanowienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w postanowieniu pouczenia w tych kwestiach. Natomiast zgodnie z art. 111 § 1b i 2 w zw. art. 126 k.p.a., uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia postanowienia następuje w formie postanowienia i w tym przypadku termin dla strony do wniesienia zażalenia, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia. Powyższe oznacza, że postanowienie o uzupełnieniu lub sprostowaniu postanowienia (lub jego odmowa) nie ma samodzielnego bytu prawnego czyli nie rozstrzyga odrębnej sprawy, a zatem pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona. Konsekwencją takiej konstrukcji prawnej jest przede wszystkim fakt, że postanowienie to dzieli losy takiego aktu w postępowaniu zażaleniowym (por. postanowienia NSA z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1486/10, z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 875/07, postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 4 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 212/17). Oznacza to, że na postanowienie o odmowie uzupełnienia oraz sprostowania postanowienia nie służy zażalenie – nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Na postanowienie wydane na podstawie art. 111 k.p.a. nie jest możliwe wniesienie zażalenia, ponieważ środek zaskarżenia przysługuje jedynie od postanowienia będącego przedmiotem wniosku o jego uzupełnienie. Ustawodawca nie nadał podejmowanym w tym trybie aktom rangi odrębnych rozstrzygnięć, pozwalających przyjąć dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach. Brak jest również przepisów szczególnych, które w takich przypadkach pozwalałyby na kontrolę sądowoadministracyjną. Określona w art. 3 p.p.s.a. kognicja sądów administracyjnych nie daje podstawy do dokonania przez Sąd oceny zaskarżonego postanowienia. Kontrola tego aktu przez sąd administracyjny nie jest dopuszczalna. Zaskarżone postanowienie nie podlega kontroli sądów administracyjnych, wobec czego należało uznać skargę za niedopuszczalną. Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.