III SA/Wa 3927/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Honorata Łopianowska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Agnieszka Olesińska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 lutego 2018 r. sprawy ze skargi E.K. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę Postanowieniem Ministra Rozwoju i Finansów [dalej: "Minister"] z [...] października 2016 r., nr [...], utrzymano w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. ["DIS"] z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], w przedmiocie złożonej przez Skarżącą skargi na czynności egzekucyjne. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w okolicznościach wszczęcia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego K. postępowania egzekucyjnego w stosunku do majątku E. K. ["Skarżąca"] na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez: - Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. od nr [...] do nr [...] [odpisy ww. tytułów wykonawczych doręczono 31 października 2014 r. w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego [Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej jako "k.p.a."] na adres K., ul. K. [...]], - Naczelnika Urzędu Skarbowego K. nr [...], [...] [odpisy ww. tytułów wykonawczych doręczono dnia 28 sierpnia 2014 r. w trybie art. 44 k.p.a. na adres K., ul. K. [...]], od nr [...] do nr [...] [odpisy ww. tytułów wykonawczych doręczono dnia 14.07.2014 r. w trybie art. 44 k.p.a. na adres K., ul. K. [...]], oraz nr [...] [odpis ww. tytułu wykonawczego doręczono dnia 28 lipca 2015 r. na adres K., ul. [...]], - Prezydenta Miasta W. nr [...] [odpis ww. tytułu wykonawczego doręczono dnia 10.10.2014 r. w trybie art. 44 k.p.a. na adres K., ul. K. [...]]. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny zawiadomieniem z 8 września 2015 r. nr [...], dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę u pracodawcy Skarżącej O. sp. z o.o., przy czym zawiadomienie o zajęciu zostało odebrane przez matkę Skarżącej w dniu 11 września 2015 r. pod adresem K., ul. [...], a przez pracodawcę w dniu 18 września 2015 r. Pismem z 25 września 2015 r. Skarżąca wniosła skargę na czynność egzekucyjną zajęcia wynagrodzenia za pracę w O. sp. z o.o. Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z [...] listopada 2015 r. nr [...] oddalił skargę. Skarżąca pismem z 19 listopada 2015 r. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając: 1) naruszenie art. 54 § 1 w zw. z art. 1a pkt 2 oraz art. 32 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji [Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm., dalej jako "u.p.e.a."], przez błędną wykładnię pojęcia czynności egzekucyjnych i uznanie, że realizacja obowiązków związanych z podjęciem czynności egzekucyjnej, nie może stanowić przedmiotu skargi na czynności egzekucyjne; 2) naruszenie art. 54 § 1 w zw. z art. 72 u.p.e.a. przez ich błędną wykładnię i uznanie, że przesłanie zawiadomienia o zajęciu na nieprawidłowy adres zobowiązanego wyczerpuje przesłanki jego prawidłowego doręczenia; 3) naruszenie art. 54 § 1 w zw. z art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. przez uznanie, że czynności techniczne prowadzące do wszczęcia egzekucji nie podlegają zaskarżeniu w drodze skargi na czynności egzekucyjne; 4) naruszenie art. 33 § 1 u.p.e.a. przez uznanie, że na fakt braku doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego, zobowiązanemu przysługuje środek prawny jakim są zarzuty. Minister Rozwoju i Finansów postanowieniem z [...] października 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] listopada 2015 r., nr [...] w sprawie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że skarga na czynności egzekucyjne składana w trybie art. 54 u.p.e.a. nie może być uniwersalnym środkiem zaskarżenia, za pomocą którego można skutecznie kwestionować ewentualne wadliwości postępowania egzekucyjnego, a które mogą być zaskarżone poprzez inny środek prawny przewidziany w ustawie egzekucyjnej. W trybie art. 54 u.p.e.a. nie można skutecznie wnieść skargi, kiedy zawiera ona podstawy dotyczące innego środka zaskarżenia, np. zawartego w art. 33 u.p.e.a. Zdaniem Ministra Rozwoju i Finansów w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Minister Rozwoju i Finansów w wyniku dokonania analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie stwierdził nieprawidłowości i naruszenia prawa przez organ egzekucyjny. Zdaniem Ministra Rozwoju i Finansów, w toku postępowania organ egzekucyjny dokonał czynności egzekucyjnej, do której upoważniła go u.p.e.a. Zastosowany środek egzekucyjny jest wymieniony w katalogu środków określonych w art. 1a pkt 12 u.p.e.a., tj. egzekucja z wynagrodzenia za pracę. Oceniając prawidłowość przeprowadzonej czynności egzekucyjnej organ wskazał, iż została ona dokonana z zachowaniem reguł przewidzianych w art. 72 u.p.e.a. Jak podkreślił Minister Rozwoju i Finansów, z akt sprawy wynika, że zajęcie zostało dokonane poprzez przesłanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego K. zawiadomienia z dnia 8 września 2015 r., nr [...] zarówno zobowiązanej na adres: K., ul. [...], jak i dłużnikowi zajętej wierzytelności, tj. O. sp. z o. o. na adres: K., ul. B. [...]. Dłużnik zajętej wierzytelności, tj. pracodawca, odebrał przedmiotowe zawiadomienie w dniu 18 września 2015 r., a zobowiązana w dniu 11 września 2015 r. Tytuły wykonawcze zostały doręczone odpowiednio w dniach: 31 października 2014 r., 28 sierpnia 2014 r., 14 lipca 2014 r., 28 lipca 2015 r. oraz 10 października 2014 r. Z akt sprawy wynika, że wszystkie wymogi formalnoprawne wymienione w art. 72 u.p.e.a. zostały przez organ egzekucyjny spełnione. Odnosząc się natomiast do zarzutu Skarżącej dotyczącego niedoręczenia odpisów tytułów wykonawczych, Minister Rozwoju i Finansów wyjaśnił, że odpisy tytułów wykonawczych zostały doręczone Skarżącej odpowiednio w dniach: Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. od nr [...] do nr [...] [doręczone zastępczo na adres K., ul. K. [...] w trybie art. 44 k.p.a. dnia 31 października 2014 r.], Naczelnika Urzędu Skarbowego K. od nr [...] do nr [...] [doręczone zastępczo w trybie art. 44 k.p.a. dnia 28 sierpnia 2014 r. na adres K., ul. K. [...]]. od nr [...] do nr [...] [doręczone zastępczo w trybie art. 44 k.p.a. dnia 14 lipca 2014 r. K., ul. K. [...]] oraz nr [...] [doręczony dnia 28 lipca 2015 r. matce Skarżącej pod adresem K., [...] i [...], [...]], - Prezydenta Miasta W. na [...] [doręczone zastępczo na adres K., ul. K. [...] w trybie art. 44 k.p.a. dnia 10 października 2014 r.]. Minister Rozwoju i Finansów podkreślił, że z akt sprawy wynika, że tytuły wykonawcze, kierowane pod adres K. ul. K. [...] zostały doręczone w trybie zastępczym. W konsekwencji brak było podstaw do dołączenia przez organ egzekucyjny odpisów tytułów wykonawczych przy zawiadomieniu z 8 września 2015 r., nr [...]. Minister Rozwoju i Finansów odniósł się do zarzutu Skarżącej, zgodnie z którym zawiadomienie o zajęciu z 8 września 2015 r. nr [...] zostało wysłane na adres, pod którym Zobowiązana nie mieszka i nie odbiera korespondencji tj. K., ul. [...], wskazując, że – jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru – przesyłkę odebrała matka zobowiązanej jako dorosły domownik, który podjął się oddania pisma adresatce. Tak więc zdaniem Ministra Rozwoju i Finansów, doręczenie to nastąpiło w trybie art. 43 k.p.a. Organ podał też, że Skarżąca wskazała, że zawiadomienie powinno zostać skierowane na adres K., ul. K. [...], pod którym to adresem korespondencja jest, jak twierdzi, przez Skarżącą odbierana, ale z akt sprawy wynika, że wysyłana przez organ egzekucyjny do Skarżącej na adres K., ul. K. [...] liczna korespondencja nie została odebrana przez Zobowiązaną, po dwukrotnym awizowaniu uznana została za doręczoną w trybie art. 44 k.p.a. Pismem z dnia 21 listopada 2016 r., Skarżąca zaskarżyła postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w zakresie w jakim ww. postanowienie dotyczy postępowań egzekucyjnych prowadzonych do majątku Skarżącej na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego K. oraz Prezydenta Miasta W.. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuciła: - naruszenie art. 54 § 1 w zw. z art. 1a pkt 2 oraz art. 32 u.p.e.a., poprzez błędną wykładnię pojęcia czynności egzekucyjnych i uznanie, że realizacja obowiązków związanych z podjęciem czynności egzekucyjnej nie może stanowić przedmiotu skargi na czynności egzekucyjne. Organ sam natomiast przyznał, iż art. 54 u.p.e.a. ma na celu ocenę prawidłowości dokonanych przez egzekutora czynności m.in. o charakterze technicznym, a za taką można uznać czynność doręczenia odpisów tytułów wykonawczych; - naruszenie art. 54 § 1 w zw. z art. 72 u.p.e.a. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że przesłanie zawiadomienia o zajęciu na nieprawidłowy adres Skarżącej wyczerpuje przesłanki jego prawidłowego doręczenia. Skarżąca natomiast twierdzi, że tytuły wykonawcze nie zostały jej nigdy skutecznie doręczone, a organ nie odniósł się do tej kwestii uznając doręczenie w trybie art. 44 k.p.a. za skuteczne; - naruszenie art. 33 § 1 u.p.e.a. poprzez uznanie, że na fakt braku doręczenia Skarżącej tytułu wykonawczego przysługuje jej środek prawny jakim są zarzuty. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Rozpoznając skargę na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z [...] października 2016 r., nr [...] w ramach kryteriów wynikających z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych [tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066] oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c oraz art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, 1370 ze zm.], dale: p.p.s.a. Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Oceniając zaskarżone postanowienie według wskazanych kryteriów Sąd stwierdza, że nie doszło do naruszenia prawa w sposób powodujący konieczność jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Przedmiotem skargi jest postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z [...] października 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] listopada 2015 r. w przedmiocie oddalenia skargi Skarżącej na czynności egzekucyjne w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę Skarżącej u jej pracodawcy O. sp. z o.o. Postawę do wniesienia takiej skargi stwarza przepis art. 54 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. W literaturze i orzecznictwie panuje zgoda co do tego, że skargę, o której mowa, zobowiązany może wnieść na czynności o charakterze faktycznym [zob. np. A. Skoczylas, w: System Prawa Administracyjnego, tom 9, Prawo procesowe administracyjne, pod. red. R. Hausera, Z. Niewiadomskiego, A. Wróbla, Warszawa 2014 r., s. 481] i to tylko takie, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia [wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 grudnia 2013 r., II FSK 2988/11, dostępny, podobnie jak pozostałe orzeczenia pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. W szczególności, nie mogą być podnoszone w ramach skargi na czynności egzekucyjne zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Skarżąca kwestionuje dokonanie wobec niej w ramach postępowania egzekucyjnego czynności zajęcia wynagrodzenia za pracę. Skarżąca w odniesieniu do zaskarżonego postanowienia skupia się na trzech kwestiach: - po pierwsze – tezie, że nietrafne i bezpodstawne jest zapatrywanie organu wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie z którym wszystkie wskazywane przez Skarżącą argumenty i okoliczności mogły być podstawą skutecznego zarzutu [pkt 2.1 skargi, jej str. 3-4]. Zdaniem Skarżącej, organ stojąc na stanowisku, że skarga na czynności egzekucyjne przysługuje na czynności egzekutora o charakterze technicznym i wykonawczym przyznał tym samym, że taka skarga przysługuje na czynność doręczenia Skarżącej odpisów tytułów wykonawczych; - po drugie – twierdzeniu o niedoręczeniu tytułów wykonawczych, które – zdaniem Skarżącej – zostały skierowane na nieprawidłowy adres, a tym samym nie zostały jej doręczone; - po trzecie – że zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę zostało wysłane na niewłaściwy adres, pod którym Skarżąca nie przebywa i nie zamieszkuje, zaś zawiadomienie zostało "odebrane jedynie przypadkowo, gdyż zobowiązana dowiedziała się o awizie w czasie towarzyskiej wizyty u lokatora lokalu". Jak wcześniej zaznaczono, nie wszystkie zastrzeżenia i uwagi w postępowaniu egzekucyjnym mogą być formułowane w ramach skargi na czynności egzekucyjne, która pozwala jedynie na zakwestionowanie sposobu dokonania czynności egzekucyjnej [techniczne zastosowanie środka egzekucyjnego]. Zarzuty takie jak podniesiony w skardze zarzut niedoręczenia tytułów wykonawczych [doręczenia ich na nieprawidłowy, nie należący do Skarżącej adres] stanowią podstawę uruchomienia postępowania wywołanego wniesieniem zarzutów [art. 33 § 1 pkt 6 w związku z art. 34 u.p.e.a.]. Sformułowane w skardze zarzuty na czynności egzekucyjne zajęcia wynagrodzenia za pracę oraz wierzytelności z rachunku bankowego oraz wkładu oszczędnościowego [skarga, akta post. adm. – k. 97-100], wskazują, że Skarżąca zmierza do uczynienia ze skargi na czynności egzekucyjne uniwersalnego środka zaskarżenia, jednak tego rodzaju zabieg należy uznać za niedopuszczalny, nie wolno bowiem badać w ramach skargi na czynności egzekucyjne zarzutów, które mogą być zgłoszone na podstawie art. 33 u.p.e.a. W tym miejscu należy wyjaśnić, że instytucja skargi na czynności egzekucyjne została uregulowana w art. 54 u.p.e.a., który w § 1 stanowi, że zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. W art. 1a pkt 2 powołanej ustawy zdefiniowano z kolei czynność egzekucyjną jako wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Zgodnie z art. 54 § 4 cyt. ustawy skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej. Odrębnym trybem, w ramach którego zobowiązany może szukać ochrony w ramach postępowania egzekucyjnego są z kolei zarzuty zgłaszane na podstawie art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, którymi zobowiązany zapoczątkowuje spór m.in. o dopuszczalność egzekucji, wymagalność obowiązku, czy też podaje w wątpliwość celowość wszczęcia egzekucji lub zastosowania danego środka egzekucyjnego. Podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności wymienione w art. 33 § 1 cyt. ustawy, tj.: 1. wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2. odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3. określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4. błąd co do osoby zobowiązanego; 5. niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6. niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7. brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8. zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9. prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10. niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Zarzuty mogą być wnoszone w terminie 7 dni od pouczenia zobowiązanego o prawie zgłoszenia zarzutów [art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.]. W orzecznictwie oraz w doktrynie podkreśla się odrębność tych dwóch trybów, z zastrzeżeniem, że skarga na czynności egzekucyjne ma charakter subsydiarny, przysługuje co do zasady na czynności materialne i nie jest dopuszczalne jej wniesienie w sytuacjach, gdy ustawa przewiduje inne środki zaskarżenia, np. zarzut, zażalenie na postanowienie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego, albo w sytuacjach, gdy istnieje możliwość wniesienia pozwu do sądu [wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 stycznia 1999 r., sygn. akt III SA 4503/97; z 17 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 827/99, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 stycznia 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 3474/06]. Należy zwrócić uwagę na to, że skarga na czynności egzekucyjne nie przysługuje w sytuacji, gdy skarżącemu przysługiwała możliwość kwestionowania danej czynności egzekucyjnej za pomocą innych środków zaskarżenia, ale nie wykorzystał ich lub nie przyniosły one żądanego rezultatu. W szczególności nie można podnosić w skardze okoliczności, które mogą być podstawą zarzutów [por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 stycznia 2004 r., sygn. akt III SA 1503/03]. Nie jest dopuszczalne podnoszenie w skardze na czynności egzekucyjne okoliczności stanowiących podstawy zarzutów wskazanych w art. 33 § 1 powołanej ustawy również po upływie terminu do wniesienia zarzutów [por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2988/11]. Podkreślenia wymaga zatem, że rację ma organ wyrażając konsekwentne zapatrywanie [zarówno co do kwestionowanej przez Skarżącą czynności egzekucyjnej zajęcia wynagrodzenia za pracę jak i zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego oraz wkładu oszczędnościowego], że skarga na czynności egzekucyjne nie stanowi uniwersalnego instrumentu kwestionowania czynności egzekucyjnych lecz pozwala wyłącznie na kwestionowanie sfery formalnoprawnej odnoszącej się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności, a zatem, że bezzasadne jest podnoszenie przez Skarżącą zastrzeżeń co do doręczenia odpisów tytułów wykonawczych i stawianie zarzutu niedopuszczalności egzekucji [str. 7 zaskarżonego postanowienia]. Jednocześnie – jak wskazuje lektura zaskarżonego postanowienia [jego str. 5 i 6], organ wykazał, że tytuły wykonawcze stanowiące podstawę zastosowania środka egzekucyjnego zostały Skarżącej doręczone w trybie doręczenia zastępczego [art. 44 k.p.a] na adres: K., ul. K. [...]. Jak wynika z akt sprawy, odpisy tytułów wykonawczych zostały doręczone Skarżącej odpowiednio; - odpis tytułu wykonawczego wystawionego przez Prezydenta Miasta W. w dniu 10 października 2014 r. [doręczenie zastępcze w trybie art. 44 k.p.a. – k. 72 akt]; - odpisy tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego K. w dniu 14 lipca 2014 r. [doręczenie zastępcze w trybie art. 44 k.p.a., k. 74 i nast.], 28 sierpnia 2014 r. [doręczenie zastępcze w trybie art. 44 k.p.a. – k. 74 i nast.] i 28 lipca 2015 r. [doręczenie na adres matki Skarżącej pod adresem: K., [...] – k. 85]; - odpisy tytułów wykonawczych wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. w dniu 31 października 2014 r. [doręczenie zastępcze w trybie art. 44 k.p.a.; k. 19-64 akt], przy czym tytuły te zostały przekazane w związku ze zbiegiem egzekucji prowadzonej przez ZUS i Naczelnika US K. do rachunku bankowego w B. S.A. w K., do administracyjnego organu egzekucyjnego w dniu 7 stycznia 2015 r. Tytuły wykonawcze kierowane były na adres "[...] K. ul. K. [...]"; tytuł wykonawczy z 8 lipca 2015 r. nr [...] [k. 86 akt] został skierowany na adres: K., ul. [...]. Kierowana do Skarżącej na adres "[...] K. ul. K. [...]" korespondencja zawierająca tytuły wykonawcze po dwukrotnym awizowaniu została uznana za skutecznie doręczoną. Wykorzystano zatem instytucję "doręczenia zastępczego", określoną w art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 [§ 1]: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy [miasta] – w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy [miasta] lub upoważnioną osobę lub organ. § 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. § 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. § 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Ponieważ z materiału dowodowego sprawy wynika, że powyższa procedura została zastosowana a zobowiązana pisma nie podjęła, zasadnie organ egzekucyjny uznał na podstawie § 4, przedmiotową korespondencję za doręczoną. Podkreślić w tym miejscu należy, że Skarżąca potwierdza, że adres na jaki skierowano tytuły wykonawcze jest i był uprzednio jej adresem zameldowania pod którym odbierała i odbiera korespondencję a także miejscem w którym prowadziła działalność gospodarczą, ponadto również w skardze posługuje się tym samym adresem. Zarzuty co do wadliwości dokonanego doręczenia a co więcej twierdzenia, że Skarżąca nigdy nie otrzymała przedmiotowych tytułów wykonawczych ocenić więc należy jako gołosłowne, sprzeczne z dokumentacją znajdującą się w aktach sprawy oraz nakierowane wyłącznie na wywołanie pozytywnego dla zobowiązanej skutku procesowego. O ile bowiem można by uznać za ewentualnie wiarygodne twierdzenia o nieotrzymaniu awiza czy awiz dotyczących jednej przesyłki o tyle trudno racjonalnie przyjąć za Skarżącą, że żaden z tytułów wykonawczych nie został jej doręczony, skoro – jak wskazano wyżej – przesłano je w kilku odrębnych przesyłkach, w różnych datach, przy czym przesyłki te nie były przez Skarżącą podejmowane. Powyższe może rodzić przypuszczenie, że Skarżąca intencjonalnie nie podejmuje kierowanych wobec niej przesyłek [taki też wniosek w uzasadnieniu wydanego wobec Skarżącej w odniesieniu do postanowienia odnośnie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 14 kwietnia 2016 r. w spr. I SA/Kr 68/16]. Odnośnie zaś do tytułu wykonawczego z 8 lipca 2015 r. nr [...] [k. 86 akt], który został skierowany na adres: K., ul. [...], to dostrzeżenia wymaga, że Skarżąca w dniu 25 maja 2015 r. na druku VAT-Z [Zgłoszenie o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług – akta post. adm. – k. 96] adres podała wobec Naczelnika Urzędu Skarbowego K. jako adres siedziby – adres zamieszkania. Jeśli chodzi o stanowiące przedmiot skargi na czynność egzekucyjną zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę, to zostało skierowane na adres: K. ul. [...], i zostało ono odebrane w dniu 11 września 2015 r. przez matkę Skarżącej a Skarżąca powzięła o nim informację [podobnie jak ma to miejsce w odniesieniu do jednego z tytułów wykonawczych – k. 84]. Podkreślenia przy tym wymaga, że – jak wynika z akt postępowania – adres ten Skarżąca podała wobec organu, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego K. w dniu 25 maja 2015 r. na druku VAT-Z [Zgłoszenie o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług – akta post. adm. – k. 96] jako adres siedziby – adres zamieszkania. Bezpodstawne i niezrozumiałe są zatem formułowane w skardze zastrzeżenia, że zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę zostało Skarżącej wysłane na nieprawidłowy adres, pod którym nie przebywa ona ani nie zamieszkuje i nie odbiera pod nim korespondencji a "zawiadomienie zostało odebrane jedynie przypadkowo, gdyż zobowiązana dowiedziała się o awizie w czasie towarzyskiej wizyty u lokatora lokalu". Jak wynika z zamieszczonego w aktach sprawy potwierdzenia odbioru przesyłki, przesyłkę tę odebrała matka Skarżącej i jako dorosły domownik zobowiązała się przekazać ją adresatowi. Skarżąca finalnie otrzymała przesyłkę zaś w dniu 30 września 2015 r. złożyła do Naczelnika Urzędu Skarbowego K. skargę na czynności egzekucyjne [k. 97-100 akt]. Skoro zatem art. 32 u.p.e.a. wyraźnie i jednoznacznie stanowi, iż organ egzekucyjny, przystępując do czynności egzekucyjnych doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został on wcześniej doręczony, Naczelnik Urzędu Skarbowego K., dokonując zajęcia nie był zobligowany do przesyłania odpisów tytułów wykonawczych, skoro uczyniono to na wcześniejszym etapie postępowania. Sąd aprobuje wyniki ustaleń natury faktycznej i prawnej dokonanych przez organy obu instancji, które wskazują, że zastosowany środek egzekucyjny w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę został zastosowany zgodnie z prawem. Jest on wymieniony w katalogu środków egzekucyjnych obowiązków pieniężnych [art. 1a pkt 12 u.p.e.a.], zaś sama jego realizacja jest nieskomplikowana. W konsekwencji, podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 54 § 1 w zw. z art. 1a pkt 2 oraz art. 32 u.p.e.a., art. 54 § 1 w zw. z art. 72 u.p.e.a., art. 54 § 1 w zw. z art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. oraz art. 33 § 1 u.p.e.a. nie zasługiwały na aprobatę. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.