II OZ 957/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 26 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 579/17 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi E. D. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 579/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę E. D. (dalej jako skarżąca) na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Sąd wskazał, że skarżąca wnosząc powyższą skargę wbrew uregulowaniom art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej jako "P.p.s.a.") tj. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w dniu 5 kwietnia 2017 r., który był ostatnim dniem 30 dniowego terminu do jej wniesienia (decyzja organu doręczona skarżącej w dniu 6 marca 2017 r.), zamiast za pośrednictwem organu, którego decyzję zaskarżyła, w związku z przekazaniem powyższej skargi do organu przez Sąd w dniu 7 kwietnia 2017 r. uchybiła terminowi do wniesienia skargi. Skutkiem tego było odrzucenie tej skargi na zasadzie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Sąd zwrócił uiszczony wpis stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 53 § 4 P.p.s.a., art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 184 Konstytucji poprzez ich niezastosowanie i uznanie, iż wniesienie skargi w terminie bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie jest równoznaczne z zachowaniem terminu do wniesienia skargi, w sytuacji gdy obecnie obowiązujące przepisy wprost dopuszczają taką możliwość i przewidują taki skutek. Przeciwne uznanie prowadziłoby do naruszenia zasady demokratycznego państwa prawnego, zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa (art. 2 Konstytucji), zasady równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji), zasady kontroli sądów administracyjnych nad działalnością administracji publicznej (art. 184 Konstytucji). W uzasadnieniu wskazano, że art. 53 § 4 P.p.s.a., który wszedł w życie 1 czerwca 2017 r. w dniu doręczenia skarżącej zaskarżonego postanowienia przewiduje zachowanie 30 dniowego terminu do wniesienia skargi liczonego od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 P.p.s.a.) także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego. W takim wypadku sąd ten niezwłocznie przesyła skargę odpowiednio do organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, wydał akt lub podjął inną czynność, będącą przedmiotem skargi. Skarżąca dowodzi, że skoro skarga została złożona w terminie bezpośrednio do WSA, to nie może budzić wątpliwości, iż jako skutecznie złożona winna zostać merytorycznie rozpoznana. Dalej skarżąca przedstawiła jakie były motywy wprowadzenia regulacji art. 53 § 4 P.p.s.a. Wskazała, ze ustawodawca obecnie dał wyraz - wprowadzając stosowne zmiany do postępowania - iż praktyka Sądów w gruncie rzeczy była zbyt rygorystyczna i biurokratyczna i niejednokrotnie powodowała naruszenie prawa strony do sądów, a co za tym idzie także nieprawidłowa. Podkreśliła, że nie była w sprawie reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika i złożyła do sądu w terminie, właściwie opłaconą skargę, który to sąd był właściwy do jej rozpoznania. Trudno zatem czynić jej zarzut, że do takiej sytuacji doszło. Skarżąca zaznaczyła, że bezpośrednio przed wysłaniem skargi była w Kujawsko-Pomorskim Wojewódzkim Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy, gdzie została poinformowana, iż skarga przysługuje do Sądu mi nie ma obowiązku jej osobistego składania albowiem wystarczy nadanie na poczcie byleby tylko nastąpiło to w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Zastosowała się do tego pouczenia i nadała skargę do Sądu więc nie może ponosić negatywnych konsekwencji z tym związanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że sąd administracyjny przyjmując skargę do rozpoznania stosuje przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obowiązujące w chwili wnoszenia skargi. To moment wniesienia skargi powoduje zawisłość sprawy przed sądem i w świetle obowiązujących w tym czasie przepisów oceniana jest dopuszczalność wniesienia skargi w tym zachowanie trybu i terminu jej wniesienia. Z akt sprawy wynika, że skarga na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki, doręczona skarżącej w dniu 6 marca 2017 r. (zpo k. 147 akt administracyjnych) została wniesiona bezpośrednio do WSA w Bydgoszczy w dniu 5 kwietnia 2017 r. tj. w ostatnim dniu 30 dniowego terminu do jej wniesienia. W dniu 5 kwietnia 2017 r. nie obowiązywał jeszcze art. 53 § 4 P.p.s.a. wprowadzony przez art. 9 pkt 3 lit. d ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), który wszedł w życie w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. Dodatkowo w ustawie z dnia 7 kwietnia 2017 r. zawarto przepis o charakterze przejściowym art. 17 ust. 1, który stanowi, że do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym. Ponadto w ust. 2 tego artykułu stwierdza się, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Z powyższego wynika, że art. 53 § 4 P.p.s.a. w znowelizowanym brzmieniu stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy tj. dokonanych po 1 czerwca 2017 r. Skoro tak to zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja wydana w dniu 2 marca 2017 r. nie mogła być zaskarżona w sposób przewidziany w art. 53 § 4 P.p.s.a. bowiem ma on zastosowanie dopiero do decyzji wydanych po tym dniu. W związku z powyższym skarga na decyzję z dnia 2 marca 2017 r. powinna być wniesiona w sposób, który przewidywał art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 P.p.s.a. w brzmieniu przed nowelizacją. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że Sąd I instancji postąpił prawidłowo przekazując niezwłocznie 7 kwietnia 2017 r. (po wpłynięciu skargi na biuro podawcze Sądu w dniu 6 kwietnia 2017 r.) wniesioną do niego bezpośrednio skargę do organu i przyjmując za datę wniesienia skargi dzień przekazania skargi do tego organu. Sąd nie mógł zastosować przepisu, który wówczas jeszcze nie obowiązywał. Skarżąca składając skargę powinna zastosować się do przepisów regulujących tryb i termin wniesienia skargi obowiązujących w dniu jej wnoszenia tj. na dzień 5 kwietnia 2017 r. a także mieć na uwadze, że nowe uregulowania w zakresie wnoszenia skargi m.in. art. 53 § 4 P.p.s.a. mają zastosowanie do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Tym samym uznać należało jak uczynił to Sąd I instancji, że skargę wniesioną do sądu bezpośrednio, zgodnie z dotychczasowymi przepisami i praktyką, należało niezwłocznie przekazać do organu i za datę wniesienia tej skargi przyjąć datę nadania do organu przesyłki zawierającej skargę. Zatem skarga wniesiona bezpośrednio do sądu w dniu 5 kwietnia 2017 r., która została przekazana do organu niezwłocznie po jej wpływie na biuro podawcze sądu tj. w dniu 7 kwietnia 2017 r. niewątpliwie została wniesiona po terminie do tego przewidzianym, który upłynął w dniu 5 kwietnia 2017 r. W związku z powyższym za niezasadne uznać należało zarzuty naruszenia art. 53 § 4 P.p.s.a. w brzmieniu nadanym nowelizacją z dnia 7 kwietnia 2017 r. bowiem przepis ten nie obowiązywał w dniu wniesienia skargi, ani nie miał zastosowania do zaskarżonej decyzji. Za niezasadne należy uznać także zarzuty naruszenia art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 184 Konstytucji bowiem Sąd działał zgodnie z obowiązującym go prawem. Dodatkowo podkreślić należy, że w zaskarżonej decyzji zawarte zostało prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi zatem twierdzenia skarżącej o jej wadliwym pouczeniu przez organ w powyższym zakresie należy uznać za niezasadne. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.