II SA/Bd 579/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi E. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 19 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę E. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki, z uwagi na uchybienie przez skarżącą terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z 26 września 2017 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II OZ 957/17, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie wniesione przez skarżącą na ww. postanowienie z 19 maja 2017r. Pismem z [...] czerwca 2017 r., nadanym [...] czerwca 2017 r., skarżąca złożyła do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. We wniosku tym skarżąca wskazała, że o uchybieniu terminu dowiedziała się z treści postanowienia doręczonego w jej 1 czerwca 2017 r. Skarżąca podniosła, że pracownik [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] poinformował ją o możliwości zaskarżenia decyzji drugiej instancji do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jej odebrania, nie informując jej jednocześnie o konieczności wniesienia skargi za pośrednictwem skarżonego organu. Skarżąca zwróciła ponadto uwagę na konieczność opieki nad obłożnie chorym mężem we wskazanym okresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej: "p.p.s.a."), czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Przepisy art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. stanowią zaś, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłankami uzasadniającymi przywrócenie terminu są więc: - zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku, liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia terminu, - uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, - dokonanie - równocześnie ze złożeniem wniosku - czynności, do dokonania której terminowi uchybiono. Jak wynika z rozpatrywanego wniosku, skarżąca o uchybieniu terminu dowiedziała się z treści postanowienia o odrzuceniu skargi, doręczonego w dniu 1 czerwca 2017 r., zatem złożenie wniosku w dniu 8 czerwca 2017 r. należy uznać za dokonane z zachowaniem terminu, w tym dniu bowiem ustała przyczyna uchybienia terminu. Dokonana została również czynność, do dokonania której terminowi uchybiono, zatem wniesienie skargi. Możliwa jest zatem merytoryczna ocena złożonego wniosku, a ocenie podlega wobec tego przesłanka braku winy w uchybieniu terminu. Skarżąca, wnioskując o przywrócenie uchybionego terminu, powołała się na brak poinformowania jej przez pracownika [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], że skarga do sądu administracyjnego złożona winna zostać za pośrednictwem skarżonego organu, nie natomiast bezpośrednio do sądu. Wskazała również na jednoczesną chorobę męża. Kryterium braku winy w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (zob. postanowienie NSA z 28.03.2012 r., II OZ 179/12, LEX nr 1138241). Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Analiza wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w okolicznościach złożonych przez skarżącą wyjaśnień prowadzi do konkluzji, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła bowiem braku winy w uchybieniu terminowi do złożenia przedmiotowego wniosku. W aktach administracyjnych znajduje się oryginał zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, która zawiera prawidłowo sporządzone pouczenie o terminie i sposobie zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego. To treść decyzji i będącego jej immanentnym składnikiem pouczenia, powinna być dla skarżącej pierwszym źródłem informacji o możliwości wniesienia skargi. Skarżąca nie może cedować odpowiedzialności za niewłaściwe czy niekompletne pouczenie na pracownika organu, bowiem była w posiadaniu decyzji doręczonej jej w dniu 6 marca 2017 r. Twierdzenia zatem skarżącej nie znajdują potwierdzenia w żadnych obiektywnych okolicznościach i nie mogą zostać uwzględnione, a niedochowanie należytej dbałości o własne interesy nie może stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku. Również okoliczność choroby męża skarżącej nie daje podstaw do uwzględnienia wniosku. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.