I SA/Wa 1841/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezydenta [...] na postanowienie Komisji do spraw usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości [...] , wydanych z naruszeniem prawa z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia z rozprawy pełnomocników strony postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 28 września 2017 r. Prezydent [...] (dalej jako skarżący) działając na podstawie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r, poz.1369, dalej jako: ppsa) w zw. z art. 50 § 1 ppsa, art. 52 § 1 i 2 i art. 53 § 1 ppsa, zaskarżył w całości postanowienie Komisji do spraw usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości [...], wydanych z naruszeniem prawa (dalej jako: Komisja) z dnia [...] sierpnia 2017 r. o wydaleniu z rozprawy prowadzonej przez Komisję w dniu [...] sierpnia 2017 r. pełnomocników Prezydenta [...] adw. Z. G. i adw. B. P. W odpowiedzi na skargę Komisja wniosła o jej odrzucenie. W uzasadnieniu wskazała na niedopuszczalność skargi z przyczyn przedmiotowych (niezaskarżalność postanowienia o wydaleniu z rozprawy) a także z przyczyn podmiotowych. W tym ostatnim zakresie podniosła, że Prezydent [...] nie jest stroną postępowania "weryfikacyjnego", nie ma zatem interesu prawnego w kontrolowanej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne nad działaniami administracji publicznej został określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.). Kontrola ta ma ograniczony charakter, tzn. podlegają jej jedynie działania administracji wskazane w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako : kpa) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ppsa). Zaskarżone postanowienie zostało wydane w trakcie rozprawy w sprawie prowadzonej przez Komisję w trybie przepisów ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości [...], wydanych z naruszeniem prawa (Dz. U. z 2017 r., poz. 718, dalej jako: ustawa). W art. 36 stanowi ona, iż do decyzji i postanowień Komisji stosuje się odpowiednio przepis art. 127 § 3 kpa, przy czym, jak z kolei stanowi art. 38 ust. 1 ustawy, w sprawach w niej nieuregulowanych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 31. Kodeks ten w art. 141 § 1 ustanawia zasadę, iż na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, iż zażalenie może być wnoszone tylko na postanowienia enumeratywnie wskazane w przepisach prawa - z tym jednak zastrzeżeniem, że (jak wskazano wyżej), gdy chodzi o postępowanie przed Komisją -w miejsce zażalenia mamy do czynienia z określonym w art. 127 § 3 kpa wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sporne postanowienie zostało wydane w oparciu o art. 96 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy. Zgodnie z ww art. 96 kpa za niewłaściwe zachowanie się w czasie rozprawy strony, świadkowie, biegli i inne osoby uczestniczące w rozprawie mogą być, po uprzednim ostrzeżeniu, wydalone z miejsca rozprawy przez kierującego rozprawą oraz ukarane grzywną do 100 zł. Zażalenie służy jednak jedynie na postanowienie o ukaraniu grzywną (art. 96 zd. 2 kpa), natomiast na postanowienie o wydaleniu z miejsca rozprawy zażalenie nie przysługuje. Postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji (art. 142 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy). Uwzględniając powyższe Sąd przyjął, że skoro zaskarżone postanowienie nie jest zaskarżalne w administracyjnym toku instancji, nie kończy postępowania w sprawie i nie jest także postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, to uwzględniając dyspozycję art. 3 § 2 pkt. 2 ppsa - nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Nie ma również przepisów szczególnych, które przewidywałyby kontrolę sądowoadministracyjną tego rodzaju postanowień. W związku z powyższym skarga na przedmiotowe postanowienie jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa podlega odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym. Rację ma także Komisja wskazując na to, iż skarżący nie posiada legitymacji czynnej do zaskarżenia objętego skargą postanowienia. Stroną postępowania przed Komisją w rozumieniu mającego odpowiednie zastosowanie art. 28 kpa (w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy) jako właściciel gruntu jest Miasto [...]. Prezydent miasta w oparciu o art. 26 i n ustawy z dnia 27 maja 1997r. o samorządzie gminnym reprezentuje posiadającą osobowość prawną gminę jako jej organ wykonawczy, nie występuje jednak jako osobny posiadający indywidualny status strony podmiot postępowania administracyjnego, co zresztą sam podnosi negując inne wpadkowe postanowienia Komisji. Jako organ osoby prawnej nie posiada też zdolności sądowej w rozumieniu art. 25 ppsa. Szersze rozważania w tym zakresie pozostają bezprzedmiotowe wobec stwierdzenia uzasadniającej odrzucenie skargi - przedmiotowej niedopuszczalności drogi sądowo-administracyjnej.