II SAB/Lu 124/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 października 2017 r. sprawy ze skargi R. R. na bezczynność Dyrektora [...] w [...] w przedmiocie złożenia propozycji pracy postanawia: odrzucić skargę. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] wyrażającą się w braku złożenia propozycji pracy. Przed wniesieniem skargi R. w piśmie z dnia 24 maja 2017 r. wezwał Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] do złożenia propozycji pracy w Izbie Administracji Skarbowej. Skarżący w treści pisma podniósł, że w dniu 22 maja 2017 r. nie otrzymał propozycji pracy, podczas gdy na mocy przepisów art. 165 ust. 3 i 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. 2016 r. poz. 1948) dotychczasowi pracownicy stają się pracownikami zatrudnionymi w jednostkach Krajowej Administracji Skarbowej oraz otrzymują do dnia 31 maja 2017 r. propozycje pracy. Skarżący wskazał, że został zatrudniony w Izbie Celnej w [...] w 2003 r., a od 2004 r. pracował na stanowisku audytora wewnętrznego. Jego praca była oceniania pozytywnie. Mimo to skarżący nie otrzymał propozycji określającej warunki zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej w Izbie Administracji Skarbowej w [...]. Taką propozycję otrzymał natomiast drugi pracownik komórki audytu wewnętrznego. Skarżący podkreślił, że w jego przypadku nie są spełnione przesłanki określone w art. 144 ust. 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej oraz w art. 2 pkt 2b ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne, skarżący nie pobiera świadczenia emerytalnego i nie nabył uprawnień do tych świadczeń. Powołując się na powyższe okoliczności, skarżący wnosił o przedstawienie mu w terminie do dnia 31 maja 2017 r. propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia, uwzględniającej posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 7 czerwca 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wyjaśnił, że zgodnie z art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej dyrektor Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r. pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej brzmienie powołanego przepisu wskazuje, że ustawodawca pozostawił kierownikom jednostek organizacyjnych w nim wskazanych autonomiczne prawo w zakresie rodzaju propozycji, jaka składana jest pracownikom i funkcjonariuszom, to jest zatrudnienie na podstawie umowy o pracę albo propozycja pełnienia służby, lub braku złożenia propozycji w stosunku do poszczególnych funkcjonariuszy/ pracowników. Dodatkowo Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że zgodnie z art. 170 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej stosunki pracy osób zatrudnionych w jednostkach Krajowej Administracji Skarbowej wygasają z dniem 31 sierpnia 2017 r., jeżeli osoby te w terminie do dnia 31 maja 2017 r. nie otrzymają pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia lub pełnienia służby. Biorąc pod uwagę, że do dnia 31 maja 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie przedstawił skarżącemu pisemnej propozycji pełnienia służby/pracy, stosunek pracy skarżącego wygasa z dniem 31 sierpnia 2017 r. Wygaśnięcie stosunku pracy zgodnie z art. 170 ust. 3 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej powoduje, że pracownikowi przysługują świadczenia należne odpowiednio w związku z likwidacją urzędu albo zniesieniem jednostki organizacyjnej. Pismem z dnia 12 czerwca 2017 r. R. wezwał Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] do usunięcia naruszenia prawa i przedstawienia skarżącemu propozycji pracy. Skarżący wskazał, że od dnia 1 marca 2017 r. jest pracownikiem Krajowej Administracji Skarbowej. W związku z tym i zgodnie z treścią art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej ma obowiązek prawny przedstawienia skarżącemu propozycji pracy. Skarżący podkreślił, że w określonym ustawą terminie do dnia 31 maja 2017 r. propozycji pracy nie otrzymał, co stanowi niedopuszczalną prawnie dyskryminację skarżącego z uwagi na jego wiek, wykształcenie i doświadczenie zawodowe. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] nie odpowiedział na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie R. zarzucił Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej bezczynność, wyrażającą się w braku złożenia propozycji pracy w Krajowej Administracji Skarbowej, pomimo istnienia ustawowego obowiązku wynikającego z art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej i pomimo upływu ustawowo wyznaczonego terminu do dnia 31 maja 2017 r. Skarżący wniósł o stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny bezczynności po stronie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] w związku z brakiem przedstawienia skarżącemu propozycji pracy i zobowiązanie Dyrektora do niezwłocznego złożenia skarżącemu propozycji pracy uwzględniającej posiadane przez skarżącego kwalifikacje, przebieg pracy i dotychczasowe miejsce zamieszkania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że na mocy art. 165 ust. 3 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej pracownicy zatrudnieni w izbach celnych oraz urzędach kontroli skarbowej oraz funkcjonariusze celni pełniący służbę w izbach celnych albo w komórkach urzędu obsługującego - ministra właściwego do spraw finansów publicznych stają się z dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, z zastrzeżeniem art. 170, odpowiednio pracownikami zatrudnionymi w jednostkach organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej, zwanych dalej "jednostkami KAS", albo funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej, zwanymi dalej "funkcjonariuszami", pełniącymi służbę w jednostkach KAS i zachowują ciągłość pracy i służby. W sprawach wynikających ze stosunku pracy i stosunku służbowego stosuje się przepisy dotychczasowe. Zdaniem skarżącego użycie we wskazanym przepisie zwrotu "odpowiednio" wskazuje na zamiar ustawodawcy wyraźnego rozróżnienia sytuacji dotychczasowych pracowników Krajowej Administracji Skarbowej od dotychczasowych funkcjonariuszy celnych. Oznacza to, że dotychczasowi pracownicy pozostali pracownikami KAS, a dotychczasowi funkcjonariusze Służby Celnej pozostali funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej. Nie przewidziano natomiast innych możliwości zmian statusu w Krajowej Administracji Skarbowej. Ponadto w kluczowym dla funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej przepisie art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej ustawodawca posługuje się również zwrotami "odpowiednio" oraz (w dalszej części) dysjunkcją "albo", co wskazuje bezpośrednio na zamiar ustawodawcy, by zastosować je tak jak w przepisie art. 165 ust. 3 tej ustawy. W konsekwencji odpowiedni organ powinien złożyć wszystkim pracownikom propozycję pracy, a wszystkim funkcjonariuszom propozycję służby. Zdaniem skarżącego nie można natomiast upatrywać w przepisie art. 170 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej samodzielnej podstawy do niewręczania pracownikom propozycji pracy. Ustawodawca nie sprecyzował bowiem żadnego kryterium, to jest żadnych przesłanek ustawowych odnoszących się do tego, kiedy wskazane w art. 165 ust. 7 powołanej ustawy organy Krajowej Administracji Skarbowej mogłyby nie złożyć pracownikowi propozycji pracy, poza wyjątkiem wynikającym wprost z przepisu art. 144 ust. 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej. Wprowadzenie instytucji braku składania propozycji pracy i wygaszenia stosunku pracy wymagałoby ze strony ustawodawcy obligatoryjnego ustalenia obiektywnych i weryfikowalnych kryteriów stosowania takiej instytucji oraz ewentualnej drogi odwoławczej. Brak tego rodzaju zapisów w ustawie Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej rodzi stan absolutnej i oczywistej niekonstytucyjności przepisów przez brak prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji), brak jasności i precyzji przepisów prawa (art. 2 i 7 Konstytucji), wprowadzenie dyskryminacji i nierównego traktowania (art. 32 ust. 1 Konstytucji) oraz niezgodność z art. 60 Konstytucji (jasne kryteria przyjęć i zwolnień do służby publicznej). Co więcej, interpretacja przepisu art. 170 ust. 1 powołanej ustawy jako podstawy do niezłożenia pracownikom propozycji pracy, wprowadza możliwość absolutnie arbitralnego decydowania przez organy, komu ma być wręczona propozycja pracy, z możliwością stosowania ewidentnej dyskryminacji ze względu na wiek, płeć czy działalność związkową. Skarżący podniósł, że organy Krajowej Administracji Skarbowej dokonują wadliwej interpretacji przepisów, gdyż rozsądny i racjonalny ustawodawca nie mógł podjąć działań niezgodnych z Konstytucją. Ustawa nie może zamykać nikomu drogi do sądowego dochodzenia swoich praw, gdyż jest to niezgodne z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji. Stosownie do z art. 7 Konstytucji organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, zatem mogą podejmować działanie tylko wówczas, gdy pozwala im na to określony przepis prawa i tylko w granicach określonych przez ten przepis. Natomiast ani ustawa o Krajowej Administracji Skarbowej, ani ustawa wprowadzająca tę ustawę nie wprowadzają zapisów dotyczących wygaszania stosunku pracy pracownika służby cywilnej poprzez brak złożenia mu propozycji przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wskazał, że przedmiotowa sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wyjaśnił, że skarżący był zatrudniony w Izbie Celnej w [...] od dnia 1 grudnia 2003 r. początkowo na stanowisku referenta, a od dnia 1 października 2004 r. na stanowisku audytora wewnętrznego. Do dnia 31 sierpnia 2017 r. skarżący pracował w Izbie Administracji Skarbowej w [...] w ramach Wieloosobowego Stanowiska Audytu Wewnętrznego. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej niezłożenie skarżącemu propozycji pracy miało swą podstawę prawną w treści art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej. Prawidłowa wykładnia językowa art. 165 ust. 3 i ust. 7 oraz art. 170 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej wprost umożliwia bowiem nieprzedstawienie propozycji funkcjonariuszom/pracownikom. Przedstawienie takiej propozycji jest pozostawione dyskrecjonalnej woli dyrektorów izb administracji skarbowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Jak stanowi art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej. W ten sposób określone są konstytucyjne ramy kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Szczegółowy zakres tej kontroli został uregulowany w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a."). W myśl art. 1 tej ustawy normuje ona postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych powołane są sądy administracyjne (art. 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w przepisie art. 3 § 2 wymienionej ustawy, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do art. 3 § 2a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, a w myśl art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Ponadto w myśl art. 4 p.p.s.a. sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Jednocześnie art. 5 p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach: 1) wynikających z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami administracji publicznej; 2) wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi; 3) odmowy mianowania na stanowiska lub powołania do pełnienia funkcji w organach administracji publicznej, chyba że obowiązek mianowania lub powołania wynika z przepisów prawa; 4) wiz wydawanych przez konsulów, z wyjątkiem wiz wydanych cudzoziemcowi będącemu członkiem rodziny obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin (Dz. U. z 2017 r. poz. 900); 5) zezwoleń na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego wydawanych przez konsulów. Jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, na mocy przepisu art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę. Treść skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wskazuje, że sytuacja przewidziana w art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma miejsce w niniejszej sprawie, gdyż nie należy ona do właściwości sądu administracyjnego. Skarga, zgodnie z jej treścią, dotyczy bezczynności Dyrektora Izby Administracji Skarbowej polegającej na niezłożeniu skarżącemu propozycji pracy w Krajowej Administracji Skarbowej w oparciu o przepisy ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. 2016 r. poz. 1948). Powołana ustawa zawiera regulacje dotyczące sytuacji pracowników oraz funkcjonariuszy służby celnej w związku z utworzeniem Krajowej Administracji Skarbowej. Przepis art. 165 ust. 3 powołanej ustawy stanowi, że pracownicy zatrudnieni w izbach celnych oraz urzędach kontroli skarbowej oraz funkcjonariusze celni pełniący służbę w izbach celnych albo w komórkach urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych stają się z dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, z zastrzeżeniem art. 170, odpowiednio pracownikami zatrudnionymi w jednostkach organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej, zwanych dalej "jednostkami KAS", albo funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej, zwanymi dalej "funkcjonariuszami", pełniącymi służbę w jednostkach KAS i zachowują ciągłość pracy i służby. W sprawach wynikających ze stosunku pracy i stosunku służbowego stosuje się przepisy dotychczasowe. Z kolei w myśl art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. Natomiast przepis art. 170 powołanej ustawy stanowi, że: 1. stosunki pracy osób zatrudnionych w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1, oraz stosunki służbowe osób pełniących służbę w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1, wygasają: 1) z dniem 31 sierpnia 2017 r., jeżeli osoby te w terminie do dnia 31 maja 2017 r., nie otrzymają pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby; 2) po upływie 3 miesięcy, licząc od miesiąca następującego po miesiącu, w którym pracownik albo funkcjonariusz złożył oświadczenie o odmowie przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby, jednak nie później niż dnia 31 sierpnia 2017 r.; 2. pracownik albo funkcjonariusz, któremu przedstawiono propozycję zatrudnienia albo pełnienia służby, składa w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania oświadczenie o przyjęciu albo odmowie przyjęcia propozycji. Niezłożenie oświadczenia w tym terminie jest równoznaczne z odmową przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby; 3. w przypadku, o którym mowa w ust. 1, wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza traktuje się jak zwolnienie ze służby; 4. w przypadku, o którym mowa w ust. 1, pracownikom oraz funkcjonariuszom przysługują świadczenia należne odpowiednio w związku z likwidacją urzędu albo zniesieniem jednostki organizacyjnej w rozumieniu ustawy uchylanej w art. 159 pkt 3; 4a. przepisu ust. 4 nie stosuje się do pracowników oraz funkcjonariuszy, którzy nabyli prawo do odprawy przysługującej w związku z przejściem na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy; 5. przepisów ust. 1 i 4 nie stosuje się do urzędników służby cywilnej, do których mają zastosowanie przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1345, 1605 i 1807). 6. przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio do pracowników, o których mowa w art. 167 ust. 1. 7. pracownicy, o których mowa w art. 167 ust. 1, oraz funkcjonariusze pełniący służbę w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw finansów publicznych, którym nie zostanie złożona propozycja określająca nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby w terminie do dnia 31 maja 2017 r., otrzymują pisemną informację o braku propozycji. W świetle powołanych wyżej przepisów istotne znaczenie dla oceny dopuszczalności skargi w niniejszej sprawie ma dotychczasowy status skarżącego w strukturach Izby Celnej w [...], a następnie Izby Administracji Skarbowej w [...]. Jak wynika bowiem z art. 165 ust. 3 zd. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, z zastrzeżeniem art. 170 tej ustawy, zatrudnieni w izbach celnych pracownicy oraz pełniący służbę w izbach celnych funkcjonariusze celni stają się z dniem wejścia w życie ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, to jest z dniem 1 marca 2017 r. (art. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej), odpowiednio pracownikami zatrudnionymi w jednostkach organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej albo funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej pełniącymi służbę w jednostkach KAS i zachowują ciągłość pracy i służby. Ponadto przepis art. 165 ust. 3 zd. 2 przewiduje, że w sprawach wynikających ze stosunku pracy i stosunku służbowego stosuje się przepisy dotychczasowe. Jak wynika zaś z akt osobowych skarżącego R. i co nie było w sprawie kwestionowane, skarżący od dnia 1 grudnia 2003 r. był zatrudniony w Izbie Celnej w B. na podstawie kolejno zawieranych umów o pracę, na zaliczanych do stanowisk w służbie cywilnej stanowiskach referenta, a następnie audytora wewnętrznego. Pismem z dnia 21 lutego 2017 r. Dyrektor Izby Celnej w B. , powołując się na art. 165 ust. 6 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, poinformował skarżącego, że z dniem 1 marca 2017 r. skarżący będzie świadczył pracę w Izbie Administracji Skarbowej w [...]. Zgodnie z treścią świadectwa pracy, w okresie od dnia 1 marca 2017 r. do dnia 31 sierpnia 2017 r. skarżący pozostawał w stosunku pracy, będąc zatrudnionym na stanowisku audytora wewnętrznego w Izby Administracji Skarbowej w [...]. Skarżący był pracownikiem służby cywilnej, stosownie do art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1345 z późn. zm.). Jednocześnie, jak wskazano już wyżej, będąc zatrudnionym na podstawie umowy o pracę pracownikiem służby cywilnej, skarżący w treści skargi domagał się stwierdzenia bezczynności po stronie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] w związku z brakiem przedstawienia propozycji pracy oraz domagał się zobowiązania Dyrektora do niezwłocznego złożenia skarżącemu propozycji pracy. Natomiast zgodnie art. 9 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej w sprawach dotyczących stosunku pracy w służbie cywilnej, nieuregulowanych w ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu pracy i inne przepisy prawa pracy. Z kolei ust. 2 art. 9 ustawy przewiduje, że spory o roszczenia dotyczące stosunku pracy w służbie cywilnej rozpatrywane są przez sądy pracy. W konsekwencji uznać należy, że niniejsza sprawa, jako dotycząca stosunku pracy w służbie cywilnej, pozostaje poza zakresem kognicji sądu administracyjnego, gdyż na mocy art. 9 ust. 2 ustawy o służbie cywilnej właściwym do rozpatrywania sporów o roszczenia dotyczące stosunku pracy w służbie cywilnej są sądy pracy, to jest jednostki organizacyjne (wydziały) w ramach sądów powszechnych. Ubocznie wypada zauważyć, że jak wyjaśniono na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, skarżący R. wniósł równolegle pozew do sądu pracy. Z tych wszystkich względów, stwierdzając że niniejsza sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.