II OSK 431/16

Dnia 14 listopada 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) sędzia del. WSA Marek Leszczyński Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Miller po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K.L. i K.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 października 2015 r. sygn. akt II SA/Wr 456/15 w sprawie ze skarg K.L. i K.P. oraz Stowarzyszenia A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 27 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargi K.L. i K.P. (dalej jako "skarżący") oraz Stowarzyszenia "A." (dalej jako "Stowarzyszenie") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pn. budowa wodociągu tranzytowego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z [...] stycznia 2015 r. Wójt Gminy Świdnica stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 i art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm. – dalej jako "ustawa środowiskowa") a także § 3 ust. 2 pkt 2 w związku z § 3 ust. 1 pkt 68 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397). Z wnioskiem o wydanie decyzji wystąpiła Wodociągi i Kanalizacja sp. z o.o. z siedzibą w Dzierżoniowie. Przedsięwzięcie obejmuje budowę wodociągu tranzytowego Lubachów – Pieszyce – Dzierżoniów – Bielawa. Wójt zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu oraz Państwowych Powiatowych Inspektorów Sanitarnych w Świdnicy, Wałbrzychu i Dzierżoniowie o opinię co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Inspektorzy wyrazili opinię o potrzebie przeprowadzenia takiej oceny. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we Wrocławiu wyraził opinię, że nie ma konieczności przeprowadzenia tego rodzaju oceny. Postanowieniem z [...] października 2014 r. Wójt Gminy Świdnica postanowił nie nakładać obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ I instancji stwierdził, że lokalizacja planowanej inwestycji jest zgodna z ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego poszczególnych gmin, czego dowodem jest opinia uzyskana przez Wójta Gminy Świdnica oraz opinia urbanistyczna A.W., posiadającego uprawnienia projektanta planu miejscowego, na temat zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planów miejscowych dla wsi Bojanice, Lubachów, Bystrzyca Górna, Lutomia Dolna oraz Burkatów. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli skarżący, Stowarzyszenie, a także inne osoby fizyczne. Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Skargi na powyższą decyzję złożyli osobno skarżący oraz Stowarzyszenie. Oddalając skargi Sąd I instancji w pierwszej kolejności odniósł się do składanych przez skarżących wniosków dowodowych wskazując, że wnioski te były w przeważającym zakresie niedopuszczalne jako oferujące materiał procesowy niestanowiący dokumentów w znaczeniu ścisłym (opracowania naukowe, zdjęcia, artykuły prasowe, wydruki z internetu, ogólne analizy pewnych zjawisk), a w pozostałym zbędne dla potrzeb kontroli sądowej, jako pozostające poza granicami sprawy lub niesłużące wyjaśnieniu istotnych wątpliwości. Sąd I instancji podkreślił, że istotne w tej sprawie jest oddziaływanie przedsięwzięcia polegającego na budowie i eksploatacji wodociągu, nie zaś ocena jego gospodarczego uzasadnienia lub skutków normalnej eksploatacji, a tym bardziej ocena inwestora. Sąd I instancji wskazał, że jednym z kluczowych zagadnień wymagających rozstrzygnięcia była zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z planami miejscowymi (art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej). Sąd I instancji zaznaczył, że plany miejscowe jedynie w niektórych przypadkach i to w ramach fakultatywnych ustaleń planu mogą, ale nie muszą zawierać szczegółowych wskazań co do przebiegu sieci infrastruktury (jak tego wymagają skarżący). Oznacza to, że w ramach obowiązkowych ustaleń plany miejscowe ograniczone są do wskazania zasad lokalizacji, czyli ustaleń o charakterze ogólnym. W tej sprawie organy w sposób niebudzący zastrzeżeń przytoczyły i przeanalizowały konkretne unormowania planów miejscowych dopuszczające w ogólny, dozwolony sposób lokalizację przedmiotowego przedsięwzięcia, niewymagającego pasów ochronnych lub pasów technologicznych. Ponadto Sąd I instancji wyjaśnił, że stwierdzenie tej zgodności wymagało postępowania wyjaśniającego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), skoro okoliczności tej nie musiał wykazać inwestor w treści karty informacyjnej. W postępowaniu tym organ w dozwolony sposób wykorzystał takie środki dowodowe jak stanowiska zainteresowanych gmin lub dowód z opinii biegłego urbanisty. Zdaniem Sądu I instancji, organy w sposób szczegółowy i wszechstronny przeanalizowały treść wszystkich wymaganych planów miejscowych i wykazały w sposób niebudzący wątpliwości zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami tych planów. Sąd I instancji podkreślił, że organy dokonały analizy wpływu przedsięwzięcia na środowisko, ale nie w formie oceny oddziaływania na środowisko, która nie była wymagana. Z akt sprawy wynika, że organy wykonały szereg czynności wyjaśniających, a ich wyniki uzasadniają prawidłowy wniosek o braku negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Sąd I instancji odniósł się szczegółowo do opinii organów uzgadniających. Zwrócił uwagę na opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu, który wyraził ocenę, że oddziaływanie inwestycji na środowisko w fazie realizacji będzie nieznaczne i nie obejmie obszarów wodno-błotnych lub przylegających do jezior oraz siedlisk przyrodniczych ani stanowisk roślin i zwierząt wymienionych w załącznikach I i II Dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.Urz. UE L. 92.206.7, Dz.U. UE-Sp. 15-2-102 ze zm.), stanowiących przedmiot ochrony obszaru Natura 2000. Przedsięwzięcie może być realizowane w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu jako inwestycja celu publicznego. Organ uzgodnieniowy uwzględnił charakter przedsięwzięcia, zakres planowanych prac, lokalizację głównie w obrębie pasów drogowych i gruntów rolnych oraz zastosowanie działań minimalizujących oddziaływanie. Sąd I instancji wskazał, że w toku postępowania inwestor doprecyzował kartę informacyjną przedsięwzięcia odnośnie realizowanej już modernizacji SUW w Lubachowie oraz szczegółowej trasy wodociągu. Ponadto Wójt Gminy Świdnica uzyskał opinię urbanistyczną i stanowiska gmin w kwestii zgodności przedsięwzięcia z planami miejscowymi. W decyzjach organy odniosły się szczegółowo do wniosków stron postępowanie prawidłowo uznając je za bezzasadne. W ocenie Sądu I instancji, argumentacja odnosząca się do sposobu powstania i funkcjonowania obecnej sieci wodociągowej, jakości technicznej zapory w Lubachowie, jakości wody w zbiorniku, zagrożeń powodziowych lub związana z ocenę sposobu działania inwestora w obrocie gospodarczym i postępowaniach prawnych w przeszłości, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem Sądu I instancji, argumentacja skarżących wykracza w znacznej mierze poza przedmiot postępowania. Trafnie organ uznał, że nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Interesy stron były nie do uzgodnienia, nie było potrzeby przesłuchania świadków lub dokonania oględzin. Ponadto Sąd I instancji wskazał, że w sprawie nie była stosowana ustawa o drogach publicznych i nie było podstaw do oceny prawidłowości zgody zarządców dróg na usytuowanie wodociągu w pasach drogowych. Nie było również stosowane prawo wodne i nie podlegała ocenie prawidłowość pozwolenia wodnoprawnego udzielonego inwestorowi. Wobec braku oddziaływań ze strony planowanego wodociągu, nie powstał problem kumulowania się oddziaływań. W ocenie Sądu I instancji, nie miały w sprawie znaczenia unormowania z zakresu ochrony zabytków, jak również, że podobne przedsięwzięcia niekiedy podlegają ocenie oddziaływania, której przeprowadzenie nie było obowiązkowe. Sąd I instancji stwierdził także, że wszystkie organy biorące udział w postępowaniu, w tym w postępowaniach incydentalnych, dokonały wszechstronnej oceny dokumentacji przedłożonej przez inwestora, kilkakrotnie uzupełnionej na żądanie organów. Dalej Sąd I instancji wyjaśnił, że jednym z istotnych celów inwestycji jest wyłączenie z eksploatacji istniejącego wodociągu, uzyskanie bezawaryjnego funkcjonowania planowanej sieci i poprawa zaopatrzenia ludności w wodę. Inwestor przedstawił wiarygodną argumentację przekonującą o istnieniu warunków umożliwiających osiągnięcie tego celu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli K.L. i K.P. (dalej jako "skarżący kasacyjnie"). Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie według norm prawnych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania. Po pierwsze, art. 113 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, obecnie Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 – dalej jako "p.p.s.a.") przez to, że Sąd I instancji wydał orzeczenie po pobieżnej analizie akt sprawy, co spowodowało niewłaściwą ocenę w zastosowaniu przez organ administracyjny przepisu art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej. Po drugie, art. 113 § 1 p.p.s.a. przez zamknięcie rozprawy i wydanie wyroku, pomimo niedostatecznego wyjaśnienia sprawy (brak rozważenia całości materiału dowodowego zebranego w sprawie). Po trzecie, art. 134 ust. 1 p.p.s.a. przez to, że Sąd I instancji nie zbadał w pełnym zakresie zgodności z prawem zaskarżonego wyroku. Po czwarte, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej, na skutek nieuzasadnionego przyjęcia, że lokalizacja przedsięwzięcia jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po piąte, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz art. 63 ust. 1, 2 i 3 ustawy środowiskowej przez brak wzięcia pod uwagę uwarunkowań wymienionych w powołanym artykule. Po szóste, art. 145 § 1 ust. 2 w związku z art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, pomimo że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu została wydana z naruszeniem przepisów art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto skarżący zarzucili naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię. Po pierwsze, art. 2, art. 8 ust. 2, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 i art. 87 § 2 Konstytucji RP, jak również art. 5, art. 74 i art. 86 Konstytucji RP. Po drugie, art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.Urz. UE C 326 z dnia 26 października 2012 r., s 47). Po trzecie, art. 4 ust. 1 w związku z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm. – dalej jako "u.p.z.p.") przez nieuzasadnione pominięcie przez Sąd I instancji, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie musi zawierać ustalenia przeznaczenia terenu, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenia sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Po czwarte, art. 140 Kodeksu cywilnego przez pozbawienie skarżących korzystania z rzeczy zgodnie ze społecznie-gospodarczym przeznaczeniem swojego prawa w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Po piąte, art. 14 ust. 1, 2 i 8 u.p.z.p. przez stwierdzenie, że unormowania m.p.z.p. dopuszczają ogólny i dozwolony sposób lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia i że tylko w ramach obowiązkowych ustaleń plany powinny określać zasady lokalizacji, czyli ustalenia o charakterze ogólnym oraz wskazywać w niebudzący wątpliwości zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami w nich zawartymi. Po szóste, art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez nieuzasadnione przyjęcie, że z przepisów tych nie wynika bezwzględny wymóg zamieszczania w miejscowym planie wszystkich danych co do przeznaczenia terenu oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Po siódme, art. 15 ust. 1 w związku art. 20 ust. 1 u.p.z.p. przez to, że Sąd I instancji nie przyjął, iż ustalenia planu miejscowego naruszają ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Po ósme, § 7 pkt 7 i § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587) przez brak przyjęcia, że zastosowanie linii rozgraniczających terenów o różnym przeznaczeniu lub różnych sposobach zagospodarowania oraz oznaczenia graficznego i literowego dotyczącego przeznaczenia terenów, które należy stosować na projekcie rysunku jest nieobowiązkowe. Po dziewiąte, art. 15 ust. 3, ust. 4a i 4b u.p.z.p. przez wskazanie, że brak jest wymogu w miejscowym planie określania granic terenów rozmieszczenia celu publicznego znaczeniu lokalnym i granic terenów inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, umieszczonych w planie zagospodarowania przestrzennego województwa. Po dziesiąte, § 2 ust. 11 i ust. 11 pkt 4a i 4b uchwały nr XLVI 1/482/2005 Rady Gminy Świdnicy z 29 grudnia 2005 r. w zakresie w jakim stwierdza obowiązywanie uchwały, poprzez, to że Sąd nie dokonał oceny przepisu, który jest niedopuszczalny z punktu widzenia obowiązującego porządku prawnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka Wodociągi i Kanalizacja w Dzierżonowie wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Ponadto należy podkreślić, że jeżeli podniesiono w skardze kasacyjnej jednocześnie zarzuty naruszenia prawa procesowego i prawa materialnego to w pierwszej kolejności należy rozpatrzyć te pierwsze. Jest to bowiem konieczne dla prawidłowej oceny zastosowanych w tej sprawie przepisów prawa materialnego lub ich wykładni. Po pierwsze, należy podkreślić, że chybiony jest zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie przez Sąd I instancji przepisu art. 113 § 1 p.p.s.a. jak i w związku z art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej. Wynika to z tego, że przepis art. 113 § 1 p.p.s.a. stanowi tylko, że przewodniczący zamyka rozprawę jeżeli sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, co w tej sprawie prawidłowo nastąpiło wbrew zarzutowi kasacyjnemu. Z kolei przepis art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej tylko stanowi, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Natomiast w tej sprawie przedmiotem kontroli Sądu I instancji jest decyzja ostateczna w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia dotyczącego budowy wodociągu tranzytowego. Nie to więc ocena i kontrola jego gospodarczego uzasadnienia lub też skutków bieżącej eksploatacji w zakresie oceny działalności inwestora, lecz podstawą prawną są przepisy art. 63 ust. 2 w związku z art. 84 ustawy środowiskowej. Ponadto charakterystykę przedsięwzięcia zawiera załącznik do przedmiotowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Sąd I instancji słusznie także stwierdził, że inwestor prawidłowo uzupełnił kartę informacyjną tego przedsięwzięcia w zakresie modernizacji SUW w Lubachowie jak i szczegółowej trasy wodociągu. Po drugie, nie jest również zasadny zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie przez Sąd I instancji przepisu art. 134 "ust. 1" p.p.s.a. przy czym jest to w istocie przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. Wynika to z tego, że dla skuteczności zarzutu kasacyjnego opartego na przepisie art. 134 § 1 p.p.s.a. należy wykazać, iż Sąd I instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) czy też z przekroczeniem granic danej sprawy lub, że w okolicznościach tej sprawy sąd powinien był wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił, jak i że zaniechanie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 21 stycznia 2014 r., II GSK 1560/12, LEX nr 1452692). W tej sprawie oczywiście to nastąpiło. Po trzecie, chybiony jest również zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz art. 63 ust. 1, 2 i 3 ustawy środowiskowej. Zarzuty w tym zakresie skargi kasacyjnej nie znajdują bowiem uzasadnienia w materiale dowodowym zawartym w aktach sprawy. Ponadto jednostka redakcyjna przepisu art. 63 ust. 1 (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) liczy trzy punkty, z których pkt 1 i 3 zawierają po pięć podpunktów (liter), a pkt 2 nawet dziesięć podpunktów (liter), czego nie uwzględnia ten zarzut kasacyjny. Po czwarte, nie jest także zasadny zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej z powodu niezgodności zdaniem skarżącego lokalizacji tego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Trzeba bowiem podkreślić, że jest to tzw. inwestycja liniowa, która realizowana jest na obszarze wielu obowiązujących na ich terenie miejscowych planów gospodarowania przestrzennego. Ponadto Sąd I instancji słusznie stwierdził, że miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego i to w ramach fakultatywnych jego ustaleń mogą lecz nie muszą zawierać szczegółowych ustaleń dotyczących przebiegu sieci infrastruktury (jak tego wymagają skarżący). Oznacza to, że w ramach obowiązkowych ustaleń plany miejscowe zobowiązane są do wskazania zasad lokalizacji, a więc ustaleń o charakterze ogólnym. Natomiast w tej sprawie właściwe organy w sposób niebudzący zastrzeżeń powołały i poddały analizie konkretne unormowania planów miejscowych dopuszczające w ogólny, dozwolony sposób lokalizację danego przedsięwzięcia, niewymagającego pasów ochronnych lub pasów technologicznych. Dlatego też chybiony jest również zarzut kasacyjny, który w tym stanie prawnym i faktycznym podnosi zarzut naruszenia art. 145 § 1 "ust. 2" p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z powodu oddalenia skargi przez Sąd I instancji, przy czym znowu błędnie powołano przepis "art. 145 § 1 ust. 2", a jest to w istocie przepis art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Oznacza to, że nie wystąpiły żadne przesłanki do zastosowania w tej sprawie przepisów art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. z powodu wydania z rażącym naruszeniem prawa przedmiotowej decyzji ostatecznej. Po piąte, chybione są również wszystkie zarzuty kasacyjne, które podnoszą naruszenie przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego w zakresie dotyczącym kontroli ustaleń treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze, którego jest projektowane dane przedsięwzięcie. Dotyczy to braku podstaw do stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji w tym postępowaniu sądowoadministracyjnym przepisów art. 4 ust. 1 w związku z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. jak i art. 14 ust. 1, 2 i 8 u.p.z.p., a także art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. oraz art. 15 ust. 1 w związku z art. 20 ust. 1 u.p.z.p., a także art. 15 ust. 3, ust. 4a i ust. 4b u.p.z.p. w związku z § 7 pkt 7 i § 9 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Wynika to z tego, że w tej sprawie przedmiotem kontroli Sądu I instancji jest wyłącznie decyzja w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko danego przedsięwzięcia wydana na podstawie art. 63 ust. 2 w związku z art. 84 ustawy środowiskowej. Dlatego też kontrola zaskarżonej do Sądu I instancji tej decyzji ostatecznej zgodnie z dyspozycją art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej obejmuje tylko ocenę zgodności lokalizacji danego przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że w żadnym przypadku, także w tej sprawie, nie może dotyczyć kontroli ustaleń części graficznej lub części opisowej obowiązującego planu miejscowego. Z tych względów chybiony jest również zarzut kasacyjny który podnosi brak oceny przez Sąd I instancji § 2 ust. 11 i ust. 11 pkt 4a i 4b uchwały XLVI 1/482/2005 Rady Gminy Świdnicy z 29 grudnia 2005 r. w zakresie w którym stwierdza jej obowiązywanie. Po szóste, brak jest również podstaw do stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji art. 140 k.c. w zakresie ograniczenia prawa własności biorąc pod uwagę, że nawet art. 64 ust. 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP dopuszcza także konieczne takie ograniczenia w demokratycznym państwie prawnym m.in. dla potrzeb ochrony środowiska. Dlatego też w stanie prawnym i faktycznym tej sprawy brak jest również podstaw do stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji art. 2, art. 8 ust. 2, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 i art. 87 § 2 Konstytucji RP, jak również art. 5, art. 74 i art. 86 Konstytucji RP, a także przepisu art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.Urz. UE C 326 z dnia 26 października 2012 r., s. 47). Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w setencji.