VI SAB/Wa 41/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 1 grudnia 2017 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. D. na bezczynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie zawiadomienia o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego 1. stwierdza bezczynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego; 2. stwierdza, że bezczynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zobowiązuje Głównego Inspektora Transportu Drogowego do przyjęcia zawiadomienia skarżącego P.D. z dnia [...] marca 2017 r. o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego w okresie od dnia [...] marca 2017 r. do dnia [...] września 2017 r.; 4. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego P. D. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 16 czerwca 2017 r. P. D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wnosząc o zobowiązanie organ do wydania decyzji lub postanowienia w sprawie zwrotu opłaty z tytułu wydania wypisu z licencji za okres od dnia 24 marca 2017 r. do dnia 14 września 2017 r. zgodnie z wnioskiem złożonym do organu z dnia 27 marca 2017 r. w przedmiocie zwrotu części opłaty za wydanie licencji i wypisu z licencji oraz zobowiązanie Głównego Inspektora Transportu Drogowego do przyjęcia wypisu z licencji wspólnotowej nr [...] o numerze blankietu [...] w związku z zawieszeniem transportu drogowego w okresie od dnia 24 marca 2017 r. do dnia 14 września 2017 r., który przesłano z pismem przewodnim z dnia 16 czerwca 2017 r. Skarżący wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem skarżącego stanowisko organu jest niezgodne z art. 14a ustawy o transporcie drogowym, bowiem przepis ten nie przewiduje ograniczeń do kilkakrotnego składania wniosku o zawieszenie wykonywania transportu drogowego i otrzymania zwrotu części opłaty wniesionej za wydanie licencji i jej wypisów za okres tego zawieszenia. W ocenie skarżącego ww. przepis uprawnia przedsiębiorcę do kilkakrotnego zawieszania wykonywania transportu drogowego, pod warunkiem, że okres danego zawieszenia, a nie wszystkich okresów zawieszenia, nie będzie przekraczał 12 miesięcy. Skarżący wskazał, że w jego ocenie nieuwzględnienie ww. wniosku i niedokonanie zwrotu opłaty uiszczonej za wydanie licencji i jej wypisów jest bezprawne i sprzeczne z wykładnią art. 14a ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym. Skarżący wyjaśnił również, że pomiędzy okresami zawieszenia wykonywania transportu drogowego świadczył usługi transportowe. Skarżący wskazał również, że stanowisko organu w sprawie zawieszenia wykonywania transportu drogowego jest różne, bowiem w przypadku przedsiębiorcy Pani I. L., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą: P. z siedzibą w S. przy ul. [...], zawieszenie wykonywania transportu drogowego trwało 18 miesięcy, tj. od dnia 01 września 2013 r. do dnia 03 marca 2015 r. Pismem z dnia 21 lipca 2017 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi z dnia 16 czerwca 2016 r. na bezczynność organu w przedmiocie zwrotu opłaty uiszczonej z tytułu wydania wypisu z licencji za okres od dnia 24 marca 2017 do dnia 14 września 2017 r. oraz przyjęcia wypisu z licencji wspólnotowej nr [...]o nr. Blankietu [...]. W uzasadnieniu wyjaśnił, że pismem z dnia 2 listopada 2015 r. strona poinformowała Głównego Inspektora Transportu Drogowego o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego od dnia 31 października 2015 r. do dnia 31 marca 2016 r., tj. na okres pięciu miesięcy. W związku z powyższym strona wniosła o zwrot części opłaty na wskazany w piśmie numer rachunku bankowego. Pismem z dnia 27 listopada 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego poinformował stronę, że zgodnie z jej wnioskiem zwrot części opłaty za wydanie wypisów z licencji w wysokości 370 zł zostanie dokonany na wskazany numer rachunku bankowego. Pismem z dnia 22 marca 2016 r. organ zwrócił stronie blankiet wypisu z licencji wspólnotowej nr [...] w związku z upływem okresu zawieszenia wykonywania transportu drogowego. Pismem z dnia 5 kwietnia 2016 r. strona ponownie poinformowała organ o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego od dnia 6 kwietnia 2016 r. do dnia 30 września 2016 r. W związku z powyższym strona wniosła o zwrot części opłaty na wskazany w piśmie numer rachunku bankowego. Organ pismem z dnia 14 kwietnia 2016 r. poinformował P. D. o braku możliwości zwrotu części opłaty poniesionej za wydanie licencji i wypisu z licencji. Na powyższe strona odpowiedziała pismem z dnia 4 maja 2016 r. ponawiając żądanie zwrotu części opłaty za wydanie licencji i wypisu z licencji wskazując na brak zapisu, że w przypadku ponownego zawieszenia transportu drogowego nie przewiduje się możliwości zwrotu części opłaty. Pismem z dnia 10 czerwca 2016 r. organ odniósł się do twierdzeń strony i wyjaśnił swoje stanowisko. Pismem z dnia 20 września 2016 r. organ zwrócił blankiet wypisu z licencji wspólnotowej w związku z upływem okresu zwieszenia wykonywania transportu drogowego. Pismem z dnia 17 października 2016 r. skarżący poinformował po raz kolejny o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego od dnia 6 października 2016 r. do dnia 21 marca 2017 r. W związku z powyższym strona wniosła o zwrot części opłaty na wskazany w piśmie numer rachunku bankowego. Organ pismem z dnia 14 listopada 2016 r. poinformował P. D. o braku możliwości zwrotu części opłaty poniesionej za wydanie licencji i wypisu z licencji uzasadniając swoje stanowisko. Organ wskazał także na art. 14a ust. 1 u.t.d. stanowiący o okresie zawieszenia nie dłuższym niż 12 miesięcy. Pismem z dnia 27 marca 2017 r. skarżący poinformowała organ o zawieszeniu prowadzenia transportu drogowego od dnia 24 marca 2017 r. do dnia 14 września 2017 r. i zgłosił żądania o zwrot części opłaty na wskazany rachunek bankowy. Pismem z dnia 28 kwietnia 2017 r. organ wskazał, że podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko dotyczące niedopuszczalności zawieszenia wykonywania transportu drogowego na okres dłuższy niż 12 miesięcy i jednocześnie o braku możliwości zwroty części opłaty za wydanie licencji i wypisu z licencji. Pismem z dnia 31 maja 2017 r. organ poinformował stronę o udzieleniu odpowiedzi na pismo z dnia 27 marca 2017 r. radcy prawnemu J. J. ze wskazaniem, iż udzielone pełnomocnictwo obowiązywało w dniu udzielania odpowiedzi przez organ, a dopiero w późniejszym czasie zostało ono odwołane. Niemniej jednak organ ponownie wskazał, że w jego ocenie na podstawie art. 14a ust. 1 u.t.d. niedopuszczalne jest zawieszenie wykonywania transportu na okres dłuższy niż 12 miesięcy a co za tym idzie brak jest możliwości zwrotu części opłaty. Pismem z dnia 18 maja 2017 r. strona wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez zwrot części opłaty oraz przez przyjęcie wypisu z licencji w związku z zawieszeniem wykonywania transportu. W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie nie miało miejsca niezałatwienie sprawy z przekroczeniem terminów określonych w art. 35 k.p.a. O zawieszeniu wykonywania transport drogowego na okres od dnia 24 marca 2017 r. do dnia 14 września 2017 r. przedsiębiorca P. D. zawiadomił Głównego Inspektora Transportu Drogowego pismem z dnia [...] marca 2017 r. Jednocześnie przedsiębiorca zwrócił wypis z licencji nr [...] nr blankietu [...] i wniósł o zwrot części opłaty uiszczonej za wydanie ww. licencji i jej wypisu. Ww. wniosek został rozpatrzony przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego pismem z dnia 28 kwietnia 2017 r., w którym organ poinformował pełnomocnika przedsiębiorcy radcę prawnego J. J. o niedopuszczalności zawieszenia wykonywania transportu na-okres dłuższy niż 12 miesięcy i braku możliwości zwrotu części opłaty za wydanie licencji jej wypisu. Organ zwrócił także wypis z licencji wspólnotowej nr [...] nr blankietu [...]. Z powodu odwołania pełnomocnictwa dla ww. radcy prawnego Główny Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia 31 maja 2017 r. poinformował przedsiębiorcę P. D. o niedopuszczalności zawieszenia wykonywania transportu na okres dłuższy niż 12 miesięcy i braku możliwości zwrotu części opłaty za wydanie licencji jej wypisu oraz zwrócił wypis z licencji wspólnotowej nr [...] nr blankietu [...]. Analiza opisanych powyżej czynności podejmowanych przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wskazuje bezsprzecznie, że organ ten nie był bezczynny wobec czynności procesowych skarżącego. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie nie doszło do bezczynności organu ani postępowanie nie było prowadzone przewlekle. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 14a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U.2016 poz.1907 ze zm., dalej jako u.t.d.) przewoźnik drogowy uprawniony jest do czasowego zawieszania działalności gospodarczej w zakresie wykonywania transportu drogowego. Zawieszenie wykonywania transportu drogowego nie może nastąpić na czas nieokreślony i może trwać nie dłużej niż 12 miesięcy. Zdaniem Sądu z komentowanego przepisu wynika również, że przedsiębiorca może w okresie ważności licencji korzystać kilkakrotnie z instytucji zawieszenia wykonywania transportu drogowego, pod warunkiem, że pomiędzy okresami zawieszenia nie dłuższymi niż 12 miesięcy występują okresy wykonywania tego rodzaju działalności. Na przewoźniku drogowym, który zawiesił wykonywanie transportu drogowego, spoczywają dwa zasadnicze obowiązki, określone w przepisie art. 14a ust. 2 u.t.d. Termin na ich realizację wynosi 14 dni od dnia rozpoczęcia okresu zawieszenia wykonywania transportu drogowego. Są to następujące obowiązki: 1) zawiadomienia organu licencyjnego o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego ze wskazaniem okresu zawieszenia i liczby wypisów z licencji równej liczbie pojazdów samochodowych, którymi zaprzestano wykonywania transportu drogowego; 2) zwrócenia organowi licencyjnemu wypisów z licencji w liczbie równej liczbie pojazdów samochodowych, którymi zaprzestano wykonywania transportu drogowego. Zawieszenie wykonywania transportu drogowego skutkuje również powstaniem obowiązków po stronie organu licencyjnego, który wydał posiadaną przez przewoźnika drogowego licencję. Do obowiązków tych należą: 1) wydanie z urzędu, w terminie 7 dni przed upływem okresu zawieszenia wykonywania transportu drogowego, zwróconych przez przewoźnika wypisów z licencji; 2) dokonanie zwrotu części opłaty wniesionej za wydanie licencji i wypisów z licencji - organ licencyjny zwraca część tej opłaty w terminie 14 dni od dnia spełnienia przez przewoźnika obowiązku zawiadomienia i zwrotu wypisów z licencji, pod warunkiem, że: a) zawieszenie wykonywania transportu drogowego trwało dłużej niż 3 miesiące, b) przewoźnik drogowy wskaże w zawiadomieniu o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego sposób, w jaki ma nastąpić zwrot (jeżeli przelewem na rachunek bankowy, to należy w zawiadomieniu podać numer rachunku). Wysokość podlegającej zwrotowi części opłaty za wydanie licencji i wypisów z licencji oblicza się proporcjonalnie do: 1) okresu zawieszenia wykonywania transportu drogowego, 2) liczby zawieszonych wypisów z licencji. Szczegółowy tryb i warunki zwrotu części opłaty za wydanie licencji i wypisów z licencji określa, wydane na podstawie art. 14a ust. 6 u.t.d., rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 1 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków zwrotu części opłaty za wydanie licencji i wypisów z licencji w przypadku zawieszenia wykonywania transportu drogowego (Dz. U. Nr 187, poz. 1255). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zdaniem Sądu stwierdzić należy, że dokonana przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego wykładnia art. 14a u.t.d. była niewłaściwa. Organ w sposób sprzeczny z brzmieniem powołanego przepisu uznał, że okresy zawieszenia działalności gospodarczej podlegają zsumowaniu i gdy przekroczony zostanie 12 - miesięczny okres nie jest dopuszczalne wystąpienie z kolejnym wnioskiem. Ponadto w sposób zupełnie nieuprawniony organ przyjął, że w przypadku ponownego zawieszenia wykonywania transportu drogowego nie jest możliwy zwrot opłaty poniesionej za wydanie licencji i wypisu z licencji. W ocenie Sądu podzielić należy stanowisko skarżącego, że art. 14a ustawy o transporcie drogowym, nie przewiduje ograniczeń do kilkukrotnego składania wniosku o zawieszenie wykonywania transportu drogowego, a tym samym otrzymania zwrotu części opłaty wniesionej za wydanie licencji i jej wypisów za okres tego zawieszenia, jeżeli zawieszenie wykonywania transportu drogowego trwało dłużej niż 3 miesiące, a przewoźnik drogowy wskazał w zawiadomieniu o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego sposób, w jaki ma nastąpić zwrot (jeżeli przelewem na rachunek bankowy, to należy w zawiadomieniu podać numer rachunku). Niedopuszczalność przekroczenia 12 miesięcznego okresu zawieszenia nie dotyczy wszystkich okresów zawieszenia, ale konkretnego zgłoszenia o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego. Wobec powyższego brak uwzględnienia przez organ zawiadomienia skarżącego z dnia 27 marca 2017r. w którym skarżący poinformował organ o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego w okresie od dnia 27 marca 2017r. do dnia 14 września 2017r. oraz brak dokonania zwrotu przez organ zwrotu opłaty uiszczonej za wydanie licencji i jej wypisów na wskazany przez skarżącego rachunek, powoduje że organ pozostaje w bezczynności. Zachodziła zatem podstawa do zobowiązania Głównego Inspektora Transportu Drogowego do przyjęcia zawiadomienia skarżącego z dnia 27 marca 2017r. w którym skarżący poinformował organ o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego w okresie od dnia 27 marca 2017 do dnia 14 września 2017r. po zwrocie organowi akt wraz z odpisem prawomocnego wyroku. Zdaniem Sądu brak jest natomiast podstaw, aby zobowiązać organ do wydania postanowienia lub decyzji w niniejszej sprawie. Tego rodzaju forma działania organu administracji publicznej musi bowiem wynikać z obowiązujących przepisów i nie można jej domniemywać. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę, jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi sąd może orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań możemy powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Mając na uwadze, iż bezczynność organ wynikała z odmiennej interpretacji powołanego przepisu, zdaniem Sądu nie zachodziła podstawa do stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd zasądził na rzecz skarżącego zwrot uiszczonego wpisu sądowego, na podstawie art. 200 p.p.s.a.