IV SA/Gl 664/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędzia NSA Tadeusz Michalik, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Drożdżał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] Nr [...] wydaną na rzecz P. S. w przedmiocie odmowy: 1) umorzenia należności w wysokości 20 822,60 zł., wraz z odsetkami powstałymi z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej – R. S., na podstawie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 169 z późn. zm., obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 489, dalej w skrócie: "ustawa") Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w O., 2) umorzenia należności w wysokości 5 040,00 zł., powstałej w wyniku wypłaty świadczeń alimentacyjnych dla osób uprawnionych na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. (Dz. U. z 1991 r., nr 45, poz. 200 z późn. zm.) 3) umorzenia należności w wysokości 1 021,06 zł. wraz z odsetkami powstałymi z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej – R. S. względem Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. Na podstawie materiału dowodowego ustalono, że B. S., reprezentujący P. S., wnioskiem z dnia 20.01.2015 r. wystąpił do organu I instancji o umorzenie należności wraz z odsetkami w łącznej wysokości 30%, wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej – R. S., reprezentowanemu przez matkę – M. O. Wnioskodawca wskazał jako podstawę wniosku art. 30 ustawy i dołączył stosowne dokumenty. Organ I instancji opierając się na materiale dowodowym zebranym w sprawie zważył, że wyrok alimentacyjny wobec B. i T. S., wydany w oparciu o przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (Krio), w związku z brakiem realizacji obowiązku alimentacyjnego przez ojca dziecka – P. S., należy traktować jako wyrok zasądzający alimenty o charakterze zastępczym. Następnie decyzją z dnia [...] o nr [...] organ I instancji orzekł o odmowie umorzenia należności wraz z odsetkami powstałymi z tytułu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz świadczeń alimentacyjnych osobie uprawnionej R. S. Od powyższej decyzji P. S., reprezentowany przez B. S., w dniu 26 czerwca 2015 r. za pośrednictwem organu I instancji wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. Po rozpatrzeniu odwołania Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji i decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy orzeczenie pierwszoinstancyjne. W wyniku zaskarżenia powyższej decyzji Kolegium z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 19 maja 2016 r. o sygn. akt IV SA/GI 915/15 uchylił decyzję Kolegium oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] W uzasadnieniu wyroku zobowiązał organ I instancji aby wyjaśnił dlaczego uznał, że wpłaty dokonywane przez T. S. były dokonywane nieregularnie, skoro z zaświadczenia komornika wynikało, że kilkukrotnie w niektórych miesiącach dokonywano wpłat zarówno na początku, jak i na końcu miesiąca, tak np. było w dniach 3 kwietnia 2007 r. oraz 30 kwietnia 2007 r., 3 października 2007 r. i 31 października 2007 r., a wpłaty zasadniczo przekraczały 50,00-zł. miesięcznie, chociaż niektóre wpłaty były znacząco różne od kwoty zasądzonej wyrokiem Sądu Rejonowego w C. (a tak było np. w dniach: 31 października 2006 r., 1 lipca 2007 r., 6 lipca 2007 r., 2 kwietnia 2008 r., 4 czerwca 2010 r., 5 lipca 2010 r.). Wyjaśnienia wymagało również czy egzekucja wykonana w końcu miesiąca dotyczyła miesiąca po nim następującego. Zatem, skoro organ uznał nieskuteczność egzekucji na podstawie nieregularności wpłat, to taki stan nakładał na organ obowiązek szczególnej skrupulatności w wyjaśnieniu wszelkich okoliczności związanych z datami wpłat i ich wysokością, celem ustalenia okresu skutecznej egzekucji wobec dłużnika. W wykonaniu przywołanego wyroku tut. Sądu organ I instancji pismem z dnia 8.09. 2016 r. zwrócił się do komorników sądowych prowadzących postępowanie egzekucyjne – G. W. i A. B. oraz do ZUS o przysłanie zaświadczenia o aktualnym stanie zadłużenia P. S. oraz T. i B. S., a także podanie jednoznacznej informacji, czy w sprawie zostały spełnione przesłanki wymienione w art. 30 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Z informacji komornika sądowego – A. B. z dnia 20.09.2016 r. wynika, że na dzień sporządzenia pism nie ma zaległości względem postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o wyrok [...] z dnia [...] i występuje skuteczność egzekucji począwszy od miesiąca listopada 2006 r. do 09 września 2016 r., a od osób zobowiązanych wymagane będą alimenty bieżące. Z informacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Likwidatora Funduszu Alimentacyjnego Oddz. w W. Inspektorat w K. z dnia 19. 09. 2016 r. wynika, że zadłużenie P. S. wobec Likwidatora Funduszu Alimentacyjnego na dzień 20 września 2016 r. wynosi 5 040,00 zł. Jednocześnie w toku egzekucji komorniczej prowadzonej przez komornika sądowego – G. W. na poczet zadłużenia nie dokonano żadnych wpłat. Ta sama komornik sądowy, pismem z dnia 30.09.2016 r. poinformowała organ I instancji o wysokości i terminach wyegzekwowania kwot, dotyczących wyroku Sądu Rejonowego w C. o sygn. akt [...] uznając, że nie zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 30 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Z kolei Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddz. w P. pismem z dnia 19.10.2016 r. poinformował organ I instancji, że od miesiąca listopada 2006 r. ze świadczeń emerytalnych B. S. realizowane są potrącenia alimentacyjne na konto komornika sądowego A. B. Natomiast z pisma z dnia 27.10. 2016 r. ZUS Oddz. w P. wynika, iż ze świadczeń emerytalnych T. S. realizowane są potracenia alimentacyjne od miesiąca listopada 2006r. na konto komornika sądowego A. B. Jednocześnie T. i B. S. w piśmie z dnia 09.11.2016 r. oświadczyli, iż alimenty wobec osoby uprawnionej – R. S. uważają za alimenty zastępcze za syna P. S. Organ I instancji biorąc pod uwagę powyższe ustalenia faktyczne zważył, że w niniejszej sprawie ma miejsce sytuacja przejścia obowiązku alimentacyjnego na osoby zobowiązane w dalszej kolejności. Wyrok alimentacyjny wydany został wydany wobec Państwa T. i B. S. w oparciu o art. 132 Krio, który odnosi się do przypadków, gdy uzyskanie na czas potrzebnych środków utrzymania od głównego dłużnika alimentacyjnego jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami. Oznacza to, że alimenty nałożone na tego dłużnika alimentacyjnego są wystarczające dla zaspokojenia usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego, ale nie może on z nich korzystać, gdyż ich wyegzekwowanie jest co najmniej utrudnione we właściwym czasie. Alimenty na inne osoby zastępują wówczas pierwsze i podlegają możliwości zwrotu przewidzianej w art. 140 Krio. Sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie w związku z brakiem realizacji obowiązku alimentacyjnego przez ojca dziecka P. S. Zdaniem organu I instancji z materiału dowodowego sprawy wynika, że zgodnie z wyrokiem Sądu Okręgowego w C. o sygn. akt [...] z dnia [...] alimenty zasadzone wobec P. S. wynoszą 300,00 zł. miesięcznie. Natomiast alimenty zasądzone wyrokiem Sądu Rejonowego w C. o sygn. akt [...] z dnia[...] nałożone na B. S. wynoszą 200,00 zł. miesięcznie, a na T. S. 50,00 zł., miesięcznie. W rezultacie organ I instancji decyzją odmówił umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, bowiem wysokość alimentów zastępczych nałożonych na dziadków winna pokrywać w całości wysokość alimentów zasadzonych na ojca dziecka, a w niniejszej sprawie fakt ten nie został osiągnięty. Mimo, że w toku postępowania egzekucja komornicza okazała się skuteczna i należności ściągnięte ze świadczeń emerytalnych dziadków pokrywają w całości zobowiązania nałożone w/w wyrokiem, to jednak nie pokrywają w całości zobowiązania alimentacyjnego ojca dziecka. Organ I instancji biorąc pod uwagę powyższe zważył, że w świetle art. 30 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, egzekucja nie jest skuteczna i odmówił umorzenia spornych należności. W wyniku złożenia odwołania przez pełnomocnika P. S., jego ojca B.S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu zaznaczyło, że w świetle uregulowań prawnych zawartych w art. 27 ust. 1a ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami. Odsetki są naliczane od pierwszego dnia następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego, do dnia spłaty. Organ właściwy wierzyciela przekazuje komornikowi sądowemu prowadzącemu postępowanie egzekucyjne decyzję przyznającą osobie uprawnionej świadczenia z funduszu alimentacyjnego (art. 27 ust. 8). Jednocześnie zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów organ właściwy dłużnika może umorzyć należności, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt. 1, 2 i 4 tej ustawy w łącznej wysokości: 1) 30 %, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 3 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów; 2) 50 %, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 5 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów; 3) 100 % jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 7 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów. W odpowiedzi na zarzuty podniesione w odwołaniu Kolegium wyjaśniło, że w rozpatrywanej sprawie dłużnikiem alimentacyjnym jest ojciec osoby uprawnionej – P.S., któremu zasądzone zostały alimenty w wysokości po 300,00 zł., miesięcznie i on sam nie wywiązuje się z tego obowiązku. W związku z powyższym w sprawie ma miejsce przejścia obowiązku alimentacyjnego na osoby zobowiązane w dalszej kolejności. Mianowicie na B. S. i T. S. (dziadków osoby uprawnionej – R. S.). Z materiału dowodowego sprawy wynika, że alimentacja zasądzona od dziadków uprawnionego nie pokrywa w całości alimentów zasadzonych od ojca dziecka (300,00 zł.). Alimenty od dziadków egzekwowane są w trybie egzekucji administracyjnej i płacone są nieregularnie, co więcej w niższej wysokości niż ustalone przez Sąd Okręgowy w C. w sprawie o sygn. akt [...] z dnia [...] W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów warunkiem zastosowania umorzenia zaległości dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna egzekucja. Zdaniem Kolegium, skoro w sprawie nie zostały spełnione warunki wymienione w art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, to organ I instancji zasadnie odmówił umorzenia spornych należności. W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia[...] złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, B. S., działający w imieniu P. S., zarzucił rozstrzygnięciu naruszenie przepisów praw materialnego, tj. art. 30 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów oraz przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z tym domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. Jego zdaniem, wbrew ustaleniom organów orzekających P. S. dokonywał wpłat zaległych alimentów na rzecz syna, w kwotach jakie mógł realizować. Jednocześnie alimenty zasądzone od dziadków osoby uprawnionej – R. S. są regularnie egzekwowane poprzez zajęcie świadczeń przez ZUS, dlatego istniały podstawy do choćby częściowego umorzenia należności i uwzględnienia wniosku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył , co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej w skrócie: "p.p.s.a"). Wskazać nadto trzeba, że sąd administracyjny nie jest władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, gdy wiąże się ona z negatywnymi dla niej skutkami, ale jest związany normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji, w zakresie i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie zważywszy również na treść art. 153 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] którą odmówiono dłużnikowi alimentacyjnemu – P. S. (dalej w skrócie: "skarżący") umorzenia należności z tytułu wypłaconych osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego i odsetek ustawowych. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 30 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym organ właściwy dłużnika może umorzyć należności, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy, w łącznej wysokości: 1) 30%, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 3 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów; 2) 50%, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 5 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów; 3) 100%, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 7 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów. Zważywszy na treść wskazań zawartych w wyroku tut. Sądu z dnia 19 maja 2016 r. o sygn. akt IV SA/GI 915/15, spór koncentruje się wokół uznania, czy w okolicznościach przedmiotowej sprawy organy administracji zasadnie nie uwzględniły wniosku skarżącego, oraz czy zebrały i właściwie oceniły materiał dowodowy, w sposób zgodny z przepisami postępowania administracyjnego. Nie ulega wątpliwości, że prowadzona wobec rodziców skarżącego (dziadków osoby uprawnionej) egzekucja była skuteczna w wymienionym wyżej stopniu jednak z niekwestionowanych ustaleń i dokumentów wynika, że od skarżącego nie wyegzekwowano kwoty miesięcznie 50,- zł., tytułem uzupełnienia nałożonych na niego wyrokiem Sądu Okręgowego w C. z dnia [...] o sygn. akt [...] alimentów, w którym wysokość zasądzonych od niego alimentów wynosiła 300,-zł. miesięcznie, tak więc kwota wyegzekwowanych świadczeń jest niższa o 50, -zł., zatem prawidłowo organy stwierdziły brak podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego. W niniejszym postępowaniu dla rozstrzygnięcia nie miała znaczenia jakakolwiek sytuacja zdrowotna, czy materialna skarżącego oraz miejsce jego przebywania. Postępowanie niniejsze nie toczyło się bowiem w trybie art. 30 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Oznacza to, że w postępowaniu toczącym się w trybie art. 30 ust. 1 ustawy organ bada jedynie skuteczność egzekucji i rozpatrując wniosek o umorzenie nie może uwzględniać sytuacji majątkowej i zdrowotnej dłużnika. Zatem konieczną przesłanką umorzenia należności z tytułu wypłaconych zaliczek jest skuteczna egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego w wysokości miesięcznie nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów i to prowadzona przez wymagany tym przepisem okres. Wykładnia językowa przytoczonych przepisów ustawy prowadzi do wniosku, że zastosowanie ulgi przewidzianej w art. 30 ust. 1 oraz jej wysokość uzależnione jest przede wszystkim od stopnia skuteczności postępowania egzekucyjnego i jednocześnie wpłaty pełnej wysokości alimentów. Należy zauważyć, że obowiązek alimentacyjny rodziców w stosunku do dzieci wynika wprost z art. 133 § 1 Krio. Zatem w pierwszej kolejności z obowiązku tego winni się wywiązywać rodzice, łożąc na utrzymanie swoich dzieci. Z art. 132 Krio wynika, że obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero wtedy, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności albo gdy osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi lub gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami. Dobrowolna realizacja zobowiązania przez dłużnika alimentacyjnego, będącego zobowiązanym w pierwszej kolejności lub podmiotu zobowiązanego w dalszej kolejności, w miejsce zobowiązanego w pierwszej kolejności, ma wpływ na możliwość przyznania uprawnionemu świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Dopiero w sytuacji, gdy rodzic albo osoba zobowiązana w dalszej kolejności nie wywiązuje się z obowiązku alimentacji, środki na utrzymanie dziecka (dzieci) zastępczo wykłada państwo w ramach konstytucyjnego obowiązku wspierania rodziny (art. 71 Konstytucji RP). Pomocnicze działanie państwa ogranicza się do tych przypadków, gdy rodzice wychowujący dzieci, pozbawieni alimentów ze strony osób zobowiązanych, nie są w stanie samodzielnie zaspokoić potrzeb w zakresie utrzymania dziecka. Jak podkreśla się w orzecznictwie: "Jedyną i konieczną przesłanką umorzenia należności z tytułu wypłaconych zaliczek jest skuteczna egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów, prowadzona przez okres minimum 3 lat. Nawet bardzo trudna sytuacja materialna dłużnika alimentacyjnego nie stanowi ani samodzielnej, ani dodatkowej przesłanki umorzenia należności powstałych z tytułu zaliczek alimentacyjnych." (por. wyrok NSA z 12.01.2012 r. o sygn. akt I OSK 1426/11, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA, CBOS). Jeśli zatem norma art. 30 ust. 1 pkt 1-3 ustawy nie zawiera dodatkowych przesłanek umorzenia (zwłaszcza o charakterze generalnym, czy też ocennym), poza konkretnie wskazaną przesłanką skuteczności egzekucji zobowiązań alimentacyjnych przez określony okres i w określonej wysokości, to zwrot "może umorzyć", zawarty w art. 30 ust. 1 ustawy należy odczytywać jako przyznanie organowi kompetencji do podejmowania władczych rozstrzygnięć w tym przedmiocie. Samo użycie w art. 30 ust. 1 ustawy zwrotu "organ właściwy dłużnika może umorzyć należności" nie świadczy o uznaniowym charakterze przedmiotowej decyzji. Regulacja zawarta w art. 30 ust. 1 ustawy stanowi zatem instrument służący do zachęcania dłużników do terminowego regulowania dochodzonych w postępowaniu cywilnym należności alimentacyjnych. Długotrwałe odciążenie budżetu państwa od konieczności przyznawania kolejnych świadczeń z funduszu alimentacyjnego może być premiowane wizją odstąpienia od żądania zwrotu części długu przypisanego do organu, który wiele lat temu przyznał i wypłacił świadczenie publicznoprawne służące zastąpieniu bezskutecznie egzekwowanych alimentów (A. Korcz-Maciejko, A. Brzeźna, Komentarz do art. 30 "Ustawa o pomocy osobom uprawnionym do alimentów". Komentarz, Warszawa 2014 r.). Przepis art. 30 ust. 1 ustawy spełnia więc rolę motywacyjną dla dłużników alimentacyjnych i większą wartość przypisuje temu, aby uprawnieni do alimentów mieli potencjalnie lepszą szansę na ich uzyskanie "na bieżąco" od osób zobowiązanych, kosztem ewentualnej straty w majątku publicznym z tytułu umorzenia należności wypłaconych zastępczo. Ważne jest też to, że okres skutecznej egzekucji w celu umorzenia "zaległych" świadczeń jest liczony w latach (minimum trzy do siedmiu lat) i dzięki temu kształtuje również właściwe postawy i wzorce zachowania po stronie dłużników alimentacyjnych (odpowiedzialności i systematyczności), co nie jest bez znaczenia dla funkcjonowania całego społeczeństwa. Należy stwierdzić, że organy obu instancji ustaliły w jakim zakresie dziadkowie są zobowiązani do świadczenia alimentów na rzecz wnuka i oceniły, że obowiązek alimentacyjny ze strony dziadków jest spełniony, ale nie w pełnej wysokości odpowiadającej kwocie alimentów zasądzonych od ojca dziecka (skarżącego). Ustaleń tych dokonały na podstawie wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia [...] akt [...] a także Sądu Rejonowego w C. VI Wydział Rodziny i Nieletnich z dnia [...] sygn. akt [...] Mocą pierwszego przywołanego wyroku nałożono na skarżącego obowiązek alimentacyjny w wysokości 300, -zł. miesięcznie. Tymczasem dziadkowie łącznie za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wpłacają w drodze egzekucji kwotę 250, -zł. miesięcznie (kwota ta wynika z drugiego wyroku). Pozostała do uiszczenia kwota alimentów wysokości 50, -zł. nie jest regularnie wpłacana przez skarżącego, co potwierdza treść wyroku Sądu Rejonowego Wydziału Karnego w C. z dnia [...] sygn. akt [...] i wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia [...] o sygn. akt [...] Fakt wpłacania zastępczo jedynie części zobowiązań skarżącego nie daje podstaw do zastosowania w sprawie art. 30 ust. 1 pkt 1-3 ustawy. Tym samym wniosek skarżącego nie mógł być pozytywnie rozpatrzony. Zdaniem Sądu, Kolegium podobnie jak i organ I instancji rozpatrzyło całokształt zebranego materiału dowodowego i w konsekwencji dokonało ustaleń zgodnie z zasadami oceny dowodów wynikających z przepisów art. 7 K.p.a., art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz dokonało prawidłowej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów. Dokonało również prawidłowej wykładni art. 132 Krio skoro obowiązek alimentacyjny jest spełniany przez dziadków, to organy słusznie uznały, że w rozpatrywanym stanie faktycznym alimenty uiszczane przez dziadków mają charakter zastępczy i są jedynie częściowe. Wbrew twierdzeniom skarżącego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono istotne dla oceny sprawy fakty, a ustalenia z nich wynikające nie budzą wątpliwości co do ich słuszności. Wskazano tok postępowania poprzedzającego wydanie obu decyzji, a analiza akt administracyjnych oparta jest o stosowne dokumenty potwierdzające opisane wcześniej fakty. Dlatego też zarzut skarżącego naruszenia przepisów prawa procesowego należy uznać za chybiony. W tym aspekcie zaskarżona decyzja nie narusza również art. 365 § 1 k.p.c., według którego organy administracji publicznej są związane prawomocnymi orzeczeniami sądu powszechnego. Dodatkowo, Sąd nie dopatrzył się z urzędu uchybień skutkujących koniecznością uwzględnienia skargi. Z tych przyczyn, skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw prawnych podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji.