IV SA/Wa 2743/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anita Wielopolska Sędziowie: Sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.) Sędzia WSA Anna Sękowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi A. F. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...]; 2) zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz A. F. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 roku, nr [...], Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]z dnia [...]maja 2017 roku, nr [...], odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...]. Stan sprawy przedstawiał się następująco: Pismem z dnia 21 kwietnia 2017 roku Wójt Gminy [...] wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...]. Postanowieniem [...]maja 2017 roku, nr [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...]odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla ww. zamierzenia inwestycyjnego stwierdzając, że realizacja inwestycji jest sprzeczna z zapisami § 3 pkt 7 uchwały Sejmiku Województwa [...]z [...]kwietnia 2011 roku, nr [...], w sprawie [...]Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr 66, poz. 1459 ze zm.) – dalej zwanej "uchwałą", a zastosowanie odstępstwa od zakazu zawarte w § 4 ust. 1 pkt 1-3 tej uchwały nie jest możliwe. W zażaleniu na powyższe postanowienie A. F. zarzucił naruszenie: ˗ art. 7 i art. 10 kpa poprzez: a) niedostrzeżenie, iż § 4 ust. 1 ww. uchwały rażąco narusza art. 21 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez wprowadzenie do uchwały pojęć rozszerzających uprawnienia organu administracji do ograniczania prawa własności, a nie znanych ustawie; niedopełnienie obowiązku w zakresie zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu; b) błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na wynika postępowania; ˗ art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przy zastosowaniu § 4 ust. 1 ww. uchwały przez błędne przyjęcie, iż zachodzą przesłanki do negatywnego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w sprawie. Wskazując na powyższe A. F. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z [...]sierpnia 2017 roku, nr [...], Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu zaznaczył, że planowana do realizacji inwestycja znajduje się w granicach [...]Parku Krajobrazowego, którego funkcjonowanie reguluje ww. uchwała Sejmiku Województwa [...]z dnia [...]kwietnia 2011 roku oraz w granicach obszaru Natura 2000 [...]. Wobec powyższego organ odwoławczy za zasadne uznał w pierwszej kolejności wyjaśnienie oceny zgodności planowanej inwestycji z regulacjami zawartymi w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (tekst jednolity Dz. U. z 2016 roku poz. 2134 ze zm.), wynikającymi z utworzenia [...]Parku Krajobrazowego. W oparciu o załączniki graficzne do projektu decyzji o warunkach zabudowy organ II instancji uznał, że teren inwestycji znajduje się prawie w całości w pasie szerokości 100 m od linii brzegu Jeziora [...]. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że skoro planowana inwestycja koliduje z § 3 pkt 7 uchwały, który zakazuje budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m m.in. od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, to należało rozważyć możliwość zastosowania odstępstw od zakazu wskazanego ww. przepisie. Zdaniem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest możliwości zastosowania odstępstw od ww. zakazu, dotyczących obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Bezspornym jest, że planowana inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o numerze [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...], nie jest obiektem służącym turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Z projektu decyzji o warunkach zabudowy dla tej inwestycji wynika bowiem, iż dotyczy ona budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Przeznaczenie omawianego obiektu budowlanego wskazuje zatem, iż nie będzie to budynek związany z prowadzeniem turystyki wodnej, gospodarki wodnej lub rybackiej. Organ odwoławczy zbadał również możliwość zastosowania odstępstw od zakazów z § 3 pkt 7 uchwały, określonych w jej § 4 ust. 1. Z materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji wynika, iż teren przedmiotowej działki znajduje się w obszarze zwartej zabudowy wsi, w granicach określonych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (uchwała Rady Gminy w [...]z [...]czerwca 2011 roku, Nr [...], w sprawie uchwalenia zmiany - aktualizacji Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...]), co wynika wprost z części graficznej ww. studium (linia kreskowana). Jednakże jedynie jedna działka (nr ew. [...]) bezpośrednio przyległa do omawianej nieruchomości, jest zabudowana, co wynika z załącznika graficznego do projektu decyzji o warunkach zabudowy, a także ortofotomap i map sytuacyjno-wysokościowych dostępnych na stronie www.qeoportal.qov.pl. Natomiast działka o numerze [...]jest niezabudowana, tym samym nie istnieje możliwość wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy w myśl ww. odstępstwa od zakazu zawartego § 4 ust. pkt 1 uchwały. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że za działki przyległe można uznać jedynie działki bezpośrednio graniczące z działką przeznaczoną do zainwestowania. Przez pojęcie "przyległy" należy rozumieć teren, który przylega do czegoś, styka się z czymś lub jest bardzo blisko. Natomiast odnosząc się do pojęcia "uzupełnienie" wskazał, iż wykładnia semantyczna i ścisła tegoż pojęcia prowadzi do wniosku, iż dotyczy ono sytuacji, kiedy czyni się zabudowę kompletną, dodając to, co stanowi jej dopełnienie. Na potwierdzenie swojego stanowiska przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2011 roku (sygn. akt IV SA/Wa 484/11). W świetle powyższego stwierdził, iż spełnienie warunku uzupełnienia zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegu ww. zbiornika wodnego zgodnie z linią występującą na działkach przyległych, nie jest w okolicznościach niniejszej sprawy możliwe. W związku z tym – w ocenie organu II instancji – nie istnieje możliwość zastosowania odstępstwa od naruszonego zakazu określonego w § 4 ust. 1 ww. uchwały, bowiem planowana inwestycja nie stanowi uzupełnienia zabudowy mieszkaniowej i usługowej. Analizując możliwość zastosowania odstępstwa od zakazu określonego w § 4 ust. 1 pkt 2 ww. uchwały stanowiącego, iż nie dotyczy on siedlisk rolniczych - w zakresie uzupełnienia istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nieprzekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegu, organ odwoławczy stwierdził, iż planowane przedsięwzięcie, jak wskazano w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, polegać ma na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Zdaniem organu II instancji ww. odstępstwo odnosi się do sytuacji, gdy na danej działce znajdują się już obiekty budowlane związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, których sposób użytkowania związany jest z produkcją rolną. W takim wypadku możliwe jest uzupełnienie ww. zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego. Ponadto ze zgromadzonego materiału dowodowego musi jednoznacznie wynikać, iż planowane do budowy budynki są niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Organ II instancji za niemożliwe uznał także zastosowanie wyjątku określonego w § 4 ust. 1 pkt 3 ww. uchwały z uwagi na to, że dotyczy on wyznaczanych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego terenów dostępu do wód publicznych, natomiast niniejsze postępowanie obejmuje projekt decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie organu, w sprawie nie ma również możliwości zastosowania odstępstwa określonego w § 4 ust. 1 pkt 4 ww. uchwały, bowiem przedmiotem projektu decyzji o warunkach zabudowy jest budowa nowego obiektu budowlanego służącego celom mieszkalnym inwestora, a nie celom parku krajobrazowego. Ponadto z uwagi na charakter planowanej do realizacji inwestycji organ II instancji uznał, że nie jest możliwe zastosowanie żadnego z odstępstw określonych w art. 17 ust. 2 pkt 1-4 ustawy o ochronie przyrody. Odnosząc się do zarzutów odwołania w kwestii naruszenia art. 10 kpa organ wskazał, że organ ochrony środowiska stopnia regionalnego miał obowiązek (wynikający z ww. przepisu) zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Obowiązek ten nie został spełniony, jednakże zdaniem organu odwoławczego nie zostało udowodnione, iż uchybienie to miało wpływ na negatywne rozstrzygnięcie dla strony skarżącej. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska za bezzasadny uznał również zarzut naruszenia art. 7 kpa wskazując, iż organ I instancji podjął wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego w niniejszej sprawie, zatem nie istniała konieczność uzupełniania materiału dowodowego. Organ odwoławczy wyjaśnił również, iż zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Kwestie związane z dopuszczalnością ograniczenia praw, w tym prawa własności, zostały uregulowane w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, który przewiduje, iż ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw stosuje się w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony środowiska. Z kolei w myśl art. 130 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz. U. z 2017 roku poz. 519 ze zm.), ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości może nastąpić m.in. poprzez poddanie ochronie obszarów lub obiektów na podstawie ustawy o ochronie przyrody. Wobec tego stwierdzono, że ograniczenie prawa własności wprowadzone przepisem prawa miejscowego, wydanym na podstawie ustawy, ze względu na wymóg ochrony środowiska ma rangę ustawową. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że skoro planowane przedsięwzięcie narusza zakaz określony w § 3 pkt 7 ww. uchwały, a nie jest możliwe zastosowanie odstępstw od tego zakazu, to należało odstąpić od badania wpływu inwestycji na obszar Natura 2000 [...] i utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie, uznając za niezasadne zarzuty odwołania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...]sierpnia 2017 roku złożył A. F., zarzucając mu naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 kpa przy zastosowaniu art. 144 kpa, poprzez błędne uznanie, iż w niniejszej sprawie powyższy przepis znajdował zastosowanie, 2) art. 7 kpa i art. 10 kpa przez: ˗ niedostrzeżenie faktu, iż § 4 ust. 1 uchwały rażąco narusza art. 21 ust. 1 Konstytucji RP przez wprowadzenie do uchwały pojęć rozszerzających uprawnienia organu administracji do ograniczania prawa własności, a nieznanych ustawie, ˗ niedopełnienie obowiązku w zakresie zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu, 3) art. 80 kpa, poprzez zastosowanie dowolnej wykładni przepisów prawa i oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sytuacji, gdy z przepisu prawa materialnego nie wynika, by do ustalenia nieprzekraczalnej linii zabudowy niezbędne było istnienie zabudowanych nieruchomości bezpośrednio przylegających do nieruchomości skarżącego, 4) art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 23 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przy zastosowaniu § 4 ust. 1 uchwały, przez błędne przyjęcie, iż zachodzą przesłanki do negatywnego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy ww. działki domem jednorodzinnym; 5) § 4 ust. 1 pkt 1 uchwały, poprzez jego błędną interpretację i zastosowanie polegające na przyjęciu, iż nie istnieją przyległe działki pozwalające na wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów wód. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 roku poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 roku poz. 1369 ze zm.) – dalej zwanej "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż skarga jest zasadna. Na podstawie art. 119 pkt 3 ppsa sprawa została rozpoznania w trybie uproszczonym. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu było postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...]sierpnia 2017 roku, którym utrzymano w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]z dnia [...]maja 2017 roku, odmawiające uzgodnienia w zakresie ochrony przyrody projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...]. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2017 roku poz. 1073 ze zm.), decyzję o warunkach zabudowy wydaje właściwy organ po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 (w związku z art. 64 ust. 1), w tym z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż park narodowy i jego otulina obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody (pkt 8). Do form ochrony przyrody - stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (tekst jednolity Dz. U. z 2016 roku poz. 2134 ze zm.) - zalicza się m.in. parki krajobrazowe i obszary Natura 2000. W rozpoznawanej sprawie wskazane przepisy znajdują zastosowanie, albowiem działka, na której planowana jest inwestycja, położona jest w granicach [...]Parku Krajobrazowego oraz obszaru Natura 2000 [...]. Park krajobrazowy obejmuje obszar chroniony ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne i kulturowe oraz walory krajobrazowe w celu zachowania, popularyzacji tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju (art. 16 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody). Z kolei art. 17 ust. 1 pkt 1-14 ustawy o ochronie przyrody stanowi, jakie zakazy mogą być wprowadzone w parku krajobrazowym. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 7 lit. a) ww. ustawy zakazy te mogą dotyczyć m.in. budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. W powyższym przepisie ustawodawca określił zatem zamknięty katalog zakazów, jakie mogą być wprowadzone w parku krajobrazowym. Organ wyznaczający park krajobrazowy może na jego terenie wprowadzić część, a nawet wszystkie ustawowe zakazy, jeżeli wynika to z potrzeb ochrony tego obszaru. Jednakże zakazy te nie mogą być modyfikowane, czy też rozszerzane przez organ ustanawiający park krajobrazowy. [...] Park Krajobrazowy został utworzony Uchwałą Sejmiku Województwa [...]z dnia [...]kwietnia 2011 roku, nr [...]. Na terenie tego parku zostały wprowadzone zakazy wymienione w § 3 pkt 1-13 ww. uchwały. W brzmieniu uchwały obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, w § 3 pkt 7 wprowadzony został zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od: a) linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, b) zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku prawo wodne, - z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Zakaz ten odpowiada ustawowemu zakazowi, jaki może być wprowadzony w parku krajobrazowym, przewidzianemu w art. 17 ust. 1 pkt 7 lit. a) ustawy o ochronie przyrody. Niekwestionowaną w sprawie była okoliczność, że planowana inwestycja ma zostać zrealizowana w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegowej Jeziora [...]. Niespornym również było, że planowana inwestycja nie mieści się w odstępstwach od tego zakazu wymienionych w § 3 pkt 7 lit. a) uchwały, gdyż nie jest obiektem służącym turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. W sprawie nie zachodzą także odstępstwa od zakazu wymienione w § 4 ust. 1 pkt 2-4 uchwały, gdyż planowana inwestycja nie dotyczy istniejącego siedliska rolniczego, obiektów letniskowych, mieszkalnych i usługowych, zrealizowanych na podstawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc przed dniem 1 stycznia 2004 roku oraz budowy lub przebudowy obiektów budowlanych i urządzeń technicznych służących celom parku krajobrazowego. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się do oceny, czy w tym przypadku zachodzą odstępstwa od zakazu określonego w § 3 pkt 7 lit. a) uchwały, o których mowa w jej § 4 ust. 1 pkt 1. Zgodnie z powyższym przepisem zakaz, o którym mowa w § 3 pkt 7, nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, gdzie dopuszcza się uzupełnianie zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów wód, określonej poprzez połączenie istniejących budynków na przylegających działkach. Organy ochrony przyrody interpretując powyższy przepis stwierdziły, że do zastosowania odstępstwa od tego zakazu przynajmniej dwie działki przyległe, tzn. bezpośrednio graniczące z planowaną inwestycją, muszą być zabudowane. Dopiero wtedy istnieje możliwość wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy zgodnie z odstępstwem zawartym w § 4 ust. 1 pkt 1 uchwały. W ocenie Sądu, powyższa interpretacja odstępstwa wskazanego w § 4 ust. 1 pkt 1 uchwały dokonana przez organy administracji jest nieprawidłowa. Zdaniem organów obu instancji, działka przyległa to działka bezpośrednio granicząca. Działka przyległa musi zatem graniczyć bezpośrednio z terenem inwestycji. Przepis § 4 ust. 1 pkt 1 uchwały posługuje się stwierdzeniem "na przylegających działkach". Używa więc liczby mnogiej, a taki zapis oznacza, że dla wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy dwie działki przyległe (tj. z obu stron przedmiotowej nieruchomości) muszą być zabudowane. Natomiast Sąd stanął na stanowisku, że w okolicznościach niniejszej sprawy nieprzekraczalną linię zabudowy wyznacza zabudowa już istniejąca na działce przyległej (przez którą należy rozumieć nieruchomości, której przynajmniej jedna granica pokrywa się z działką na której planowa jest inwestycja, tj. nr [...]) do działki skarżącego i dalszych, sąsiednich nieruchomościach. Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, że działka nr [...], na której planowana jest inwestycja, graniczy bezpośrednio z jednej strony z zabudowaną działką nr [...]oraz z drugiej strony z niezabudowaną działką nr [...]. Nadto działka nr [...] graniczy bezpośrednio z zabudowaną działką nr [...]i pozostaje w sąsiedztwie dalszych zabudowanych działek. Z powyższych względów Sąd uznał, że planowane przedsięwzięcie będzie stanowiło uzupełnienie istniejącej zabudowy mieszkaniowej. Wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów wód jest bowiem możliwe w oparciu o istniejącą linię zabudowy występującą na działkach zabudowanych (tj. działce nr [...]i następnych). Wobec powyższego należało uznać, że spełniona została przesłanka z § 4 ust. 1 pkt 1 uchwały do wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy brzegów wód. Organy obu instancji błędnie zatem uznały, że brak jest podstaw do zastosowania odstępstw od zakazu w stosunku do nieruchomości skarżącego. W konsekwencji zasadne okazały się zarzuty skargi w zakresie błędnej wykładni ww. przepisu uchwały i uznania, iż realizacja planowanej inwestycji naruszy zakaz § 3 pkt 7 tej uchwały. W zaistniałej sytuacji bezprzedmiotowa jest analiza zarzutu skargi dotyczącego sprzeczności przepisów Uchwały z art. 21 ust. 1 Konstytucji RP. Ponownie rozpatrując sprawę, organ I instancji winien uwzględnić powyższe rozważania i wydać stosowne rozstrzygnięcie po zbadaniu, czy projekt decyzji warunkach zabudowy zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...]- zawiera wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegu Jeziora [...] w oparciu o istniejącą linię zabudowy występującą na działce nr [...]i następnych. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 135 w związku z art. 119 pkt 3 i art. 120 ppsa, Sąd orzekł jak w punkcie 1) sentencji. O kosztach postępowania w punkcie 2) wyroku orzeczono na podstawie art. 200 ppsa. Na koszty te składa się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w kwocie [...] zł.