II SA/Wa 356/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Piotr Borowiecki, Janusz Walawski, Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich oddala skargę. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej: "k.p.a.", art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] października 2016 r. nr [...], o odmowie wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Komendant Główny Policji przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: Z. P. wnioskiem z dnia [...] lutego 2016 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. o wydanie pozwolenia na pięć egzemplarzy broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich wskazując, iż taka ilość broni zapewni mu możliwość prawidłowego, zgodnego z prawem, etycznego wykonywania różnego rodzaju polowań oraz doskonalenie umiejętności strzeleckich. We wniosku podał, że od 1986 r. jest członkiem Polskiego Związku Łowieckiego i należy do Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" w J., posiada podstawowe oraz selekcjonerskie uprawnienia do wykonywania polowania. Do wniosku załączył orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. oraz orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] stycznia 2016r. o braku przeciwwskazań do dysponowania bronią. W toku postępowania organ uzyskał informację z Krajowego Rejestru Karnego, iż Z. P. w nim nie figuruje oraz pozytywny wywiad środowiskowy z Komendy Powiatowej Policji w R. Organ ustalił również, że w przeszłości strona posiadała pozwolenie na broń, jednakże decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] czerwca 2012 r. pozwolenie to zostało cofnięte na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Ponadto organ uzyskał informację, że decyzją Starosty Powiatowego w R. z dnia [...] czerwca 2011 r. z powodów zdrowotnych cofnięto stronie uprawnienia do kierowania pojazdami. Z uwagi na powyższe, celem wyjaśnienia czy strona posiada zdolność psychofizyczną do dysponowania bronią, organ I instancji - na podstawie art. 15h ust. 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji - wniósł w dniu [...] marca 2016 r. odwołanie od orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego, o czym powiadomił stronę. W dniu [...] sierpnia 2016 r. do organu Policji wpłynęło ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. wydane przez lekarza R. T. stwierdzające, że Z. P. należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią. Organ uzyskał również ostateczne orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] maja 2016 r., wydane przez psychologa M. J., stwierdzające, że Z. P. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią. Pismem z dnia [...] października 2016 r. pełnomocnik strony wniósł o przeprowadzenie dowodu i włączenie do akt sprawy dokumentacji medycznej z badań lekarskich Z. P. wykonanych w [...] Centrum Medycyny Pracy. Komendant Wojewódzki Policji w P. postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. odmówił uwzględnienia wniosku wskazując, iż okoliczności dotyczące żądania zostały już stwierdzone i udowodnione orzeczeniem lekarskim wydanym w trybie odwoławczym, które jest dla organów Policji wiążące. Decyzją z dnia [...] października 2016 r. Komendant Wojewódzki Policji w P. odmówił wydania Z. P. pozwolenia na broń palną myśliwską przyjmując za podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji. Od ww. decyzji Z. P., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji zarzucając naruszenie: - art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niedokładne i wybiórcze ustalenie stanu faktycznego sprawy, polegające na przyjęciu za wyjaśniony i niebudzący wątpliwości stan zdrowia fizycznego i psychicznego odwołującego, wynikający z orzeczenia lekarskiego nr [...] wydanego przez lek. med. R. T., podczas gdy badania przeprowadzone przez lekarzy specjalistów stwierdzają inne okoliczności faktyczne, niż będące podstawą rozstrzygnięcia, - art. 15h ust. 7 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji jedynie na orzeczeniu nr [...] wydanym przez lek. med. R. T. oraz niezasadne pominięcie innych dowodów w sprawie, w szczególności innych orzeczeń lekarskich oraz opinii świadczących o tym, że Z. P. jest osobą, która spełnia przesłanki do wydania pozwolenia na broń, - art. 78 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów, wskazanych w piśmie z dnia [...] października 2016 r., pomimo iż przedmiotem dowodu miały stać się okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, - art. 8 k.p.a. w zw. z art. 15a ust. 2 i 3 ustawy o broni i amunicji, poprzez przeprowadzenie odwoławczego badania lekarskiego w przedmiocie orzeczenia, czy Z. P. jest osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji (skutkującego wydaniem orzeczenia lekarskiego nr [...]) w sposób swobodny, nierzetelny, naruszający zaufanie do organów, bez udokumentowania przeprowadzonych badań oraz bez uzasadnienia treści z niego wynikających. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o: 1) przeprowadzenie postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, w szczególności przeprowadzenie dowodów wnioskowanych w piśmie z dnia [...] października 2016 r., tj. - włączenie do akt sprawy dokumentacji medycznej Z. P. z wykonanych w [...] Centrum Medycyny Pracy badań w postaci karty badań lekarskich wraz z załącznikami, będących podstawą wystawienia przez lekarza uprawnionego orzeczenia lekarskiego nr [...]; 2) wystąpienie do lek. med. R. T. o szczegółowe wyjaśnienie jakie okoliczności i badania wpłynęły na stwierdzenie, iż Z. P. należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji poprzez precyzyjne wskazanie: (a) na czym polegają zaburzenia psychiczne strony, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. Nr 111, poz. 535 ze zm.), (b) jakiego rodzaju zaburzenia psychofizyczne uniemożliwiają stronie posiadanie broni palnej dla celów łowieckich, (c) jakie okoliczności i badania świadczą o tym, iż strona jest osobą uzależnioną od alkoholu lub substancji psychoaktywnych, (d) od jakich substancji psychoaktywnych uzależniona jest strona, 3) przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lekarza na okoliczność ustalenia: (a) czy Z. P. należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji, (b) czy orzeczenie lekarskie nr [...] sporządzone przez lek. med. R. T. pozostaje w zgodności ze stanem psychicznym i fizycznym Z. P., czy zostało sporządzone w sposób rzetelny, zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi lekarzy w tym zakresie oraz wynikami badań przeprowadzonymi przez ww. lekarza, 4) zmianę zaskarżonej decyzji i orzeczenie o pozwoleniu na broń dla celów łowieckich, zgodnie ze złożonym wnioskiem, 5) wystąpienie do Wojewody [...] z wnioskiem o przeprowadzenie w [...] Centrum Medycyny Pracy kontroli wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i wydawanych orzeczeń lekarskich, w szczególności przeprowadzanych przez lek. med. R. T. Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Motywując wymienioną na wstępie decyzję z dnia [...] grudnia 2016 r. wskazał, iż obowiązujące przepisy ustawy o broni i amunicji wymagają od osób chcących uzyskać lub zachować pozwolenie na broń odpowiedniej zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią. Oceny, czy taka okoliczność zachodzi dokonują upoważnieni lekarze i psycholodzy poprzez przeprowadzenie stosownych badań i wydanie orzeczeń. Ustawodawca w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji stwierdził, że właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie o ochronie zdrowia psychicznego lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej. Brak takiej zdolności, jako okoliczność istotna z punktu widzenia interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego, skutkuje z woli ustawodawcy odmową wydania pozwolenia lub cofnięciem prawa do broni. W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu badań w trybie odwoławczym lekarz upoważniony do badań lekarskich osób występujących o wydanie pozwolenia na broń – R. T. stwierdziła, że Z. P. nie może dysponować bronią i wydała negatywne dla niego orzeczenie zawierające zapis wskazujący na zaliczenie go do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji. Orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania, zgodnie z art. 15h ust. 7 ustawy o broni i amunicji jest ostateczne, co oznacza, że przepisy prawa nie przewidują możliwości jego wzruszenia w toku instancji. Treść ostatecznego orzeczenia wiąże organy Policji w zakresie zawartych w nim stwierdzeń, determinując sposób rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Z tego względu argumenty pełnomocnika strony, że Z. P. jest osobą, która spełnia przesłanki do wydania pozwolenia na broń, bowiem nie jest karany, posiada pozytywną opinię, a orzekający w I instancji lekarz i psycholog na podstawie przeprowadzonych badań wydali pozytywne dla niego orzeczenia: lekarskie i psychologiczne, nie mogą zmienić sposobu rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Organ odwoławczy zaznaczył, iż z uwagi na to, że nie dysponuje dokumentami, z których wynikałoby, że przyczyną braku zdolności strony do dysponowania bronią jest jej uzależnienie od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych, a jedynie negatywnym orzeczeniem lekarskim wydanym w trybie odwoławczym w niniejszej sprawie, można mówić jedynie ogólnie o braku zdolności psychofizycznej strony, tym samym nie ma podstaw do stosowania przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Organ odwoławczy podkreślił, iż zakres badań osób ubiegających się o pozwolenie na broń określa art. 15a ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 15f ust. 1 ww. ustawy na podstawie wyników badań lekarz upoważniony wydaje orzeczenie lekarskie według wzoru orzeczenia lekarskiego stanowiącego załącznik nr 3 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (Dz. U. z 2015 r., poz. 2210). Organy Policji nie są uprawnione do oceny przyczyn, dla których uprawniony lekarz bądź psycholog orzekł o braku zdolności do dysponowania przez stronę bronią a także, które z wymaganych do wydania orzeczenia badań spowodowało kwestionowaną przez stronę treść orzeczenia, nie mają również kompetencji do wyjaśniania rozbieżności pomiędzy orzeczeniami wydanymi w I i II instancji. Lekarz wykonujący badanie w trybie odwoławczym nie jest związany treścią odwołania organu Policji. Decyzję, jakie badania należy przeprowadzić w postępowaniu odwoławczym, podejmuje sam lekarz - stosownie do postanowień przywołanego wyżej rozporządzenia. Jeśli zatem strona uważa, że badanie przeprowadzone przez lekarza, który wydał negatywne orzeczenie, zostało wykonane z naruszeniem procedury, to może się zwrócić w tej sprawie bezpośrednio do organu uprawnionego do kontroli prawidłowości wykonywania i dokumentowania tego rodzaju badań, tj. wojewody właściwego ze względu na miejsce wydania orzeczenia (art. 15i ust. 1 ustawy o broni i amunicji). Organy Policji nie mają żadnych uprawnień do kontroli lekarzy upoważnionych do wydawania orzeczeń, co więcej - podejmowanie przez nie dalszych działań procesowych celem wzruszenia kwestionowanego ostatecznego orzeczenia jest niedopuszczalne z powodu ostateczności orzeczenia. Z tych względów organ odwoławczy nie stwierdził podstaw do uzupełnienia materiału dowodowego, a tym bardziej uwzględnienia żądania pełnomocnika strony dotyczącego przeprowadzenia dowodów wnioskowanych w piśmie z dnia [...] października 2016 r. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji nie dopuścił się obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparł się na całym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny, w tym ocenił znaczenie i wartość uzyskanych dowodów dla toczącej się sprawy administracyjnej. Nie dopuścił się również naruszenia art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a., bowiem przed wydaniem decyzji podjął czynności niezbędne (złożył od orzeczenia lekarskiego i psychologicznego odwołanie) do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony, a swoje stanowisko uzasadnił zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, iż argumenty podniesione w odwołaniu nie mogą mieć znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Nie zmieniają one bowiem faktu, iż w chwili obecnej Z. P. nie posiada wymaganej prawem zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią, co zostało stwierdzone ostatecznym orzeczeniem lekarskim. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r. Z. P., reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił naruszenie: 1) art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niedokładne i wybiórcze ustalenie stanu faktycznego sprawy, polegające na przyjęciu za wyjaśniony i niebudzący wątpliwości stan zdrowia fizycznego i psychicznego skarżącego, wynikający z orzeczenia lekarskiego nr [...], podczas gdy orzeczenie to wskazuje na nieprawdziwe okoliczności faktyczne (m.in. fakt uzależnienia od alkoholu skarżącego gdy właściwie bezspornym jest, że faktyczną przyczyną odmowy wydania pozwolenia na broń jest niemające wpływu na zdolność skarżącego do władania bronią schorzenie laryngologiczne), a także poprzez przerzucenie ciążącego na organach obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego na lekarza wydającego orzeczenie lekarskie, 2) art. 80 k.p.a. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji jedynie na orzeczeniu nr [...], jego jednostronną i sprzeczną z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego ocenę oraz niezasadne pominięcie innych dowodów w sprawie, w szczególności innych orzeczeń lekarskich oraz opinii świadczących o tym, że Z. P. jest osobą, która spełnia przesłanki do dysponowania bronią dla celów łowieckich, 3) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 15a ust. 2 i 3 ustawy o broni i amunicji poprzez przeprowadzenie odwoławczego badania (skutkującego wydaniem orzeczenia lekarskiego nr [...]) w sposób swobodny, nierzetelny, naruszający zaufanie do organów, bez uzasadnienia treści z niego wynikających, 4) naruszenie art. 8 oraz art. 11 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów oraz naruszający zasadę przekonywania, w szczególności zaś poprzez sprzeczność uzasadnienia decyzji z orzeczeniem lekarskim będącym podstawą wydania decyzji, jak również brak wyjaśnienia: - z jakich powodów organ oparł zaskarżoną decyzję na opinii nr [...] wydanej w trybie odwoławczym, podczas gdy dostrzeżono, iż poświadcza ona nieprawdziwe okoliczności dotyczące uzależnienia od alkoholu skarżącego, - jakie dokładnie schorzenia uniemożliwiają skarżącemu posiadanie broni dla celów łowieckich, a jeżeli uznać, iż główną przyczyną odmowy wydania skarżącemu pozwolenia na broń było schorzenie laryngologiczne - brak wskazania czy schorzenie to można zredukować za pomocą aparatu słuchowego i w jakim stopniu uniemożliwia ono władanie bronią przez skarżącego, 5) naruszenie art. 15 oraz 138 § 2 k.p.a., poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, pomimo że w sprawie pozostały niewyjaśnione okoliczności faktyczne, w szczególności fakt schorzeń skarżącego oraz jego (rzekome) uzależnienie od alkoholu lub substancji psychoaktywnych, 6) art. 78 k.p.a., poprzez brak przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów, wskazanych w piśmie z dnia [...] października 2016 r., pomimo iż przedmiotem dowodu miały stać się okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji w całości, 2) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, 3) ewentualnie wystąpienie przez Sąd z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego na podstawie art. 193 Konstytucji RP o treści: czy art. 15h ust. 7 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w zakresie w jakim nie przewiduje możliwości jakiejkolwiek kontroli oraz wnoszenia środków zaskarżenia (w tym powołania innego biegłego lekarza) wobec wydanego w trybie "odwoławczym" orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego stwierdzającego zdolność do posługiwania się bronią, a nadto przewiduje swoiste "przerzucenie" obowiązku ustaleń stanu faktycznego w zakresie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia na lekarza dokonującego badań (w miejsce organu), jest zgodny z art. 2 oraz art. 32 Konstytucji RP, w szczególności z zasadą zaufania do organów władzy publicznej". W motywach skargi skarżący wskazał w szczególności, iż ustalone orzeczeniem lekarskim nr [...] okoliczności odnoszące się do jego stanu zdrowia i stanu psychicznego są nieprawdziwe. Zaprzeczył jakoby był osobą uzależnioną od alkoholu lub substancji psychoaktywnych chorą psychicznie lub niezdolną psychofizycznie do posiadania broni. Zaznaczył, iż okoliczność tę wydaje się również potwierdzać organ II instancji, który wskazuje tylko na schorzenia laryngologiczne i kardiologiczne skarżącego. Skarżący podniósł nadto, iż został pozbawiony możliwości udowodnienia własnych twierdzeń w toku postępowania. Będąc na badaniach w [...] Centrum Medycyny Pracy skarżący został zapytany jedynie o to, ile ma dzieci oraz czy pije alkohol. Badanie trwało dosłownie 1-2 minuty. W jego trakcie nie przeprowadzono innych czynności, niezbędnych dla prawidłowego określenia zdolności do posiadania broni palnej dla celów łowieckich. Oznacza to, że badania zostały przeprowadzone w sposób nierzetelny, uniemożliwiający stwierdzenie czy jest on osobą, która nie może dysponować bronią. Zdaniem skarżącego, jakkolwiek badanie stanu zdrowia fizycznego i psychicznego należy do kompetencji wymagających wiadomości specjalnych, to jednak opinia lekarska jak każdy dowód w sprawie podlega ocenie w świetle zasad wiedzy i doświadczania życiowego. Skoro organ II instancji doszedł do przekonania, że skarżący cierpi na schorzenie laryngologiczne winien przeanalizować, czy w rzeczywistości ta przypadłość uniemożliwia mu posiadanie broni dla celów łowieckich. Tymczasem organ nie dokonał samodzielnych ustaleń, pozwalających na precyzyjne wyjaśnienie, dlaczego w konkretnym przypadku skarżącego schorzenie laryngologiczne uniemożliwia mu posiadanie broni. Skarżący wskazał, iż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy dostrzega wadliwości wydanego rozstrzygnięcia i nieprawdziwego potwierdzenia uzależnienia skarżącego od alkoholu i substancji psychoaktywnych. Stwierdza bowiem, że brak jest podstaw do stosowania przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, a jedynie, że skarżący ma znacznie obniżoną sprawność psychofizyczną (art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy). Skoro zatem sam organ dostrzegł, iż opinia potwierdza nieprawdziwe fakty dotyczące skarżącego, powinien zlecić powtórzenie badań i wydanie nowej opinii. Skarżący bowiem nie wie, jakie okoliczności faktyczne stanowiły podstawę do odmowy wydania mu pozwolenia na broń. Motywując wniosek o rozważenie skierowania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego skarżący wskazał, iż treść art. 15h ust. 7 ustawy o broni i amunicji, w zakresie w jakim nie przewiduje możliwości jakiejkolwiek kontroli oraz wnoszenia środków zaskarżenia wobec wydanego w trybie "odwoławczym" orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego określającego zdolność do posługiwania się bronią, może naruszać art. 2 oraz art. 32 Konstytucji RP, w szczególności zasadę zaufania do organów władzy publicznej. Niedopuszczalna jest bowiem sytuacja, w której kompetencja organu administracji do dokonywania ustaleń stanu faktycznego zostaje niejako zastąpiona przez lekarza posiadającego wiedzę specjalną. W razie wystąpienia ryzyka wydania wadliwego rozstrzygnięcia przez lekarza i braku możliwości weryfikacji tych okoliczności w toku postępowania, strona zostaje pozbawiona możliwości ochrony swoich praw i udowadniania okoliczności dotyczących własnego stanu zdrowia w inny sposób. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi. Podkreślił, że orzeczenie lekarskie wydane przez lekarza upoważnionego w rozumieniu ustawy i rozporządzenia wykonawczego ma charakter opinii wydanej przez biegłego ustanowionego i działającego na podstawie przepisów szczególnych. Ostateczne, negatywne orzeczenie lekarskie wiąże organ, który przy wydawaniu decyzji nie ma prawnej możliwości odwoływać się do pozaustawowych (tj. wychodzących poza ostateczne orzeczenie lekarskie) kryteriów, takich jak opinia środowiskowa, czy też inne badania i zaświadczenia lekarskie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym do eliminacji z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności, odnosząc się do wniosku skarżącego o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego Sąd zauważa, że zgodnie z art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, każdy Sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed Sądem. Możliwość zadania pytania prawnego jest zatem uprawnieniem Sądu, z którego powinien on skorzystać w sytuacji, gdy poweźmie wątpliwość, co do istnienia wskazanej wyżej zgodności, a rozwianie tej wątpliwości jest niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy. W sprawie niniejszej Sąd nie uznał za uzasadnione przedstawienia pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu co do zgodności art. 15h ust. 7 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji – "w zakresie w jakim przepis ten nie przewiduje możliwości jakiejkolwiek kontroli oraz wnoszenia środków zaskarżenia (w tym powołania innego biegłego lekarza) wobec wydanego w trybie odwoławczym orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego stwierdzającego zdolność do posługiwania się bronią, a nadto przewiduje swoiste przerzucenie obowiązku ustaleń stanu faktycznego w zakresie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia na lekarza dokonującego badań (w miejsce organu)" - z art. 2 oraz art. 32 Konstytucji, w szczególności z zasadą zaufania do organów władzy publicznej. Sąd nie podziela bowiem przedstawionych przez skarżącego wątpliwości we wskazanym zakresie, których wyeliminowanie byłoby niezbędne dla podjęcia rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Przechodząc do oceny merytorycznej wskazać na wstępie należy, że pozwolenie na broń palną jest wymagane w większości krajów jako warunek konieczny nabycia prawa do posiadania broni. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji pozwolenie na broń można posiadać na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu, komendanta wojewódzkiego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych - właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej. Wskazane organy upoważnione są również do cofnięcia pozwolenia na broń. Posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie w polskim systemie prawnym sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem, dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnicze znaczenie ma to, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas, gdy zaistnieją okoliczności oraz spełnione zostaną warunki ustawowe stanowiące podstawę jego wydania (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09; publ. ONSA i WSA 2010 r., nr 1, poz. 5). Poza wypadkami określonymi w omawianej ustawie nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione. Prawodawca ściśle reglamentując cele, na które może być wydane pozwolenie na broń, wskazał szereg wymogów, które muszą być spełnione, aby osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń mogła je otrzymać, zaś w przypadku osoby, która takie pozwolenie już uzyskała - aby mogła z niego nadal korzystać. Określone w ustawie zasady nabycia oraz realizacji uprawnienia do posiadania broni zobowiązują właściwe organy do ścisłej kontroli ich przestrzegania oraz do stanowczej reakcji w przypadkach ich naruszenia. Zgodnie z art. 15 ust. 3 ustawy o broni i amunicji osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń lub zgłasza do rejestru broń pneumatyczną, przedstawia właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane przez upoważnionych: lekarza i psychologa, stwierdzające, że nie należy ona do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 powołanej ustawy i potwierdzające, że może ona dysponować bronią, wydane przez lekarza upoważnionego i psychologa upoważnionego, nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem złożenia wniosku. Stosownie natomiast do art. 15 ust. 1 ww. ustawy pozwolenia na broń nie wydaje się osobom: z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej (pkt 2), wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego (pkt 3), uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych (pkt 4). Z powyższego przepisu wynika dla osoby wnioskującej o pozwolenie na broń obowiązek przedstawienia stosownych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, zaś celem powyższej regulacji jest ochrona interesu społecznego i wykluczenie takich sytuacji, w których pozwolenie na broń palną uzyskują osoby, których stan psychiczny (ograniczona sprawność psychofizyczna) nie pozwala na dysponowanie bronią w sposób bezpieczny dla społeczeństwa. Użycie przez ustawodawcę kategorycznego sformułowania "pozwolenia na broń nie wydaje się" wskazuje na związany charakter decyzji administracyjnej podejmowanej przez organ w sytuacji zaistnienia wymienionej powyżej przesłanki negatywnej. Sposób i tryb wydawania orzeczeń lekarskich i psychologicznych w dacie złożenia przez skarżącego wniosku o wydanie pozwolenia na broń określały przepisy ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym od dnia 30 listopada 2015 r. W tej bowiem dacie weszła w życie ustawa z dnia 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustaw regulujących warunki dostępu do wykonywania niektórych zawodów (Dz. U. z 2015 r. poz. 1505), która na mocy art. 7 wprowadziła zmiany w ustawie o broni i amunicji włączając przepisy regulujące materię badań lekarskich i psychologicznych z rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.), do tejże ustawy. Przepisy art. 15a ustawy o broni i amunicji stanowią, iż badanie lekarskie osoby ubiegającej się obejmuje ogólną ocenę stanu zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem układu nerwowego, stanu psychicznego, stanu narządu wzroku, słuchu i równowagi oraz sprawności układu ruchu. Lekarz przeprowadzający to badanie kieruje osobę ubiegającą się na badania psychiatryczne i okulistyczne, a jeżeli uzna to za niezbędne - na inne badania specjalistyczne lub pomocnicze. Badanie psychologiczne osoby ubiegającej się obejmuje w szczególności określenie poziomu rozwoju intelektualnego i opis cech osobowości, z uwzględnieniem funkcjonowania w trudnych sytuacjach, a także określenie poziomu dojrzałości społecznej tej osoby. Zakres badania psychologicznego może zostać rozszerzony, jeżeli psycholog przeprowadzający to badanie uzna to za niezbędne do prawidłowego określenia sprawności psychologicznej osoby ubiegającej się (art. 15a ust. 2 - 4). Wyniki ww. badań stanowią podstawę wydania orzeczenia lekarskiego i psychologicznego (art. 15f i art. 15g ustawy). Wzory ww. orzeczeń określają odpowiednio załącznik nr 3 i 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2015r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (Dz. U. poz. 2210). Zgodnie z art. 15h ust. 1 ww. ustawy, od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie. Uprawnienie do wniesienia odwołania posiada osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń oraz komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby (ust. 2). Stosownie natomiast do art. 15i ustawy o broni i amunicji do kontroli wykonywania i dokumentowania badań lekarskich lub psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich lub psychologicznych uprawiony jest wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego. Kontrolę przeprowadzają odpowiednio lekarz upoważniony lub psycholog upoważniony, posiadający pisemne upoważnienie właściwego wojewody. Uprawnienia osób upoważnionych przy wykonywaniu czynności kontrolnych oraz podmiotów, których czynności są przedmiotem kontroli, określa ust. 4 i 5 art. 15i. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządza się protokół, który zawiera m.in. opis stanu faktycznego, stwierdzone nieprawidłowości, wnioski osób upoważnionych, informację o braku zastrzeżeń albo informację o odmowie podpisania protokołu oraz o przyczynie tej odmowy (art. 15j ustawy). Podkreślić należy, że stosowny wniosek o przeprowadzenie kontroli badań lekarskich lub psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń może skierować do wojewody zarówno osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń, jak i organ Policji, przy czym zainicjowanie ww. procedury nie jest obowiązkiem organu, lecz jego uprawnieniem. Z powyższego wynika, że w sprawie oceny stanu zdrowia fizycznego i psychicznego osób ubiegających się o pozwolenie na broń obowiązuje szczególny tryb postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że powołana wyżej regulacja, dotycząca czynności specjalistycznych jakimi są niewątpliwie badania lekarskie, stanowi procedurę odrębną od postępowania administracyjnego (por. wyroki NSA z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 1292/11; z dnia 13 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 1943/13, publ. CBOSA). Jest to procedura o charakterze wpadkowym w postępowaniu o wydanie pozwolenia na broń, która została uregulowana w sposób pełny i kompletny. W stanie faktycznym niniejszej sprawy skarżący przedstawił orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. stwierdzające, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią oraz orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. stwierdzające, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią. Pismami z dnia [...] stycznia 2016 r. znak [...], Komendant Wojewódzki Policji w P. złożył odwołania od pozytywnych orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego. W wyniku rozpatrzenia ww. odwołań upoważniony psycholog z [...] Centrum Medycyny Pracy w P. wydał w dniu [...] maja 2016 r. pozytywne dla Z. P. ostateczne orzeczenie psychologiczne nr [...], natomiast upoważniony lekarz z ww. placówki wydał w dniu [...] sierpnia 2016 r. ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] stwierdzające, że Z. P. należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji i nie może dysponować bronią. Orzeczenia te posiadają wszystkie elementy wskazane w załącznikach nr 3 i 4 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2015 r., przy czym zaznaczenia wymaga, że ww. załączniki nie wymieniają uzasadnienia orzeczenia jako jego konstytutywnego elementu. Organy Policji wydając decyzje zarówno w I, jak II instancji wskazywały na brak możliwości weryfikowania stanu zdrowia skarżącego w ramach prowadzonego postępowania o cofnięcie pozwolenia na broń w sytuacji wydania niekorzystnego orzeczenia lekarskiego. Powyższe stanowisko organów Policji jest prawidłowe. Orzeczenie lekarskie wydane w trybie odwołania jest bowiem ostateczne, a więc niepodważalne. Związanie organów Policji ostatecznym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym wyklucza możliwość ich kontroli w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 marca 2005 r. sygn. akt OSK 1273/04 (publ. LEX nr 189224) wypowiadając się na temat charakteru i mocy wiążącej orzeczeń lekarskich i psychologicznych wydawanych w oparciu o uprzednio obowiązujące rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. stwierdził, iż "analiza obowiązujących aktualnie przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji a także przepisów wykonawczych do tej ustawy wskazuje, iż dokonywanie oceny stanu zdrowia fizycznego i psychicznego osób ubiegających się o pozwolenie na broń lub posiadających takie pozwolenie zostało przekazane upoważnionym do tego lekarzom i psychologom. Zakres i sposób przeprowadzania badań poprzedzających wydanie stosownego orzeczenia został ściśle określony w przepisach ww. rozporządzenia. Przewidziany tam został swoistego rodzaju tryb postępowania, który - jak to już wyżej wspomniano - przewiduje możliwość składania przez osobę podlegającą badaniom a także organ Policji odwołań, od orzeczeń lekarskich i psychologicznych. Tego rodzaju regulacja dotycząca czynności specjalistycznych jakimi są niewątpliwie badania lekarskie stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Ostateczne orzeczenia lekarskie wydawane w trybie § 8 cyt. rozporządzenia nie podlegają więc weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń. Związanie organów Policji ostatecznym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym wydanym na podstawie § 8 cyt. rozporządzenia wyklucza zatem możliwość przeprowadzenia w postępowaniu o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń dowodu (...) na okoliczności objęte treścią tych orzeczeń." Powyższy pogląd zachowuje aktualność także pod rządami obecnie obowiązujących przepisów art. 15a - 15l ustawy o broni i amunicji. Podobne stanowisko wyraził NSA w wyrokach: z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1663/11 (publ. LEX nr 1341568); z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1273/04 (publ. LEX nr 189224). Zatem zarówno Komendant Wojewódzki Policji w P., jak i Komendant Główny Policji nie byli upoważnieni do kontrolowania prawidłowości wydania powyższego orzeczenia lekarskiego. Z powyższego wynika, że w postępowaniu administracyjnym o wydanie pozwolenia na broń istnieje szczególne ograniczenie dowodowe. Mianowicie to, czy ktoś należy (czy też nie należy) do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 ustawy o broni i amunicji może być stwierdzone jedynie na podstawie orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego wydanego przez określone podmioty i w określonym trybie. Należy więc zgodzić się z organem, że nie jest dopuszczalne przeprowadzenie dowodu przeciwko ostatecznemu orzeczeniu lekarskiemu wydanemu w oparciu o powołane przepisy. Tym samym organ nie mógł uwzględnić wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z dokumentacji medycznej badań wykonanych w [...] Centrum Medycyny Pracy w P., czy też z wyjaśnień upoważnionego lekarza, który wydał ostateczne orzeczenie lekarskie, jakie okoliczności i badania wpłynęły na negatywną dla skarżącego treść orzeczenia, o które to wyjaśnienia miałby do tego lekarza wystąpić. Organ nie mógł także wziąć pod uwagę orzeczenia lekarskiego korzystnego dla skarżącego, bowiem nie posiadało ono waloru ostateczności w rozumieniu przepisów ustawy o broni i amunicji. Nie mógł również uznać za dowód przesadzający rozstrzygnięcie niniejszej sprawy opinii z miejsca zamieszkania skarżącego sporządzonej przez jednostkę terenową Policji, czy też informacji, że skarżący nie figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym. Kluczowym dowodem w sprawie, wobec treści art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji, było bowiem ostateczne orzeczenie lekarskie stwierdzające, że skarżący nie może dysponować bronią. Cytowane powyżej przepisy ustawy o broni i amunicji wskazują jednoznacznie, że podmiotem sprawującym kontrolę nad pracą uprawnionych lekarzy i psychologów jest wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego (art. 15i ust. 1). Skarżący kwestionuje zarówno treść ostatecznego orzeczenia lekarskiego, jak i przeprowadzone badania twierdząc, że badanie było nierzetelne, trwało zaledwie 1 - 2 minuty, w trakcie których został zapytany ile ma dzieci oraz czy pije alkohol. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby skarżący skorzystał z przysługującego mu uprawnienia i skierował do właściwego wojewody wniosek o przeprowadzenie stosownej kontroli wykonania badań lekarskich oraz wydanego ostatecznego orzeczenia lekarskiego. Skarżący nie może zatem skutecznie zarzucać, że został pozbawiony ochrony swych praw w postępowaniu o wydanie orzeczenia lekarskiego. Skarżący nadmienił wprawdzie w skardze, że zwrócił się do [...] Centrum Medycyny Pracy o udzielenie wyjaśnień odnośnie treści orzeczenia lekarskiego z dnia [...] sierpnia 2016 r. oraz o przesłanie dokumentacji medycznej, lecz obecny na rozprawie pełnomocnik skarżącego nie był w stanie poinformować o ewentualnych wynikach tych działań. Ponadto, działania te nie mieszczą się w ramach procedury kontrolnej przewidzianej w ww. ustawie. Skarżący zarzuca również zignorowanie jego wniosku o to, aby organ Policji wystąpił do Wojewody [...] o przeprowadzenie kontroli wykonywania i dokumentowania badań lekarskich przez upoważnionego lekarza, który wydał kwestionowane orzeczenie lekarskie. Jednakże, jak już wyżej wskazano, organ nie ma obowiązku wystąpienia z takim wnioskiem. Jest to uprawnienie organu, z którego może on skorzystać (bądź nie skorzystać), przy czym uprawnienie takie przysługuje również osobie badanej, ubiegającej się o pozwolenie na broń. Skarżący zarzuca również, iż organ odwoławczy sam "dostrzegł, że ostateczne orzeczenie lekarskie potwierdza nieprawdziwe fakty", bowiem stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że skoro "nie dysponuje dokumentami, z których wynikałoby, że przyczyną braku zdolności strony do dysponowania bronią jest jej uzależnienie od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych, a jedynie negatywnym orzeczeniem lekarskim wydanym w trybie odwoławczym, można mówić jedynie ogólnie o braku zdolności psychofizycznej skarżącego, tym samym nie ma podstaw do stosowania przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji". W istocie uzasadnienie decyzji organu odwoławczego w cyt. fragmencie wskazuje na pewną niekonsekwencję organu co do oceny mocy dowodowej ostatecznego orzeczenia lekarskiego z dnia [...] sierpnia 2016 r., które wskazuje na dwie negatywne przesłanki dysponowania bronią przez skarżącego (wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 ustawy). Organ bowiem w tym samym uzasadnieniu kilkakrotnie (prawidłowo) podkreśla wiążący charakter ostatecznego orzeczenia lekarskiego i niedopuszczalność jego weryfikacji w postępowaniu administracyjnym. O ile zatem można uznać, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera pewne uchybienie z punktu widzenia wymagań określonych w art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., to jednak nie mogło ono mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., stanowiłoby podstawę uchylenia ww. decyzji. Reasumując, w ocenie Sądu, rozstrzygnięcie Komendanta Głównego Policji należy uznać za prawidłowe w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Sformułowanie użyte w ww. przepisie jest bowiem kategoryczne i oznacza obowiązek podjęcia decyzji o odmowie wydania pozwolenia na broń w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych w pkt 2 - 6. W takiej sytuacji organ Policji nie jest obowiązany do badania innych okoliczności dotyczących osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń, w tym choćby opinii jaką cieszy się w miejscu zamieszkania lub w środowisku myśliwych. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane w następstwie zgromadzenia materiału dowodowego i trafnej oceny zaistniałego w sprawie stanu faktycznego w świetle obowiązujących przepisów prawa. W sprawie nie doszło do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego (art. 7, art. 8, art. 11, art. 15 k.p.a.), ani reguł postępowania dowodowego (art. 77 § 1, art. 78, art. 80 k.p.a.). Ocena materiału dowodowego dokonana przez organy Policji nie nosi znamion dowolności. Mając wszystko powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji wyroku.