II SA/Wa 1791/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. L. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: odrzucić skargę. Szef Biura Ochrony Rządu w dniu 28 lipca 2016 r. skierował W. L. zwolnionego ze służby stałej w Biurze Ochrony Rządu z dniem [...] lipca 2016 r. do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w [...] celem: uznania za inwalidę lub za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą oraz ustalenia zdolności do pracy funkcjonariusza zwolnionego ze służby, w celu określenia grupy inwalidzkiej. Powyższe skierowanie wpłynęło do organu w dniu [...] czerwca 2017 r. [...] Rejonowa Komisja Lekarska MSW w [...] orzeczeniem z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] umorzyła postępowanie w całości. W uzasadnieniu wskazano, że orzeczeniem Centralnej Komisji Lekarskiej nr [...] z dnia [...] października 2016 r. W. L. został uznany za inwalidę trzeciej grupy w związku z wypadkiem w służbie i ustaleniem daty powstania inwalidztwa na dzień [...] maja 2016 r. oraz wyznaczeniem terminu badania kontrolnego na maj 2019 r. Podniesiono nadto, że zgodnie z art. 27 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1822 ze zm.), jeżeli funkcjonariuszowi ustalono prawo do renty inwalidzkiej lub emerytury, do komisji lekarskich kieruje go właściwy organ emerytalny w celu ustalenia aktualnej grupy inwalidzkiej. W związku z powyższym postępowanie w oparciu o skierowanie Szefa Biura Ochrony Rządu z dnia [...] lipca 2016 r. uznano za bezprzedmiotowe. Centralna Komisja Lekarska, po rozpatrzeniu odwołania W. L., orzeczeniem z dnia [...] września 2017 r. nr [...] utrzymała w mocy ww. orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...]. W. L. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej, wnosząc o jej uchylenie w związku z licznymi uchybieniami. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że sprawy w zakresie ustalenia schorzenia, ich związku ze służbą i stopnia inwalidztwa dla celów emerytalno-rentowych, nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, które obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty wymienione w art. 3 § 2 z ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że orzeczenia komisji lekarskich, działających w sprawach funkcjonariuszy służb mundurowych, kandydatów do takiej służby oraz emerytów i rencistów dzielą się na dwie zasadnicze grupy. Pierwsza z nich obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby. Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby lub zwolnienia ze służby. Mają one byt w pełni autonomiczny i podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Druga grupa orzeczeń, to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa, m.in. dla celów emerytalno-rentowych. Podstawą tych orzeczeń są odrębne przepisy: rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 września 2005 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 206, poz. 1723); rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 czerwca 2014 r. w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biura Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r., poz. 866). Takie orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji, wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Orzeczenia z tej drugiej grupy mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do jego właściwości (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 93/10, z dnia 29 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 667/08, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r. sygn. III ZP 9/99, uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 1998 r. sygn. akt OPS 8/97, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r. sygn. OSA 1/00, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2010 r. sygn. I OSK 220/10). Będące przedmiotem skargi orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w sprawie umorzenia postępowania przez [...] Rejonową Komisją Lekarską, wydane zostało na podstawie ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822 ze zm.) w związku z ustawą z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r., poz. 708 ze zm.). Skoro zatem w niniejszej sprawie skarżący zaskarżył decyzję kończącą postępowanie w sprawie o uznanie za inwalidę lub za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, ustalenie związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą oraz ustalenie zdolności do pracy funkcjonariusza zwolnionego ze służby, w celu określenia grupy inwalidzkiej, to orzeczenie to należy do drugiej omawianej grupy orzeczeń, niemających samodzielnego bytu i niepodlegających kontroli sądów administracyjnych. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd postanowieniem odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ww. ustawy, orzekł jak w sentencji.