III SA/Wa 2979/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca: Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji A. sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Skarżącą") wniosła w niniejszej sprawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2013 r. We wskazanej skardze Skarżąca zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku Skarżąca wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji, z uwagi na wysokość zobowiązania podatkowego, może spowodować niemożliwe do odwrócenia skutki dla dalszego prowadzenia jej działalności gospodarczej. Skarżąca nie posiadając dostatecznej zdolności kredytowej nie będzie bowiem w stanie dokonać zapłaty określonego przez organ podatkowy zobowiązania podatkowego w oparciu o zewnętrzne źródła finansowania, wobec czego wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje utratę jej płynności finansowej. Skarżąca wskazała też na zajęcie jej rachunków bankowych, wszczęcie i prowadzenie wobec jej łącznie 13 postępowań kontrolnych i podatkowych przez organy podatkowe. Ponadto Skarżąca wystąpiła do sądu gospodarczego z wnioskiem o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego, składając wykaz jej wierzycieli oraz wstępny plan restrukturyzacyjny, który pozwoli na dalsze prowadzenie działalności gospodarczej i zaspokojenie wszystkich wierzycieli. W tej sytuacji wykonanie zaskarżonej decyzji może w opinii Skarżącej skutkować postawieniem jej w stan upadłości, co stanowi skutek niemożliwy do odwrócenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Użyty w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrot "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności" oznacza, że orzeczenie uwzględniające taki wniosek ma charakter fakultatywny, a więc może, lecz nie musi być wydane nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w tym przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek nie spełnia powyższych wymogów. Skarżąca reprezentowana w niniejszej sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika nie uzasadniła należycie swojego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie podała bowiem popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących jej obecnej sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi dokonać pełnej oceny zasadności twierdzeń zawartych we wniosku. W ocenie Sądu okoliczności, na które powołuje się Skarżąca, a mianowicie zagrożenie, że na skutek egzekucji należności podatkowej objętej zaskarżoną decyzją zostanie ona pozbawiona płynności finansowej i środków na zapłatę jej zobowiązań, a w konsekwencji, iż wykonanie tej decyzji może spowodować ogłoszenie jej upadłości, nie zostały udowodnione. Skarżąca nie przedstawiła bowiem dokumentów, z których wynikałoby chociażby to jakie osiąga ona obecnie przychody z tytułu prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, oraz jakie ponosi z tego tytułu koszty. Brak jest również popartych stosownymi dokumentami pełnych informacji, dotyczących jej sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Skarżąca nie wykazała zatem zdaniem Sądu, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby dla niej trudne do odwrócenia skutki, czy też groźbę wystąpienia znacznej szkody. Wskazać także należy, że egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który, ponoszony przez Skarżącą przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znacznych - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem Skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w niniejszej sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do udzielenia jej ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.