II SA/Kr 1194/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Łomnicka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. H. na decyzję Wojewody [...] z dnia 24 lipca 2017 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Starosta [...], decyzją Nr [...] z 13.10.2016 r., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi M. K. pozwolenia na budowę inwestycji pn: "Budowa zespołu garaży wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną, lokalizacja inwestycji: działka o numerze ewidencyjnym: [...] przy ul. [...] w O., jednostka ewidencyjna [...]-miasto, Obręb ewidencyjny Nr [...], [...] ". Od powyższej decyzji, odwołali się: D. Ł., B. Ł., Z. H. oraz A. H., współwłaściciele działki nr [...] położonej w O. obr. B., sąsiadującej z terenem planowanej inwestycji. Zaskarżonej decyzji zarzucili, cyt.: 1. Lokalizacja zespołu garaży - muru o wysokości 3,26 m w granicy z naszą działką nie spełnia wymogów, które są określone w warunkach technicznych Dz. U. nr 75 z dnia 15,06.2002 r. ponieważ strefa oddziaływania projektowanych obiektów wchodzi 6 do 7 m na ich działkę i ogranicza prawa rzeczowe, oraz możliwości zabudowy. Zaznaczyli, że w przyszłości będziemy budować budynki jednorodzinne parterowe z poddaszem mieszkalny, a w tej sytuacji możliwości zabudowy na ich działce są nie do zrealizowania - budynek za oknami. 2. Wartość działki skarżących o nr [...] zdecydowanie się zmniejszy a działka straci swoje pierwotne znaczenie budowlane, użytkowe i handlowe co jednoznacznie szkodzi ich interesom. Miejscowy plan zagospodarowania terenu o symbolu 27 MU i warunki zabudowy nie przewidują lokalizacji zespołu garaży a jedynie pojedyncze garaże i stanowiska garażowe w granicy działek nie dopuszcza się także zamienności zespołu garaży za budynki mieszkaniowe. Działka dojazdowa o nr [...] i szerokości 3 m jest własnością prywatną i bez zgody wszystkich właścicieli nie powinna służyć jako dojazd osobom obcym, które nie są właścicielami działki dojazdowej o nr j. w. (nie drogi) do zespołu garaży. droga zwana "publiczną" [...] jak i działka dojazdowa o nr [...] ma szerokość 3 m a powinna mieć 5 m jeśli ma być drogą /par. 14 ust. 2 w/w rozporządzenia Dz. U. 757 co nie zostało zauważone przy wydaniu decyzji pozwolenia na budowę. 6. Droga [...] jest w częściach drogą prywatną z aktualnymi wpisami właścicieli do ksiąg wieczystych, dotyczy to również drogi publicznej ul. [...], która jest połączona z drogą [...], wymienione drogi do chwili obecnej nie mają uregulowanego stanu prawnego w zakresie własności. Na działce skarżących o nr [...] w granicy z sąsiednią działką o nr [...] brak jest usytuowania jakichkolwiek obiektów budowlanych a wydana decyzja pozwolenia na budowę narusza prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. par. 12 ust. 1 pkt 2 w związku z par. 13, 60 i 271-273, ust. 2, 3, 4 i warunki Kodeksu Cywilnego. Wydana decyzja starosty [...] - pozwolenia na budowę na podstawie odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych nie powinna być uprawomocniona ponieważ jest wydana z naruszeniem prawa budowlanego i Kodeksu Cywilnego, narusza interes osób trzecich, stosunki międzyludzkie i dobrosąsiedzkie i naraża sąsiedztwo na szkodę. Ponadto skarżący zaskarżyli postanowienie Starosty [...] z 13.07.2015 r., znak: [...], o udzieleniu odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych, określonych w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2002.75.690 ze zm.), obecnie (Dz.U.2015.1422 jedn. tekst). Wojewoda decyzją z dnia 24.07.2017 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2016.23 ze zm. w zw. z art. 16 ustawy 9 marca 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, dalej k.p.a), art. 80 ust. 1 i art. 81 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U.2016.290 ze zm., dalej Pb) po rozpatrzeniu odwołania - utrzymał się zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy na wstępie wyjaśnił, że zgodnie z art. 4 Pb, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Natomiast przepisy art. 5 ww. ustawy nakazują, by obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi - biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania -projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in.: warunki bezpieczeństwa i higieny pracy, poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Na mocy powyższych przepisów prawo zabudowy własnej nieruchomości gruntowej jest związane z prawem własności i może być ograniczone wyłącznie ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w drodze powszechnie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Organy administracji architektoniczno-budowlanej mogą ingerować w planowaną zabudowę nieruchomości tylko w zakresie spraw wyznaczonych przepisami prawa. Organ wskazał, że analiza akt sprawy wskazuje, że argumenty podnoszone w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. W kwestii zarzutów dotyczących naruszenia przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a dotyczących strefy oddziaływania projektowanych obiektów (zdaniem skarżących wynoszącej 6 do 7 m) tutejszy organ wyjaśnił, że przepisy rozporządzenia określone w § 19 ust. 1 i 2 wyłącznie dotyczą odległości wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych lub otwartego garażu wielopoziomowego, a zatem nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie, która dotyczy zespołu 7 garaży zamkniętych. Tym bardziej, że wjazdy do garaży są zwrócone w przeciwnym kierunku do granicy z działką skarżących. Na potwierdzenie powyższego organ przytoczył zapis § 19 ust. 3. Biorąc pod uwagę przepisy powyższego rozporządzenia wyrażone w § 12, § 13, § 60 oraz przepisach pożarowych tutejszy organ stwierdził, że projektowany obiekt o wysokości 3,26 m, nie będzie oddziaływał ani poprzez przesłanianie, ani poprzez zacienianie na przyszłą zabudowę działki nr [...] i w żaden sposób nie ogranicza możliwości swobodnego jej zagospodarowania. Zdaniem organu odwoławczego również uwarunkowania wynikające z przepisów pożarowych nie ograniczają zabudowy w odległościach mniejszych niż określone w § 271 w przypadku zastosowania ściany oddzielenia pożarowego. A jak wynika z projektu budowlanego, projektowany obiekt w granicy z ww. działką nr [...] posiadać będzie ścianę oddzielenia pożarowego o oporności ogniowej EI60. Należy również wziąć pod uwagę, że na terenie planowanej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta O. dla obszaru położonego w O., ograniczonego ulicami: [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta O. z dnia 22 stycznia 2003 r. ([...] W ocenie organu zarówno działka inwestycyjna nr [...], jak również działka skarżących nr [...], położone są w obszarze, oznaczonym w planie symbolem 27MU, którego podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa mieszana, tzn. jednorodzinna, wielorodzinna oraz nieuciążliwe usługi. Przeznaczeniem uzupełniającym dla tej funkcji są garaże, parkingi i zieleń urządzona. Ponadto, dla tego obszaru plan dopuszcza łączenie na działkach funkcji mieszkaniowej z nieuciążliwymi usługami lub lokalizację małych obiektów usługowych, zamiennie za budynki mieszkaniowe (§ 12 planu). Zgodnie z opisem do projektu zagospodarowania terenu inwestor planuje budowę garażu zamkniętego z 7-ma miejscami postojowymi na wynajem. Zatem, obiekt ten będzie pełnił funkcję usługową. Organ stwierdził tym samym, że zarzuty skarżących dotyczące naruszenia przepisów planu w kwestii funkcji i przeznaczenia obiektu są bezzasadne. Odnośnie zarzutu dotyczącego braku dojazdu do planowanej inwestycji organ odwoławczy powołał treść § 14 ww. rozporządzenia, a następnie podniósł, że co prawda Prawo budowlane nie zawiera definicji pojęcia "dostępu do drogi publicznej", jednakże stosownie do art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2015.778 jedn. tekst ze zm.), przez "dostęp do drogi publicznej" należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Bezspornie należy stwierdzić, że działka inwestycyjna nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej. Wynika to zarówno z wypisu i wyrysu z rejestru gruntów, gdzie połączenie tej działki istnieje poprzez wewnętrzną drogę dojazdową, działkę nr [...], będącą we współwłasności. Inwestor posiada udział w tej drodze (wraz z małżonką) w części 6/96. Przy czym należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 208 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U.2016.380 jedn. tekst), każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli. Co oznacza, że inwestor, jako współwłaściciel ma prawo do korzystania z tej drogi, zgodnie z przysługującym mu prawem. Ponadto, do akt sprawy dołączone zostało pismo z 26 stycznia 2016 r. Urzędu Miasta O., znak: [...] z którego wynika, że działka inwestycyjna nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej - gminnej (ul. [...] istniejącym układem komunikacyjnym po drodze gruntowej (działce nr [...]) oraz istniejącym zjazdem. Zatem warunek dostępu do drogi publicznej w ocenie organu został spełniony, a użyte w § 14 ust. 1 powyższego rozporządzenia pojęcie "jezdni" odnosi się do każdego pasa, po którym ma odbywać się dojazd, co w konsekwencji wskazuje, że minimalnym wymaganiem dla takiego pasa jest szerokość 3 m. Odnośnie wymagań przeciwpożarowych, o których mowa w ww. § 14 ust. 1 organ wyjaśnił, że przedmiotowy obiekt nie zalicza się do obiektów wymagających zapewnienia przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę w myśl przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych - Dz. U. 2009.124.1030). Odnośnie zarzutu dotyczącego nieuregulowanego stanu prawnego ul. [...], organ odwoławczy powołał treść art. 1, art. 2 i art. 2 a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.2016.1440 jedn. tekst ze zm.), a następnie wskazał, że jak wynika z ww. pisma z 26 stycznia 2016 r. Urzędu Miasta O., znak: [...], posiada ona status drogi gminnej. Jej nieuregulowany stan prawy stanowi problem cywilno- prawny, który należy do kompetencji gminy i nie może być powodem kwestionowania legalności połączenia z tą drogą, jak również korzystania z niej. Na zakończenie powyższego organ podkreślił, że działka inwestycyjna nr [...] położona jest w przeważającej części na terenie oznaczonym symbolem 27MU obowiązującego planu. Natomiast część południowo-wschodnia oraz w całości kwestionowanej działki drogowa nr [...], położone są w terenie oznaczonym symbolem 57KD - ulica dojazdowa służąca istniejącej i projektowanej zabudowie mieszkaniowej, której docelowa szerokość w świetle linii rozgraniczających ma wynosić 10,0 m. Natomiast dokonując analizy akt sprawy w kwestii dotyczącej skargi na postanowienie Starosty [...] z 13 lipca 2015 r., o udzieleniu odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych, określonych w § 12 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ odwoławczy wskazał treść art. 9 ust. 1Pb i podniósł, że w przedmiotowej sprawie, po udzieleniu upoważnienia z 19.06.2015 r. przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju, znak: [...], organ I instancji, postanowieniem z 13.07.2015 r., znak: [...], udzielił zgody na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, umożliwiające wykonanie ściany bez otworów okiennych i drzwiowych, bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ew. [...], w projektowanej budowie zespołu garaży na działce budowlanej nr ew. [...] w O.. Udzielenie powyższego odstępstwa organ I instancji uzasadnił w zaskarżonej decyzji Nr [...] Starosty [...] z 13.10.2016 r., wskazując, iż zastosowanie rozwiązania wymagającego uzyskania zgody na odstępstwo spowodowane zostało koniecznością znalezienia rozwiązań architektonicznych, które umożliwiałyby optymalne zagospodarowanie terenu objętego inwestycją, a zarazem spełniające wymagania stawiane w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta O.. Zdaniem organu I instancji, przedmiotowe odstępstwo dotyczy przypadku szczególnie uzasadnionego, za taką sytuację uznać można bowiem stan kiedy inwestor, pomimo posiadanego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - w tym przypadku legitymowania się prawem własności, nie może zrealizować przysługującego mu prawa do zabudowy (art. 4 ustawy Prawo budowlane) ze względu na obowiązujące przepisy techniczno-budowlane. Organ wyjaśnił, że biorąc pod uwagę wielkość działki i istniejącą zabudowę oraz konieczność zapewnienia odpowiedniego miejsca na czynności manewrowe przed wjazdem do garaży powoduje, iż brak jest możliwości przyjęcia innego rozwiązania projektowego, które spełniałoby obowiązujące przepisy budowlane. W dalszej części uzasadnienia organ I instancji wyjaśnił, że dokonując analizy możliwości udzielenia odstępstwa, kierował się również warunkami wynikającymi z obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta O.. Zdaniem organu odwoławczego, powyższe wyjaśnienia należało uznać za zasadne. Działka inwestycyjna nr [...] o powierzchni 699 m2 posiada bowiem nieregularny kształt czworokąta trapezowego. Jej najdłuższy bok wynosi 50,14 m, natomiast szerokość tej działki waha się od ok. 16 m do ok. 18 m. Biorąc również pod uwagę usytuowanie istniejącego wjazdu na działkę oraz ograniczenie związane z koniecznością zachowania nieprzekraczalnej linii zabudowy, należy stwierdzić, że jedyną możliwą opcją lokalizacji planowanej inwestycji było zbliżenie do granicy z działką skarżących, co z kolei wymagało uzyskania odstępstwa od przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem organu odwoławczego, dokonana weryfikacja materiału dowodowego w sprawie, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania, potwierdziła ustalenia organu I instancji, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w kwestii spełnienia wymogów określonych w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a także warunków zawartych w art. 32 ust. 4 ww. ustawy, gdyż dopiero w sytuacji spełnienia wskazanych przepisami ustawy wymagań, organ uprawniony jest do udzielenia pozwolenia na budowę. Zdaniem organu, potwierdzić należy, co omówione zostało w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Starosty [...], że projektowana inwestycja pozostaje w zgodzie z wiążącymi organ administracji architektoniczno-budowlanej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta O. dla obszaru położonego w O., ograniczonego ulicami: [...] Ponadto, jak wynika z akt sprawy inwestor przedłożył wymagane prawem dokumenty, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz sporządzony przez uprawnioną osobę projekt budowlany. Projekt budowlany jest kompletny i zawiera wymagane prawem uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także odpisy uprawnień projektantów i ich zaświadczenia z właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt zagospodarowania terenu sporządzony został na kopii mapy zasadniczej przyjętej do zasobu geodezyjnego (nr ew. [...] z 17 grudnia 2012 r.). Przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mających wpływ na środowisko w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2016.71). Ponadto, projektowana inwestycja nie oddziałuje na obszar natura 2000 w myśl przepisów art. 96 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2016.71). Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wpłynęła skarga Z. H., który zarzucił: l. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: § 12 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (zwanego dalej "rozporządzeniem") poprzez udzielenie pozwolenia na budowę budynku, który ma być usytuowany bezpośrednio przy granicy z sąsiednią nieruchomością, pomimo, że możliwość sytuowania budynków bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi nie wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; § 12 ust. 3 pkt 1) rozporządzenia poprzez udzielenie pozwolenia na budowę budynku, który ma być usytuowany bezpośrednio przy granicy z sąsiednią nieruchomością pomimo, iż zabudowywana działka budowlana ma szerokość większą niż 16 m; § 12 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnie; art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego zastosowanie, pomimo, iż nie zachodzą szczególnie uzasadnione przypadki, które uzasadniałyby odstąpienie od przepisów techniczno- budowlanych; § 14 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 2 pkt 6) w zw. z pkt 1) i pkt 1 b) Prawa o ruchu drogowym oraz art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez uznanie, że działka inwestycyjna nr [...] ma dostęp do drogi publicznej m.in. poprzez jezdnie drogi wewnętrznej znajdującej się na działce nr [...]; § 14 ust. 2 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie; art. 5 ust. 1 pkt 9 ) Prawa budowlanego poprzez udzielenie pozwolenia na budowę w sposób, który narusza uzasadnione interesy osób trzecich i nie zapewnienia dostępu do drogi publicznej; § 12 uchwały Rady Miasta O. nr [...] z dnia 22 stycznia 2003 r. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1) Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę obiektu, w którym prowadzona będzie uciążliwa działalność usługowa, pomimo, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje, że na nieruchomości inwestora może być prowadzona jedynie nieuciążliwa działalność usługowa. 2. Naruszenie innych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, mimo, że istniały podstawy do jej uchylenia i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i nie udzielenie pozwolenia na budowę. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...]. Skarżący wskazał, że postanowieniem z dnia 13 lipca 2015r. znak [...], Starosta [...] udzielił inwestorowi zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, określonych w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, umożliwiające wykonanie ściany bez otworów okiennych i drzwiowych, bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ew. [...]. Wyrażona zgoda nie może jednak skutkować legalnością zabudowy projektowanej inwestycji bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką, pozostającą we współwłasności m.in. skarżącego. Skarżący podniósł że, zabudowa w tzw. ostrej granicy, jest dopuszczalna w dwóch sytuacjach - jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego lub wtedy, kiedy działka inwestycyjna ma szerokość mniejszą niż 16 m. Poza wymienionymi przypadkami, budowa bezpośrednio przy granicy nie jest dopuszczalna, chyba że została wyrażona zgoda w trybie przewidzianym w art. 9 Prawa budowlanego. Decyzja, w której organ zatwierdza projekt budowlany i udziela pozwolenia na budowę budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią nieruchomością, w sytuacji, w której takiej możliwości nie przewiduje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a szerokość działki inwestycyjnej nie jest mniejsza niż 16 m, wobec braku zgody na odstępstwo od § 12 ust. 2 lub 3 rozporządzenia, narusza powołane przepisy poprzez ich niezastosowanie. W ocenie skarżącego zgoda na odstępstwo od stosowania § 12 ust. 1 nie może naruszać dyspozycji § 12 ust. 2 lub ust. 3 rozporządzenia. Prawidłowa zgoda na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, która umożliwiałaby inwestorowi usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią nieruchomością, powinna mieć dwojaki charakter - odstępstwa od wymogu, aby taką zabudowę przewidywał miejscowy plan zagospodarowania oraz odstępstwa od wymogu określonej szerokości działki inwestycyjnej. Skarżący podkreślił, że budowa garaży jest jedynie przeznaczeniem uzupełniającym działki. W ocenie skarżącego przy wydaniu decyzji doszło również do naruszenia § 14 rozporządzenia, gdyż stanowisko organu narusza legalną definicję jezdni, która została wyrażona w ustawie prawo o ruchu drogowym. Na działce oznaczonej numerem [...] nie ma drogi, albowiem istniejący tam ciąg, nie ma wydzielonego chodnika lub drogi dla pieszych. Skoro nie ma drogi, to nie może być również jezdni, która jest jej elementem składowym. Na przedmiotowej działce jest jedynie ciąg pieszo-jezdny, którego szerokość jest jednak mniejsza niż 5 m. Z powyższego wynika, iż działka inwestycyjna nie ma dostępu do drogi publicznej, ponieważ nie ma drogi wewnętrznej, która umożliwiałaby dojazd jezdnią do drogi publicznej, a istniejący na działce [...] ciąg pieszo-jezdny ma szerokość mniejszą niż 5. Udzielenie pozwolenia na budowę w takiej sytuacji, narusza z jednej strony § 14 ust. 1 rozporządzenia poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że działka inwestora ma dostęp do drogi publicznej, a z drugiej strony, narusza § 14 ust. 2 poprzez jego niezastosowanie i nie odmówienie udzielenia pozwolenia z powodu zbyt małej szerokości ciągu pieszo-jezdnego. W ocenie skarżącego wydanie decyzji o zatwierdzeniu planu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, dokonane z opisywanymi naruszeniami przepisów techniczno-budowlanych, powoduje, że decyzja narusza uzasadnione interesy osób trzecich. Wszak, ratio legis przepisów techniczno-budowlanych, które zostały ujęte w rozporządzeniu, to ochrona interesów właścicieli działek sąsiadujących z działką, na której realizowany jest projekt inwestorski. Wydana decyzja narusza również przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym nie spełnia wymogów stawianych przez art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Działka inwestora, w części przeznaczonej na planowaną inwestycje, leży w obszarze oznaczonym w planie miejscowym znakiem 27U - zabudowa jednorodzinna, wielorodzinna oraz nieuciążliwe usługi. Jakkolwiek plan dopuszcza budowę garaży, jako uzupełniające przeznaczenie nieruchomości, to należy mieć na uwadze, iż planowany zespół siedmiu garaży ma mieć przeznaczenie usługowe. Trudno uznać, iż działalność usługowa, z którą nieodzownie jest związany codzienny dojazd do działki inwestora siedmiu samochodów, przynajmniej dwa razy dziennie, zapalanie silników od różnych porach dnia i nocy, przejazd obok sąsiednich nieruchomości, jest działalnością nieuciążliwą - a tylko na taką, pozwalają uwarunkowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazać przy tym należy, iż na istniejącym ciągu pieszo-jezdnym, znajdującym się na nieruchomości oznaczonej, jako działka [...], nie możliwości jednoczesnego wyminięcia się dwóch pojazdów, nie mówiąc o ruchu pieszych, który jest utrudniony i ryzykowny z powodu braku chodnika lub drogi dla pieszych. Przytaczanymi naruszeniami prawa materialnego była obarczona już decyzja Starosty [...]. Z tego powodu, Wojewoda dopuścił się również naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., albowiem utrzymał w mocy wadliwą decyzję organu I instancji, pomimo tego, iż istniały podstawy do jej uchylenia i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i nie udzielenie pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wyjaśniając motywy wyroku należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."). Skarga Z. H. jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Dokonując analizy zgromadzonych w sprawie dokumentów, a także mając na względzie uzasadnienia obu wydanych w sprawie decyzji Sąd uznał, że projekt budowlany przedłożony przez inwestora spełnił wszystkie wymogi konieczne do uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazać trzeba, iż decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Stanowi o tym wyraźnie przepis art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290), dalej "Pb", zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z powyższego wynika, iż organ nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, o ile przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Tym samym ocenie w niniejszej sprawie podlegało, czy zaskarżona decyzja zapadła z zachowaniem art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Wskazać należy, że zgodnie z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 1) oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2). Dostrzec też trzeba, iż z przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ architektoniczno-budowlany sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W ocenie Sądu, akta sprawy wskazują na to, że organy orzekające dokonały sprawdzeń, o których mowa w ww. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i słusznie uznały, że w badanej sprawie zostały spełnione wszystkie wymagania umożliwiające wydanie pozwolenia na budowę. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że organy wydały prawidłowe decyzje i brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia ich nieważności bądź uchylenia. Przechodząc zatem do zarzutów skargi w pierwszej kolejności wypada wskazać, że zgoda na odstępstwo przewidziane w art. 9 Prawa budowlanego, będąca częścią porządku prawnego, zastępuje przepis rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jest normą indywidualnie dostosowaną do konkretnej sytuacji, umożliwiając modyfikację szczegółowych oraz bezwzględnie obowiązujących przepisów techniczno - budowlanych w wyjątkowych stanach faktycznych, w których nie jest możliwe zastosowanie się do nich z uwagi na różnego rodzaju okoliczności. Odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych, dopuszczalne w myśl regulacji zawartej w art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego, w konkretnym stanie faktycznym chroni interes inwestora, który nie mógłby zrealizować przysługującego mu prawa do zabudowy nieruchomości gruntowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2007 r. sygn. akt II OSK 381/06, ONSAiWSA 2007, Nr 6, poz. 134 oraz W. Piątek. Prawo budowlane. Komentarz. A. Gliniecki (red. nauk). Wyd. 2. Warszawa 2014, str. 143- 144). Nie oznacza to jeszcze każdorazowego obowiązku występowania o uzyskanie zgody na takie odstępstwo, ale tylko w sytuacji zaistnienia w danej sprawie szczególnie uzasadnionego przypadku, ocenianego w zindywidualizowanym i konkretnym akcie administracyjnym. Powyższa regulacja jest odmienna od tej jaką przewidziano w § 12 ust. 3 rozporządzenia. Stanowi ona, bowiem wyjątek od ogólnej zasady określonej w § 12 ust. 1 rozporządzenia. Zgodnie z regulacją określoną w § 12 ust. 3 rozporządzenia inwestor we wskazanych tym przepisem sytuacjach w sposób generalny i abstrakcyjny (aktem normatywnym) otrzymuje taką zgodę, zresztą od tego samego organu - właściwego do stanowienia przepisów techniczno - budowlanych. Za przypadek szczególnie uzasadniony w rozumieniu art. 9 ust. 1 należy zaś uznać sytuację, kiedy inwestor – pomimo wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i przeznaczenia terenu, na którym położona jest ta nieruchomość, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na takie cele – nie może zrealizować swojego prawa podmiotowego, jakim jest prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, ze względu na obowiązujące przepisy techniczno-budowlane (wyrok NSA z dnia 23 lutego 2007 r., II OSK 381/06, ONSA WSA 2007, nr 6, poz. 134). Tylko takie względy, jak brak możliwości realizacji zamierzenia przez właściciela z powodu ograniczeń wynikających z planu miejscowego lub innych przepisów, nie mogą stanowić wyłącznego uzasadnienia przyjęcia, że chodzi o przypadek szczególnie uzasadniony. Muszą być przez inwestora wywiedzione także inne, istotne przyczyny usprawiedliwiające uznanie danego przypadku za wyjątkowy. Odnosząc powyższe wywody do stanu faktycznego w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że inwestor w poszanowaniu praw przysługujących do nieruchomości sąsiedniej zwrócił się do Ministra Infrastruktury o wyrażenie zgody na odstępstwo od warunków wynikających z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie umożliwienia wykonania ściany bez otworów okiennych i drzwiowych, bezpośrednio przy granicy z działką budowlaną nr ew. [...], w projektowanej budowie zespołu garaży na działce nr [...] w O. . Zgodę tę uzyskał, czego wyrazem jest stosowne postanowienie Starosty [...] z dnia 13.07.2015 (K: 219 akt org. II instancji). Analiza zaś udzielonego odstępstwa, dokonana w toku postępowania wskazuje, na wnikliwą ocenę tej kwestii przez organy. Argumenty organów na uzasadnienie udzielonego odstępstwa Sąd w całości podziela i wobec ich dokładnego przytoczenia w części pierwszej niniejszego uzasadnienia, odstępuje więc od analogicznych wywodów. Odnosząc się natomiast do zarzutu, że możliwość sytuowania budynków bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi nie wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w pierwszej kolejności zauważyć należy, że tej kwestii organy nie poświęciły wystarczającej uwagi. Nie mniej analiza treści stosownych postanowień obowiązującego na terenie inwestycyjnym planu zagospodarowania przestrzennego wskazuje na niezasadność tak postawionego zarzutu. Otóż w § 7 pkt 1) w zakresie zabudowy terenu, zawartego w Rozdziale 2 (zatytułowanym Ustalenia ogólne) Uchwały nr [...] Rady Miasta O. z dnia 22.01.2003 r., określono jako zasadę, że "forma i gabaryty budynków oraz ich usytuowanie powinny być kształtowane w dostosowaniu do cech okolicznej zabudowy" (K.29 projektu budowlanego). Z mapy projektu zagospodarowania terenu (K.50 projektu budowlanego) wynika, że na działce inwestycyjnej istnieją już budynki gospodarczo-garażowe, posadowione bezpośrednio przy granicy z działką nr [...], stanowiącą przedmiot współwłasności skarżącego. Z kolei na działce nr [...], jak wynika w z przedmiotowej mapy, także posadowiony jest w przy granicy z działką nr [...] budynek garażowy. Podobnie, a więc przy granicy, usytuowane są budynki garażowe na działce nr [...], sąsiadującej bezpośrednio od południa z działką inwestycyjną. Powyższe wskazuje, że usytuowanie projektowanego zespołu garaży przy granicy z działką skarżącego nie narusza postanowień obowiązującego planu miejscowego. Zarzut naruszenia § 14 ust. 1 i 2 wyżej powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r., w kontekście okoliczności faktycznych sprawy, które w pełni podziela Sąd w składzie orzekającym, a z których wynika, że dojazd do drogi publicznej do działki nr [...] odbywać się będzie poprzez istniejącą drogę wewnętrzną (działka nr [...] ul. [...], w całości położona w terenie oznaczonym w planie symbolem 57 KD – ulica dojazdowa służąca istniejącej i projektowanej zabudowie mieszkalnej, pozostającą we współwłasności inwestora), w sposób jednoznaczny przesądzających zatem o prawidłowości ustalenia przez organy faktu posiadania przez działkę inwestycyjną dostępu do drogi publicznej, Sąd ocenia jako oczywiście nieuzasadnioną polemikę, podniesioną jedynie dla potrzeb niniejszego zaskarżenia. Wypada przy tym podkreślić, że w istocie skarżący sam wskazuje, że na działce nr [...] istnieje już "ciąg pieszo-jezdny", lecz w jego ocenie nie jest on wystarczającej szerokości. Sąd i w tym wypadku w całości podziela argumentację organów w tym przedmiocie, odstępując od ponownego ich przytaczania. Przechodząc do ostatniego zarzutu skargi związanego z naruszeniem § 12 miejscowego planu poprzez zatwierdzenie projektu budynku, w którym będzie prowadzona, w ocenie skarżącego, uciążliwa działalność usługowa, która sprzeczna jest z przeznaczeniem podstawowym terenu oznaczonego w planie symbolem 27 MU podnieść należy, że teren oznaczony w planie symbolem 27 MU to teren budownictwa mieszkaniowego mieszanego tj. jednorodzinnego i wielorodzinnego oraz nieuciążliwych usług. Jako przeznaczenie uzupełniające plan przewiduje : garaże, parking, zieleń urządzoną. Nadto dopuszcza się zachowanie istniejącej zabudowy mieszkaniowej z możliwością jej uzupełnienia lub zmiany funkcji zgodnie z przeznaczeniem terenu oraz dopuszcza się łączenie na działkach funkcji mieszkaniowej z nieuciążliwymi usługami lub lokalizację małych obiektów usługowych zamienne za budynki mieszkalne. Powyższe wskazuje, że posadowienie na działce inwestycyjnej budynku garażu zamkniętego z 7 miejscami postojowymi na wynajem także w ocenie Sądu nie narusza wyżej przytoczonych regulacji. Skarżący zdaje się nie dostrzegać przede wszystkim faktu, że § 12 przewiduje jako przeznaczenie uzupełniające garaże. Zaprojektowany budynek wpisuje się zatem w dopuszczalną zabudowę uzupełniającą, która jest także kontynuacją dotychczasowej funkcji, istniejącej już na przedmiotowej działce, zabudowy gospodarczo – garażowej. Aspekt, że w ramach tej inwestycji wynajem garaży spełniał będzie także charakter usługowy, nie zmienia oceny zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego. Na marginesie wypada jedynie wskazać, że stosując argumentację skarżącego co do uciążliwości związanych z funkcjonowaniem przedmiotowych garaży, a więc dojazdem, zapalaniem silników o różnych porach dnia i nocy, przejazdem obok nieruchomości sąsiednich, w dobie wzrastającej stale liczby samochodów i ich użytkowników, każde usługi byłyby uciążliwe albowiem nie można wykluczyć, że potencjalni ich klienci będą korzystać z takiego środka transportu. Mając na uwadze powyższe i nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonych decyzji Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.