I OSK 1270/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędzia del. WSA Rafał Wolnik (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 1499/17 w sprawie ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy opłacania składek na ubezpieczenie społeczne oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 1499/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy opłacania składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe przy świadczeniu pielęgnacyjnym, oddalił skargę. W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne: Wnioskiem z dnia [...] lutego 2017 r. skarżąca zwróciła się do Wójta Gminy [...] z żądaniem opłacenia, w związku z pobieranym świadczeniem pielęgnacyjnym na niepełnosprawnego syna, zaległych składek emerytalno-rentowych do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych od [...] października 2007 r. oraz dalszą ich kontynuację do chwili uzyskania przez nią prawa do emerytury lub osiągnięcia wieku emerytalnego. Organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. orzekł o odmowie opłacania skarżącej składek na ubezpieczenie emerytalno-rentowe przy świadczeniu pielęgnacyjnym. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że brak jest podstawy do przyznania wnioskodawczyni składek emerytalno-rentowych przy pobieranym świadczeniu pielęgnacyjnym, gdyż wnioskodawczyni posiada udowodnione łącznie [...] lat [...] miesięcy i [...] dni okresów składkowych i [...] lat [...] miesięcy i [...] dni okresów nieskładkowych. Wobec czego nie ma potrzeby ustalania okresu niezbędnego do uzyskania okresu ubezpieczenia, bowiem skarżąca spełnia już przesłankę udowodnienia odpowiedniej ilości okresów składkowych i nieskładkowych do otrzymania świadczenia emerytalnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zaskarżoną do Sądu pierwszej instancji decyzją, po rozpoznaniu odwołania skarżącej, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z akt sprawy wynika, że skarżąca od dnia [...] maja 2004 r. na czas nieokreślony ma ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (obecnie: Dz. U. z 2017 r., poz. 1952 z późn. zm.), zwanej dalej u.ś.r., która weszła w życie z dniem 1 maja 2004 r. Przed tą datą skarżąca miała ustalone prawo do zasiłku stałego na podstawie art. 27 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. poz. 414, z późn. zm.), jednak decyzja, na podstawie której go przyznano wygasła z mocy prawa z dniem 1 maja 2004 r. na podstawie art. 149 ust. 1 w zw. z art. 161 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (obecnie: Dz. U. z 2017 r., poz. 1769 z późn. zm.), zwanej dalej u.p.s. Organ drugiej instancji zacytował treść art. art. 6 ust. 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2013 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 963), znowelizowanego przez art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 2012 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2012 r. poz. 637), który stanowi, że za osobę pobierającą świadczenie pielęgnacyjne wójt, burmistrz lub prezydent miasta opłaca składkę na ubezpieczenia emerytalne i rentowe od podstawy odpowiadającej wysokości świadczenia pielęgnacyjnego przysługującego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych przez okres niezbędny do uzyskania 25-letniego okresu ubezpieczenia. Okres opłacania składek w przypadku skarżącej dotyczy okresu niezbędnego do uzyskania przez nią 25-letniego okresu ubezpieczenia. Z materiału dowodowego sprawy, w tym z informacji z dnia [...] marca 2017 r. udzielonej przez ZUS wynika, że na dzień [...] lutego 2017 r. skarżąca udowodniła łącznie [...] lat [...] miesięcy i [...] dni okresów składkowych oraz [...] lat [...] miesięcy i [...] dni okresów nieskładkowych wymienionych w art. 6 i 7 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (obecnie: Dz. U. z 2018 r., poz. 1270), zwanej dalej ustawą FUS. Do przebiegu ubezpieczenia uwzględniony również został okres, gdy skarżąca była objęta ubezpieczeniem emerytalno-rentowym opłacanym przez GOPS w [...] do dnia [...] marca 2013 r. W przypadku skarżącej zaewidencjonowany okres ubezpieczenia obejmujący okresy składkowe i okresy nieskładkowe, w rozumieniu art. 6 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, przekracza 25 lat, zatem po stronie organu pierwszej instancji ustał obowiązek opłacania składek emerytalno-rentowych z tytułu pobieranego przez skarżącą świadczenia pielęgnacyjnego. W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie szeregu przepisów i wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej i drugiej instancji z uwagi na naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., ewentualnie wniosła o uchylenie w całości decyzji organu drugiej instancji i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej p.p.s.a., wskazał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd pierwszej instancji zauważył, że istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do kwestii obowiązku opłacania przez organ pierwszej instancji składek na ubezpieczenie emerytalno-rentowe do ZUS w związku z pobieranym przez skarżącą świadczeniem pielęgnacyjnym na niepełnosprawnego syna. Skarżąca o odprowadzanie tych składek zwróciła się do organu pierwszej instancji żądając opłacenia zaległych składek od [...] października 2007 r. oraz dalszą ich kontynuację do chwili uzyskania przez nią prawa do emerytury lub osiągnięcia wieku emerytalnego. W okolicznościach sprawy Sąd podzielił ustalony przez organy jej stan faktyczny i prawny. Sąd powołując się na treść art. 6 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz zmianę tego przepisu z dniem 1 stycznia 2013 r., wskazał, że okres opłacania składek w przypadku skarżącej dotyczy okresu niezbędnego do uzyskania przez nią 25-letniego okresu ubezpieczenia. Mając na uwadze informację ZUS, o której była wyżej mowa, w przypadku skarżącej nie ma już potrzeby ustalania okresu niezbędnego do uzyskania okresu ubezpieczenia, o którym mowa w art. 6 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, bowiem zaewidencjonowany okres ubezpieczenia skarżącej przekracza 25 lat. Sąd podkreślił, że z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że skarżąca była objęta ubezpieczeniem emerytalno-rentowym opłacanym przez organ pierwszej instancji do [...] marca 2013 r., a nie jak twierdzi skarżącą do [...] października 2007 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji w przedstawionym stanie sprawy po stronie organu pierwszej instancji ustał obowiązek opłacania przedmiotowych składek z tytułu pobieranego przez skarżącą świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż w przypadku skarżącej zaewidencjonowany okres ubezpieczenia obejmujący okresy składkowe i okresy nieskładkowe, w rozumieniu art. 6 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, przekracza 25 lat. Zatem skarżąca spełnia już przesłankę obejmującą udowodnienie odpowiedniej ilości okresów składkowych i nieskładkowych do otrzymania świadczenia emerytalnego. Przy czym prawo do otrzymania tego świadczenia skarżąca uzyska po spełnieniu wszystkich przesłanek wynikających z odpowiednich przepisów prawa. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 110 ust. 7 u.p.s. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż wójt mógł udzielić upoważnienia Kierownikowi GOPS do wydania decyzji w przedmiocie zasadności odprowadzania składek na ubezpieczenie społeczne, podczas gdy z literalnej treści skarżonego przepisu wprost wynika, iż wójt (burmistrz, prezydent miasta) udziela kierownikowi ośrodka pomocy społecznej upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach jedynie z zakresu pomocy społecznej (a nie ubezpieczeń społecznych) należących do właściwości gminy, co skutkowało naruszeniem art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości; - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w zw. z art. 87 ust. 1b ustawy FUS, poprzez błędną wykładnie polegającą na uznaniu, iż przepis ten wskazuje termin graniczny opłacania składek za osobę uprawnioną, co skutkowało odmową opłacania składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe od przyznanego świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na uzyskanie wymaganych prawem okresów składkowych i nieskładkowych. Ponadto na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżąca zarzuciła naruszenie prawa procesowego, mogące mieć wpływ na wynik sprawy: - art. 151 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na braku wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia i braku odniesienia się do całokształtu stanu faktycznego niniejszej sprawy, w szczególności do zarzutu nieważnościowego - czy Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej mógł wydać decyzję w przedmiocie zasadności odprowadzania składek na ubezpieczenie społeczne, co uniemożliwia skuteczną kontrolę instancyjną orzeczenia; - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a., poprzez wydanie wyroku bez uwzględnienia słusznego interesu obywatela, przejawiającego się w nierozpatrzeniu całości materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie oraz błędną interpretację przepisów prawnych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, bowiem podniesione w niej zarzuty okazały się nieuzasadnione. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 w zw. z art. 141 § 1 p.p.s.a., zauważyć trzeba, że wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, Sąd pierwszej instancji wyjaśnił podstawy prawne swego rozstrzygnięcia oraz odniósł się do całokształtu stanu faktycznego. W wyniku przeprowadzenia oceny zgodności z prawem wydanych decyzji, Sąd pierwszej instancji uznał, że są one zgodne z prawem i w związku z powyższym skargę oddalił zatem prawidłowo zastosował art. 151 p.p.s.a. Faktem jest, że Sąd w swym uzasadnieniu nie odniósł się do zarzutu możliwości wydania przez kierownika GOPS decyzji w przedmiocie odmowy opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, jednak wbrew twierdzeniu pełnomocnika podnoszony zarzut nie stanowi przesłanki nieważności postępowania, o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia. Tego rodzaju brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pozostawał zatem bez wpływu na wynik postępowania. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należy wskazać że określa on niezbędne elementy uzasadnienia. Zamieszczenie w uzasadnieniu tych elementów pozwala odtworzyć sposób rozumowania sądu, który doprowadził do danego rozstrzygnięcia. Wskazuje on w swej treści na trzy elementy, które muszą się znaleźć w uzasadnieniu wyroku: a) opis historyczny sprawy, zawierający prezentację jej okoliczności faktycznych, przebiegu sprawy i stanowisk stron do momentu podjęcia ostatecznego rozstrzygnięcia zaskarżonego do sądu administracyjnego, b) prezentację stanowisk stron w postępowaniu sądowoadministracyjnym obejmująca w pierwszym rzędzie zarzuty skargi oraz argumenty strony przeciwnej zawarte w odpowiedzi na nią, uzupełnione ewentualnie o stanowiska innych uczestników postępowania, c) stanowisko sądu obejmujące wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem. Należy zaznaczyć, że naruszenie tej normy prawnej tylko w nielicznych sytuacjach może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej należy zaliczyć tę, gdy uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia. Sytuacja taka nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawę bowiem uzasadnienie Sądu pierwszej instancji zawiera wszystkie niezbędne elementy. Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. w aspekcie oddalenia skargi bowiem ustalony przez organy i zaakceptowany przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny sprawy został oparty o zebrany w sprawie materiał dowodowy. Zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. nie mógł odnieść zamierzonego skutku, tj. uwzględnienia słusznego interesu strony. Przepis ten stanowi bowiem ogólną zasadę postępowania administracyjnego – zasadę prawdy obiektywnej, zgodnie z którą organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), a uzasadnienie faktyczne decyzji wydanej w sprawie powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 k.p.a.). W ocenie wnoszącej skargę kasacyjną uwzględnienie słusznego interesu strony przez Sąd winno skutkować uchyleniem decyzji organu i podjęcia orzeczenia, zgodnie z jej oczekiwaniami. Niemniej jednak, w ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego, słusznego interesu strony nie można utożsamiać z rozstrzygnięciem zgodnym z oczekiwaniami osoby zainteresowanej. Rozstrzygnięcie musi być dokonywane na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, a nie na podstawie ogólnej zasady uwzględnienia słusznego interesu obywatela - w szczególności, jeżeli uwzględnienie tego interesu spowodowałoby podjęcie rozstrzygnięcia niezgodnego z obowiązującymi w tym zakresie normami prawa materialnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stan faktyczny sprawy został należycie ustalony przez organy orzekające i prawidłowo zaakceptowany przez Sąd pierwszej instancji. Należy zatem uznać za miarodajny stan faktyczny przyjęty przez Sąd pierwszej instancji bowiem zarzuty naruszenia prawa procesowego okazały się nieskuteczne. Przystępując do oceny zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że również i te zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Nie sposób zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 110 ust. 7 u.p.s., który stanowi, że wójt (burmistrz, prezydent miasta) udziela kierownikowi ośrodka pomocy społecznej upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości gminy. W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów o właściwości, które mogłyby stanowić podstawę dla stwierdzenia nieważności decyzji, bowiem właściwość organu w tym zakresie regulują przepisy ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Zgodnie z art. art. 3 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, zadania z zakresu ubezpieczeń społecznych określone ustawą, wykonują płatnicy składek. Płatnikiem składek jest ośrodek pomocy społecznej – w stosunku do osób rezygnujących z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania bezpośredniej, osobistej opieki nad długotrwale lub ciężko chorym członkiem rodziny oraz wspólnie niezamieszkującymi matką, ojcem lub rodzeństwem (art. 4 pkt 2 lit. k ustawy). Natomiast jak wynika z art. 6 ust. 2 omawianej ustawy, zasady podlegania ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym osób rezygnujących z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania bezpośredniej, osobistej opieki nad długotrwale lub ciężko chorym członkiem rodziny oraz wspólnie niezamieszkującymi matką, ojcem lub rodzeństwem, za które ośrodek pomocy społecznej opłaca składkę, regulują przepisy o pomocy społecznej. Odesłanie zawarte w ww. przepisie dotyczy m.in. art. 42 u.p.s., z którego wynikają zasady opłacania składki na ubezpieczenie społeczne osobom rezygnującym z zatrudnienia. Z powołanych wyżej przepisów należy wywieść konkluzję, że ośrodek pomocy społecznej jest właściwy w zakresie odprowadzania składek na ubezpieczenie społeczne. Wójt gminy w niniejszej sprawie, upoważnił kierownika GOPS do "wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresie pomocy społecznej należących do właściwości gminy", co wynika z upoważniania z dnia [...] sierpnia 2008 r. znajdującego się w aktach sprawy. W kontekście ww. przepisów zakres pomocy społecznej należącej do właściwości gminy należy rozumieć szeroko i uznać, że upoważnienie to dotyczyło również możliwości wydania decyzji w zakresie odmowy opłacania skarżącej składek na ubezpieczenie emerytalno-rentowe przy świadczeniu pielęgnacyjnym. Należy podkreślić, że opłacanie ww. składek przez organ gminny jest nierozerwalnie związane z faktem przyznania przez ten organ świadczenia pielęgnacyjnego, tym samym mając na uwadze wskazane wyżej przepisy należy uznać, że kierownik GOPS był upoważniony przez wójta gminy [...] do wydania przedmiotowej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 6 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w zw. z art. 87 ust. 1b ustawy FUS należy wskazać, że przepis art. 6 ust 2a, w brzmieniu obowiązującym od 1 października 2017 r., stanowi, że za osobę pobierającą świadczenie pielęgnacyjne, specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna wójt, burmistrz lub prezydent miasta opłaca składkę na ubezpieczenia emerytalne i rentowe od podstawy odpowiadającej wysokości odpowiednio: 1) świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego przysługujących na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, 2) zasiłku dla opiekuna przysługującego na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przez okres niezbędny do uzyskania okresu ubezpieczenia (składkowego i nieskładkowego) odpowiednio 20-letniego przez kobietę i 25-letniego przez mężczyznę. Natomiast odnośnie art. 87 ust. 1b ustawy FUS należy wskazać, że przepis ten został uchylony z dniem 1 października 2017 r. przez art. 1 pkt 18 lit. b) ustawy z dnia z dnia 16 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 38), zwanej dalej ustawą zmieniającą). Z brzmienia art. 6 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych sprzed ww. nowelizacji wynikało, że za osobę pobierającą świadczenie pielęgnacyjne wójt opłaca składkę na ubezpieczenie emerytalne i rentowe przez okres niezbędny do uzyskania 25-letneiego okresu ubezpieczenia (składkowego i nieskładkowego). Wskazać należy, że z akt sprawy wynika, iż skarżąca na dzień [...] lutego 2017 r. miała wykazanych łącznie [...] lat [...] miesięcy [...] dni okresów składkowych oraz [...] lat [...] miesięcy i [...] dni okresów nieskładkowych, co łącznie daje [...] lat [...] miesiące [...] dni okresu ubezpieczenia (składkowego i nieskładkowego). Uwzględniając powyższe organ nie miał innej możliwości niż odmówienie dalszego opłacania składek w związku z osiągnięciem przez skarżącą niezbędnego okresu do uzyskania ubezpieczenia. W tym miejscu należy podkreślić, że kwestia opłacania składek przez organ pomiędzy 2007 a 2013 rokiem jest o tyle irrelewantna, że skarżąca ma udokumentowany okres opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, co wynika z zaświadczenia ZUS, przez okres ubezpieczenia wymagany przepisami prawa. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że konstrukcja przepisu art. 6 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w brzmieniu obecnym, jak i sprzed nowelizacji nie nasuwa wątpliwości, że intencją ustawodawcy było aby składki na ubezpieczenie społeczne były odprowadzane przez organ za osobę pobierającą świadczenie pielęgnacyjne jedynie do czasu osiągnięcia wskazanego w tym przepisie okresu ubezpieczenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okres wskazany w tym przepisie nie jest ani okresem minimalnym, ani okresem maksymalnym lecz jest to konkretnie wskazany okres czasu przez, który na organie ciąży obowiązek opłacania składek. Za powyższą wykładnią dotyczącą okresu opłacania składek przemawia również brzmienie art. 24 ust. 2 ustawy zmieniającej, który stanowi że wójt, burmistrz lub prezydent miasta zaprzestaje opłacania składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe za okres od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli, na podstawie art. 6 ust. 2a ustawy, o której mowa w art. 6, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, za kobietę pobierającą świadczenie pielęgnacyjne, specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna składka została opłacona za okres niezbędny do uzyskania okresu ubezpieczenia (składkowego i nieskładkowego) wynoszącego co najmniej 20 lat. Mając zatem na uwadze, że skarżąca udowodniła łącznie [...] lat [...] miesiące [...] dni okresu ubezpieczenia (składkowego i nieskładkowego), to organ był zobligowany treścią ww. przepisu do zaprzestania opłacania wspomnianych składek oraz wydania decyzji o odmowie kontynuacji ich opłacania w związku z osiągnięciem okresu ubezpieczenia wskazanego w art. 6 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Postępowanie organu było w tym zakresie zgodne z przepisami obowiązującego prawa. Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, i jako taka podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.