IV SA/Po 966/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Józef Maleszewski Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi W.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej W. P. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją z dnia 10 lipca 2017 r., nr [...], Burmistrz K. na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") ustalił na rzecz K. M. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych z uwarunkowaniami określonymi w załączniku nr [...] i liniami rozgraniczającymi teren inwestycji wyznaczonymi na załączniku nr [...]. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że K. M. wystąpiła początkowo o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego i gospodarczo-garażowego. Następnie zmodyfikowała powyższe żądanie i wniosła o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W toku postępowania strony wyraziły sprzeciw wobec legalizacji budynków, wskazując na problem zacienienia podwórza i części mieszkania, brak prawa własności do całego terenu objętego wnioskiem oraz fakt, że rozważana legalizacja nie dotyczy wszystkich budynków wskazanych we wniosku. Burmistrz K. zauważył następnie, że kilkakrotnie wydawał już decyzję pozytywne dla inwestora, który były uchylane w administracyjnym toku instancji. Przystępując do ponownego rozpoznawania sprawy, organ I instancji zwrócił się do Archiwum Państwowego w K. w celu ustalenia, czy zgromadzone są tam akta sprawy dotyczące udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z dnia 2 maja 1983 r. W odpowiedzi uzyskano oświadczenie o braku takiej dokumentacji w zbiorach archiwalnych. Sporządzono zatem ponownie analizę urbanistyczną, a następnie uzupełniono ją zgodnie ze wskazaniami Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zrealizowana inwestycja w ocenie organu I instancji wpisuje się w istniejącą zabudowę śródmiejską. Przedsięwzięcie to zlokalizowane jest na terenie o funkcji mieszkalnej. W obszarze analizowanym występuje zabudowa usługowa oświaty i wychowania, zabudowa usługowo-handlowa, zabudowa administracyjna i zabudowa mieszkaniowa, a także zabudowa gospodarczo-garażowa jako uzupełniająca. Gabaryty i formy istniejących obiektów architektonicznych są zróżnicowane. W trakcie postępowania dokonano także uzgodnienia z Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków w P. – Delegatura w K. oraz z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad – Oddział w P.. Od powyższej decyzji odwołała się W. P., podnosząc, że jest niezadowolona z wydanego rozstrzygnięcia i żąda wyeliminowania go z obrotu prawnego oraz orzeczenia co do istoty sprawy. Skarżąca wskazała również na zasadność prowadzenia odrębnych postępowań dla każdego z obiektów budowlanych. Decyzją z dnia 17 sierpnia 2017 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 1, art. 17 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1659 z późn. zm.) oraz art. 17 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że obszar analizowany został wyznaczony zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). W obszarze analizowanym występuje zabudowa o funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej, usługowa – obiekty oświaty i wychowania, zabudowa usługowo-handlowa, zabudowa administracyjna oraz zabudowa uzupełniająca w postaci budynków gospodarczo-garażowych. Wymóg kontynuacji funkcji został zatem spełniony. Linia zabudowy na analizowanym terenie przebiega w odległości od [...] m do [...] m od granicy działki z drogą publiczną. Dla omawianej inwestycji organ I instancji ustalił nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości minimum [...] m od granicy działki, przy czym inwestycja znajduje się w obrysie istniejących murów. Średni wskaźnik intensywności zabudowy w obszarze analizowanym wynosi [...]%, przyjmując wartość od [...]% (działka nr [...]) do [...]% (działka nr [...]). Organ I instancji ustalił wartość tego parametru w przypadku omawianej inwestycji na 60%. Rozwiązanie to kontynuuje intensywność zabudowy w obszarze analizowanym. Szerokość elewacji frontowej zabudowy na rozważanym terenie wynosi od [...] m (działka nr [...]) do ok. [...] m (działka nr [...]). Burmistrz K. wyznaczył wartość tego wskaźnika w przedziale od [...] m do [...] m. G. krawędź elewacji frontowej, gzymsu lub attyki wynosi w obszarze analizowanym od [...] m do ok. [...] m. Dla przedmiotowych obiektu budowlanych przyjęto, że parametr ten powinien mieć wartość od [...] m do [...] m dla budynku usytuowanego przy ul. [...], a od [...] m do [...] m – dla budynku położonego w głębi działki. W obszarze analizowanym występują budynki z dachami wielospadowymi i dachy płaskie. Wnioskowane budynki posiadają dachy płaskie, a zatem spełniają powyższy wymóg. Planowana inwestycja ma również zapewniony dostęp do drogi publicznej – ul. [...] i ul. [...] oraz zabezpieczono dla niej dostęp do mediów. Nie zachodziła również potrzeba zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Wniosek inwestora nie narusza również przepisów odrębnych. W konsekwencji należało ustalić warunki zabudowy dla omawianego przedsięwzięcia. Skargę na powyższą decyzję złożyła W. P., wnosząc o uchylenie tej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że organ II instancji błędnie zaniechał przeprowadzenia rozprawy, mimo spełnienia przesłanek z art. 89 § 1 i 2 k.p.a. Przeprowadzenie rozprawy pozwoliłoby zatem na skonfrontowanie tych zarzutów z aktami organu I instancji i wykazanie wadliwości analizy urbanistycznej oraz konieczności osobnego ustalenia warunków zabudowy dla każdego obiektu budowlanego oddzielenie. Ponadto organy administracji publicznej posługują się nieprecyzyjnym opisem planowanej inwestycji, nazywając obiekty budowlane "budynkami mieszkalnymi". Burmistrz K. wadliwie powołał się w swojej decyzji na rozstrzygnięcie wydane wcześniej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Skarżąca następnie zakwestionowała prawidłowość wyznaczenia obszaru analizowanego, wskazując na niewłaściwy kształt tego obszaru oraz brak wyjaśnienia sposobu obliczenia promienia, za pomocą którego zakreśla się ten obszar. Nie określono również wymagań w zakresie miejsc postojowych. Przedmiotowy budynek ma tylko jedną kondygnację, a zatem nie nawiązuje do budynków o wysokości trzech kondygnacji. Nie wyjaśniono również, w jaki sposób obliczono wskaźnik powierzchni zabudowy, mimo że budynek mieszkalny znajduje się na kilku działkach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło przy tym zasadę dwuinstancyjności, bezkrytycznie powtarzając stanowisko organu I instancji. Budynki, których dotyczy niniejsze postępowanie, różnią się przy tym istotnie kubaturą. Błędnie zatem nie ustalono warunków zabudowy odrębnie dla każdego obiektu budowlanego. Skarżąca dodała zarazem, że załącznik nr [...] do decyzji z dnia 10 lipca 2016 r. nie posiada legendy. Nie podano również danych wyjściowych, na podstawie których wyliczono parametry nowej zabudowy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się zasadna, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie. Zgodnie z art. 4 ust. 1 i art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje co do zasady w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku – w decyzji o warunkach zabudowy. Przepis ten potwierdza art. 59 ust. 1 u.p.z.p., w świetle którego zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 u.p.z.p., wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Ustawodawca wskazuje ponadto w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem art. 61 ust. 5 u.p.z.p., jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p.; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Kluczowe wątpliwości, jakie wyłoniły się na tle niniejszej sprawy, dotyczą spełnienia wymogu dobrego sąsiedztwa, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Szczegółowy tryb weryfikowania tej przesłanki został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Jak wynika z § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków wymienionych w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Prawodawca wskazuje zarazem w § 3 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy zaznaczyć, że prawidłowe sporządzenie analizy urbanistycznej stanowi niezbędną przesłankę ustalenia warunków zabudowy w sposób zgodny z prawem. Powyższy wymóg nie został w ocenie Sądu spełniony w rozpatrywanej sprawie. Wbrew twierdzeniom skarżącej obszar analizowany nie musi zawsze odwzorowywać dokładnie kształt granic działki, na której ma być usytuowana inwestycja. Istotne jest bowiem poddanie analizie obszaru stanowiącego pewien kompleks architektoniczno-budowlany. Spostrzeżenie to prowadzi konsekwentnie do wniosku, że na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wskazania powodów przemawiających za przyjętym sposobem zakreślenia wspomnianego obszaru. Wadliwe w niniejszej sprawie okazało się niedokładne wskazanie przebiegu granicy obszaru analizowanego. Mapy dokumentujące przeprowadzenie analizy urbanistycznej pozwalają bowiem jedynie stwierdzić, że teren o jakim mowa w § 3 powołanego rozporządzenia, rozciąga się na bliżej nieokreślone działki zlokalizowane wzdłuż ul. [...], za działkami nr [...] i 1824. Wątpliwości budzi także włączenie do obszaru analizowanego działek nr [...], gdyż zdają się one jedynie w minimalnym stopniu przekraczać granicę badanego terenu lub wręcz znajdować poza tą granicą. Znaczenie tej uwagi wzmacnia dodatkowo fakt, że działka nr [...] jest niezabudowana, a zatem nie powinna być brana pod uwagę przy obliczaniu wskaźnika intensywności zabudowy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2011 r., II OSK [...], Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem wymieniona nieruchomość została uwzględniona w analizie urbanistycznej, co przełożyło się na nieprawidłowy wynik powyższego parametru. Podobnie organy administracji publicznej przyjęły do dalszych obliczeń działkę nr [...], choć znajdująca się tam zabudowa zlokalizowana jest w głębi nieruchomości, w oddaleniu od działek, na których położona jest omawiana inwestycja. Ponadto do obszaru analizowanego zaliczono działkę nr [...], pomijając natomiast działkę nr [...], choć obie te nieruchomości zdają się w podobnym stopniu wchodzić w skład badanego terenu. Należy przy tym zauważyć, że ustawodawca nie wyłącza możliwości wydawania jednej decyzji o warunkach zabudowy dla kilku obiektów, zwłaszcza, gdy stanowią one pewien kompleks budowlany. Nietrafne są zatem wywody skarżącej w zakresie, w jakim zdaje się przyjmować, że dla każdego obiektu budowlanego konieczne jest wydanie odrębnej decyzji administracyjnej. Nie ulega natomiast wątpliwości, że takie rozwiązanie okaże się na ogół prostsze, gdyż pozwala zachować precyzję rozstrzygnięcia bez wprowadzania nadmiernych komplikacji. Jeżeli jednak organ administracji publicznej zamierza orzec o kilku obiektach budowlanych w jednej decyzji o warunkach zabudowy, to opis parametrów przyszłych zabudowań powinien być sformułowany klarownie, w sposób niebudzący kontrowersji. W niniejszej sprawie wymóg ten nie został spełniony. Wątpliwości budzi ponadto sposób wyznaczenia obszaru analizowanego. W załączniku nr [...] do decyzji organu I instancji pt. "Analiza sporządzona na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym" wskazuje się, że szerokość frontu działki inwestora wynosi 13,0 m. W legendzie załącznika nr [...] do wymienionej decyzji stwierdzono natomiast, że front działki wynosi ok. 14,5 m. Jednocześnie na żadnym załączniku do decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r. nie podano wyraźnie długości promienia, za pomocą którego wyznacza się badany teren. Uwaga ta rodzi zatem zastrzeżenia co do rzetelności sporządzonego opracowania. Podobnie należy ocenić brak objaśnienia oznaczenia linii rozgraniczających teren inwestycji na załączniku nr [...]. Zestawienie tego załącznika z pozostałą decyzją organu I instancji pozwala wprawdzie ustalić przebieg wspomnianych linii. Nie jest to jednak w pełni poprawna realizacja obowiązku z § 3 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, poz. 1589). Zgodnie bowiem z powołanym przepisem, w części graficznej decyzji o warunkach zabudowy zamieszcza się objaśnienia wszystkich użytych w niej oznaczeń. Zastrzeżenia budzi również niewskazanie dokładnych informacji o liniach zabudowy w obszarze analizowanym. Jak wynika z § 4 ust. 1 cytowanego rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Organy administracji publicznej poprzestały natomiast jedynie na podaniu ogólnej wartości tego parametru dla zabudowy zlokalizowanej przy ul. [...]. Kluczowe znaczenie miało tymczasem co do zasady określenie linii zabudowy na działkach zlokalizowanych w pobliżu terenu inwestycji. W aktach administracyjnych brakuje także danych wyjściowych pozwalających na weryfikację omawianego parametru. W konsekwencji należy więc uznać, że poczynione w tej mierze ustalenia są obarczone zarzutem dowolności. Ponadto organy administracji publicznej określiły odrębnie tylko niektóre parametry dla poszczególnych obiektów inwestycji, tj. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej i dach. Pozostałe wskaźniki zostały ujęte jednolicie, co może nasuwać wątpliwości co do zakresu, w jakim odnoszą się one do poszczególnych budynków. Trafnie w tej mierze skarżący zwraca uwagę w szczególności na parametr intensywności zabudowy. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że planowana inwestycja zlokalizowana jest na działkach nr [...] Zgodnie z § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia wskaźnik powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika wielkości dla obszaru analizowanego. W analizie urbanistycznej stwierdzono z kolei, że średnia wartość tego parametru wynosi w badanym terenie ok. [...]%. W załączniku nr [...] do decyzji z dnia 4 kwietnia 2017 r. wskazano natomiast jedynie, że rozważany parametr wynosi "od [...]% do [...]% powierzchni działki, powierzchnia biologicznie czynna powyżej [...]%". W powyższym stwierdzeniu używa się wyrazu działka w liczbie pojedynczej, wobec czego nie jest jasne, czy wskazanie to odnosi się do działki nr [...], działki nr [...] czy też do obu tych działek ujętych łącznie. Co więcej, wartości rozważanego wskaźnika nie odpowiadają średniej dla obszaru analizowanego. Organ administracji publicznej może wprawdzie odstąpić od ogólnej reguły na mocy § 5 ust. 2 wymienionego rozporządzenia. Konieczne jednak jest w takim przypadku wskazanie uzasadnienia przemawiającego za przyjęciem rozwiązania odbiegającego od § 5 ust. 1 tego aktu wykonawczego. Wymóg ten nie został spełniony w rozpatrywanej sprawie, wobec czego wyznaczenie wskaźnika intensywności zabudowy nie jest wolne od zarzutu arbitralności. Analiza urbanistyczna nie zawiera ponadto wyliczenia średniej szerokości frontu działki, chociaż w świetle § 6 ust. 1 powołanego rozporządzenia jest to istotny czynnik wyznaczający parametry nowej zabudowy. Z zestawienia załączonego do wspomnianego opracowania wynika, że szerokość elewacji frontowej działek na badanym terenie, pomijając niezabudowaną działkę nr [...], wynosi ok. [...] m. W konsekwencji rozważany wskaźnik mógł przyjąć wartość od ok. [...] m do ok. [...] m. W załączniku nr [...] do decyzji organu I instancji nie określono tymczasem w ogóle tego parametru dla nowej zabudowy, co stanowi istotne uchybienie. W konsekwencji należy przyjąć, że rozstrzygnięcie organu administracji publicznej jest niekompletne. Z kolei w części tekstowej wyników analizy urbanistycznej, załączonej do decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r., podano, że szerokość elewacji frontowych dla budynków inwestora powinna wynosić od [...] m do [...] m. W. te nie odpowiadają zatem wymogom § 6 ust. 1 cytowanego rozporządzenia. Nie przedstawiono także żadnego uzasadnienia za zastosowaniem wyjątku od wymienionego przepisu przewidzianego w § 6 ust. 2 tego aktu wykonawczego. Nie jest również jasne, czy powyższe stwierdzenie w części tekstowej wyników analizy urbanistycznej odnosi się do obu obiektów budowlanych czy tylko do jednego z nich. Organy administracji publicznej nie wyjaśniły również, dlaczego za drogę publiczną w rozumieniu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. uznano ul. [...], a nie ul. [...]. Jeżeli działka inwestora ma dostęp do kilku dróg publicznych, niezbędne jest bowiem zbadanie, która z tych dróg odgrywa istotniejszą rolę z perspektywy ładu przestrzennego. Kryteriami pomocnymi dla udzielenia tej odpowiedzi może być w szczególności usytuowanie przyszłej zabudowy lub sposób obsługi komunikacyjnej. W zaskarżonych decyzji brak szerszego odniesienia się do tej kwestii, co dodatkowo przemawiało za ich wadliwością. Nie ulega zatem wątpliwości, że organy administracji publicznej naruszyły art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Uchybienia te doprowadziły z kolei do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, oraz art. 80 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W wyniku powyższych zaniechań wystąpiły istotne wątpliwości co do prawidłowości ustaleń dotyczących planowanej inwestycji. Wniosek ten z uzasadniał zatem uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Sąd nie podzielił natomiast zarzutu, w świetle którego materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie zawiera danych wyjściowych, na których oparto ustalenia dotyczącej nowej zabudowy. Dokumentacja związana z analizą urbanistyczną obejmuje w szczególności tabelaryczne zestawienie cech zabudowy na badanym terenie. Wadą tego opracowania, jak sygnalizowano wcześniej, jest jednak brak danych dotyczących linii zabudowy oraz podsumowanie danych zgodnie z wymogami cytowanego rozporządzenia. Nietrafny w ocenie sądu okazał się także zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 powołanej ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczy w zw. z art. 89 k.p.a. Pierwszy z tych przepisów przewiduje mianowicie, że orzeczenia kolegium zapadają po przeprowadzeniu rozprawy lub na posiedzeniu niejawnym. Ustawodawca nie wskazuje zarazem w art. 17 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych okoliczności przemawiających za zastosowaniem określonego trybu postępowania. Należało zatem zastosować przepisy ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 89 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej przeprowadzi, z urzędu lub na wniosek strony, w toku postępowania rozprawę, w każdym przypadku, gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis szczególny. W art. 89 § 2 k.p.a. przewidziano natomiast, że organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Żadna z tych przesłanek w ocenie Sądu nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Należy przy tym zaznaczyć, że skarżąca w odwołaniu nie powołała się na nowe dowody, ani nie złożyła szczegółowych wyjaśnień, wobec czego organ II instancji mógł zasadnie przyjąć, że wyznaczenie rozprawy przyczyniłoby się jedynie do niepotrzebnego wydłużenia postępowania. Sąd nie przychylił się również do zarzutu nieokreślenia w decyzji o warunkach zabudowy liczby miejsc postojowych. Jak wynika z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, poz. 1589), ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej zapisuje się w szczególności przez określenie sposobu zaopatrzenia w wodę, energię elektryczną i cieplną, środki łączności, odprowadzania ścieków i gospodarowania odpadami, a także określenie dostępu do drogi publicznej oraz wymaganej liczby miejsc postojowych. Użycie zwrotu "w szczególności" wskazuje, że podanie liczby miejsc postojowych jest tylko jednym z możliwych sposobów wyznaczenia obsługi komunikacyjnej dla planowanej inwestycji. Organ administracji publicznej nie ma natomiast obowiązku ustalania dokładnej liczby tych miejsc w decyzji o warunkach zabudowy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2015 r., II OSK 346/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nietrafny okazał się także zarzut dotyczący stosowania nieprawidłowego nazewnictwa. W tej mierze zaskarżone decyzje nie naruszyły przepisów powołanego rozporządzenia. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") uchylił zaskarżoną decyzję i decyzją ją poprzedzającą z uwagi na naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z § 3 i 5 powołanego rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., co mogło mieć istotny wpływ na wynik postepowania. Rozpatrując ponownie sprawę, organy administracji publicznej powinny przeprowadzić prawidłowo analizę urbanistyczną, w tym precyzyjnie określić zasięg obszaru analizowanego i uwzględnić wszystkie parametry wymienionego w powołanym rozporządzeniu. Parametry nowej zabudowy powinny być opisane w sposób niebudzący wątpliwości. Sąd orzekł o kosztach na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 z późn. zm.).