II SA/Gd 680/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi D. M. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 sierpnia 2017 r., sygn. akt [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie użytkowania garaży oddala skargę. Postanowieniem z 7 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 13 kwietnia 2017r. odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie użytkowania dwóch garaży zlokalizowanych w podpiwniczeniu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. S. w T. Przedstawiając stan faktyczny organ odwoławczy wskazał, że dnia 13 kwietnia 2017 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wpłynęło pismo D. M. w sprawie wydania zakazu użytkowania dwóch garaży zlokalizowanych w podpiwniczeniu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. S. w T., gdyż przystąpiono do ich użytkowania niezgodnie z wymogami art. 54 ustawy Prawo budowlane. Stwierdził organ odwoławczy, że garaże wymienione we wniosku były przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ I instancji w roku 2015, w sprawie robót budowlanych polegających na przebudowie pomieszczeń drugiej kondygnacji podziemnej (najniższej) na garaże oraz wykonaniu/zamurowaniu otworów drzwiowych i ścianek działowych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym zlokalizowanym przy ul. S. w T. Organ I instancji stwierdził, że przedmiotowe garaże wykonane zostały podczas realizacji robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego budynku, jako zmiany nieistotne i zostały uzgodnione z projektantem i w takim kształcie budynek został oddany do użytkowania. Zatem został dopełniony obowiązek wynikający z art. 54 ustawy Prawo budowlane. W związku z dokonaniem przebudowy pomieszczeń piwnicznych polegających na wykonaniu ścianek działowych oraz wykonaniu otworów drzwiowych w ścianach konstrukcyjnych, organ I instancji wydał postanowienie z 30 lipca 2015r., nakładające na Spółdzielnię Mieszkaniową, obowiązek dostarczenia oceny technicznej robót budowlanych wykonanych bez wymaganego pozwolenia na budowę. Następnie, w oparciu o otrzymaną ocenę techniczną Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzje z 21 października 2015 r. nakładającą na Spółdzielnię Mieszkaniową obowiązek wykonania w terminie do 15 grudnia 2015 r. określonych robót w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, a mianowicie: wykonanie w . pomieszczeniu garażowym wentylacji nawiewnej (taki zakres prac został określony w ocenie technicznej). Postępowanie powyższe organ I instancji zakończył przeprowadzeniem kontroli sprawdzającej oraz wydaniem na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego decyzji z 18 grudnia 2015 r. stwierdzającej wykonanie przez Spółdzielnię Mieszkaniową obowiązku nałożonego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 21 października 2015 r., czyli doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem (art. 54 nie ma w tym przypadku zastosowania, gdyż nie dotyczy nowych inwestycji kubaturowych). W tym stanie rzeczy, sprawa w/w garaży (ich użytkowania) była przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ I instancji, w sprawie robót budowlanych polegających na przebudowie pomieszczeń drugiej kondygnacji podziemnej (najniższej) na garaże oraz wykonaniu/zamurowaniu otworów drzwiowych i ścianek działowych. Zgodnie z art. 61 a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdy żądanie, wszczęcia postępowania administracyjnego, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Stwierdził organ odwoławczy, że w sytuacji, gdy żądanie wszczęcia postępowania dotyczy sprawy rozstrzygniętej już decyzją, zachodzi przeszkoda do uruchomienia kolejnego postępowania w tej samej sprawie. To zaś stanowi podstawę do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, na podstawie w/cyt. art. 61 a § 1 k.p.a., (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 września 2016 r. II SA/Go 550/16) Z powyższych przyczyn (sprawa rozstrzygnięta ostateczną decyzją administracyjną ) uznał organ odwoławczy, że postępowanie w omawianej sprawie nie może być wszczęte i rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe. Skargę na powyższe postanowienie wniosła D. M. zarzucając naruszenie art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a., które to normy prawa obligują organ administracji do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, naruszenie art. 50 § 1 p.p.s.a. w oparciu o art. 28 k.p.a. przez zastosowanie art. 61a § 1 k.p.a., naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak zapewnienia stronie czynnego udziału w postepowaniu, naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. poprzez wadliwe kompletowanie materiału dowodowe4go, naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wydanie postanowienie bez sprawdzenia. Naruszenie art. 36a Prawa budowlanego – utworzenie dodatkowej kondygnacji i lokali użytkowych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym bez dokumentacji. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że jest współwłaścicielką budynku, w którym zmieniono sposób użytkowania garaży, zmiana ta stanowi samowolę, a organy nadzoru budowlanego ignorują zawiadomienia składane przez skarżącą. Wskazała skarżąca, że nie udało jej się dotrzeć do decyzji zezwalającej na użytkowanie budynku z garażami w kondygnacji podziemnej. Spółdzielnia Mieszkaniowa nie występowała o zalegalizowanie "drugiej kondygnacji piwnic" zatem nie można uznać utworzenia garaży w tej kondygnacji za legalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2062), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. W pierwszej kolejności należy wyraźnie zasygnalizować przedmiot tej sprawy. Ta sprawa dotyczy bowiem tylko i wyłączenie oceny legalności zaskarżonego postanowienia, innymi słowy oceny, czy dopuszczalnym było wszczęcie i prowadzenie postepowania wskutek wniosku skarżącej z 13 kwietnia 2017 r. skierowanego do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie wydania zakazu użytkowania dwóch garaży zlokalizowanych w podpiwniczeniu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. S. w T. Jak wynika z akt sprawy kwestia legalności użytkowania garaży wskazanych we wniosku skarżącej była już przedmiotem rozstrzygania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i zakończyła się nałożeniem na Spółdzielnie Mieszkaniową administrującą tym budynkiem obowiązków wykonania określonych robót celem doprowadzenia obiektu do stanu zgodności z prawem. Spółdzielnia nałożone obowiązki wykonała co stwierdził PINB decyzją z 18 grudnia 2015 r. Decyzja ta zakończyła postępowanie w sprawie legalności przedmiotowych garaży. Trafnie podniosły organy orzekające w sprawie, że wniesienie wniosku o powtórne wszczęcie postepowania w sprawie rozstrzygniętej już decyzją ostateczną nie jest dopuszczalne. W związku z tym nie stanowi naruszenia prawa wydanie 13 kwietnia 2017 r. przez PINB postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania i utrzymanie w dniu 7 sierpnia 2017 r. tego postanowienia przez WINB. Kodeks postępowania administracyjnego nie dopuszcza żadnej możliwości dowolnego powielania postępowań poprzez dwukrotne lub wielokrotne składanie wniosków o wszczęcie postępowania w tej samej przedmiotowo sprawie. Skoro niedopuszczalnym było w tej sprawie wszczęcie postepowania co do legalności użytkowania garaży w budynku wielorodzinnym przy ul. S. w T., to tym samym zasadnie organy nadzoru budowlanego ograniczyły swoje postępowanie tylko do zbadania dopuszczalności wniesienia wniosku. Gdyby organy merytorycznie rozpoznawały sprawę, to takie postępowanie stanowiłoby rażące naruszenie prawa. Zgodnie bowiem z powszechnie przyjmowanym stanowiskiem w orzecznictwie sądów administracyjnych byłoby to ponowne orzekanie w sprawie zakończonej już decyzją ostateczną i jest to rażące kwalifikowane naruszenie prawa skutkujące nieważnością decyzji wydanej w takim postępowaniu w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Zarzuty skarżącej zawarte w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Chybione jest podnoszenie naruszenia przez orzekające organy przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż organy nie stosowały przepisów tego aktu prawnego. Niezasadne są także podnoszone naruszenia przepisów k.p.a.: art. 77 i 80 k.p.a. organy nie mogły naruszyć, gdyż żadnego postępowania dowodowego nie prowadziły, to prowadzi do wniosku, że nie mogły także uchybić regule zawartej w art. 10 § 1 k.p.a., gdyż brak było materiałów z którymi przed wydaniem rozstrzygnięcia skarżąca mogła się zapoznać. Nie naruszyły organy także art. 28 k.p.a., ponieważ zaskarżone postanowienie zostało wydane po rozpoznaniu wniosku skarżącej zatem zarzut pomijania skarżącej jako strony postępowania jest wadliwy. Zarzut odnoszący się do naruszenia przepisu art. 36a Prawa budowlanego nie może odnieść skutku, gdyż organy odwołały się jedynie do przepisów prawa procesowego, natomiast regulacje Prawa budowlanego nie znalazły w sprawie zastosowania. W tym stanie sprawy skarga skarżącej podlega, stosownie do art. 151 P.p.s.a., oddaleniu.