II SA/Sz 1336/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 lutego 2017 r. sprawy ze skargi J. P. i A. P. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. Starosta C., po rozpoznaniu wniosku [...] sp. z o.o. w P. z dnia [...]r. ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości stanowiącej działkę o numerze ewidencyjnym [...] o powierzchni [...] ha, położonej w obrębie miasta R., gmina R., województwo [...], stanowiącej własność J. i A. P., poprzez udzielenie wnioskodawcy zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez nieruchomość odcinka kablowej linii elektroenergetycznej [...] kV relacji C. – R., w tym na ułożenie linii kablowej na głębokości ok. [...] m i na długości ok. [...] m, posadowieniu jednego słupa, a także na funkcjonowanie linii po wybudowaniu na części nieruchomości w pasie technologicznym o szerokości [...] m ([...] m) i powierzchni [...] ha. W punkcie 2. decyzji Starosta zobowiązał [...] sp. z o.o. w P. do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu i przeprowadzeniu odcinka sieci, a nadto stwierdził, że jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowało nadmierne trudności lub koszty, wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty odszkodowania. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli A.P. i J.P. Zarzucając jej brak należytej oceny materiału dowodowego, co w konsekwencji spowodowało wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości "poprzez posadowienie słupów, w kontekście do ochrony prawa własności i eliminowania właścicielom uciążliwości związanych z lokalizacją linii i słupa energetycznego", jak również brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego skutkującego przyjęciem, że w przypadku budowanej linii [...] kV wystarczającym do eksploatacji linii jest pas technologiczny o szerokości [...] m, wnieśli o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez odmówienie wnioskodawcy ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości opisanej w zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenie tej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Zdaniem skarżących, decyzja "nie odzwierciedla elementu bezpieczeństwa właścicieli nieruchomości w kwestii posadowienia linii, która będzie znajdowała się w towarzystwie linii [...] kV". Ponadto, wnioskodawca pomija fakt możliwości odpowiedniego korzystania z przysługującego właścicielom prawa własności i w żaden sposób do prowadzonych rokowań nie włączył elementu posadowienia słupa co z racji interesu właścicieli ma ogromne znaczenie. Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda Z. utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję Starosty C. z dnia [...] r. W wyniku rozpoznania skargi A. i J. P. na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., wyrokiem z dnia [...] r. (sygn. akt [...]) uchylił wspomnianą decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty C. z dnia [...] r. W ocenie tego Sądu, w sentencji decyzji organu I instancji, utrzymanej w mocy decyzją Wojewody nie został określony przebieg inwestycji. Wprawdzie organ w uzasadnieniu odwołał się do decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, ale nie uczynił jej załącznikiem do swojej decyzji. Wobec powyższego, organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien tak określić w decyzji przebieg inwestycji aby był wiadomy nie tylko obszar prac i teren eksploatacji ale konkretne jej usytuowanie na nieruchomości. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Starosta C., działając na podstawie art. 124 ust. 1, 2, 3, 4, 6 i 7 oraz art. 132 ust. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23) po ponownym rozpatrzeniu wniosku [...] sp. z o.o. w P. ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości stanowiącej działkę o numerze ewidencyjnym [...] o powierzchni [...] ha, położonej w obrębie miasta R., gmina R., województwo [...], stanowiącej własność J. i A. P., poprzez udzielenie wnioskodawcy zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez nieruchomość odcinka kablowej linii elektroenergetycznej [...] kV relacji C. – R., w tym na ułożenie linii kablowej na głębokości ok. [...] m i na długości ok. [...] m, posadowieniu jednego słupa, a także na funkcjonowanie linii po wybudowaniu na części nieruchomości w pasie technologicznym o szerokości [...] m ([...] m) i powierzchni [...] ha, zgodnie z załącznikiem graficznym stanowiącym integralną część niniejszej decyzji. W punkcie 2. decyzji, organ zobowiązał [...] sp. z o.o. w P. do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu i przeprowadzeniu odcinka sieci, wskazując, że gdyby nie było to możliwe albo powodowało nadmierne trudności lub koszty, wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty odszkodowania. W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że wnioskodawca wraz z pismem z dnia [...] r. przesłał mapy z przebiegiem linii elektroenergetycznej [...] kV C.– R. wraz z oznaczeniem pasa technologicznego, celem załączenia do wnioskowanej decyzji administracyjnej. Jednocześnie w piśmie z dnia [...] r. wnioskodawca wyjaśnił, że lokalizacja kablowej linii została usytuowana po śladzie istniejącej wcześniej linii napowietrznej, przy istnieniu której właściciele uzyskali prawo do zabudowy nieruchomości. Ponadto kwestia lokalizacji linii została rozstrzygnięta w decyzji Burmistrza R. z dnia [...] r., z którą właściciele nieruchomości zostali zapoznani w toku przeprowadzonych rokowań ze szczegółami inwestycji. Zdaniem organu, w tej sytuacji nie budzi wątpliwości, że zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Przebieg trasy samej linii kablowej może być rozpatrywany jedynie w oparciu o zapisy decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli w dniu [...] r. J. i A. P. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1. naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez brak ustalenia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, brak prawidłowego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego oraz prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, w tym wyczerpującego przestawienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych ze wskazaniem oparcia tych ustaleń o wyczerpujący materiał dowodowy, w szczególności z uwagi na: - brak właściwego uzasadnienia w zaskarżonej decyzji stanowiska organu pierwszej instancji co do spełnienia w przedmiotowej sprawie przesłanek warunkujących możliwość wydania tejże decyzji zgodnie ze złożonym wnioskiem wraz z przedstawieniem własnych ustaleń w tym zakresie oraz dowodów, na których zostały one oparte, - brak właściwego wyjaśnienia podstawy prawnej zaskarżonej decyzji w jej uzasadnieniu, - brak odniesienia się przez organ I instancji do wszystkich dowodów z dokumentów przedłożonych przez wnoszących odwołanie, jak również wyjaśnienia dlaczego dokumenty te nie zostały wzięte pod uwagę, - brak przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów z oględzin nieruchomości – działki nr [...] oraz przesłuchania stron pomimo istnienia podstaw ku temu w szczególności z uwagi na aktualny stan nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym, na której prowadzi się również uprawy objęte programem rolnośrodowiskowym, jak również brak odniesienia się przez organ do wniosków strony w powyższym zakresie, - brak poczynienia przez organ I instancji i przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji własnych wyczerpujących ustaleń, które uzasadniałyby przyjęcie przezeń występowania interesu społecznego świadczącego o konieczności wydania zaskarżonej decyzji oraz uznanie celu na jaki ma zostać dokonane ograniczenie za cel publiczny zgodnie z art. 6 u.g.n., jak również brak wykazania, że wspomniany interes społeczny wymaga ograniczenia uprawnień właścicielskich w sposób wskazany w zaskarżonym rozstrzygnięciu, - brak poczynienia i przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyczerpujących ustaleń co do tego czy wnioskowane i orzeczone w niniejszej sprawie ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości przez wnoszących odwołanie pozostaje w zgodzie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaną dla przedmiotowego przedsięwzięcia, - brak właściwego określenia w zaskarżonej decyzji ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości ze wskazaniem na czym dokładnie ma polegać, - brak przeprowadzenia przez organ I instancji analizy jak najmniejszej uciążliwości ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wnoszących odwołanie wraz z przedstawieniem wyczerpujących ustaleń w tym zakresie w uzasadnieniu decyzji a w związku z tym również brak jakiegokolwiek rozważenia w sprawie okoliczności dotyczących słusznego interesu wnoszących odwołanie jako właścicieli działki, której dotyczy postępowanie, - brak należytego uwzględnienia przez organ pierwszej instancji aktualnego stanu nieruchomości wnoszących odwołanie – przeznaczenia jej na cele mieszkalne w związku z dokonaną jej zabudową oraz prowadzenia na jej obszarze upraw objętych programem rolnośrodowiskowym, co powinno zostać dokonane dla rozważenia interesu wnoszących odwołanie oraz wymaganej analizy jak najmniejszej uciążliwości, - brak uwzględnienia przez organ pierwszej instancji okoliczności zabudowy działki wnoszących odwołanie na podstawie decyzji o warunkach zabudowy wydanej wcześniej niż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego podczas gdy powyższe winno zostać wzięte pod uwagę w ramach analizy jak najmniejszej uciążliwości oraz rozważenia interesu wnoszących odwołanie jako właścicieli nieruchomości objętej postępowaniem, - brak poczynienia przez organ I instancji własnych ustaleń co do prawidłowości przebiegu linii wskazanego przez wnioskodawcę i przyjęcie stanowiska wnioskodawcy w tym zakresie bez wyczerpującego wyjaśnienia tej istotnej kwestii, w tym przyjęcie za wnioskodawcą, że lokalizacja kablowej linii usytuowana została po śladzie istniejącej wcześniej linii napowietrznej bez weryfikacji powyższego, - brak poczynienia ustaleń co do możliwości ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości obejmującego alternatywny, uwzględniający w wyższym stopniu interes wnoszących odwołanie przebieg projektowanej linii przez teren, na którym ma być posadowiona podczas gdy możliwości takiej nie stoi na przeszkodzie regulacja zawarta w wydanej dla przedsięwzięcia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, - brak wskazania dokładnej lokalizacji słupa wchodzącego w skład projektowanej linii w tym na załączniku graficznym do decyzji, - brak poczynienia ustaleń oraz wyczerpującego uzasadnienia co do przyjętej w rozstrzygnięciu decyzji za złożonym wnioskiem szerokości pasa technologicznego, - brak precyzyjnego ustalenia głębokości położenia linii pod ziemią oraz długości jej przebiegu przez działkę wnoszących odwołanie, - brak poczynienia jakichkolwiek ustaleń odnośnie określenia aspektu czasowego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wnoszących odwołanie i uwzględnienia tej kwestii w rozstrzygnięciu zawartym w zaskarżonej decyzji, 2. naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak umożliwienia wnoszącym odwołanie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań po uzupełnieniu materiału dowodowego o przedłożone przez wnioskodawcę mapy ukazujące przebieg linii uwzględniające zabudowę działki nr [...], co uniemożliwiło wniesienie istotnych uwag i wniosków w postępowaniu I instancji, 3. naruszenie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji jako pozbawionej wymaganej precyzyjności i jednoznaczności, na której: nie określono całościowo i dokładnie w właściwy ścisły sposób ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, co może wiązać się z dowolnymi działaniami inwestora, nie uwzględniono słusznego interesu właścicieli nieruchomości i nie dokonano orzeczonego ograniczenia w możliwie najmniej uciążliwy sposób po dokonaniu analizy w tym zakresie. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez odmowę orzeczenia o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości wnoszących odwołanie według wniosku inwestora. Wojewoda Z. decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 124 ust. 1 – 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że dla oceny spełnienia przesłanki wystąpienia w konkretnym przypadku celu publicznego, wynikającego z art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami podstawę stanowi ostateczna decyzja Burmistrza R. z [...] r., w której szczegółowo scharakteryzował przebieg inwestycji. W załączniku do decyzji lokalizacyjnej znajduje się szczegółowy projekt graficzny przedstawiający przebieg planowanej inwestycji. Ponadto, decyzja lokalizacyjna uwzględnia w szczególności przepisy prawa budowlanego. W tej sytuacji, odnosząc się do zarzutów skarżących w zakresie budowy domu mieszkalnego na ww. działce, organ stwierdził, że z treści wypisu z ewidencji gruntów i budynków z [...] r., działka nr [...] stanowi teren gruntów ornych. Natomiast decyzja lokalizacyjna określająca przebieg planowanej inwestycji została wydana [...] r., wobec czego wszelkie prace budowlane na tej działce, a także wszelkie pozwolenia budowlane winny uwzględniać postanowienia decyzji lokalizacyjnej. Decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę domu mieszkalnego jednorodzinnego na wspomnianej działce została wydana [...] r. w momencie obowiązywania decyzji lokalizacyjnej. Organ odwoławczy podkreślił, że przebieg odcinka kablowej linii elektroenergetycznej, wskazany w załączniku mapowym stanowiącym integralną część decyzji jest tożsamy z przebiegiem tej linii, określonym na mapie stanowiącej załącznik do decyzji lokalizacyjnej. Ustosunkowując się do twierdzeń skarżących w zakresie braku wskazania w załączniku mapowym stanowiącym integralną część decyzji projektowanego słupa, Wojewoda wskazał, że pełnomocnik inwestora – w odpowiedzi na pismo organu z [...]r. - nadesłał trzy egzemplarze mapy z dokładnym oznaczeniem projektowanego słupa. Organ dokonał oceny tego dokumentu i stwierdził, że projektowany na działce [...] słup jest umiejscowiony tożsamo jak w załączniku graficznym przy decyzji organu I instancji, jednakże inwestor na nowej mapie "oznaczył werbalnie" niniejszą budowlę. Zdaniem Wojewody, powyższe ustalenia nie wprowadzają nowych środków dowodowych w sprawie, nieznanych stronom postępowania, a jedynie stanowią wyjaśnienia w sprawie, bowiem przedmiotowy słup znajduje się na pierwotnym załączniku graficznym. Z kolei, dokonując analizy jak najmniejszej uciążliwości inwestycji na ww. nieruchomości, organ odwoławczy wyjaśnił, że w toku badania przebiegu odcinka kablowej linii na działce nr [...] stwierdzono, że jej usytuowanie będzie zrealizowane po śladzie istniejącej wcześniej linii napowietrznej, przy istnieniu której właściciele działki uzyskali prawo do zabudowy. Wojewoda stwierdził ponadto, że odcinek kablowej linii przebiega wzdłuż granicy działki, bardziej oddalonej od budynku mieszkalnego, co pozwala uznać, że inwestor miał na względzie jak najmniejszą uciążliwość dla właścicieli nieruchomości, a projektowany słup znajduje się na skraju działki w miejscu jak najbardziej oddalonym od zabudowań. Pismem z dnia [...] r. J. i A.P., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli skargę na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucili: 1. niezastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez: a) brak uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania temu organowi sprawy do ponownego rozpoznania pomimo tego, że organ ten nie wyjaśnił sprawy, w tym jej istotnych okoliczności m.in. związanych z analizą jak najmniejszej uciążliwości inwestycji, ścisłego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, co pozbawiło stronę prawa do merytorycznego rozpoznania sprawy w dwuinstancyjnym postępowaniu administracyjnym, b) brak uchylenia decyzji organu pierwszej instancji niezawierającej oznaczenia lokalizacji słupa stanowiącego element inwestycji a poczynienie ustaleń w tym zakresie dopiero na etapie postępowania w drugiej instancji poprzez uzyskanie nowego załącznika mapowego, który stanowi jedynie co najwyżej element uzasadnienia zaskarżonej decyzji, podczas gdy utrzymano w mocy jako wiążące rozstrzygnięcie nie wskazujące lokalizacji przedmiotowego elementu w stanowiącym jego integralną część pierwotnym załączniku mapowym - powyższe wiąże się z brakiem wiążącego oznaczenia lokalizacji przedmiotowego słupa rozstrzygnięciu decyzji administracyjnej, które stanowi o zakresie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, 2. naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 oraz 2 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez brak ustalenia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, brak prawidłowego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego oraz prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, w tym wyczerpującego przedstawienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych ze wskazaniem oparcia tych ustaleń o wyczerpujący materiał dowodowy, w szczególności z uwagi na: a) brak właściwego uzasadnienia w zaskarżonej decyzji stanowiska co do spełnienia w przedmiotowej sprawie przesłanek warunkujących możliwość wydania tejże decyzji zgodnie ze złożonym wnioskiem wraz z przedstawieniem własnych ustaleń organu w tym zakresie oraz dowodów, na których zostały one oparte, b) brak odniesienia się przez organ drugiej instancji do wszystkich okoliczności sprawy wskazanych jako postawy zarzutów przedstawionych w odwołaniu wywiedzionym od decyzji organu pierwszej instancji, c) brak odniesienia się przez organ pierwszej instancji do wszystkich dowodów z dokumentów przedłożonych przez wnoszących odwołanie przed wydaniem zaskarżonej decyzji i poczynienia na ich podstawie ustaleń co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy jak również ustosunkowania się do wniosków o przeprowadzenie dowodów z oględzin nieruchomości oraz przesłuchania stron, które nie zostały przeprowadzone w niniejszej sprawie, d) brak przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów z oględzin nieruchomości - działki nr [...] oraz przesłuchania stron pomimo istnienia podstaw ku temu w szczególności z uwagi na aktualny stan nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym, na której prowadzi się również uprawy objęte programem rolno środowiskowym, e) brak poczynienia przez organ drugiej instancji i przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji własnych wyczerpujących ustaleń, które uzasadniałyby przyjęcie przezeń występowania interesu publicznego, społecznego świadczącego o konieczności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżących w sposób wskazany w utrzymanej w mocy decyzji organu pierwszej instancji, f) brak przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyczerpujących ustaleń co do tego dlaczego wnioskowane i orzeczone w niniejszej sprawie ograniczenie pozostaje w ocenie organu w zgodzie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaną dla przedmiotowego przedsięwzięcia, g) brak poczynienia przez organ pierwszej instancji własnych ustaleń dla ścisłego określenia ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości orzeczonego w zaskarżonej decyzji oraz ich przedstawienia, z czym wiąże się utrzymanie w mocy decyzji wydanej w pierwszej instancji, w której brak jest właściwego określenia ograniczenia ze wskazaniem na czym dokładnie ma polegać, h) brak przeprowadzenia przez organ drugiej instancji właściwej analizy jak najmniejszej uciążliwości ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wnoszących odwołanie wraz z przedstawieniem wyczerpujących ustaleń w tym zakresie w uzasadnieniu decyzji a w związku z tym również brak jakiegokolwiek rozważenia w sprawie okoliczności dotyczących słusznego interesu wnoszących odwołanie jako właścicieli działki, której dotyczy postępowanie, w sytuacji gdy wydania decyzji w pierwszej instancji nie poprzedzono w ogóle przeprowadzeniem wskazanej analizy, i) brak należytego uwzględnienia przez organ drugiej instancji aktualnego stanu nieruchomości wnoszących odwołanie - przeznaczenia jej na cele mieszkalne w związku z dokonaną jej zabudową oraz prowadzenie na jej obszarze upraw objętych programem rolno środowiskowym, co powinno zostać dokonane dla rozważenia interesu wnoszących odwołanie oraz wymaganej analizy jak najmniejszej uciążliwości, j) brak uwzględnienia przez organ pierwszej instancji okoliczności zabudowy działki wnoszących odwołanie na podstawie decyzji o warunkach zabudowy wydanej wcześniej niż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego podczas gdy powyższe winno zostać wzięte pod uwagę w ramach analizy jak najmniejszej uciążliwości oraz rozważenia interesu wnoszących odwołanie jako właścicieli nieruchomości objętej postępowaniem, k) brak poczynienia przez organ pierwszej instancji własnych ustaleń co do prawidłowości przebiegu linii wskazanego przez wnioskodawcę pomimo tego, iż decyzja lokalizacyjna przedstawia jedynie linie rozgraniczające teren inwestycji i przyjęcie stanowiska wnioskodawcy w tym zakresie bez wyczerpującego wyjaśnienia tej istotnej kwestii, w tym przyjęcie za wnioskodawcą, iż lokalizacja kablowej linii usytuowana została po śladzie istniejącej wcześniej linii napowietrznej bez weryfikacji powyższego, l) brak poczynienia ustaleń co do możliwości ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości obejmującego alternatywny, uwzględniający w wyższym stopniu interes wnoszących odwołanie przebieg projektowanej linii przez teren, na którym ma być posadowiona podczas gdy możliwości takiej nie stoi na przeszkodzie regulacja zawarta w wydanej dla przedsięwzięcia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która przedstawia jedynie linie rozgraniczające teren inwestycji, m) brak wiążącego wskazania dokładnej lokalizacji słupa wchodzącego w skład projektowanej linii, które stanowiłoby element wiążącego strony rozstrzygnięcia zawartego w decyzji administracyjnej, n) brak poczynienia przez organ pierwszej instancji własnych ustaleń oraz wyczerpującego uzasadnienia co do przyjętej w rozstrzygnięciu decyzji za złożonym wnioskiem szerokości pasa technologicznego, o) brak precyzyjnego ustalenia głębokości położenia linii pod ziemią oraz długości jej przebiegu przez działkę wnoszących odwołanie, p) brak poczynienia jakichkolwiek ustaleń odnośnie określenia aspektu czasowego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wnoszących odwołanie i uwzględnienia tej kwestii w wiążącym strony rozstrzygnięciu decyzji. Skarżący podnieśli, że wskazane uchybienia wiążą się z naruszeniem zasad prawdy obiektywnej - art. 7 k.p.a., budzenia zaufania do organów władzy publicznej - art. 8 k.p.a., przekonywania - art. 11 k.p.a., dwuinstancyjności - art. 15 k.p.a. Ponadto w związku z naruszeniami wyżej wskazanymi skarżący zarzucili także naruszenie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez utrzymanie w mocy wydanej w pierwszej instancji decyzji, która pozbawiona jest wymaganej precyzyjności i jednoznaczności, w której: nie określono całościowo i dokładnie we właściwy ścisły sposób ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, co może wiązać się z dowolnymi działaniami inwestora jak również brak uwzględnienia słusznego interesu właścicieli nieruchomości oraz dokonania ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w możliwie najmniej uciążliwy sposób po dokonaniu stosownej i wyczerpującej analizy w tym zakresie. J.P. i A.P. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a nadto - na podstawie art. 135 p.p.s.a rozważenie możliwości uchylenia w całości wraz z zaskarżoną decyzją poprzedzającej ją decyzji Starosty C. z dnia [...] r., wydanej w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, położonej w obrębie ewidencyjnym R., gmina R., a także o zasądzenie od organu drugiej instancji solidarnie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Z. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej może w drodze decyzji ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje – jak stanowi cytowany przepis – zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z powyższego przepisu wynikają następujące przesłanki uzasadniające decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości: 1/ uzasadniona miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego potrzeba przeprowadzenia przez daną nieruchomość inwestycji liniowej celu publicznego, służącej przesyłaniu lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, łączności publicznej i sygnalizacji wraz z niezbędnymi do korzystania z tych przewodów i urządzeń obiektów; 2/ brak zgody właściciela nieruchomości na przeprowadzenie przez jego nieruchomość opisanej wyżej inwestycji. Zdaniem Sądu, materiał dowodowy zawarty w aktach administracyjnych uprawniał do stwierdzenia, że spełnione zostały wszystkie wymienione wyżej przesłanki ustawowe pozwalające na decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z opisanej na wstępie działki stanowiącej własność skarżących. Po pierwsze budowa linii energetycznej została przesądzona ostateczną decyzją Burmistrza R. o lokalizacji inwestycji celu publicznego nr [...] z dnia [...]r., w której to decyzji określony został także przebieg linii. Planowane zamierzenie jest niewątpliwie inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jak wskazał organ I instancji, przedmiotowa inwestycja ma służyć zaspokajaniu potrzeb społecznych i gospodarczych regionu a przede wszystkim służyć będzie poprawie bezpieczeństwa energetycznego regionu. Niezrealizowanie przedmiotowej inwestycji grozi zahamowaniem rozwoju regionu, gdyż może skutkować przeciążeniem istniejących połączeń energetycznych. Nie budzi wątpliwości Sądu, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, kwestia prowadzenia rokowań i niedojścia do porozumienia między inwestorem a właścicielami gruntu jest oczywista. Nie doszło bowiem do złożenia takich oświadczeń, które pozwoliłyby w sposób bezkonfliktowy zrealizować cel, którego dotyczy wniosek złożony w trybie wskazanego powyżej przepisu materialnoprawnego. W realiach badanej sprawy nie jest przedmiotem sporu, że strony nie dokonały żadnych wspólnych ustaleń umożliwiających sprawne i swobodne wykonanie prac, dla zrealizowania których nastąpiło decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielone inwestorowi zezwolenie. Na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, właściciel lub użytkownik wieczysty, ograniczany jest w swoim prawie w ten sposób, że musi znosić korzystanie z nieruchomości przez osoby trzecie w sposób wynikający z komentowanego artykułu i określony w decyzji zezwalającej na korzystanie z nieruchomości. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości ustalone w decyzji nie może wykraczać poza dopuszczalny zakres określony w komentowanym artykule. Na podstawie omawianego artykułu wydawane są zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie ciągów, przewodów i urządzeń na nieruchomości objętej decyzją, jednak z istoty tego zezwolenia wynikają trzy różne sposoby korzystania z nieruchomości. Po pierwsze, skoro jest to zezwolenie na "zakładanie", to niewątpliwie decyzja ta uprawnia do czasowego zajęcia nieruchomości przez inwestora w celu wybudowania tych ciągów, przewodów i urządzeń, a z drugiej strony - zobowiązuje właściciela bądź użytkownika wieczystego do znoszenia takiego czasowego zajęcia nieruchomości. Po drugie, konsekwencją tego zakładania jest pozostanie wybudowanych ciągów, przewodów i urządzeń na nieruchomości. Za niewątpliwe należy zatem uznać, że decyzja ta stanowi podstawę do pozostawienia wybudowanych ciągów, przewodów i urządzeń na nieruchomości, a zatem do ciągłego korzystania z nieruchomości przez osobę trzecią w ten właśnie sposób. Po trzecie, na mocy ust. 6 komentowanego artykułu, już po założeniu urządzeń lub przewodów właściciel lub użytkownik wieczysty obowiązany jest udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii tych ciągów, przewodów i urządzeń. W tym przypadku chodzi zatem o incydentalne korzystanie z nieruchomości, z którym może być związane czasowe zajęcie nieruchomości, jeśli tego będzie wymagać usunięcie awarii lub konserwacja ciągów, przewodów lub urządzeń. Tak więc w świetle przedstawionych powyżej sposobów rozumienia ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przez właściciela decyzja Starosty C. nie wyszła poza dopuszczony art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami zakres ograniczenia właściciela (patrz: wyrok NSA sygn. akt I OSK 1192/15 z dnia 8 grudnia 2015 r.). Dodać należy, że organ I instancji jednoznacznie wskazał zarówno przebieg inwestycji przez przedmiotową nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa skarżącej w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia inwestycji, zgodnie z warunkami wynikającymi z decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przebieg planowanej linii elektroenergetycznej, jak i zakres ograniczenia, został określony w decyzji oraz na mapie - załączniku graficznym obrazującym przebieg inwestycji. Z uwagi na charakter inwestycji, w tym także możliwe utrudnienia techniczne czy awarie, nie sposób przy tym wymienić wszelkich prac jakie mogą być konieczne w trakcie jej realizacji oraz eksploatacji. Zważywszy na warunki gruntowe (możliwość występowania w terenie różnego rodzaju przeszkód) nie jest też możliwe wskazanie z dokładnością do jednego milimetra długości linii oraz głębokości jej ułożenia, stąd w decyzji organ wskazał, że będzie to długość około [...] m oraz głębokość około [...] m. W tym miejscu należy zaznaczyć, że dla rozpoznania niniejszej sprawy wiążąca jest ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania, zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia [...] r., sygn. akt [...]. Zgodnie z przepisem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że organ administracji publicznej, oraz sąd administracyjny rozpoznając sprawę ponownie nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem Sądu, a zobowiązany jest do podporządkowania się wcześniej wyrażonemu poglądowi w pełnym zakresie. Bezwzględny obowiązek zastosowania się przez organ administracji do poglądu prawnego i wynikających z niego wytycznych, co do dalszego biegu postępowania może być wyłączony tylko w razie istotnej zmiany (po wydaniu wyroku) stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także - po wzruszeniu wyroku w przewidzianym do tego trybie. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została wydana z uwzględnieniem stanowiska Sądu zawartego w uzasadnieniu w/w wyroku. Jednocześnie do chwili obecnej nie zmienił się ani stan faktyczny sprawy ani też nie uległy zmianie przepisy prawa mające zastosowanie na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny we wspomnianym wyroku z dnia [...] r., w sentencji decyzji organu I instancji, utrzymanej w mocy decyzją Wojewody nie został określony przebieg inwestycji. Wprawdzie organ w uzasadnieniu odwołał się do decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, ale nie uczynił jej załącznikiem do swojej decyzji. Wobec powyższego, zgodnie ze wskazaniem Sądu, organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien tak określić w decyzji przebieg inwestycji aby był wiadomy nie tylko obszar prac i teren eksploatacji ale konkretne jej usytuowanie na nieruchomości. Zdaniem Sądu, organ zastosował się do przytoczonych wyżej wytycznych i określił w należyty sposób przebieg inwestycji, czyniąc integralną częścią decyzji załącznik graficzny w postaci mapy w skali 1:1000. Na mapie tej oznaczono także projektowany słup kablowy, z tym jednak, że oznaczenie to nie jest identyczne z symbolem znajdującym się w legendzie tejże mapy. Mając na uwadze powyższe, Wojewoda zwrócił się do inwestora o wskazanie, w którym miejscu na załączniku mapowym, dołączonym do decyzji Starosty C. z [...]r. znajduje się słup, o którym mowa w treści osnowy tej decyzji. W wyniku porównania nadesłanej przez inwestora mapy zawierającej dokładne oznaczenie projektowanego słupa z załącznikiem graficznym do decyzji Starosty C. organ odwoławczy stwierdził, że projektowany na działce nr [...] słup jest umiejscowiony tożsamo jak we wspomnianym załączniku. Zdaniem Sądu, należy zgodzić się z organem II instancji, że powyższe ustalenie nie wprowadza nowych, nieznanych stronom postępowania środków dowodowych a jedynie stanowi uzupełniające wyjaśnienie w sprawie bowiem przedmiotowy słup znajduje się na pierwotnym załączniku graficznym. Zaznaczenia wymaga, że na załączniku graficznym do decyzji Wojewody z dnia [...] r. jedynie doprecyzowano oznaczenie wspomnianego słupa, którego lokalizacja jest identyczna jak na opisanym wyżej załączniku do decyzji Starosty C. z dnia [...] r. W tej sytuacji nie sposób zgodzić się z argumentem skarżących, jakoby decyzja organu I instancji nie zawierała oznaczenia przedmiotowego słupa kablowego, zaś poczynienie ustaleń w tym zakresie dopiero na etapie postępowania odwoławczego wiązało się z brakiem oznaczenia lokalizacji przedmiotowego słupa. Za bezpodstawny należy uznać także zarzut braku poczynienia jakichkolwiek ustaleń odnośnie określenia aspektu czasowego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wnoszących odwołanie i uwzględnienia tej kwestii w wiążącym strony rozstrzygnięciu decyzji. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. w uzasadnieniu wyroku z dnia [...] r., gdyby wolą racjonalnego ustawodawcy było ustanowienie ograniczenia prawa własności wiążącego się z koniecznością określenia przez organ decyzyjny czasookresu tego ograniczenia i wskazania terminu rozpoczęcia prac, to takie warunki decyzji zawarłby wprost w przepisie, tak jak uczynił to w odniesieniu do czasu zajęcia nieruchomości w art. 126 ust. 1 cytowanej ustawy. Skoro jednak ustawodawca w przepisie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami takich warunków nie określił, to znaczy, że nie było jego zamierzeniem ich ustanowienie. Charakter prac określonych we wspomnianym przepisie, z uwagi na to, że na ogół inwestycja, której dotyczą obejmuje rozległy obszar, często przebiega przez teren kilku gmin, jest rozłożona w czasie i wymaga niejednokrotnie koordynacji robót prowadzonych przez więcej niż jednego wykonawcę, uniemożliwia jednoznaczne określenie czasookresu i terminu tych prac w konkretnej nieruchomości. W interesie inwestora, wynikającym z jego obowiązków restytucyjnych i ewentualnie odszkodowawczych leży zminimalizowanie czasu prowadzonych robót na poszczególnych nieruchomościach i takie ich zaplanowanie, żeby zagwarantować zminimalizowanie szkód. Jak wskazał Sąd – w cytowanym wyroku – brak jest podstaw do podzielenia zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez brak orzeczenia wskazującego okres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości i terminu prac, a w powyższej konkluzji nie czyni wyłomu fakt rolniczego wykorzystywania przez skarżących gruntów nieruchomości pod uprawy ekologiczne objęte programem środowiskowym. Zgodnie bowiem z art. 124 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust 1 tej ustawy. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4 wspomnianej ustawy, który stanowi, że odszkodowanie przysługuje również za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 120 i 124 – 126 ustawy. Odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Nietrafnym okazał się także zarzut braku przeprowadzenia przez organ drugiej instancji właściwej analizy jak najmniejszej uciążliwości ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wnoszących odwołanie wraz z przedstawieniem wyczerpujących ustaleń w tym zakresie w uzasadnieniu decyzji. Organ ten w toku badania przebiegu odcinka kablowej linii na działce nr [...] stwierdził, że jej usytuowanie będzie zrealizowane po śladzie istniejącej wcześniej napowietrznej linii, przy istnieniu której właściciele działki uzyskali prawo do zabudowy. Ponadto po przeprowadzeniu analizy mapy z umiejscowieniem inwestycji organ stwierdził, że odcinek kablowej linii przebiega wzdłuż granicy działki, bardziej oddalonej od budynku mieszkalnego, co pozwala uznać, że inwestor miał na względzie jak najmniejszą uciążliwość dla właścicieli nieruchomości, a projektowany słup znajduje się na skraju działki w miejscu najdalej oddalonym od zabudowań. Wbrew stanowisku skarżących, nie sposób zatem przyjąć, że organ odwoławczy nie poczynił w tym zakresie jakichkolwiek ustaleń. Dodatkowo należy zauważyć, że zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w wyroku z dnia 12 października 2016 r. (sygn. akt I OSK 3159/15), z brzmienia art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie wynika wymóg przeprowadzenia przez organy administracji analizy jak najmniejszej uciążliwości dla nieruchomości. Odnosząc się do zarzutu braku poczynienia ustaleń co do możliwości ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości obejmującego alternatywny, uwzględniający w wyższym stopniu interes wnoszących odwołanie przebieg projektowanej linii przez teren, na którym ma być posadowiona podczas gdy możliwości takiej nie stoi na przeszkodzie regulacja zawarta w wydanej dla przedsięwzięcia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która przedstawia jedynie linie rozgraniczające teren inwestycji – należy stwierdzić, że jest on niezrozumiały. Nie sposób stwierdzić o jaki alternatywny przebieg linii chodzi skarżącym, ewentualnie co należy rozumieć pod pojęciem "odsunięcia linii dla uwzględnienia słusznego interesu właścicieli i jak najmniejszej uciążliwości". Należy zaznaczyć, że mapa stanowiąca załącznik graficzny do decyzji Starosty C. z dnia [...]r. (sporządzona w skali 1:1000) wskazuje, że odległość linii od granicy działki wynosi [...] mm na mapie – czyli [...] m w rzeczywistości. W tej sytuacji przesunięcie inwestycji jeszcze bardziej w kierunku granicy działki oznaczałoby realizację przedsięwzięcia na samej granicy a nawet z jej przekroczeniem. Nie ulega też wątpliwości, że organ wydający decyzję z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego na działce nr [...] miał na uwadze istniejącą linię napowietrzną jak również planowaną inwestycję celu publicznego. Wbrew stanowisku skarżących, mapy znajdujące się w aktach sprawy jednoznacznie potwierdzają, że przebieg istniejącej linii napowietrznej jak również przedmiotowej linii kablowej są zbliżone, a powyższe potwierdza także mapa znajdująca się w przedłożonej przez nich opinii rzeczoznawcy majątkowego z [...] r. Opinia ta co prawda nie dotyczy przedmiotowej linii kablowej lecz innej projektowanej napowietrznej linii elektroenergetycznej WN [...] kV, jednak zawarta w niej mapa przedstawia przebieg istniejącej linii napowietrznej (strona [...] opinii). Ustosunkowując się do zarzutu braku odniesienia się do dowodów przedłożonych przez wnoszących odwołanie jak również wniosków o przeprowadzenie dowodów z oględzin nieruchomości oraz przesłuchania stron a także nieprzeprowadzenia tychże dowodów – należy wskazać, że naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy może prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji kiedy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Dowody te, zdaniem skarżących miały potwierdzić aktualny stan działki nr [...], jej zabudowę budynkiem mieszkalnym oraz prowadzone na jej obszarze uprawy, jednakże okoliczności te nie zostały przez organ zakwestionowane wobec czego ich przeprowadzenie nie miałoby znaczenia dla rozstrzygnięcia. Okoliczność posadowienia na działce budynku jest bezsporna, przedmiotem sporu nie było także prowadzenie na przedmiotowej działce upraw jednak z przyczyn o których częściowo była już mowa powyżej okoliczności te nie miały znaczenia dla sprawy. Jak wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. w uzasadnieniu wyroku z dnia [...] r., z punktu widzenia okresu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oraz terminu rozpoczęcia prac, fakt prowadzenia na przedmiotowych gruntach upraw ekologicznych pozostaje bez znaczenia. Natomiast wzniesienie na nieruchomości budynku, chociaż zostało poprzedzone decyzją o warunkach z dnia [...] r. - wcześniejszą niż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] r., to jednak nastąpiło w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę wydaną w dniu [...] r. a zatem późniejszą niż wspomniana decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Należy zatem zgodzić się z organem, że decyzja o pozwoleniu na budowę winna uwzględniać postanowienia decyzji lokalizacyjnej. Nie bez znaczenia jest także okoliczność, że na przedmiotowej działce w chwili wydawania zarówno decyzji lokalizacyjnej, jak i decyzji o warunkach zabudowy czy też decyzji o pozwoleniu na budowę istniała napowietrzna linia elektroenergetyczna [...] kV, której przebieg był zbliżony do przebiegu projektowanej linii kablowej. Nie sposób też zgodzić się z poglądem skarżących, że organ odwoławczy nie poczynił własnych ustaleń, które uzasadniałyby przyjęcie występowania interesu publicznego świadczącego o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości skarżących w sposób wskazany w decyzji Starosty. W tej mierze zarówno Wojewoda jak i organ I instancji odwołali się do decyzji Burmistrza R. z [...] r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - mającej służyć zaspokajaniu potrzeb społecznych i gospodarczych regionu (o czym była już mowa powyżej). Natomiast za niezrozumiały należy uznać zarzut braku ustaleń "co do tego dlaczego wnioskowane i orzeczone w niniejszej sprawie ograniczenie pozostaje w ocenie organu w zgodzie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaną dla przedmiotowego przedsięwzięcia". Nie ulega wątpliwości, że porównanie zapisów wspomnianej decyzji oraz zakresu ograniczenia wynikającego z decyzji Starosty nie wskazuje na występowanie pomiędzy nimi sprzeczności. Skarżący także nie wymieniają takich sprzeczności wobec czego nie sposób stwierdzić co konkretnie mają oni na myśli podnosząc tenże zarzut. W tej sytuacji nie sposób odnieść się jednoznacznie do tak sformułowanego zarzutu. Na uwzględnienie nie zasługuje także podnoszony przez skarżących argument, niepoczynienia przez Wojewodę własnych ustaleń co do przesłanek warunkujących możliwość wydania zaskarżonej decyzji oraz wskazania dowodów, na których zostały one oparte. W treści uzasadnienia wspomnianej decyzji organ wymienił wspomniane przesłanki, opisał przebieg postępowania i wyjaśnił dlaczego, w jego ocenie, te przesłanki zostały spełnione jak również wymienił pisma, decyzje i inne dokumenty, z których wywodzone przez niego okoliczności wynikają (np. pismo inwestora dnia [...] r. czy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] r.). Z tych względów nie można także zgodzić się z zarzutem prowadzenia postępowania administracyjnego niezgodnie z zasadą dwuinstancyjności. Jednocześnie należy zaznaczyć, że zgodnie z treścią art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Nie sposób zatem zarzucać temu organowi, że przeprowadzał dodatkowe ustalenia odnośnie położenia słupa wchodzącego w skład projektowanej linii, zwłaszcza, że nie były to ustalenia nowe lecz jedynie uzupełniające ustalenia dokonane przez Starostę. Za niejasny należy uznać zarzut braku ustaleń oraz uzasadnienia "co do przyjętej w rozstrzygnięciu decyzji za złożonym wnioskiem szerokości pasa technologicznego". Wojewoda przyjął, że szerokość tego pasa została określona w oparciu o stosowne ekspertyzy, przeprowadzone przez inwestora, a sam przebieg inwestycji został urzeczywistniony w decyzji lokalizacyjnej. Niewątpliwie to właśnie inwestor w tego typu sprawach określa szerokość pasa, w tym również jaka powierzchnia niezbędna do prowadzenia prawidłowej eksploatacji. Zdaniem Sądu w tym zakresie organy mogły wydać swoje rozstrzygnięcia w oparciu o wniosek [...] Spółkę z o.o. w P. We wniosku tym inwestor określił niezbędną szerokość pasa technologicznego, tj. [...] m ([...] m od osi linii w każdą stronę). Biorąc pod uwagę zakres planowanych prac, obejmujących posadowienie słupa, nie powinno budzić wątpliwość, że szerokość ta nie jest zawyżona. Należy też zauważyć, że to inwestor, jako wykonawca robót budowlanych, najlepiej jest zorientowany jakiej szerokości teren będzie niezbędny do ich wykonania. Tylko w sytuacji gdyby wniosek inwestora określał szerokość pasa technologicznego w sposób nasuwający wątpliwości co do jego niezbędnej szerokość, organ zobowiązany byłby do przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia tych wątpliwości, co jednak w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Uwzględniając powyższe, należy podzielić ocenę organów obu instancji, że w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki wynikające z art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami warunkujące wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z części należącej do skarżących nieruchomości. W kontrolowanym postępowaniu nie naruszono również wskazanych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wbrew wywodom skarżących zawartym w skardze, w niniejszej sprawie została zachowana zasada dwuinstancyjności, przy czym organy poczyniły ustalenia uzasadniające wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.