II SA/Wr 784/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. A. H. na uchwałę Rady Gminy K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu wsi K. postanawia odrzucić skargę. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi jest uchwała z dnia 24 lutego 2010 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaskarżenie takiej uchwały do sądu administracyjnego jest możliwe na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1875 ze zm.; w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej z dniem 1 czerwca 2017 r.), który stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935, która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r.) przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (tj. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwana dalej "P.p.s.a."), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie wyżej powołanego przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym miał zastosowanie art. 53 § 2 P.p.s.a. (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, publ. ONSAiWSA 2007/3/60). Zgodnie z ww. przepisem art. 53 § 2 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W myśl wyżej powołanego art. 53 § 2 P.p.s.a. termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego wynosił zatem trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zatem już z dniem wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku przerwaniu ulega bieg tego terminu. Natomiast w sytuacji udzielenia przez organ odpowiedzi na wezwanie, od dnia doręczenia wzywającemu tej odpowiedzi rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni do złożenia skargi wskazany w art. 53 § 2 ab initio P.p.s.a. Jeżeli natomiast organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie to termin do wniesienia skargi wynosi sześćdziesiąt dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Jeżeli natomiast w tym okresie (sześćdziesięciu dni) organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to termin sześćdziesięciu dni biegnie nieprzerwanie, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, strona z kolei może wnieść skargę przed upływem tego terminu. Jedynie w sytuacji doręczenia przez organ odpowiedzi na wezwanie strony przed upływem owych sześćdziesięciu dni, otwiera swój bieg nowy, trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie, o którym mowa w art. 53 § 2 ab initio P.p.s.a. (por. uchwała NSA sygn. akt II OPS 2/07). W niniejszej sprawie pismem z dnia 17 lipca 2017 r., które wpłynęło do Urzędu Gminy w K. w dniu 18 lipca 2017 r., skarżąca wezwała Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjęciem zaskarżonej uchwały. Pismem z dnia 18 września 2017 r. udzielono pełnomocnikowi skarżącej odpowiedzi na powyższe wezwanie. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia jego odbioru pełnomocnik odebrał je w dniu 19 września 2017 r. Termin do wniesienia skargi w rozpoznawanej sprawie upłynął zatem w dniu 19 października 2017 r. Skarga do sądu została wniesiona dopiero w dniu 26 października 2017 r. (data stempla pocztowego na kopercie), czyli z uchybieniem terminu określonego w powołanym wyżej przepisie art. 53 § 2 P.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe, wniesioną skargę należało uznać za niedopuszczalną i jako taką na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. odrzucić. Stąd orzeczono jak w sentencji.