III SA/Łd 858/17

Dnia 12 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, , Protokolant Referent stażysta Aneta Lubasińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2017 roku sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę. Postanowieniem z [...] nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł., na podstawie art. 1, art. 12 ust. 2 i art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 1412 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia A Spółki z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania opinii, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. A wystąpiła do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z wnioskiem z dnia 4 lutego 2017 r. o wydanie opinii o spełnieniu - przez Gabinet A w T. przy ul. B 1 - wymagań jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą. Organ I instancji postanowieniem z dnia 20 lutego 2017 r., na podstawie art.61 § 1 k.p.a., odmówił wnioskodawcy wszczęcia postępowania o wydanie decyzji - opinii o spełnieniu przez Gabinet A wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą w ramach Poradni okulistycznej i Poradni diagnostycznej w jednostce organizacyjnej podmiotu leczniczego Gabinet A przy ul. B 1 w T.. Powyższe rozstrzygnięcie umotywował brakiem podstawy prawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. W zażaleniu spółka podniosła, że organ sanitarny powinien wydać opinię na podstawie art. 3 pkt 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Organ II instancji rozpatrując zażalenie uchylił powyższe postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że PPIS przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, powinien ustalić czy nałożony został na inwestora zgodnie z art. 56 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U z 2016 r. poz. 290 ze zm.) obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego i tym samym obowiązek zawiadomienia - zgodnie z właściwością wynikającą z przepisów szczególnych - o zakończeniu budowy obiektu budowlanego i zamiarze przystąpienia do jego użytkowania. W takim bowiem przypadku, obowiązkiem powiadomionego organu jest zajęcie stanowiska w sprawie zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym. Postanowieniem z dnia [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. ponownie odmówił wnioskodawcy wszczęcia postępowania o wydanie decyzji - opinii o spełnieniu przez Gabinet A wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą w ramach Poradni okulistycznej i Poradni diagnostycznej w jednostce organizacyjnej podmiotu leczniczego - Gabinet A przy ul. B 1 w T.. Organ wskazał, że ze względu na nowelizację ustawy o działalności leczniczej z dniem 15 lipca 2016 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 960) uchylona została podstawa upoważniająca do wydania przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej opinii-decyzji o spełnieniu wymagań z art. 22 ustawy o działalności leczniczej w jednostce podmiotu leczniczego - o co wnosiła strona postępowania. Niezależnie od powyższego PPIS ustalił, że w dniu [...]10.2016 r. wydane zostało stanowisko w sprawie zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym w zakresie wymagań higieniczno - zdrowotnych zgodnie z art. 3 pkt 3, art. 10 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz art. 56 ust. 1 pkt 2 i art. 56 ust. 1a ustawy Prawo budowlane, w tym lokalu użytkowego A. W zażaleniu spółka ponownie wskazała, że prosi o wydanie na podstawie art. 3 pkt 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej opinii sanitarnej dopuszczającej do użytku i potwierdzającej spełnienie wymagań z art. 22 ustawy o działalności leczniczej, dotyczącej działalności leczniczej w jednostce organizacyjnej podmiotu leczniczego, tj. Gabinecie A przy ul. B 1 w T.. Podniosła, że w związku z wejściem w życie z dniem 15 lipca 2016 r. ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy o działalności leczniczej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r. poz. 960), która uchyliła ust. 4 i 5 w art. 100 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 618 ze zm.) stanowiące podstawę prawną wydania decyzji przez właściwy organ państwowej inspekcji sanitarnej - podmiot leczniczy nie jest zobligowany do przedkładania organowi prowadzącemu rejestr decyzji administracyjnej. Jednak w miejsce ww. dokumentu, podmiot składa organowi prowadzącemu rejestr oświadczenie o spełnieniu warunków wykonywania działalności leczniczej, o którym mowa w art. 100 ust 2 ustawy o działalności leczniczej. Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 1 i art. 22 ust. 1 tej ustawy pomieszczenia i urządzenia podmiotu leczniczego nadal muszą odpowiadać wymaganiom sanitarnym odpowiednim do rodzaju wykonywanej działalności oraz zakresu udzielanych świadczeń, a jedynie przed dokonaniem wpisu nie ma obowiązku uzyskiwania stosownej decyzji Inspekcji Sanitarnej. Stąd też, pomimo braku ustawowego obowiązku A SP Spółka z o.o. zwraca się o wydanie na wniosek podmiotu - opinii o spełnieniu przez salon wymagań jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą w związku z art. 17 ust. 1 pkt 1 i art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że ustawą o działalności leczniczej zmienionej ustawą z dnia 10 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy o działalności leczniczej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 960), która weszła w życie dnia 15 lipca 2016 r., uchylony został art. 100 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2016 r. poz.1638 ze zm.), a tym samym uchylona została podstawa prawna do wydawania przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej opinii w formie decyzji o spełnieniu wymagań jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą. Organ wskazał, że obecnie do złożenia wniosku do Urzędu Rejestracji nie jest wymagana opinia właściwego organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej lecz oświadczenie podmiotu o spełnieniu warunków wykonywania działalności leczniczej. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że zgodnie prezentowanym przez spółkę w zażaleniu poglądem, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. w dniu [...] października 2016 r. wydał stanowisko w sprawie zgodności wykonania obiektu budowlanego (w tym, lokalu użytkowego A) z projektem budowlanym w zakresie wymagań higieniczno-zdrowotnych zgodnie z art. 3 pkt 3, art. 10 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 10 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej i art. 56 ust. 1 pkt 2 i art. 56 ust. 1a ustawy Prawo budowlane, stwierdzając zgodność wykonania robót budowlanych z projektem budowlanym. PWIS podkreślił, że organy administracji publicznej w myśl art. 6 i art. 19 winny z urzędu przestrzegać swoich kompetencji i działać na podstawie prawa, a zatem postanowienie organu I instancji jest prawidłowe. W skardze do Sądu "A SP" zarzuciła naruszenie: - przepisów postępowania art. 8 i art. 9 k.p.a. - art. 1 pkt 7, art. 2, art. 3 ust. 3, art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej opinii sanitarnej dopuszczającej do użytku i potwierdzającej spełnianie wymagań z art. 22 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, gdyż w stosowanej praktyce wskazane przepisy stanowią podstawę prawną sporządzenia przez organy administracji opinii sanitarnych o spełnieniu przez salon wymagań jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą w związku z art. 17 ust. 1 pkt 1 i art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie od Państwowego Inspektora Sanitarnego w T. na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że proces rejestracji salonów dotyczy terenu całej Polski i wniosek o wydanie opinii wysyłany jest do wielu sanepidów, które w oparciu o wydane zalecenia dokonują kontroli. W ocenie strony niedopuszczalne jest, żeby w jednym porządku prawnym zakład leczniczy mógł na terenie podlegającym właściwości w jednych placówkach sanepidu uzyskiwać weryfikację spełnienia wymogów technicznych dla prowadzenia działalności leczniczej, z wyłączeniem PPIS w Ł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu. W dniu 11 grudnia 2017 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. załączył do akt sprawy kopię stanowiska PPIS w T. z dnia [...]10.2016 r. w sprawie zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie natomiast do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Z wymienionych przepisów wynika, że sąd ocenia, czy zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Analiza w tym zakresie dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wszczęcia postępowania o wydanie decyzji – opinii o spełnieniu przez Gabinet A w T. przy ul. B 1 wymagań jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do kwestii, czy organ prawidłowo, na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 t.j. ze zm.), odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek spółki o wydanie decyzji – opinii o spełnieniu wymagań jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą. Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stosownie natomiast do 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Powołany przepis został dodany do Kodeksu postępowania administracyjnego z mocą od 11 kwietnia 2011 r. na podstawie ustawy z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18). Wprowadził on dwie przesłanki odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego: wniesienie żądania przez osobę niebędącą stroną oraz inne uzasadnione przyczyny niemożności prowadzenia postępowania. W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych jednomyślnie prezentowane jest stanowisko, że wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego jest dopuszczalne wyłącznie z powodu przeszkód o charakterze przedmiotowym i podmiotowym oczywistych, tj. takich, których wystąpienie jest możliwe do stwierdzenia po wstępnej analizie wniosku. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania zastrzeżona jest bowiem dla wstępnego etapu oceny wniosku. Jak trafnie wskazał WSA w Warszawie w tezie wyroku z dnia 7 marca 2013 r., VII SA/Wa 1771/12, zastosowanie instytucji określonej w art. 61a § 1 k.p.a. powinno być ograniczone, co do zasady do sytuacji, w której brak możliwości wszczęcia postępowania z przyczyny podmiotowej lub przedmiotowej jest oczywisty i nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Przyjęcie bowiem odmiennej interpretacji prowadziłoby do sytuacji, w której organ w każdym, najbardziej skomplikowanym, przypadku musiałby odmówić wszczęcia postępowania ze względu na brak legitymacji, bez możliwości wykorzystania reguł dowodowych z k.p.a., lub też - odwrotnie - dowodziłoby braku logiki w działaniu organu, który prowadziłby postępowanie dowodowe i wyjaśniające w oparciu o art. 7 i 77 § 1 k.p.a., jednocześnie odmawiając jego wszczęcia w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a. WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 4 września 2014 r., II SA/Bk 491/14, odnosząc się do stosowania art. 61a § 1 k.p.a. wyraził pogląd, że odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. z "innych uzasadnionych przyczyn" nie może być rozumiana jako sytuacja, w której odmawia się wszczęcia postępowania na podstawie oceny materialnoprawnego elementu sytuacji prawnej obywatela. W uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku podkreślono, że mimo, iż sformułowanie "inna uzasadniona przyczyna" odmowy wszczęcia postępowania może wywoływać trudności interpretacyjne to wypowiedzi piśmiennictwa i orzecznictwa wskazują, że chodzi w nim o przyczyny natury formalnej. W postanowieniu z dnia 22 lipca 2014 r., I OSK 1635/14 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że uzasadnioną przyczyną odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego może być oczywisty brak podstaw prawnych do wydania decyzji załatwiającej wniesione żądanie. Nie budzi wątpliwości, że przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a. muszą być oczywiste, dostrzegalne prima facie, obiektywne, a zatem których ustalenie i podanie nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego ze strony organu. Zatem odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. "z innych uzasadnionych przyczyn" może mieć miejsce w sytuacjach oczywistych, niewymagających analizy sprawy i przeprowadzenia dowodów. tj. gdy "na pierwszy rzut oka" można stwierdzić, że brak podstaw do prowadzenia postępowania (por. wyrok NSA z 22 maja 2015 r., II OSK 2671/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ nie może zatem gromadzić dowodów i ustalać stanu faktycznego sprawy bez formalnego wszczęcia postępowania, a następnie - po stwierdzeniu, że brak podstaw do prowadzenia postępowania - wydać postanowienia o odmowie jego wszczęcia "z innych uzasadnionych przyczyn" na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 września 2015 r., II SA/Bk 429/15). Natomiast w sytuacji kiedy to do organu administracji publicznej będzie należał obowiązek przeprowadzenia szczegółowego postępowania wyjaśniającego, przede wszystkim w kwestii podmiotowej, to jest legitymacji materialnoprawnej osoby żądającej przeprowadzenia postępowania w sprawie administracyjnej, takie żądanie wszczyna postępowanie, gdyż tylko w jego toku można dokonać niezbędnych ocen w zakresie treści prawa materialnego, odnoszących się do praw podmiotu wnoszącego żądanie. Załatwienie takiego żądania następować powinno w drodze wydania decyzji. Może to być decyzja o umorzeniu postępowania, gdy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego okaże się, że wniosek pochodzi od podmiotu niemającego legitymacji materialnej do jego złożenia. Natomiast przeszkoda przedmiotowa zaistnieje wówczas, gdy w złożonym do organu administracji publicznej podaniu zostanie zawarte takie żądanie, które w ogóle nie nadaje się do załatwienia w formie prawnoadministracyjnej. Przy czym okoliczność zaistnienia przeszkody przedmiotowej musi być znana już w chwili złożenia wniosku (żądania), a więc w istocie wynikać z treści wniosku, aby można było wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w danej sprawie. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że wobec zmian jakie wprowadzone zostały w brzmieniu art. 100 ustawy o działalności leczniczej nowelą z dnia 10 czerwca 2016 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 960), tj. uchyleniu ustępów 4 i 5 tego artykułu, przestała istnieć podstawa prawna dla wydania w drodze decyzji przez organy inspekcji sanitarnej opinii dotyczącej spełnienia przez określony podmiot warunków z art. 22 ustawy o działalności leczniczej, a co za tym idzie prowadzenia także postępowania administracyjnego w powyższym zakresie. Organ I instancji nie miał zatem podstaw prawnych, by we władczej i prawnie wiążącej formie wydać tego rodzaju opinię na wniosek skarżącej. Spółka, co sygnalizowała we wniosku o wydanie opinii z dnia 4 lutego 2017 r., miała pełną świadomość tego faktu, wskazując jednocześnie, że obecnie podstawę do wydania opinii powinien stanowić dla organu art. 3 pkt 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, który stanowi, iż do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego należy w szczególności: (...) uczestniczenie w dopuszczeniu do użytku obiektów budowlanych, statków morskich, żeglugi śródlądowej i powietrznych oraz środków komunikacji lądowej. Podkreślić jednak trzeba, że w dniu [...]10.2016 r. wydane zostało przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. stanowisko w sprawie zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym w zakresie wymagań higieniczno - zdrowotnych zgodnie z art. 3 pkt 3, art. 10 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz art. 56 ust. 1 pkt 2 i art. 56 ust. 1a ustawy Prawo budowlane, w tym lokalu użytkowego A (k. 72-75 akt sądowych). Uznać zatem należało, że w niniejszej sprawie A występowała o swego rodzaju konsultację z organem, tj. o wyrażenie niewiążącego spółkę stanowiska. Wobec jednak braku właściwego umocowania prawnego do wydania decyzji, organ, nie miał podstaw materialnoprawnych do rozpatrzenia wniosku strony w trybie postępowania administracyjnego i zajęcia merytorycznego stanowiska. Opinia, której wydania domaga się spółka, miałaby bowiem w swojej treści odpowiadać decyzji administracyjnej, wydawanej do dnia 15 lipca 2016 r., przez właściwy organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej na podstawie art. 100 ust. 5 ustawy o działalności leczniczej, a zastąpionej obecnie przez ustawodawcę oświadczeniem podmiotu, który zamierza wykonywać działalność leczniczą, o spełnieniu warunków wykonywania działalności leczniczej. Należy zatem podzielić stanowisko organów, że skoro brak jest przepisu, który dawałby podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie wniosku skarżącej z dnia 4 lutego 2017 r., to spełniona została przesłanka z art. 61a § 1 k.p.a. do odmowy wszczęcia postępowania "z innej uzasadnionej przyczyny". Organ administracji może działać w określonej formie tylko wtedy, gdy upoważnia go do tego przepis prawa. Nie zasługują zatem na uwzględnienie zarzuty skargi. Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania tj. art. 8 i 9 k.p.a. Okoliczność, że inne organy wydawały na wniosek spółki opinie dotyczące spełnienia wymogów technicznych dla prowadzenia działalności leczniczej, nie stanowi podstawy do uwzględnienia skargi. Przedmiotowa sprawa dotyczy bowiem konkretnego wniosku strony z dnia 4 lutego 2017 r. i jedynie rozpatrzeniem tego wniosku organ zajmował się prowadząc postępowanie. W tym też zakresie Sąd podzielił stanowisko organu o braku podstawy prawnej obligującej organ do wydania decyzji merytorycznej w formie opinii. Z tej samej przyczyny Sąd uznał również na niezasadne zarzuty naruszenia art. 1 pkt 7, art. 2, art. 3 pkt 3, art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej poprzez niewydanie opinii sanitarnej dopuszczającej do użytku i potwierdzającej spełnianie wymagań z art. 22 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, które w ocenie strony, w stosowanej przez inne organy praktyce stanowią podstawę prawną sporządzenia opinii sanitarnych o spełnieniu przez salon wymagań jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą w związku z art. 17 ust. 1 pkt 1 i art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej. Jak już powyżej zaznaczono stosowana praktyka w innych sprawach nie mogła być podstawą do załatwienia wniosku strony zgodnie z jej żądaniem, przy braku podstawy materialnoprawnej do wydania przez organ rozstrzygnięcia. Żaden bowiem z powołanych przez skarżącą przepisów nie nakłada na organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej obowiązku wydania - na żądanie podmiotu leczniczego - opinii potwierdzającej spełnienie przez gabinet wymagań z art. 22 ustawy o działalności leczniczej. Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi. k.ż.