II OSK 1671/18

Dnia 18 czerwca 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2019 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. P. i W. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 382/17 w sprawie ze skargi J. P. i W. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 382/17, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), oddalił skargę J. P. i W. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...], którą utrzymano w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2016 r., znak: [...], odmawiającą po wznowieniu postępowania uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody Krakowskiego z dnia [...] grudnia 1997 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Wójta Gminy Mogilany z dnia [...] października 1997 r., którą nakazano J. P. rozbiórkę murowanego garażu dwustanowiskowego dla samochodów osobowych, zlokalizowanego w północno-zachodniej części działki nr [...] we wsi K., w terminie do 30 kwietnia 1998 r. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z [...] października 1997 r., znak: [...], Wójt Gminy Mogilany nakazał skarżącej J. P. rozbiórkę garażu murowanego dwustanowiskowego, zlokalizowanego w północno-zachodniej części działki nr ew. [...], położonej w K. (gmina M.), oznaczając równocześnie termin wykonania tego obowiązku. Decyzja organu została wydana na podstawie art. 48 oraz art. 87 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.). Wskutek wniesionego przez skarżących odwołania Wojewoda Krakowski decyzją z [...] grudnia 1997 r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu gminy w przedmiocie rozbiórki. Decyzja Wojewody Krakowskiego stała się ostateczna z uwagi na odrzucenie skargi skarżących przez Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie postanowieniem z 26 lipca 2000 r., sygn. akt II SA/Kr 131/98 (złożenie skargi po terminie). W dniu [...] grudnia 2000 r. do Wójta Gminy Mogilany wpłynął wniosek skarżących o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie. Wniosek został przekazany do Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jako do organu właściwego, zgodnie z art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej "k.p.a.". Wnioskodawcy powołali się na przesłanki wznowienia określone w art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a. We wniosku o wznowienie postępowania nie uzasadnili, jakie okoliczności przemawiają za wznowieniem postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Odnośnie do drugiej z wymienionych w podaniu podstaw wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. skarżący wskazali, że dysponują nowym dowodem w sprawie zakończonej nakazem rozbiórki garażu w postaci kserokopii wyrysu mapy datowanej na 1991 r. Podali, że o nowym dowodzie powołanym za podstawę wznowienia dowiedzieli się dwa tygodnie przed złożeniem podania o wznowienie. We wniosku o wznowienie skarżący złożyli ponadto wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji rozbiórkowej. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z [...] sierpnia 2016 r., znak: [...], orzekł o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody Krakowskiego z [...] grudnia 1997 r. ze względu na to, że podanie o wznowienie postępowania w odniesieniu do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. zostało złożone z uchybieniem jednomiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Następnie Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję nr [...] z [...] października 2016 r., w której odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody Krakowskiego z [...] grudnia 1997 r. Decyzja MWINB została wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5, art. 150 § 1 oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej k.p.a.) oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 83 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 290). Organ pierwszej instancji stwierdził, że skarżący wypełnili formalne przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przedstawiając nowy dowód i w związku z tym postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r., znak: [...], orzekł o wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Wojewody Krakowskiego z [...] grudnia 1997 r. Zaznaczył jednocześnie, że przedstawiony przez skarżących dowód - mapa z 1991 r. nie może być traktowany jako istotny dowód mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Organ uznał bowiem, że dowód ten dotyczy okoliczności znanej organowi w dacie wydania kwestionowanej decyzji, ze względu na inne dokumenty znajdujące się w aktach. W ocenie tego organu dokumenty te potwierdzają istnienie w miejscu obecnego garażu obiektu budowlanego oznaczonego w 1996 r. jako "istniejący drewniany do wyburzenia". Skarżący w piśmie z dnia [...] listopada 2016 r. złożyli do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odwołanie od powyższej decyzji twierdząc, że organ I instancji naruszył: 1) art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez odmowę uchylenia ostatecznej decyzji podczas gdy w sprawie ujawniły się dowody mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, które powinny stać się podstawą wydania odmiennej decyzji niż ta, która zapadła poprzednio; 2) art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez wadliwość postępowania wyjaśniającego, które było niepełne. Po rozpatrzeniu odwołania, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] grudnia 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z [...] października 2016 r. Organ drugiej instancji zaakceptował argumentację MWINB potwierdzając, że fakt istnienia budynku gospodarczego na działce skarżących znany był organom orzekającym w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy stwierdził również, że wbrew zarzutom skarżących zawartym w odwołaniu, budynek oznaczony na mapie z 7 czerwca 1996 r., zawartej w aktach decyzji nakazującej rozbiórkę jest z pewnością tożsamy z budynkiem, który jest oznaczony na dołączonej do wniosku o wznowienie postępowania mapie z 1991 r. Natomiast, nie ma podstaw do przyjęcia, że występuje tożsamość budynku wskazanego na mapie z 1991 r. i obecnego budynku garażu, którego rozbiórkę nakazał Wójt Gminy Mogilany w decyzji z [...] października 1997 r. GINB zaznaczył również, że w myśl ugruntowanych poglądów doktryny orzecznictwa sądów administracyjnych, ewentualna błędna ocena materiału dowodowego przez organ orzekający w sprawie nie stanowi przesłanki wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ stwierdził, że w kontekście poczynionych ustaleń, pozostają one bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Od powyższej decyzji skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez odmowę uchylenia ostatecznej decyzji, podczas gdy w sprawie ujawniły się dowody mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, które powinny stać się podstawą wydania odmiennej decyzji niż ta, która zapadła poprzednio; 2) art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez wadliwość postępowania wyjaśniającego, które było niepełne; 3) art. 7 k.p.a. poprzez nieodniesienie się przez organ odwoławczy do zarzutów zawartych w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę GINB podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Stwierdził, że bezzasadny jest zarzut skargi dotyczący braku odniesienia się do treści odwołania skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 382/17, oddalił skargę J. P. i W. P.. Na podstawie analizy zgromadzonego materiału oraz po rozważeniu stanowisk stron i podniesionych przez nie argumentów, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podzielił stanowiska organów administracyjnych obu instancji w zakresie oceny mapy z 18 stycznia 1991 r., załączonej do wniosku skarżących o wznowienie postępowania. Za prawidłowe uznał również wskazanie różnic między mapą z 1991 r., a znajdującymi się w aktach późniejszymi mapami, obejmującymi działkę nr ew. [...], a mianowicie: a) mapą sytuacyjną-wysokościową w skali 1:500, stanowiącą załącznik nr 1 do decyzji z [...] czerwca 1996 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalonych dla inwestycji pn. budowa garażu, przewidzianej do realizacji na nieruchomości nr [...] we wsi K. (k. 30 i 31 akt PINB), dalej: "mapa nr 1"; b) mapą w skali 1:2000, stanowiącą część wypisu z rejestru gruntów wydanego 29 lutego 1996 r. i obejmującego działkę [...] (k. 34 akt MWINB), dalej: "mapa nr 2" oraz c) mapą sytuacyjno-wysokościową w skali 1:500, stanowiącą załącznik do inwentaryzacji powykonawczej przyłącza wody do budynku nr [...], położonego na działce nr [...] w K., który to dokument został sporządzony 20 kwietnia 2000 r., dalej "mapa nr 3". Sąd zaznaczył, że w szczególności z mapy nr 1 wynika, że projektowany w 1996 r. budynek garażu miał wymiary znacznie większe niż istniejący, chociaż przeznaczony do wyburzenia budynek drewniany, zlokalizowany w obrysie budynku projektowanego. Za pozbawione podstaw Sąd uznał twierdzenie skarżących, że budynek garażowy, którego dotyczy nakaz rozbiórki z [...] października 1997 r. powstał jako modernizacja istniejącego wcześniej budynku gospodarczego. Bezzasadne było również, zdaniem Sądu, twierdzenie skarżących, że można stwierdzić tożsamość budynku garażowego oraz budynku gospodarczego istniejącego w 1991 r. Jako całkowicie bezpodstawne Sąd ocenił stanowisko skarżących, że mapa z 1991 r. stanowi dowód na okoliczność, która nie była znana organowi - Wójtowi Gminy Mogilany, w dniu wydania decyzji nakazującej rozbiórkę garażu. W ocenie Sądu, mapy z 1991 r., stanowiącej załącznik do wniosku o wznowienie postępowania, nie sposób uznać za potwierdzenie dla stanowiska skarżących. Zdaniem Sądu, mapa ta nie była zbyt dokładna, ale proporcje między budynkiem gospodarczym istniejącym w 1991 r. i budynkiem mieszkalnym nr [...], położonym na tej samej działce nr ew. [...], a także odległość między obydwoma budynkami odpowiadają raczej wymiarom budynku gospodarczego ("drewnianego do wyburzenia") określonego na mapie nr 1 i budynku mieszkalnego, a nie budynku garażu (istotnie większego) oraz budynku mieszkalnego. Identyczny wniosek wynika z mapy nr 2, zwłaszcza gdy mapę z 1991 r. oraz mapę nr 2 porównamy z mapą nr 3 wykonaną już w 2000 r. Sąd uznał, że brak było podstaw aby twierdzić, że organy administracji nie wyjaśniły stanu faktycznego sprawy w sposób w pełni dokładny, albo że nie wzięły pod uwagę okoliczności wynikających z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy zakończonej nakazem rozbiórki garażu oraz aktach sprawy toczącej się z wniosku skarżących o wznowienie postępowania. Sąd podzielił stanowisko organów administracji, że nową okolicznością istotną dla sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. może być tylko taki fakt, który mógł mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, czyli mógł spowodować, że we wznowionym postępowaniu zapadłaby co do swej istoty decyzja odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Według Sądu, w rozpatrywanej sprawie oznaczałoby to, że Wojewoda Krakowski w decyzji z [...] grudnia 1997 r. uchyliłby decyzję Wójta Gminy Mogilany z [...] października 1997 r. Uznanie okoliczności faktycznych lub prawnych, szczegółowo badanych i ocenianych przez organ administracji, za niewystarczające do wydania we wznowionym postępowaniu odmiennej decyzji, prowadzi do wniosku, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Sąd zaznaczył, że we wznowionym postępowaniu MWINB dokonał szczegółowego zbadania okoliczności, jakie wynikają z przedłożonej mapy z 1991 r. Mapa ta, jako nieznajdująca się w aktach sprawy prowadzonej przez Wójta Gminy Mogilany, formalnie stanowiła nowy dowód uzasadniający wszczęcie postępowania wznowieniowego. Okoliczności z niej wynikające nie mogły jednak być uznane za nowe dowody w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., ponieważ były bardzo dobrze znane Wójtowi Gminy Mogilany, który wydał decyzję o nakazie rozbiórki. W aktach postępowania prowadzonego przez Wójta znajduje się bowiem kopia wymienionej wyżej mapy nr 2, na której budynek gospodarczy na działce nr ew. [...] jest wyraźnie zaznaczony w pewnej odległości od budynku mieszkalnego. W związku z tym istotna przesłanka wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie została spełniona. Sąd wskazał, że "nowość" okoliczności faktycznych lub dowodów podnoszonych przez podmiot wnioskujący o wznowienie postępowania wśród tych, na których została oparta ostateczna decyzja administracyjna, a jednocześnie brak znajomości tych okoliczności lub dowodów przez organ, który wydał ostateczną decyzje administracyjną w sprawie musi być oczywista, a nie sporna sama w sobie. Skarżący wnieśli skargą kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ("u.u.s.a.") w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji podczas gdy w sprawie ujawniły się dowody mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, które powinny stać się podstawą wydania odmiennej decyzji niż ta, która zapadła poprzednio; 2. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ("u.u.s.a.") w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.: • poprzez odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji podczas gdy zachodziła wadliwość postępowania wyjaśniającego, które było niepełne, • brak prawidłowej kontroli przeprowadzonej przez organ oceny dowodów, w szczególności poprzez dokonywanie przez Sąd I instancji własnych ustaleń faktycznych w miejsce organu, 3. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ("u.u.s.a.") w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji podczas gdy w sprawie organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. zrzekli się rozpoznania sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczone zostały argumenty mające przemawiać, zdaniem skarżących kasacyjnie, za uwzględnieniem postawionych wyżej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Mając na uwadze, że skarżący kasacyjnie w oparciu o art. 182 § 2 P.p.s.a. zrzekli się rozprawy a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, niniejszą skargę kasacyjną NSA rozpoznawał na posiedzeniu niejawnym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez J. P. i W. P. jest pozbawiona podstaw. Przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest skarga na decyzję GINB z [...] grudnia 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r., w której, po wznowieniu postępowania na wniosek skarżących z dnia [...] grudnia 2000 r., stwierdzono, że nie zachodzą podstawy uzasadniające wznowienie postępowania, w szczególności wskazywana przez skarżących we wniosku podstawa z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zatem kontrola legalności zaskarżonej decyzji GINB przez sąd administracyjny sprowadzała się do stwierdzenia czy organy administracyjne słusznie uznały wznawiając postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną (decyzja Wojewody Krakowskiego z dnia [...] grudnia 1997 r., znak: [...] - utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Mogilany z dnia [...] października 1997 r. znak: [...], w której orzeczono o nakazie rozbiórki należącego do skarżącej J. P. garażu dwustanowiskowego dla samochodów osobowych, zlokalizowanego w północno-zachodniej części działki nr [...] we wsi K., w terminie do 30 kwietnia 1998 r.), że nie zachodziła podstawa wznowienia wskazana w art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej jako k.p.a.). Powyższy przepis stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Z powyższego wynika, że aby uchylić decyzję dotychczasową należy wykazać, że wyszły na jaw: - istotne dla sprawy, - nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, - istniejące w dniu wydania decyzji, - nieznane organowi, który wydawał decyzję, której uchylenia domaga się strona we wniosku o wznowienie. NSA podziela pogląd zaprezentowany przez Sąd I instancji oraz przez organy administracji, że nową okolicznością istotną dla sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. może być tylko taki fakt, który mógł mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, czyli mógł spowodować, że we wznowionym postępowaniu zapadłaby co do swej istoty decyzja odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. W rozpatrywanej sprawie oznaczałoby to, że Wojewoda Krakowski w decyzji z [...] grudnia 1997 r. uchyliłby decyzję Wójta Gminy Mogilany z [...] października 1997 r. Nowa okoliczność lub nowy fakt, istniejący w dniu wydania decyzji, musi więc być nieznany organowi, który wydawał decyzję o rozbiórce garażu. Wskazywana przez skarżących, jako ich zdaniem nowy dowód w sprawie, mapa z 1991 r. obrazuje położenie na działce nr [...] we wsi K. budynku mieszkalnego oraz budynku gospodarczego. Ten budynek gospodarczy nie mógł być garażem, którego rozbiórkę nakazano decyzją z 1997 r. bowiem z oświadczeń samych skarżących wynika, że powstał w 1996 r. O odrębności tych budynków stanowi również mapa sytuacyjno - wysokościowa dołączona do decyzji o warunkach zabudowy dla garażu z dnia [...] czerwca 1996 r. Według tej mapy w miejscu istniejącego wówczas budynku gospodarczego - przeznaczonego do rozbiórki ma powstać garaż dwustanowiskowy lecz jak jednoznacznie wynika z mapy garaż ten jest znacznie większy od istniejącego budynku gospodarczego. Obrys ścian planowanego garażu mieści w sobie obrys ścian budynku gospodarczego. Zatem w miejscu budynku gospodarczego, którego istnieniu nikt nie zaprzecza, a na pewno nie zaprzecza temu organ wydający decyzję o rozbiórce, planowana była budowa garażu, który swoją powierzchnią zabudowy wykracza poza powierzchnię zabudowy dotychczas istniejącego w tym miejscu budynku gospodarczego. Wynika z tego, że powstanie garażu nie będzie wynikiem modernizacji jak to utrzymywali skarżący w postępowaniu administracyjnym ale wynikiem rozbudowy - powstanie obiekt o parametrach zabudowy większy niż dotychczasowy obiekt - budynek gospodarczy. Zatem budowa garażu będzie wymagała pozwolenia na budowę. Istnienie budynku gospodarczego co potwierdza mapa z 1991 r. przedłożona przy wniosku o wznowienie nie było okolicznością istotną dla orzeczenia rozbiórki bowiem mapa ta nie zmienia ustaleń organów nadzoru budowlanego, że w miejscu istniejącego budynku gospodarczego w 1996 r. powstał nowy garaż o większej niż budynek gospodarczy powierzchni zabudowy. Nie można też było twierdzić, że organy budowlane orzekając o rozbiórce garażu w 1997 r. nie wiedziały o wcześniejszym istnieniu na działce [...] we wsi K. budynku gospodarczego. Z mapy załączonej do istniejącej wówczas decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z [...] czerwca 1996 r. wynika, że budynek gospodarczy istniał na tej działce i był przeznaczony do rozbiórki. W sytuacji wybudowania garażu w 1996 r. bez pozwolenia, przy wcześniejszym uzyskaniu przez skarżących decyzji o warunkach zabudowy dla takiej inwestycji, z której wynikało planowane i dotychczasowe zagospodarowanie działki o nr ew. [...], nie można twierdzić, że organy nie wiedziały o istnieniu budynku gospodarczego na tej działce, skoro jego istnienie potwierdza mapa załączona do decyzji o warunkach zabudowy. Wobec tego przedłożenie przez skarżących wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania mapy z 1991 r. potwierdzającej istnienie budynku gospodarczego nie jest nową, ani istotną dla sprawy okolicznością istniejąca w dniu wydania decyzji, o której nie wiedział organ wydając decyzję o rozbiórce. Tak okoliczność była organom doskonale znana co wynika z mapy dołączonej do wspomnianej wyżej decyzji o warunkach zabudowy. Istnienie budynku gospodarczego wynikało także z mapy dołączonej do wypisu z rejestru gruntu z [...] lutego 1996 r. sporządzonego na potrzeby wydania decyzji o rozbiórce. W związku z tym zasadnie organy prowadząc postępowanie wznowieniowe odmówiły uchylenia zaskarżonej decyzji rozbiórkowej bowiem przedłożona mapa z 1991 r. nie spełniała przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Przede wszystkim organy orzekając rozbiórkę garażu miały pełną wiedzę istnienia na działce skarżących w miejscu wybudowanego samowolnie garażu budynku gospodarczego, przeznaczonego do rozbiórki. Wykazanie istnienia budynku gospodarczego mapą z 1991 r. nie miało istotnego znaczenia dla orzeczenia rozbiórki, gdyż okoliczność ta nie zmieniała faktu wybudowania, w miejscu położenia tego budynku, garażu, który swoimi parametrami zabudowy (wskazanymi na mapie dołączonej w decyzji o warunkach zabudowy) przekraczał powierzchnię zabudowy budynku gospodarczego. Powyższe rozważania NSA potwierdzają zasadność argumentacji prezentowanej w niniejszej sprawie tak przez organy administracji w wydawanych przez nie decyzjach, jak i podstaw oddalenia skargi przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Organy na podstawie znajdujących się w aktach sprawy map mogły bez jakichkolwiek wątpliwości przyjąć, że budynek na mapie z 1991 r. i istniejący drewniany budynek do wyburzenia o ten sam obiekt. Analizując mapy w różnej skali nie sprawia problemu odczytanie położenia i wymiarów tego samego obiektu. Nie jest również problematyczne odczytanie z takich map wzajemnego położenia budynków i ich wymiarów (budynek gospodarczy i budynek mieszkalny). Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Prawidłowo Sąd ten uznał za zasadne stanowisko organów wyrażone w zaskarżonych decyzjach, że mapa z 1991 r. obrazująca istnienie budynku gospodarczego, nie stanowi o nowej, istotnej dla sprawy, istniejącej w dniu wydania decyzji i nieznanej organowi okoliczności, z uwagi na którą należałoby uchylić decyzje rozbiórkową z 1997 r. Utożsamienie budynku gospodarczego z mapy z 1991 r. oraz budynku przeznaczonego do rozbiórki nie musiało być przez organy poparte, jak tego domagają się skarżący, odrębnym postępowaniem dowodowym. Samo porównanie położenia i rozmiarów obiektu na kilku mapach prowadziło do wniosku, że opisują one ten sam obiekt. Nie można zatem zarzucać Sądowi naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., który jakoby nie dostrzegł wadliwości postępowania dowodowego organów i nie przeprowadził kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd nie dokonywał ustaleń faktycznych w sprawie zamiast organów. Sąd wskazując na materiał dowodowy (mapy) zgromadzony w aktach sprawy wykazał, że poczynione przez organy wnioski co do istnienia podstaw do odmowy uchylenia decyzji rozbiórkowej w postępowaniu wznowieniowym na podstawie przedłożonej mapy z 1991 r. są zasadne. Porównanie wniosków wynikających wprost z analizy map zgromadzonych w sprawie nie pozwoliło na uznanie, że mapa z 1991 r. spełnia wymogi przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Kwestie związane z zakresem orzeczonej decyzją Wojewody Krakowskiego z [...] grudnia 1997 r. rozbiórki oraz możliwości jej wykonania nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Sąd miał jedynie ocenić istnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej organ odwoławczy nie uchybił zasadzie dwuinstancyjności w rozpoznaniu sprawy. Organ ten ma rozpoznać sprawę dwukrotnie lecz w zakresie, który może mieć istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie. Skoro organ odwoławczy uważa, że pewne zarzuty odwołania nie będą miały znaczenia dla rozstrzygnięcia zapadłego w rozpoznawanej sprawie, to nie uchybia zasadzie dwuinstancyjności pomijając je w swych rozważaniach. Nie ma potrzeby dwukrotnego badania zarzutów, które nie będą miały znaczenia dla przedmiotu rozpoznawanej sprawy. Podsumowując, stwierdzić należy, że uznanie okoliczności faktycznych lub prawnych, szczegółowo badanych i ocenianych przez organ administracji, za niewystarczające do wydania we wznowionym postępowaniu odmiennej decyzji, prowadzić musi do wniosku, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Skoro tak to zasadne było wydanie decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej (decyzja rozbiórkowa z 1997 r.) na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. W ocenie NSA, Sąd I instancji słusznie uznał, że prawidłowość zaskarżonej decyzji nie budziła wątpliwości a tym samym zasadnym było oddalenie skargi przez Sąd. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.