II GZ 253/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1380/17 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi A.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego postanawia: oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1380/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 194 § 2 w zw. z art. 198 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) odrzucił zażalenie A.B. na zarządzenie z dnia 25 sierpnia 2017 r. o wezwaniu do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji stwierdził, że zarządzeniem z dnia 25 sierpnia 2017 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi. Zarządzenie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 15 września 2017 r. Skarżący w terminie uzupełnił wpis w prawidłowej wysokości. Sąd wyrokiem z dnia 12 grudnia 2017 r. oddalił skargę, przesyłając odpis tego wyroku wraz z uzasadnieniem pełnomocnikowi skarżącego przy piśmie z dnia 17 stycznia 2018 r. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, złożonej w dniu 23 lutego 2018 r., pełnomocnik skarżącego sformułował zażalenie na ww. zarządzenie z dnia 25 sierpnia 2017 r. W związku z tym Sąd I instancji stwierdził, że zażalenie na zarządzenie z dnia 25 sierpnia 2017 r. wniesione zostało w dniu 23 lutego 2018 r., tj. po upływie terminu określonego w art. 194 § 2 p.p.s.a., a zatem podlegało odrzuceniu. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący domagał się jego uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 227 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że zażalenie na zarządzenie z dnia 25 sierpnia 2017 r. zostało wniesione po terminie, podczas gdy ze wskazanego przepisu wynika, że w sytuacji gdy strona składa środek odwoławczy co do istoty sprawy, to może jednocześnie zaskarżyć zarządzenia oraz postanowienia w przedmiocie kosztów. Naruszenie to zdaniem skarżącego, skutkowało bezzasadnym odrzuceniem zażalenia. Zarzucił też Sądowi I instancji naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wydanego postanowienia, niewyjaśniające, dlaczego rozpoznawanej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 227 § 1 p.p.s.a. W uzasadnieniu zażalenia skarżący przedstawił argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 194 § 2 p.p.s.a., zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Stosownie zaś do treści art. 198 p.p.s.a. przepisy działu IV Środki odwoławcze stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienia zażalenia. Zgodnie zaś z treścią z art. 227 § 1 p.p.s.a. zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy. Jak trafnie stwierdził Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, z załączonego do akt zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 15 akt sądowych) wynika, zaskarżone zarządzenie doręczone zostało pełnomocnikowi skarżącego w dniu 15 września 2017 r., natomiast zażalenie, zawarte w skardze kasacyjnej, zostało złożone w Sądzie w dniu 23 lutego 2018 r., a zatem po upływie terminu do jego wniesienia. Z uzasadnienia wyroku NSA z dnia 15 października 2014 r., sygn. akt II FSK 2459/12, powołanego przez skarżącego w uzasadnieniu zażalenia wynika, że skargą kasacyjną mogło być objęte rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku o kosztach postępowania. Zgodnie z treścią art. 227 § 1 p.p.s.a. strona złożyła w tej sprawie skargę kasacyjną (środek odwoławczy) odnoszącą się do istoty sprawy, a zatem jej elementem mógł być również środek zaskarżenia rozstrzygnięcia Sądu I instancji w przedmiocie kosztów. W takim wypadku, zakreślony w art. 177 § 1 p.p.s.a. termin do wniesienia skargi kasacyjnej miał również odniesienie do tej części tego środka odwoławczego, którą strona zaskarżyła zawarte w wyroku Sądu I instancji rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania. Powoływanie się przez wnoszącego zażalenie na pogląd wyrażony w powyższym wyroku nie mogło odnieść zamierzonego rezultatu, bowiem został on wyrażony w stanie faktycznym odmiennym od będącego przedmiotem rozpoznawanej sprawy. Wadliwie natomiast skarżący upatruje możliwości zaskarżenia zarządzenia z dnia 25 sierpnia 2017 r. w skardze kasacyjnej wniesionej w tej sprawie, wywodząc to uprawnienie z treści art. 227 § 1 p.p.s.a. Skarżący miał bowiem możliwość kwestionowania tego zarządzenia zażaleniem w terminie 7 dni od jego doręczenia, stosownie do treści art. 194 § 2 w zw. z art. 198 p.p.s.a., czego nie uczynił (zapewne dlatego, że wezwanie zawarte w tym zarządzeniu wykonał w terminie). Brak podstaw do zastosowania w tej sprawie art. 227 § 1 p.p.s.a. znajduje swoje potwierdzenie w powoływanej w zażaleniu literaturze przedmiotu, odmiennie jednak interpretowanej przez stronę wnoszącą zażalenie. Właśnie dlatego, że przepis ten nie mógł stanowić podstawy do wniesienia zażalenia na zarządzenie przewodniczącego w skardze kasacyjnej, nie stanowił przedmiotu rozważań Sądu I instancji. W konsekwencji nie można czynić temu Sądowi zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegającego na braku wyjaśnienia, dlaczego ten przepis nie znalazł zastosowania w rozpoznawanej sprawie, skoro Sąd I instancji w uzasadnieniu tym powołał przepisy prawa znajdujące w tej sprawie zastosowanie i prawidłowo je zastosował. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.