II SAB/Wa 396/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Danuta Kania, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi D.H. na bezczynność Prezesa Prokuratorii Generalnej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Prokuratorii Generalnej do rozpatrzenia wniosku skarżącego D. H. z dnia [...] lutego 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezesa Prokuratorii Generalnej na rzecz D. H. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] lutego 2017 r., skierowanym na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, D. H. wniósł do Prokuratorii Generalnej, o udostępnienie informacji na temat wszystkich dotychczasowych sporów inwestycyjnych wszczętych przez inwestora zagranicznego przeciwko Polsce, w trybie arbitrażu inwestycyjnego, poprzez podanie następujących danych odnośnie do każdej sprawy: 1. daty wszczęcia sporu (doręczenia Polsce wezwania na arbitraż) oraz daty zakończenia sporu (daty wydania ostatecznego wyroku; daty ugody; postanowienia trybunału o umorzeniu postępowania), 2. stron postępowania (nazwy inwestora; podmiotu reprezentującego inwestora) oraz podmiotu reprezentującego Polskę, 3. umowy międzynarodowej, której naruszenie spowodowało zainicjowanie sporu, 4. regulaminu arbitrażowego, na podstawie którego był prowadzony arbitraż, 5. informacji na temat ostatecznego rozstrzygnięcia, tj. kto wygrał proces (czy w sprawie zapadł wyrok na korzyść/nie korzyść Polski; czy została zawarta ugoda; czy postępowanie zostało umorzone), 6. imion i nazwisk arbitrów z informacją, których arbitrów nominowała Polska, a których inwestor oraz kto był arbitrem przewodniczącym, 7. sektora gospodarczego, którego spór dotyczy. Ponadto D. H. wniósł o przesłanie mu kopii wszystkich ostatecznych wyroków zapadłych w powyższych sprawach (w tym wyroków umarzających postępowanie arbitrażowe) oraz kopii ugód w razie konieczności w zredagowanej formie, tj. po usunięciu z w/w informacji poufnych oraz tajemnicy przedsiębiorstwa. D. H. wniósł o przekazanie mu żądanych informacji drogą emaliową na wskazany przez niego adres. W uzasadnieniu swojego wniosku, odnosząc się do treści wyroków trybunałów arbitrażowych, rozstrzygających spory inwestycyjnego przeciwko Polsce, wskazał, że powinny one być traktowane analogicznie do orzeczeń sądowych, a zatem, na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. również powinny zostać ujawnione. W tym względzie powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Pismem z dnia [...] lutego 2017 r., skierowanym do D. H. Wiceprezes Prokuratorii Generalnej, poinformował wnioskodawcę, że ze względu na skomplikowany charakter wniosku (szeroki zakres wniosku, obszerność materiałów nim objętych oraz znaczną ilość informacji poufnych lub objętych tajemnicą przedsiębiorstwa), rozpoznanie wniosku nastąpi do [...] kwietnia 2017 r. Ponagleniem z dnia [...] czerwca 2017 r., D. H., powołując się na art. 37 kpa, skierował pismo do Prokuratorii Generalnej wzywając do wydania postanowienia stwierdzającego, że organ do którego skierowany był wniosek, dopuścił się bezczynności oraz wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia oraz o zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych bezczynności, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności. W skardze z dnia [...] lipca 2017 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, D. H. zarzucił bezczynność Prokuratorii Generalnej RP, polegającą na nieudostępnieniu mu informacji publicznej, zgodnie z wnioskiem z dnia [...] lutego 2017 r., doręczonym organowi w dniu [...] lutego 2017 r. Skarżonemu organowi zarzucił naruszenie: 1. art 13 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2016 r., poz. 1764), dalej: u.d.i.p., poprzez nieudostępnienie mu informacji bez zbędnej zwłoki, pomimo, że istniała taka możliwość, 2. art. 13 ust. 2 u.d.i.p., poprzez nieudostępnienie mu informacji w wyznaczonym terminie, 3. art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niejasny i niebudzący zaufania obywateli do władzy publicznej, 4. art. 12 k.p.a., poprzez naruszenie zasady sprawnego i szybkiego działania z uwagi na prawie półroczną zwłokę w rozpatrzeniu jego wniosku, 5. art. 35 § 1 k.p.a., poprzez niezałatwienie sprawy bez zbędnej zwłoki, 6. art. 36 § 1 k.p.a., poprzez niezawiadomienie skarżącego o niezałatwieniu sprawy w terminie. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o: 1. zobowiązanie Prokuratorii Generalnej do udzielenia informacji publicznej, zgodnie z jego wnioskiem z dnia [...] lutego 2017 r., w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, 3. stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, 4. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną w wysokości 1.000 zł, 5. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego wszelkich kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, 6. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi D. H. przypomniał stan sprawy i powołał, podobnie jak w swoim wniosku z dnia [...] lutego 2017 r., orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazujące, że wyroki sądów arbitrażowych stanowią informację publiczną. W skardze zarzucił również, że organ nie powiadomił go o powodach pozostawania w zwłoce. W odpowiedzi na skargę Wiceprezes Prokuratorii Generalnej wniósł o jej oddalenie oraz wskazał, że skarżący domagał się udostępnienia szeregu informacji dotyczących postępowań arbitrażowych, opartych na dwustronnych traktatach o popieraniu i ochronie inwestycji, a także przesłania wyroków wydanych w ww. postępowaniach. Organ wskazał też, że skarga opiera się na założeniu, że Prokuratoria jako organ administracji zobowiązana była - w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej - do udzielenia informacji publicznej, lub do odmowy jej udostępnienia w trybie decyzji administracyjnej, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d i.p. albo też do umorzenia postępowania, zaś organ nie podjął żadnego z tych trzech działań, pozostając tym samym w zwłoce. Wskazał następnie, że takie założenie jest błędne bowiem jak wynika z przepisu art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej tj. (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764) prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Organ podał następnie, że z dniem 1 stycznia 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 15 grudnia 2016r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 2261). Ustawa ta wprowadza min. pojęcie tajemnicy Prokuratorii Generalnej RP (rozdział IV) obejmującej czynności Prokuratorii Generalnej związane z wykonywaniem zastępstwa, wydawaniem opinii, sporządzaniem raportów, analiz i stanowisk, udziałem w negocjacjach i mediacjach oraz w postępowaniach przed organami międzynarodowymi, a także informacje i dokumenty stanowiące podstawę dokonania takich czynności (art. 38 ust. 1). Do zachowania tajemnicy Prokuratorii obowiązani są m.in. członkowie kierownictwa PGRP (art. 39 ust. 1 pkt 1), radcowie (art. 39 ust. 1 pkt 2), czy inni pracownicy zatrudnieni w Prokuratorii Generalnej. Organ podkreślił też, że ustawa nie zawiera przepisów intertemporalnych, które wyłączałyby natychmiastowe - tj. od daty wejścia w życie ustawy - stosowanie przepisów o tajemnicy Prokuratorii Organ podał też, że wnioskodawca domagał się udostępnienia informacji dotyczącej postępowań arbitrażowych, w których Prokuratoria Generalna wykonywała zastępstwo procesowe Rzeczypospolitej Polskiej (o czym wnioskodawca wiedział, występując do tego właśnie podmiotu), a także informacji dotyczącej wydanych wyroków oraz samych orzeczeń. Skoro wnioskowane dokumenty zawierają informacje stanowiące podstawę dokonywania czynności Prokuratorii Generalnej (wcześniej Skarbu Państwa, obecnie Rzeczypospolitej Polskiej) przed organami międzynarodowymi i są związane z wykonywaniem zastępstwa w postępowaniu arbitrażowym z powództwa przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej, to tym samym podlegają one ochronie jako tajemnica Prokuratorii Generalnej i jako takie nie mogą zostać udostępnione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej przez Prokuratorię Generalną RP (jej organy czy pracowników). Organ podał też, że w sprawie nie zachodzą również okoliczności uzasadniające umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm..), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, lecz mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty, a czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wynika z przeświadczenia, że stosowny akt w ogóle nie powinien zostać podjęty, a czynność dokonana. Zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa i doktryny, na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), zwanej dalej "u.d.i.p.", udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialnotechnicznej. Natomiast odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej, następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Zastosowanie trybu udostępnienia informacji publicznych przewidzianego w powołanej ustawie jest możliwe w przypadku, kiedy spełniony jest zakres przedmiotowy i podmiotowy ustawy, czyli żądana informacja jest informacją publiczną, zaś adresat wniosku jest podmiotem obowiązanym do jej udostępnienia i jest jej dysponentem. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy, zaś przykładowe wyliczenie, jaka informacja jest informacją publiczną, zawiera przepis art. 6 ust. 1 ustawy. W niniejszej sprawie wniosek skarżącego obejmował żądanie 2 kategorii danych. Pierwsza grupa dotyczyła udostępnienia takich informacji jak: 1. daty wszczęcia sporu (doręczenia Polsce wezwania na arbitraż) oraz daty zakończenia sporu (daty wydania ostatecznego wyroku; daty ugody; postanowienia trybunału o umorzeniu postępowania), 2. stron postępowania (nazwy inwestora; podmiotu reprezentującego inwestora) oraz podmiotu reprezentującego Polskę, 3. umowy międzynarodowej, której naruszenie spowodowało zainicjowanie sporu, 4. regulaminu arbitrażowego, na podstawie którego był prowadzony arbitraż, 5. informacji na temat ostatecznego rozstrzygnięcia, tj. kto wygrał proces (czy w sprawie zapadł wyrok na korzyść/nie korzyść Polski; czy została zawarta ugoda; czy postępowanie zostało umorzone), 6. imion i nazwisk arbitrów z informacją, których arbitrów nominowała Polska, a których inwestor oraz kto był arbitrem przewodniczącym, 7. sektora gospodarczego, którego spór dotyczy. Drugie zaś żądanie dotyczyło przesłania mu kopii wszystkich ostatecznych wyroków zapadłych w powyższych sprawach (w tym wyroków umarzających postępowanie arbitrażowe) oraz kopii ugód w razie konieczności w zredagowanej formie, tj. po usunięciu z w/w informacji poufnych oraz tajemnicy przedsiębiorstwa. Przystępując do rozpatrzenia niniejszej sprawy wskazać należy, że Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 896/12 wyraził pogląd, który Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela i przyjmuje jako własny, że: "W sprawie zakwalifikowania Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa do podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznej należy stwierdzić, iż jest ona państwową jednostką organizacyjną, działającą na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 169. poz. 1417) co wynika wprost z art. 1 ust. 2 tej ustawy oraz z. § 1 jej Statutu. Do jej zadań należy zastępstwo procesowe Skarbu Państwa oraz Rzeczypospolitej Polskiej przed sądami i trybunałami, wydawanie opinii prawnych oraz opiniowanie projektów aktów normatywnych dotyczących praw lub interesów Skarbu Państwa (art. 4 ustawy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa). Nadanie Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa statusu państwowej jednostki organizacyjnej przesądza charakter prawny tego podmiotu, będącego jednostką prawną nieposiadająca osobowości prawnej powołaną przez władzę rządową odrębnymi ustawami dla realizacji zadań Państwa, całkowicie utrzymywaną z budżetu Państwa z części będącej w dyspozycji ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa. Podkreślić należy, że wprawdzie wskazane orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, oparte było o poprzednio obowiązującą ustawę z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, jednakże w obecnie obowiązującej ustawie z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. 2016, poz. 2261), status prawny Urzędu Prokuratorii Generalnej nie uległ zmianie, jest ona nadal jednostką budżetową i prowadzi gospodarkę̨ finansową na zasadach określonych w odrębnych przepisach dla państwowych jednostek budżetowych, z uwzględnieniem przepisów ustawy (art. 45 ustawy). Zgodnie zaś z art. 4 ust. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są m. in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publiczny. Tak więc niewątpliwie Prokuratoria Generalna jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej. Podmiot ten w pełni korzysta z funduszy publicznych do realizowania obowiązków nałożonych ustawą. Ponadto Prokuratoria Generalna RP realizuje zadania publiczne. Termin "zadanie publiczne" jest pojęciem niedookreślonym, które oznacza każde działanie administracji, znajdujące podstawę prawną. Jak wynika bowiem z art. 1 ustawy Prokuratoria Generalna Rzeczypospolitej Polskiej, zwana dalej "Prokuratorią Generalną", stoi na straży praw i interesów Rzeczypospolitej Polskiej, w tym praw i interesów Skarbu Państwa, oraz mienia państwowego nienależącego do Skarbu Państwa. Biorąc pod uwagę, że katalog podmiotów objęty art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej ma charakter jedynie przykładowy, na co wskazuje zwrot "obowiązane są (...) w szczególności (...)", Prokuratoria Generalna RP powinna zatem zostać zaliczona do podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej. Zakres podmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej jest stosunkowo szeroki i powinien korespondować z równie szerokim zakresem pojęcia informacji publicznej, która zgodnie z jej art. 1 ust. 1 stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Należy także zauważyć, iż szeroka wykładnia terminu "podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej" znajduje odzwierciedlenie w interpretacji art. 4 ust. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w którym do kategorii innych niż publiczne "osób lub jednostek organizacyjnych, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym" zalicza się także podmioty prywatne (przedsiębiorców, organizacje społeczne, szkoły wyższe itd.), które dysponują środkami publicznymi w zakresie realizacji powierzonych im zadań. Jeśli zaś chodzi o zakres przedmiotowy żądania skarżącego, to zdaniem Sądu, stanowią one informację publiczną. Walor taki posiadają niewątpliwie żądane przez skarżącego wspomniane orzeczenie, które mogą przecież rozstrzygać o zobowiązaniach finansowych Skarbu Państwa wobec ww. podmiotów, a ponadto okoliczność powyższa nie była na żadnym etapie kwestionowana. Jeśli zaś chodzi o pierwszą grupę żądań, zawartych we wniosku skarżącego, to również one, zdaniem Sądu, stanowią informację publiczną. Ponadto Sąd w żaden sposób nie podziela stanowiska organu, wyrażonego w odpowiedzi na skargę, w której powołując się na art. 39 ustawy o Prokuratorii Generalnej RP wskazał, że skoro wnioskowane dokumenty zawierają informacje stanowiące podstawę dokonywania czynności Prokuratorii Generalnej (wcześniej Skarbu Państwa, obecnie Rzeczypospolitej Polskiej) przed organami międzynarodowymi i są związane z wykonywaniem zastępstwa w postępowaniu arbitrażowym z powództwa przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej, to tym samym podlegają one ochronie jako tajemnica Prokuratorii Generalnej i jako takie nie mogą zostać udostępnione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej przez Prokuratorię Generalną RP (jej organy czy pracowników). Należy podzielić stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 20 czerwca 2016 r. w sprawie I SAB/Op 36 /16, zgodnie z którym w sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie (podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wypowiedział się w wyroku z dnia 29 września 2016 r., w sprawie o sygn. akt II SAB/Łd 192/16). W rozpoznawanej sprawie organ zaniechał zachowania właściwego trybu, bowiem odmówił udzielenia informacji w pewnym zakresie, dokonując tego czynnością materialno–techniczną, czyli informując pismem, które nie ma waloru decyzji. Takie zaś działanie stanowi naruszenie art. 16 ust. 1 i art. 5 cytowanej ustawy, a tym samym uznać należy, że organ pozostaje w bezczynności co do rozpatrzenia wniosku skarżącego w omawianym zakresie. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Z kolei stosownie do art. 16 ust. 1 tej ustawy odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Jak już wskazano wcześniej, wniesienie skargi na bezczynność jest uzasadnione także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby podmiot mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 675/15). Z uwagi na powyższe, za zasadny należało uznać zarzut bezczynności w zakresie nierozstrzygnięcia w formie przewidzianej prawem wniosku skarżącego, obejmującego żądanie udostępnienia informacji publicznej, wymienionych w jego wniosku z dnia [...] lutego 2017 r. Z tych względów Sąd zobowiązał organ do załatwienia wniosku w powyższym zakresie, w trybie art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi na to, że bezczynność organu wynikała z błędnej wykładni prawa, Sąd na podstawie art. 149 § 1a cytowanej wyżej ustawy stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto Sąd nie stwierdził podstaw do przyznania od organu na rzecz skarżącego wnioskowanej sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. i w tym zakresie skargę oddalił. Przepis ten nie precyzuje charakteru przyznawanej kwoty pieniężnej, stanowiąc jedynie o "sumie pieniężnej". Kwota ta, poza funkcją represyjną i prewencyjną, ma w szczególności znaczenie kompensacyjne. Oznacza to, iż ma na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej. Ze skargi D. H. nie wynika, aby istniała konieczność rekompensaty dla skarżącego w postaci wnioskowanej sumy pieniężnej. Nie wykazał on bowiem, że przyznanie tej sumy jest uzasadnione dotyczącymi jego osoby względami materialnoprawnymi. O kosztach orzeczono natomiast w oparciu o przepis art. 200 powołanej ustawy.