VI SA/Wa 1565/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi V. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na czynność Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania przyrządu radarowego do pomiaru prędkości pojazdów 1. uchyla zaskarżoną czynność; 2. zasądza od Prezesa Głównego Urzędu Miar na rzecz skarżącej V. Sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 12 lipca 2016 r. V. sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej jako: spółka, skarżąca, strona ) zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie czynność Prezesa Głównego Urzędu Miar polegającą na zatrzymaniu należącego do niej egzemplarza przyrządu radarowego do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym o oznaczeniu fabrycznym [...], numer fabryczny [...]. Zaskarżonej czynności spółka zarzuciła - dokonanie jej, mimo braku podstawy prawnej umożliwiającej zatrzymanie egzemplarza przyrządu radarowego, gdyż § 12 ust. 2 Rozporządzenia Ministra, Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych, w oparciu o który Prezes Głównego Urzędu Miar dokonał czynności zatrzymania ww. przyrządu, w jej ocenie nie ma oparcia w ustawowym upoważnieniu wynikającym z art. 9 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach, nadto - dokonanie tej czynności z naruszeniem art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez nierówne traktowanie skarżącego przez Prezesa Głównego Urzędu Miar. W oparciu o powyższe zarzuty spółka wniosła o: 1. stwierdzenie bezskuteczności zatrzymania przez Prezesa Głównego Urzędu Miar przyrządu radarowego o oznaczeniu fabrycznym [...], numer fabryczny [...], którego właścicielem jest V. sp. z o.o. w P. - na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., 2. uznanie uprawnienia V. sp. z o.o. w P. do zwrotu przez Prezesa Głównego Urzędu Miar przyrządu radarowego o oznaczeniu fabrycznym [...] numer fabryczny [...], ewentualnie - uznanie obowiązku Prezesa Głównego Urzędu Miar do zwrotu na rzecz V. sp. z co. w P. przyrządu radarowego o oznaczeniu fabrycznym [...] numer fabryczny [...], na podstawie art. 146 § 2 p.p.s.a. Jednocześnie skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych w treści skargi, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] listopada 2015 r. Prezes Głównego Urzędu Miar, po rozpoznaniu wniosku V. Sp. z o.o. z siedzibą w P., wydał decyzję nr [...] zatwierdzającą typ przyrządów do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym - przyrządów pomiarowych o oznaczeniu fabrycznym [...], produkowanych przez tę spółkę. Pismem z dnia 14 grudnia 2015 r. strona została poinformowana o zatrzymaniu przez organ egzemplarza ww. przyrządu pomiarowego o numerze fabrycznym [...], dostarczonego do Urzędu w celu przeprowadzenia badań w toku postępowania o zatwierdzenie typu, niezbędnych do wydania ww. decyzji. Jako podstawę zatrzymania wskazano przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. poz. 29, z późn. zm.), dalej "rozporządzenie". Pismo to zostało doręczone stronie w dniu 21 grudnia 2015 r. Pismem z dnia 29 marca 2016 r. strona zakwestionowała zasadność zatrzymania przyrządu pomiarowego wskazując na brak uregulowania w upoważnieniu ustawowym do wydania wymienionego rozporządzenia, zawartym w art. 9 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach (Dz. U. z 2016 r. poz. 884), możliwości zatrzymania egzemplarza przyrządu pomiarowego, który był przedmiotem badania typu. Strona wniosła o zwrot zatrzymanego przyrządu lub o wydanie decyzji w sprawie zatrzymania przyrządu.  Prezes Głównego Urzędu Miar w piśmie z dnia 19 kwietnia 2015 r. wskazał, że organ administracji publicznej nie jest uprawniony do kwestionowania konstytucyjności przepisów obowiązującego rozporządzenia, oraz, że brak jest podstawy prawnej do potwierdzenia zatrzymania przyrządu w formie decyzji administracyjnej. Pismem z dnia 6 maja 2016 r. strona wezwała Prezesa Głównego Urzędu Miar do usunięcia naruszenia prawa poprzez stwierdzenie bezskuteczności odmowy wydania przez Prezesa Głównego Urzędu Miar przyrządu radarowego oznaczeniu fabrycznym [...], numer fabryczny [...], oraz potwierdzenie uprawnienia do zwrotu na rzecz spółki ww. przyrządu radarowego i jego wydanie. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, pismem z dnia 7 lipca 2016 r. Prezes Głównego Urzędu Miar podtrzymał konieczność zatrzymania przyrządu oraz przedstawił okoliczności, które przemawiały za zatrzymaniem przyrządu pomiarowego. W odpowiedzi na skargę wniesioną do WSA w Warszawie organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując na złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa nastąpiło po upływie czternastodniowego terminu ustawowego, przewidzianego w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.). Alternatywnie (z "ostrożności procesowej") organ wniósł o oddalenie skargi. Podniósł, iż zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia Prezes może zatrzymać w Głównym Urzędzie Miar egzemplarz przyrządu pomiarowego, który był przedmiotem badania typu, albo jego część jako wzór zatwierdzonego typu, który będzie służył jako odniesienie do sprawdzania zgodności wprowadzanych do obrotu lub użytkowania przyrządów pomiarowych z zatwierdzonym typem. Wzór zatwierdzonego typu jest zwracany wnioskodawcy po upływie okresu ważności decyzji zatwierdzenia typu. Prezes Głównego Urzędu Miar podkreślił, że będąc organem administracji publicznej jest zobowiązany do działania na podstawie i w graniach prawa. W ocenie organu, na uwzględnienie nie zasługuje też zarzut naruszenia zasady równości wynikającej z art. 32 Konstytucji. Fakt, iż na dwadzieścia trzy decyzje administracyjne wydane przez Prezesa Głównego Urzędu Miar w okresie od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 29 lutego 2016 r. zatrzymano dwa egzemplarze przyrządu pomiarowego, z czego jeden należał do skarżącego, a drugi do innego producenta, świadczy zdaniem organu, iż Prezes Głównego Urzędu Miar korzysta z instytucji tzw. świadka typu jedynie w szczególnych sytuacjach, a ponadto, że takie zatrzymanie może dotyczyć przyrządu każdego z producentów, bo o zatrzymaniu decydują okoliczności sprawy, a nie kto jest producentem. Zdaniem Prezesa GUM, w niniejszej sprawie okoliczności przemawiające za zatrzymanie przyrządu zostały stronie szczegółowo przedstawione w piśmie z dnia 7 lipca 2016 r. Ponadto dodatkowo, odnosząc się do argumentów strony dotyczących braku potrzeby zatrzymania badanego egzemplarza przyrządu pomiarowego w związku z wystarczającym zakresem materiałów przedłożonych w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia typ organ wskazał, że paramenty urządzeń technicznych, w tym przyrządów pomiarowych (w szczególności urządzeń wyposażonych w elementy elektroniczne), mogą ulegać zmianie w miarę upływu czasu; co dotyczy również częstotliwości urządzenia nadawczego. Powoduje to, że - zgodnie z § 16 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. poz. 281) - przedmiotem badania podczas zatwierdzenia typu jest stabilność długoterminowa częstotliwości urządzenia nadawczego na poziomie nie niższym niż ± 0,2% wartości nominalnej w okresie 2 lat. Nie są natomiast znane jakiekolwiek badania odnoszące się do tego zjawiska powyżej okresu dwóch lat. Organ zaznaczył, że każdy przyrząd pomiarowy może podlegać przechowywaniu u użytkownika. Warunki, które powinny być zachowane podczas przechowywania, powinny być jednak wówczas zapisane w dokumentacji dostarczonej wraz z przyrządem, czego w tym przypadku dokumentacja nie zawierała. Postanowieniem z dnia 7 listopada 2016 r. WSA w Warszawie odrzucił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny – postanowieniem z dnia 16 maja 2017 r. uchylił powyższe postanowienie stwierdzając, iż Sąd I instancji pominął istotną część treści normatywnej przepisu art. 52 § 3 p.p.s.a., a mianowicie - prawidłowo stwierdzając, iż skarżąca uchybiła terminowi wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, zaniechał wskazania, czy uchybienie to nastąpiło bez winy skarżącej. Następnie NSA wskazał, iż skierowane do skarżącej pismo GUM z 14 grudnia 2015 r., doręczone 15 grudnia 2015 r., było "dalekie od precyzji", nadto budziło zastrzeżenia odnośnie do tego, jaką konkretnie czynność wobec skarżącej podjął organ i miało charakter informacyjny odnośnie do czynności nieprzewidzianej prawem. Jak przytoczył NSA, w piśmie tym stwierdzono enigmatycznie, że "w związku z powyższym egzemplarz przyrządów pomiarowych został przekazany do przechowywania w Głównym Urzędzie Miar jako wzór zatwierdzonego typu". Zdaniem NSA, strona mogła nie zrozumieć tak wyrażonej intencji Prezesa GUM. NSA nakazał zbadanie pominiętego aspektu prawnego bez nadmiernego rygoryzmu i z poszanowaniem gwarantowanej przez sądownictwo administracyjne funkcji ochrony praw jednostki. Zarządzeniem z dnia 19 września 2017 r. na podstawie art. 52 § 3 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. do dnia 31 maja 2017 r.) Sąd uznał, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, co nastąpiło bez winy strony skarżącej, w związku z czym podlega rozpoznaniu. Na rozprawie w dniu 1 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentu z dnia 19 czerwca 2015 r. zgłoszony w piśmie strony z 9 sierpnia 2016 r. Podczas rozprawy pełnomocnik skarżącej podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi; nadto potwierdził, że w okresie od 1 stycznia 2005 r. do 20 lutego 2016 r. na wydane 23 decyzje, dotyczące zatwierdzenia typu przyrządu pomiarowego, przyrząd taki został zatrzymany w 2 przypadkach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie została wprost wyartykułowana w art. 3 § 1 p.p.s.a. Na wstępie należy wskazać, iż pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z dnia 7 listopada 2016 r., iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia ze skargą na akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4 p.p.s.a. został zaaprobowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 maja 2017 r. (sygn. akt: II GSK 501/17). Należy wyjaśnić, iż czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. jest indywidualna czynność o charakterze władczym, rozstrzygająca o tym, czy konkretnemu podmiotowi przysługuje określone uprawnienie wynikające z przepisu prawa albo czy ciążą na nim z mocy prawa określone obowiązki (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 1998 r. w sprawie sygn. II SA 1155/97). Kontrolowana obecnie sprawa dotyczy czynności Prezesa Głównego Urzędu Miar, polegającej na zatrzymaniu, należącego do skarżącej, egzemplarza przyrządu radarowego do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym o oznaczeniu fabrycznym [...], numer fabryczny [...]. Zatrzymanie nastąpiło na 10 lat, gdyż na taki okres wydano zatwierdzenie typu przyrządu (decyzja z dnia [...] listopada 2015 r. znajdująca się w aktach administracyjnych sprawy). Zaskarżonej czynności spółka zarzuciła - dokonanie jej, mimo braku podstawy prawnej umożliwiającej zatrzymanie egzemplarza przyrządu radarowego do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym o oznaczeniu fabrycznym [...], numer fabryczny [...], gdyż § 12 ust. 2 Rozporządzenia Ministra, Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (dalej jako: Rozporządzenie). Strona zarzuciła również naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez nierówne potraktowanie skarżącego w stosunku do innych podmiotów znajdujących się w podobnej do niego sytuacji prawnej (ubieganie się o decyzję administracyjną zatwierdzającą typ danego urządzenia pomiarowego). Zdaniem Sądu rozpoznającego kontrolowaną sprawę, skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, w świetle powyższych unormowań należy stwierdzić, iż zarówno literalne brzmienie § 12 ust. 2 Rozporządzenia, jak i jego wykładnia prokonstytucyjna oraz systemowa wskazują na wyjątkowy charakter przewidzianej w nim możliwości zatrzymania egzemplarza przyrządu po zakończeniu postępowania w sprawie zatwierdzenia typu urządzenia. W myśl art. 9 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. 2016.884), "Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia: 1) tryb zgłaszania przyrządów pomiarowych do prawnej kontroli metrologicznej, a w szczególności dane, jakie powinien zawierać wniosek o jej przeprowadzenie, oraz rodzaje dokumentów dołączanych do wniosku, w tym zakres dokumentacji techniczno-konstrukcyjnej, a także przypadki, kiedy do wniosku o zatwierdzenie typu powinna być dołączona większa liczba egzemplarzy reprezentujących typ przyrządu pomiarowego, 2) szczegółowy sposób przeprowadzania prawnej kontroli metrologicznej, w tym przypadki, kiedy legalizacja pierwotna może być dokonywana za pomocą metody statystycznej i sposób jej dokonywania, 3) dowody legalizacji wydawane dla określonych rodzajów przyrządów pomiarowych, 4) okresy ważności legalizacji określonych rodzajów przyrządów pomiarowych oraz terminy, w których przyrządy pomiarowe wprowadzone do obrotu lub użytkowania po dokonaniu oceny zgodności powinny być zgłaszane do legalizacji ponownej, uwzględniając warunki użytkowania tych przyrządów i przewidywane obszary ich zastosowań, 5) wzory: a) decyzji zatwierdzenia typu i świadectw legalizacji, mając na względzie konieczność zamieszczenia niezbędnych informacji w tych dokumentach, b) znaków zatwierdzenia typu, cech legalizacji i cech zabezpieczających, ustalając ich kształt i wymiary, 6) wartości podstawowych stałych fizycznych i liczbowe dane odniesienia dla właściwości określonych substancji i materiałów wykorzystywanych przy wykonywaniu prawnej kontroli metrologicznej określonych rodzajów przyrządów pomiarowych - przy uwzględnieniu zobowiązań wynikających z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych". Jak stanowi § 12 ust. 1 rozporządzenie Ministra Gospodarki z 7 stycznia 2008 r. (Dz. U. 2008.5.29), w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych. "Po zakończeniu postępowania w sprawie zatwierdzenia typu badane egzemplarze przyrządu pomiarowego są zwracane wnioskodawcy łącznie z tymi, które uległy zniszczeniu podczas badania typu. W przypadku nieodebrania przez wnioskodawcę zwracanych przyrządów pomiarowych w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji zatwierdzenia typu podlegają one zniszczeniu i utylizacji na jego koszt." Natomiast w myśl ust. 2 ww. przepisu, Prezes może zatrzymać w Głównym Urzędzie Miar egzemplarz przyrządu pomiarowego, który był przedmiotem badania typu, albo jego część jako wzór zatwierdzonego typu, który będzie służył jako odniesienie do sprawdzania zgodności wprowadzanych do obrotu lub użytkowania przyrządów pomiarowych z zatwierdzonym typem. Wzór zatwierdzonego typu jest zwracany wnioskodawcy po upływie okresu ważności decyzji zatwierdzenia typu; do zwrotu wzoru zatwierdzonego typu stosuje się odpowiednio przepis ust. 1" omawianego przepisu (§ 12 ust. 2 rozporządzenia MG z 7 stycznia 2008 r.), wzór typu miałby być zwrócony wnioskodawcy po upływie dziesięcioletniego okresu ważności decyzji zatwierdzenia typu (vide – osnowa decyzji Prezesa GUM z [...].11.2015 r. str. 2). Zaznaczenia wymaga, iż z powyższego unormowania wynika, iż zasadą jest zwrot egzemplarza właścicielowi (stronie) po zakończeniu procedury w sprawie "zatwierdzenia typu". Tak więc, zatrzymanie przyrządu pomiarowego przez GUM należeć powinno, i należy zresztą, do rzadkości, co wynika z twierdzeń strony i jednoznacznych oświadczeń organu (potwierdzonych na rozprawie przed WSA w dniu 1 grudnia 2017 r.) Zdaniem Sądu, podobnie, jak decyzje administracyjne o charakterze uznaniowym, czynności organu, co do których ustawodawca przewidział pewien zakres swobody działania organu administracyjnego, winny być podejmowane ze szczególną rozwagą, po wszechstronnym rozważeniu wszelkich okoliczności sprawy tak, aby czynności tej nie można było postawić zarzutu dowolności, czy arbitralności. Należy zatem stwierdzić, iż do czynności uznaniowych pewne odniesienie znajdą poglądy orzecznictwa sądów administracyjnych, jak i doktryny, dotyczące swobodnego uznania administracyjnego, w tym ograniczenia tej swobody wynikające z konieczności wzięcia pod uwagę słusznych praw strony, w stosunku do której czynność jest skierowana. Nie można stracić z pola widzenia, iż słuszny interes skarżącej jest w tym wypadku podyktowany prawem własności, chronionym w art. 64 ustawy zasadniczej, w które to prawo czynność zatrzymania przyrządu pomiarowego (o wartości oscylującej około 200 000 zł, jak podaje strona) niewątpliwie ingeruje. Tak więc organ winien mieć na uwadze podstawowe zasady postępowania administracyjnego - w tym zwłaszcza art. 7 k.p.a., który ogranicza zakres swobody organu administracji publicznej, wynikający z przepisów prawa materialnego, zasadę prawdy obiektywnej oraz zasadę uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Stosowanie zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli odnosi się nie tylko do prawa procesowego, gdyż wynikają z niej również zasady interpretacyjne dla prawa materialnego (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011 s. 61). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 czerwca 1981 r. sygn. akt SA 820/81 przyjął, że wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada postępowania administracyjnego odnosi się w równym stopniu do zakresu i wnikliwości postępowania wyjaśniającego i dowodowego, jak i do stosowania norm prawa materialnego, to jest do całokształtu przepisów prawnych służących załatwieniu sprawy (ONSA 1981, nr 1, poz. 57, s. 226). Tak więc, działanie organu w warunków przyznanej mu uznaniowości powinno zostać zdeterminowane wyważeniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (tak: A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2013). Słusznie też, zdaniem Sądu, skarżąca podniosła zarzut naruszenia zasady równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP), wskazującej na konieczność jednakowego traktowania podmiotów znajdujących się w podobnej sytuacji prawnej. Skoro możliwe było odstąpienie od zatrzymania egzemplarza przyrządu pomiarowego w 21 przypadkach decyzji o zatwierdzeniu typu przyrządu pomiarowego wydanych w okresie od 1 stycznia 2005 r. do dnia 20 lutego 2016 r. to budzi wątpliwości zasadność zatrzymania przyrządu w pozostałych dwóch przypadkach - w tym w jednym odnoszącym się do przyrządu skarżącego. Przywołany przez organ jako argument fakt niewskazania w dokumentacji złożonej przez skarżącą wraz z wnioskiem o zatwierdzenie typu stosownej dokumentacji wykazującej konieczność przechowywania egzemplarza wzorcowego w miejscu wskazanym przez stronę - w ocenie Sądu nie jest wystarczający, bowiem nie wskazuje, aby nie można było tego braku uzupełnić ex post, w myśl zasady uwzględniania słusznego interesu strony. Wydaje się logicznym, iż w tego rodzaju sytuacjach organ winien dostrzec, iż w niniejszej sprawie winien podejmować czynności ściśle interpretując swoje uprawnienie – tylko w takim zakresie, o ile jest to konieczne w demokratycznym państwie prawa (vide – art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). Należy mieć także na względzie, iż obecne brzmienie art. 8 § 1 i 2 k.p.a. kreuje zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej wskazując m.in. na zasady bezstronności i równego traktowania. W myśl § 2 ww. przepisu, organy bez uzasadnionej przyczyny nie powinny odstąpić od utrwalonej praktyki rozstrzyganie spraw o takim samym stanie faktycznym i prawnym. Organ działając na skutek niniejszego wyroku ponownie rozważy okoliczności sprawy celem stwierdzenia, czy podejmując czynność o charakterze uznaniowym, w myśl zasady proporcjonalności, mając także na uwadze słuszny interes strony wynikający z jej prawa własności, inny sposób zabezpieczenia egzemplarza urządzenia (np. w miejscu wskazanym przez skarżącą spółkę) nie byłby wystarczający. Z uwagi na naruszenie § 12 ust. 2 rozporządzenia MG z 7 stycznia 2008 r. polegające na niewłaściwej interpretacji tego przepisu, oraz nieuwzględnieniu jego uznaniowego charakteru – Sąd, na podstawie art. 146 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku, o kosztach orzekając na podstawie art. 200 p.p.s.a.