II OZ 174/18

Dnia 28 lutego 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. B. i M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 941/17 o oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. B. i M. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedstawienia projektu budowlanego zamiennego i wykonania określonych robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 941/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...]. Decyzją tą organ utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu G. z dnia [...] maja 2017 r., Nr [...], którą nałożono na L. i M. B. obowiązek sporządzenia projektu budowlanego zamiennego dotyczącego II etapu budowy budynku usługowego realizowanego na działce nr [...] w P. przy ul. [...] oraz wykonanie robót budowlanych w zakresie przebudowy ściany zewnętrznej części ww. budynku, wykraczającej poza granicę działki nr [...] na teren działki sąsiedniej nr [...], w celu zlokalizowania budynku w granicach własnej działki i doprowadzenia stanu istniejącego do stanu zgodnego z prawem. Sąd przywołał treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", i stwierdził, że wniosek skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem skarżących są narażeni na szkodę związaną z poniesieniem zbędnych kosztów, w sytuacji, gdyby ich skarga okazała się zasadna. W ocenie Sądu kwestie finansowe nie powinny mieć pierwszeństwa przed bezpieczeństwem mieszkańców. Ponadto, skarżący nie wskazali nawet przybliżonych kosztów wykonania ww. obowiązków, ani swojej sytuacji finansowej, więc trudno jest ocenić czy skarżącym w istocie zagraża znaczna szkoda. Zażalenie na ww. postanowienie wnieśli skarżący, podnosząc, że na wezwanie Sądu udzielili wyjaśnień w zakresie wskazania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W ich ocenie, Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie odniósł się do tych przesłanek. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i orzecznictwie nie budzi też wątpliwości, że analizą objęte są wyłącznie argumenty podane przez stronę, toteż powinny one być przekonujące, rzetelne i wiarygodne. Jedną z przesłanek wstrzymania danego aktu lub czynności jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, przy czym ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że o znacznej szkodzie można mówić wówczas, kiedy rozmiar szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego jest większy niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju, a oceniając rozmiar ewentualnej szkody należy uwzględnić okoliczności obiektywne i subiektywne – indywidualne dotyczące strony. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków obejmuje taką materię, którą niełatwo jest zmienić w razie wykonania aktu. Zatem musi być także rozważana w kontekście specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący nie uprawdopodobnili dostatecznie, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła znaczną szkodę lub skutki trudne do odwrócenia. Nie wystarczy w tym zakresie samo ogólne powołanie się na skutki finansowe nałożonego obowiązku. Trudno bowiem w takim przypadku odnieść podnoszoną argumentację skarżących do pojęcia "znacznej szkody", o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przeciwnego stanowiska nie uzasadnia też charakter nałożonych zaskarżoną decyzją obowiązków, które z natury związane są z jakimiś skutkami finansowymi (koszty wykonania projektu budowlanego zamiennego i wykonania określonych robót budowlanych związanych z przesunięciem ściany budynku wykraczającej poza granicę działki inwestora). W tej sprawie nie wskazano jakiego rzędu miałyby to być koszty, tak aby w ogóle można było mówić o znacznej szkodzie. Ponadto z samego charakteru nałożonych obowiązków trudno jest wywieść jakie nieodwracalne skutki miałyby wynikać w związku z wykonaniem nałożonych obowiązków. Obowiązkiem strony jest bowiem wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z przesłanek, tj. znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków prawnych. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., sygn. akt I FZ 525/06). W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, aby w okolicznościach tej konkretnej sprawy zachodziły przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. W tym zakresie Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny, choć uzasadnienie zaskarżonego postanowienia w zakresie przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest lakoniczne i porusza problematykę bezpieczeństwa mieszkańców, która nie była bezpośrednim źródłem nałożonych obowiązków wynikających z zaskarżonej decyzji. Jednak w okolicznościach tej sprawy z uwagi na to, że skarżący nie wykazali przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym postanowieniu odpowiada prawu. Oznacza to, że wskazane wady uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie mają istotnego wpływu na wynik sprawy. Z tych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.