II SA/Ke 685/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Banach,, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. II SA/Ke 685/17 Uzasadnienie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego decyzją z [...], po rozpatrzeniu odwołania W. D. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w z [...] nakazującej W. D. dokonanie rozbiórki oczyszczalni ścieków sanitarnych znajdującej się na działce nr ewid. [...], obręb [...], gm. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Inspektor Wojewódzki podał, że organ I instancji przeprowadził 1 czerwca 2016 r., czynności wyjaśniające, w tym kontrolę na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], w toku której ustalił, że w środkowej części działki zrealizowana jest instalacja do gromadzenia ścieków sanitarnych z budynku pawilonu usługowo-handlowego, znajdującego się na działce nr ewid. [...]. W odległości ok. 22m od ogrodzenia działki nr [...] widoczny jest rząd 6 sztuk kominków wentylacyjnych z rur PCV na długości 10,25 m. W odległości zaś 0,75m od ogrodzenia z działką nr [...] usytuowany jest dyfuzor, zaś w odległości ok. 1,0m od tego ogrodzenia usytuowany jest kominek wentylacyjny. Z kolei w odległości ok. 8,0m od ww. ogrodzenia znajduje się studzienka z włazem żeliwnym o średnicy 1,4m. Z wyjaśnień W. D. wynikało, że przedmiotowe urządzenie to oczyszczalnia ścieków sanitarnych, a studzienka na wodę nie ma aktualnie podłączonego dopływu wody. Po wszczęciu postępowania w sprawie indywidualnej oczyszczalni ścieków sanitarnych, organ I instancji postanowieniem z [...] zobowiązał W. D. do przedłożenia oceny technicznej dotyczącej indywidualnej oczyszczalni ścieków sanitarnych. Z przedłożonej oceny wynikało, że wybudowana na działce [...] oczyszczalnia ścieków bytowo-gospodarczych wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Autor oceny wskazał, że omawiana oczyszczalnia składa się ze zbiorników z PEHD tj. ze zbiornika dwukomorowego o pojemności 2x3,5 m3 (osadnik wstępny), zbiornika o pojemności 2,7m3 (komora napowietrzania-reaktor biologiczny), osadnika wtórnego wbudowanego w komorze napowietrzania o pojemności 0,57m3. Inwestor dodatkowo za układem oczyszczalni zamontował zbiornik HDPE o pojemności 5m3, służący jako zbiornik retencyjny ścieków oczyszczonych przed wprowadzeniem ich do układu rozsączającego. Do wyposażenia oczyszczalni, należy też szalka sterownicza z dmuchawą powietrza oraz drenaż rozsączający wykonany na terenie działki nr ewid. [...] umieszczony poniżej strefy przemarzania gruntu. Zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowani Przestrzennego Gminy [...] uchwalonym w dniu 17 lipca 2015 r. uchwałą Rady Gminy [...] nr [...], działka nr ewid. [...] zlokalizowana jest na terenie oznaczonym symbolem UT1 - tereny przeznaczone pod indywidualną zabudowę rekreacyjną i letniskową z dopuszczeniem usług turystycznych, który przewiduje, że do czasu realizacji zbiorczych systemów odprowadzania i oczyszczania ścieków sanitarnych i deszczowych, dopuszcza się indywidualne/grupowe (przydomowe) oczyszczalnie ścieków, a na terenach zainwestowanych nieuzbrojonych w kanalizację sanitarną, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d dopuszcza gromadzenie ścieków w zbiornikach bezodpływowych, szczelnych, atestowanych z systematycznym wywozem ścieków do punktów zlewnych. W świetle zaś § 14 ust. 2 pkt 2 lit. e tego Planu, w przypadku odprowadzanie ścieków do wód powierzchniowych lub do ziemi obowiązuje uzyskanie pozwolenia wodno-prawnego zgodnie z przepisami odrębnymi, a w przypadku odprowadzania ścieków do ziemi minimalna odległość przewodów rozsączających kanalizacji indywidualnej od granicy terenu, dla którego jest ona realizowana, nie może być mniejsza niż odległość określona w przepisach odrębnych dla studni dostarczających wodę przeznaczoną do spożycia dla ludzi. W celu doprowadzenia urządzenia do stanu zgodnego z prawem autor oceny zaproponował odcięcie od zespołu zbiorników drenażu rozsączającego (poprzez zdemontowanie połączenia i trwałe zaślepienie otworu wylotowego ze zbiornika retencyjnego), dzięki czemu oczyszczalnia stanie się bezodpływowym zbiornikiem na nieczystości ciekłe (szambem). Następnie organ I instancji wydał decyzję nakładającą na stronę obowiązek wykonania przeróbek w celu doprowadzenia indywidualnej oczyszczalni ścieków sanitarnych, do stanu zgodnego z prawem. W toku postępowania odwoławczego powyższa decyzja została uchylona i przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Inspektor Wojewódzki wskazał, że przy nakładaniu obowiązku zaślepienia połączenia zbiorników z rurami drenarskimi (co w efekcie spowoduje powstanie zbiornika bezodpływowego), organ winien był uwzględnić przepisy techniczno-budowlane tj. § 36 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – dalej "rozporządzenie w/s warunków technicznych" dotyczące zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekle o pojemności powyżej 10 do 50m3, czyli takiego rodzaju urządzenia jakie powstanie w rezultacie wykonania nałożonego decyzją obowiązku. Ponadto organ II instancji wskazał na potrzebę ustalenia, czy przedmiotowa oczyszczalnia nadal będzie pełnić funkcję urządzenia budowlanego i czy zasadne jest prowadzenie postępowania w trybie art. 50-51. Uwzględniając powyższe wytyczne, pracownicy organu I instancji w dniu 27 kwietnia 2017 r. przeprowadzili oględziny działki, w czasie których ustalono, że znajduje się na niej system wzajemnie połączonych ze sobą zbiorników, studzienek rewizyjnych, studzienek zbiorczych, studzienek rozdzielających oraz rur wywiewnych. W czasie oględzin układ ten nie był uruchomiony o czym świadczyły puste studzienki rozdzielające, którymi oczyszczone ścieki winny być przekazywane do systemu rur rozsączających. Dodatkowo stwierdzono, że wylot wentylacji wywiewnej z osadnika wstępnego został przesunięty na odległość 2,35m od wschodniego ogrodzenia działki nr ewid. [...]. W dniu oględzin kontrolujący nie mieli możliwości stwierdzenia czy drenaż rozsączający został trwale odcięty od zbiornika retencyjnego. Ustalono jedynie, że żaden z otworów łączących poszczególne studzienki nie został w widoczny sposób zaślepiony, zaś inwestor podczas oględzin nie wskazał miejsca odcięcia, czy też zaślepienia. Na sąsiednich działkach nr [...]/14 i [...]/15 W. D. wskazał szambo, z którego ścieki były przepompowywane do oczyszczalni ścieków stanowiącej przedmiot oględzin. Dalej Inspektor Wojewódzki podał, że w związku z ustaleniami organu powiatowego, że żaden z otworów łączących poszczególne studzienki nie został w widoczny sposób zaślepiony, zaś inwestor podczas oględzin nie wskazał miejsca odcięcia czy też ich zaślepienia, a dodatkowo oświadczył, że wyłączenie z użytkowania oczyszczalni ścieków polega na wyłączeniu zasilania urządzeń zapewniających jej działanie oraz urządzeń przepompowujących ścieki do oczyszczalni z szamba istniejącego na działce sąsiedniej, to w sprawie w dalszym ciągu mamy do czynienia z oczyszczalnią ścieków połączoną z istniejącym na działce sąsiedniej budynkiem. Tego typu urządzenia muszą spełniać określone w rozporządzeniu w/s warunków technicznych parametry odległościowe w stosunku do granicy działki sąsiedniej jak również okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a także studni dostarczającej wodę do spożycia przez ludzi. Cytując treść § 36 ust. 3 rozporządzenia w/s warunków technicznych, organ II instancji zauważył, że pojemność spornej oczyszczalni wraz ze zbiornikiem wynosi 15,5m3. Nawet, jeżeli uznać twierdzenie skarżącego za słuszne, że przepis ten nie ma zastosowania do zbiornika retencyjnego ścieków oczyszczonych, który został zainstalowany za wylotem oczyszczalni, to pojemność tej oczyszczalni (osadników wstępnych, komory napowietrzania, osadnika wtórnego) będzie wynosiła 10,5m3, co wynika z książki eksploatacji oczyszczalni znajdującej się w aktach sprawy. Jednakże w ocenie organu nieuzasadnione jest twierdzenie, że zbiornik retencyjny nie stanowi całości techniczno-użytkowej decydującej o pojemności rozpatrywanej oczyszczalni. Zatem sporna oczyszczalnia będzie podlegała wymogom § 36 ust. 3. Zdaniem Inspektora Wojewódzkiego nie sposób zgodzić się z twierdzeniem odwołującego, że ww. warunki techniczne stosuje się do bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekłe, a nie do biologicznych oczyszczalni ścieków. W treści § 36 ust. 1 rozporządzenia w/s warunków technicznych jest mowa o "podobnych urządzeniach sanitarno-gospodarczych", a zatem warunki te odnoszą się również do biologicznych oczyszczalni ścieków (zob. wyrok WSA w Kielcach z 29.03.2017 r., II SA/Ke 998/16). Ustawodawca nie użył określenia "podobne urządzenia sanitarno-gospodarcze" w § 36 ust. 3, jednak niezasadne byłoby zwalnianie inwestora wykonującego tego typu urządzenie o pojemności powyżej 10m3 z zachowania wymaganych przepisami odległości, w sytuacji gdy urządzenia o pojemności mniejszej niż 10m3 takie wymagania muszą spełniać. Ponadto organ II instancji zauważył, że bez względu na to czy przedmiotowa oczyszczalnia spełnia warunki techniczne, to na przeszkodzie do jej doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem stoi art. 39 ust 1 pkt 3 lit. e Prawa wodnego, który zabrania wprowadzania ścieków do ziemi w odległości mniejszej niż 1 kilometr od granic kąpielisk oraz plaż publicznych nad wodami. Tymczasem, jak potwierdza materiał zgromadzony w sprawie, drenaż rozsączający kontrolowanej oczyszczalni znajduje się w odległości ok. 100m od zbiornika wodnego i ok. 200m od plaży publicznej, a inwestor dotychczas nie uzyskał zwolnienia z tego zakazu na mocy art. 39 pkt 3 ustawy Prawo wodne. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że sporna oczyszczalnia nie spełnia warunków technicznych wynikających z § 36 ust. 3 rozporządzenia w/s warunków technicznych, ponadto z ustaleń organu I instancji wynika, że Dyrektor RZGW w Krakowie odmówił stronie zwolnienia z zakazu wynikającego z art. 39 ust 1 pkt 3 lit. e Prawa wodnego. Prawidłowo zatem organ I instancji nakazał rozbiórkę oczyszczalni, albowiem w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego okazało się, że nastąpiło niedające się usunąć naruszenie prawa. Inspektor Wojewódzki dodał, że w niniejszej sprawie nie było możliwości nałożenia na inwestora obowiązków z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, gdyż kontrolowana oczyszczalnia ścieków została wybudowana bez zachowania minimalnych odległości od granicy działki sąsiedniej, a nakazanie wykonania robót polegających na doprowadzeniu urządzenia do stanu zgodnego z prawem tj. odsunięcie od granicy na odległość 7,5m byłoby równoznaczne z nakazem jej rozbiórki i ponownej realizacji w innej lokalizacji. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję W. D., domagając się jej uchylenia, zarzucił naruszenie: 1. art. 36 ust. 3 rozporządzenia w/s warunków technicznych poprzez błędną wykładnie tego przepisu mającą wpływ na sposób rozpatrzenia sprawy; 2. art. 51 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym objęciu obowiązkiem rozbiórki całej oczyszczalni ścieków, podczas gdy doprowadzenie oczyszczalni ścieków do zgodności z przepisami może wymagać co najwyżej częściowej jej rozbiórki; 3. art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy poprzez nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności istnieje możliwość doprowadzenia oczyszczalni do stanu zgodnego z prawem; 4. naruszenie przepisów postępowania poprzez procedowanie sprawy z udziałem osoby do tego nieuprawnionej tj. M. S., a także skierowanie i doręczenie do tej osoby zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący zarzucił, że biologicznej oczyszczalni ścieków nie można w żadnym zakresie utożsamiać lub porównywać z urządzeniami wymienionymi w § 36 ust. 3 rozporządzenia w/s warunków technicznych. Zestawienie § 36 ust. 3 z § 36 ust. 1 prowadzi do wniosku, że ustalone tymi przepisami normy odległościowe dotyczą dołów ustępów nieskanalizowanych, zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe i podobnych urządzeń sanitarno- gospodarczych. Odpowiedź na pytanie, czy biologiczna oczyszczalnia ścieków jest podobnym urządzeniem sanitarno-gospodarczym do zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe, może być jedynie przecząca. Zbiornik bezodpływowy na nieczystości ciekłe jest bowiem urządzeniem przeznaczonym do czasowego gromadzenia ścieków w miejscu ich powstawania. W takich zbiornikach nie zachodzą żadne procesy oczyszczające ścieki, wręcz przeciwnie, w ściekach zachodzą różnego rodzaju reakcje chemiczne, których efektem jest powstanie substancji szkodliwych dla zdrowia i toksycznych gazów powodujących uciążliwości dla otoczenia. W indywidualnej oczyszczalni ścieki są na bieżąco unieszkodliwiane, a efektem tego oczyszczania jest ciecz, która w przypadku technologii biologicznej spełnia warunki II klasy czystości wód. Zatem, skoro ustawodawca reguluje w jakimś zakresie usytuowanie przydomowych oczyszczalni ścieków, to brak podstaw, aby stosować w pozostałym zakresie przez analogię przepisy o sytuowaniu bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekłe. Jednak nawet w przypadku, gdyby oczyszczalnię ścieków będącą przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją poddać ocenie co do jej zgodności z przepisami rozdziału 7 rozporządzenia w/s warunków technicznych, to nie może zostać zaakceptowane stanowisko, że oczyszczalnia ta podlega § 36 ust. 3. Należy bowiem mieć na uwadze istotną różnicę w zasięgu uciążliwości dla otoczenia, w tym także dla terenu działki sąsiedniej generowanych przez biologiczną oczyszczalnię ścieków o pojemności ponad 10m3, a przez bezodpływowy zbiornik na ścieki posiadający taką samą pojemność i dopiero wówczas oceniać, że w obu przypadkach winna zostać zachowana odległość od granicy działki sąsiedniej nie mniejsza niż 7,5m. Autor skargi powołał rozporządzenie Ministra Środowiska z 18 listopada 2014 roku w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. 2014 poz.1800). Odnosząc przepisy tego rozporządzenia do przedmiotowej oczyszczalni ścieków z uwzględnieniem jej wydajności, przeznaczenia i lokalizacji skarżący stwierdził, że wymagane w tym przypadku parametry: wskaźnik zawiesiny ogólnej, BZT3 (biochemiczne zapotrzebowanie tlenu w ciągu 3 dni) oraz ChZT (chemiczne zapotrzebowanie tlenu) są w pełni zachowane, co wynika z otrzymanej od producenta deklaracji zgodności wyrobu z europejską normą i oznaczenie wyrobu znakiem CE. Powyższe dowodzi, że posadowiony za oczyszczalnią ścieków i połączony z jej wylotem zbiornik o pojemności 5m3 nie stanowi integralnej części oczyszczalni i pełni jedynie rolę odbiornika retencjonującego ciecz opuszczającą oczyszczalnię takiego samego jak np. oczko wodne. W rozpatrywanym przypadku także drenaż rozsączający nie stanowi obligatoryjnej części oczyszczalni, bowiem wprowadza on jedynie do gruntu nadmiar cieczy ze zbiornika retencyjnego, którą to ciecz można zagospodarować lub wykorzystać na kilka innych sposobów. Zatem całkowicie błędne jest twierdzenie WINB jakoby zbiornik retencyjny (a jeśli tak to w domyśle także drenaż rozsączający), stanowił całość techniczno-użytkową przedmiotowej oczyszczalni. Wnoszący skargę także zwrócił uwagę, że ostatnim elementem instalacji tej oczyszczalni jest osadnik wtórny o pojemności 0,57m3 wbudowany w komorze napowietrzania (reaktorze SBR). Ścieki oczyszczone w reaktorze SBR trafiają do tego osadnika i jedynym procesem w nim zachodzącym jest dekanacja zawiesiny osadu czynnego i wody pościekowej. Po zakończeniu klarowania osad czynny znajdujący się na dnie osadnika jest zawracany do osadników wstępnych i komory napowietrzania, a wyklarowana woda pościekowa odpływa cyklicznie na zewnątrz oczyszczalni. Zatem powyższy opis technologiczny wskazuje, że do pojemności urządzeń sanitarno-gospodarczych w rozumieniu przepisów rozdziału 7 rozporządzenia w/s warunków nie sposób wliczać pojemności tego osadnika. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 39 ust.1 pkt 3 lit e Prawa wodnego skarżący podniósł, że dla wyeliminowania tej wątpliwej nieprawidłowości nie jest konieczne dokonanie rozbiórki całej oczyszczalni, bowiem nieprawidłowość tę można wyeliminować poprzez nakazanie wykonania czynności w trybie art. 51 ust 1 pkt. 2 Prawa budowlanego lub w ostateczności poprzez nakazanie w trybie art. 51 ust.1 pkt 1 rozbiórki jedynie części oczyszczalni. Uzasadniając naruszenie przez WINB przepisów proceduralnych autor skargi zauważył, że postępowanie odwoławcze przeprowadzone zostało z udziałem M. S., której nie przysługiwały w nim prawa strony i która nie legitymowała się właściwym pełnomocnictwem stron do ich reprezentowania w sprawie. W efekcie skarżona decyzja została skierowana i doręczona niewłaściwej osobie. Dołączone do akt sprawy przez M. S. pełnomocnictwo zawiera bowiem upoważnienie stron do ich reprezentowania jedynie w sprawach związanych z podziałem działek. Zatem nie dotyczy ani tego konkretnego postępowania, ani nie obejmuje przedmiotu, w sprawie którego postępowanie się toczyło. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie sądowej skarżący wyjaśnił, że Dyrektor RZGW decyzją utrzymaną w mocy przez Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej odmówił zwolnienia z zakazu wynikającego z art. 39 ust. 1 pkt 3 lit. e Prawa wodnego, przy czym decyzja ta została zaskarżona do WSA w Warszawie (sygn. akt IV SA/Wa 2699/17). Skarżący złożył pismo Stowarzyszenia Rezydentów i Przyjaciół Zalewu "[...]" w R. z dnia 26 kwietnia 2017 r. oraz kopię decyzji Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z [...]. Na poparcie zarzutu nr 4 z petitum skargi dołączył do akt kserokopię pełnomocnictwa udzielonego M. S. oraz kserokopię aktu notarialnego z [...]. Wyjaśnił, że organ błędnie ustalił pojemność oczyszczalni, która powinna wynosić poniżej 10m3, co wynika z instrukcji technicznej oczyszczalni. Z kolei w piśmie z 11 grudnia 2017 r. skarżący podkreślił, że zarządzenie nr 4/2014 z dnia 16 stycznia 2014 r. Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w sprawie warunków korzystania z wód regionu wodnego Górnej Wisły, wprowadza ograniczenia dotyczące zbiorników wodnych retencyjnych (a takim jest zbiornik [...]), mające na celu zapobieganie zanieczyszczaniu wód tych zbiorników. Zgodnie z § 17 pkt 2 lit. c tego rozporządzenia zakazuje się wprowadzania do ziemi ścieków w odległości mniejszej niż 100m od linii brzegowej zbiorników retencyjnych. Zatem uzyskanie zgody dyrektora na przedmiotową oczyszczalnia nie jest wymagane gdyż: oczyszczalnia ta została oddana do eksploatacji w listopadzie 2013 roku, a prawo nie działa wstecz, zbiorniki oczyszczalni znajdują się w odległości 180mb od linii brzegowej zbiornika [...], a jedynie rury zewnętrzne – będące odpowietrzeniem ciągów drenarskich są umiejscowione w odległości 155mb. Dane te są zawarte w ocenie technicznej, która znajduje się w aktach sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 t.j.), dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji sprawowana jest w granicach sprawy, przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w postępowaniu organów obu instancji takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Przedmiotem skargi była decyzja utrzymująca w mocy wydany na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego nakaz rozbiórki samowolnie wybudowanego urządzenia budowlanego w postaci oczyszczalni ścieków połączonej z istniejącym na sąsiedniej działce budynkiem. Ocena legalności takiej decyzji wymagała w pierwszym rzędzie stwierdzenia prawidłowości dokonanej przez organy nadzoru budowlanego kwalifikacji tego przedmiotu postępowania. Spór w tym zakresie dotyczył tego, czy po dokonanych przez inwestora przeróbkach, można w dalszym ciągu traktować ten obiekt jako oczyszczalnię ścieków, czy też jest to bezodpływowy zbiornik na ścieki. Podzielając pogląd organów na wskazaną kwestię należy zwrócić uwagę, że w czasie przeprowadzonych w dniu 27 kwietnia 2017 r. z udziałem inwestora W. D. oględzin, pracownicy organu I instancji stwierdzili, że na działce nr [...] w [...] w dalszym ciągu znajduje się stwierdzony już wcześniej system wzajemnie połączonych ze sobą zbiorników, studzienek rozdzielających oraz rur wywiewnych. Mimo tego, że w czasie tych oględzin przedmiotowy układ nie był uruchomiony, nie można mówić o tym, aby stracił on swój pierwotny i zamierzony przez inwestora charakter podłączonej do stojącego na sąsiedniej działce budynku oczyszczalni ścieków, stanowiącej całość technologiczno-użytkową. Taka ocena wynika stąd, że w czasie oględzin żaden z otworów łączących poszczególne studzienki nie został w widoczny sposób zaślepiony, a takiego zaślepienia, czy miejsca odcięcia nie wskazał również inwestor. Deklarowane przez niego wyłączenie tej oczyszczalni z użytkowania mające polegać na wyłączeniu zasilania urządzeń zapewniających jej działanie oraz urządzeń przepompowujących ścieki do oczyszczalni z szamba istniejącego na działce sąsiedniej, nie może być traktowane jako zmieniające trwale charakter tego obiektu, skoro odłączenie zasilania może być łatwo przywrócone, pozwalając na przywrócenie funkcji całego systemu. Ponadto takie deklaratywne jedynie zamierzenie inwestora oznaczałoby, że w dalszym ciągu przedmiotem postępowania jest urządzenie budowlane zdefiniowane w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego jako urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków. Nie mogło też być w sprawie wątpliwości, że przedmiotowe urządzenie nie stanowiło przydomowej oczyszczalni ścieków. Ta okoliczność miała dla sprawy znaczenie ze względu na to, że warunkowała ocenę, czy na budowę takiej oczyszczalni ścieków konieczne było uzyskanie pozwolenia. Według bowiem art. 29 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa przydomowych oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,50 m3 na dobę, co zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego (Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31) oznacza, że budowa oczyszczalni ścieków innej niż przydomowa, pozwolenia na budowę wymaga. Tymczasem w sprawie bezspornie takie pozwolenie nie zostało przez inwestora uzyskane. Wyrażając przytoczony pogląd, tj. że przedmiotem postępowania nie była przydomowa oczyszczalnia ścieków, Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 2 lipca 2010 r., II OSK 1033/09, że warunkiem uznania za indywidualną przydomową oczyszczalnię ścieków, jest nie tylko określona w art. 29 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego maksymalna wydajność (do 7,50 m3 na dobę), ale i jej charakter określony jako "przydomowy" tj. znajdujący się w pobliżu indywidualnego domu (miejsca) przeznaczonego do zamieszkiwania osób. Tymczasem przedmiotowa oczyszczalnia miała służyć oczyszczaniu ścieków sanitarnych z budynku usługowo-handlowego tawerny "..." niebędącego budynkiem mieszkalnym. Należy zauważyć, że budynek ten, to świadczący usługi hotelowe dom weselny przeznaczony, według materiałów reklamowych upowszechnianych przez prowadzącego go inwestora, do obsługi do 300 gości. Takiego obiektu, przez jego wielkość i potencjalną skalę oddziaływania na otoczenie i środowisko, również przez ilość osób, jaka równocześnie może z niego korzystać, nie sposób nawet przyrównać do obiektów określonych w art. 29 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Takiej oceny nie zmienia twierdzenie skarżącego, że w obiekcie tym mieszka z żoną od czasu do czasu, a jest on wykorzystywany zgodnie ze swym przeznaczeniem głównie w sezonie, który trwa tylko 2-3 letnie miesiące. Przyjmując nawet takie twierdzenie za prawdziwe, nie można go traktować inaczej, niż jako próbę ominięcia prawa mającą polegać na potraktowaniu domu weselnego dla 300 osób, jako indywidualnego domu (miejsca) do zamieszkiwania osób. Sporadyczne zamieszkiwanie w takim obiekcie przez właścicieli, nie zmienia jego charakteru wynikającego z jego zasadniczej funkcji. Okoliczność, że jest on z założenia wykorzystywany tylko przez niewielką część roku, a w pełnym obciążeniu tylko przy okazji organizowanych okazjonalnie imprez, nie zmienia oddziaływania na środowisko, jakie może powodować. Mając na uwadze położenie tego obiektu nad zbiornikiem wodnym [...] o powierzchni około 340 hektarów, bardzo intensywnie wykorzystywanym przez ludność dla celów rekreacyjnych, należy zauważyć, że ewentualne ominięcie wymogów prawa budowlanego przy budowie oczyszczalni ścieków obsługującej taki obiekt, mogłoby prowadzić do trudnych do zlekceważenia konsekwencji dla środowiska, w tym zwłaszcza dla zbiornika wodnego [...]. Należy bowiem pamiętać, że w ciągu 2 czy 3 miesięcy wykorzystywania takiego obiektu usługowo-handlowego, jak należący do skarżącego, czy nawet w ciągu jednej, czy kilku imprez dla 300 osób, może dojść do zatrucia środowiska, zwłaszcza zbiornika wodnego - na lata. Taka argumentacja nie pozwala więc na wnioskowaną przez skarżącego wykładnię art. 29 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, zwłaszcza, że wyjątkowość instytucji art. 29 Prawa budowlanego przemawia za ścisłym (wąskim) interpretowaniu tego przepisu, co pozostaje w zgodności z wykładnią celowościową, wyrażającą wolę ustawodawcy (por. uzasadnienie przywoływanego wyroku NSA z 2 lipca 2010 r., II OSK 1033/09). Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że dla budowy będącej przedmiotem postępowania oczyszczalni ścieków wymagane jest uzyskanie przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Jego brak przy jednoczesnym zakwalifikowaniu tej oczyszczalni jako urządzenia budowlanego służącego oczyszczaniu ścieków z budynku usługowo-handlowego niebędącego budynkiem mieszkalnym oznacza, że zasadnie organy przeprowadziły postępowanie w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Z art. 50 tej ustawy wynika bowiem, że w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę. Natomiast według art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji: 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Stosownie do treści art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Dla właściwej oceny działań podjętych przez organy nadzoru budowlanego wobec przedmiotowej oczyszczalni, konieczne było wyjaśnienie, czy organy prawidłowo uznały, że legalizacja tej oczyszczalni była niemożliwa. W tym zakresie Sąd podziela w pełni pogląd organów nadzoru, że doprowadzenie przedmiotowej oczyszczalni do stanu zgodnego z prawem było niemożliwe z powodu sprzeczności jej istnienia z treścią mającego w sprawie zastosowanie przepisu art. 39 ust. 1 pkt 3 lit. e) Prawa wodnego. Z tego przepisu wynika bowiem, że zabrania się wprowadzania ścieków do ziemi w odległości mniejszej niż 1 kilometr od granic kąpielisk oraz plaż publicznych nad wodami. Dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze decyzji, zwolnić od zakazu wprowadzania do ziemi, w odległości mniejszej niż 1 kilometr od granic kąpielisk oraz plaż publicznych nad wodami, ścieków innych niż wymienione w ust. 2 pkt 1, jeżeli wystąpi istotna potrzeba ekonomiczna lub społeczna, a zwolnienie nie spowoduje zagrożenia dla jakości wód (art. 39 ust. 3 Prawa wodnego). Tymczasem, jak potwierdza materiał zgromadzony w sprawie, drenaż rozsączający kontrolowanej oczyszczalni, będący funkcjonalną i konieczną ze względu na zastosowaną w tej oczyszczalni technologię, częścią wybudowanego urządzenia, znajduje się w odległości ok. 100 m od zbiornika wodnego i ok. 200 m od plaży publicznej, a inwestor dotychczas nie uzyskał zwolnienia z tego zakazu na mocy art. 39 ust. 3 ustawy Prawo wodne. Co więcej, ze złożonej na rozprawie przed Sądem ostatecznej decyzji Nr 105/2017 Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 3 sierpnia 2017 r. wynika, że po rozpatrzeniu odwołania W. D. od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...], wydanej w przedmiocie odmowy zwolnienia od zakazu wprowadzania do ziemi ścieków innych niż wody opadowe i roztopowe, pochodzących z indywidualnej oczyszczalni ścieków bytowych z budynku usługowo-handlowego tawerny "...", w odległości mniejszej niż 1 kilometr od plaży publicznej nad wodami zbiornika [...], została utrzymana w mocy. Ponadto skarga W. D. na tę decyzję został oddalona wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2017 r., IV SA/Wa 2699/17. Wprawdzie wyrok ten nie jest prawomocny, to jednak z ostatecznej decyzji odmawiającej udzielenia skarżącemu zwolnienia od zakazu wprowadzania ścieków do ziemi na podstawie art. 39 ust. 3 prawa wodnego wynika, że nie ma on w dalszym ciągu takiego zezwolenia, a przez to w dalszym ciągu zachodzi sprzeczność jej istnienia z treścią art. 39 ust. 1 pkt 3 lit. e Prawa wodnego. Sąd podziela również wyrażone w zaskarżonej decyzji poglądy, co do niespełniania przez przedmiotową oczyszczalnię ścieków warunków technicznych, jakim powinna ona odpowiadać zgodnie z § 36 rozporządzenia w/s warunków technicznych, przy czym trzeba zauważyć, że nawet przy uwzględnieniu zarzutów skarżącego, że pojemność przedmiotowej oczyszczalni ścieków wynosi poniżej 10 m³, i tak urządzenie to nie spełniało warunków technicznych dotyczących odległości od granicy działki sąsiedniej, tyle, że przewidzianych w przepisie § 36 ust. 1 rozporządzenia w/s warunków technicznych. Zgodnie z tymi przepisami bowiem, odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, dołów ustępów nieskanalizowanych o liczbie miejsc nie większej niż 4 i podobnych urządzeń sanitarno-gospodarczych o pojemności do 10 m3 powinna wynosić co najmniej: 1)od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz do magazynów produktów spożywczych - 15 m; 2)od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego - 7,5 m (§ 36 ust. 1); odległości pokryw i wylotów wentylacji z dołów ustępów nieskanalizowanych o liczbie miejsc większej niż 4 oraz zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe i kompostowników o pojemności powyżej 10 m3 do 50 m3 powinny wynosić co najmniej: 1) od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń wymienionych w ust. 1 pkt 1 - 30 m; 2) od granicy działki sąsiedniej - 7,5 m (§ 36 ust. 3). Jak wynika z zestawienia przytoczonych przepisów, opisane w nich urządzenia sanitarno-gospodarcze różnią się pojemnością; pokrywy i wyloty wentylacji tych mniejszych o pojemności do 10 m³ powinny być lokalizowane w mniejszej odległości od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz do magazynów produktów spożywczych oraz od granic drogi (ulicy) lub ciągu pieszego, niż pokrywy i wyloty wentylacji większych urządzeń sanitarno-gospodarczych o pojemności powyżej 10 m³ do 50 m³. Brak wymienienia w § 36 ust. 3 rozporządzenia ws. warunków technicznych kategorii "podobnych urządzeń sanitarno-gospodarczych", tj. podobnych do między innymi zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe i dołów ustępów nieskanalizowanych, nie może upoważniać do twierdzenia, że oczyszczalnie ścieków takie jak przedmiotowa nie są objęte hipotezą normy prawnej zawartej w § 36 ust. 3 tego rozporządzenia. Najpierw trzeba zauważyć, że nie może być wątpliwości co do tego, że oczyszczalnie ścieków takie jak przedmiotowa, stanowią urządzenia sanitarno-gospodarcze podobne do zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe. To podobieństwo potwierdza zresztą sam skarżący, skoro uważa, że wybudowaną oczyszczalnię ścieków może używać jako bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe. Następnie trzeba stwierdzić, że jeżeli ustawodawca wprowadził ograniczenia możliwości lokalizacji takich urządzeń sanitarno-gospodarczych o mniejszej pojemności w odległości 7,5 metra od granicy działki sąsiedniej, to tym bardziej wymóg zachowania wymaganych odległości musi dotyczyć takich samych urządzeń sanitarno-gospodarczych o pojemności większej. Odmienna wyładnia naruszałaby dyrektywę wykładni określaną jako wnioskowanie a minori ad maius. W okolicznościach niniejszej sprawy jednak, zarzut skargi dotyczący braku w § 36 ust. 3 kategorii "podobnych urządzeń sanitarno-gospodarczych" jest bez znaczenia, ponieważ wymagana odległość pokryw i wylotów wentylacji z tych podobnych urządzeń sanitarno-gospodarczych od granicy działki sąsiedniej, tj. 7,5 m, jest identyczna zarówno przy mniejszych, jak i większych urządzeniach tego typu. Ta odległość natomiast nie jest w sprawie zachowana, skoro bezspornie pokrywy siedmiu studzienek składających się na przedmiotową oczyszczalnię ścieków znajdują się w odległości mniejszej niż 7,5 metra od granicy z działką nr [...] należąca do uczestników E. i L. małż. W. (informacja o działce k. I- 4 akt administracyjnych), co wynika z załącznika graficznego do protokołu oględzin z dnia 27 kwietnia 2017 r. oraz ze sporządzonej wówczas dokumentacji fotograficznej (k. I-38 akt administracyjnych). Trzeba dodać, że nawet postulowane przez skarżącego zakwalifikowanie przedmiotowej oczyszczalni ścieków jako bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe, czyli tzw. szamba, nic by w ocenie spełniania przez to urządzenie warunków technicznych przewidzianych w § 36 rozporządzenia w/s warunków technicznych nie zmieniło. Bezodpływowe zbiorniki na nieczystości ciekłe są bowiem wprost wymienione zarówno w § 36 ust. 1, jak i w ust. 3 rozporządzenia ws. warunków technicznych, a więc i pokryw takich urządzeń dotyczy niezachowana w sprawie odległość 7,5 metra od granicy działki sąsiedniej. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skarżącego dotyczący braku podstaw do stosowania wymogów określonych w § 36 rozporządzenia ws. warunków technicznych do przedmiotowej oczyszczalni ścieków, co miałoby wynikać z faktu odrębnego uregulowania tych wymogów w § 37 tego rozporządzenia. Należy bowiem zauważyć, że wskazany przepis dotyczy przydomowych oczyszczalni ścieków, podczas gdy przedmiotem sprawy nie jest oczyszczalnia o takim charakterze, co zostało już wyżej wyjaśnione. Ponadto regulacja zawarta w § 37 rozporządzenia ws. warunków technicznych dotyczy jednego tylko zagadnienia, tj. możliwości lokalizacji przydomowych oczyszczalni ścieków w bezpośrednim sąsiedztwie budynków jednorodzinnych. Nie jest to więc kompletna regulacja dotycząca lokalizacji oczyszczalni ścieków na działce, przez co nie może wyłączać ogólnego unormowania zawartego w § 36 tego rozporządzenia. Wskazana powyżej argumentacja prowadzi do dwóch wniosków. Po pierwsze nie jest w sprawie możliwe zalegalizowanie przedmiotowej oczyszczalni ścieków, gdyż nie spełnia ona obligatoryjnych wymogów przewidzianych w art. 39 ust. 1 pkt 3 lit. e Prawa wodnego oraz w § 36 ust. 1 rozporządzenia ws. warunków technicznych. Również ewentualne wykonanie określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem nie jest w sprawie możliwe, ponieważ takie roboty sprowadzały by się do rozbiórki przedmiotowej oczyszczalni i jej ponownej realizacji w innym miejscu. Z tego powodu nie było w sprawie podstaw do zastosowania konstrukcji z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Po drugie nie było w sprawie możliwości orzeczenia tylko częściowej rozbiórki przedmiotowej oczyszczalni ścieków, skoro stanowi ona według ujawnionego w sprawie zamierzenia budowlanego inwestora, funkcjonalną całość mającą służyć odprowadzaniu ścieków z jego budynku usługowo-handlowego pełniącego funkcję domu weselnego dla 300 osób. Ponadto mający powstać w wyniku takie ewentualnej częściowej rozbiórki bezodpływowy zbiornik na nieczystości ciekłe, również wymaga spełnienia kryteriów odległościowych przewidzianych w § 36 ust. 3 i 1 rozporządzenia ws. warunków technicznych, co wyjaśniono wyżej. W konsekwencji zasadne było zastosowanie w sprawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i nakazanie rozbiórki oczyszczalni ścieków sanitarnych znajdującej się na działce nr ewid. [...], obręb [...], gmina [...]. Odnosząc się do nieomówionych wyżej zarzutów skargi należy stwierdzić, że nie mogły one wpłynąć na wynik sprawy. Wbrew zarzutowi skargi nie miało w sprawie miejsca naruszenie przepisów postępowania poprzez procedowanie sprawy z udziałem osoby do tego nieuprawnionej, tj. M. S., a także skierowanie do niej wydanej w sprawie decyzji administracyjnej. Jak wynika ze złożonego przez samego skarżącego pełnomocnictwa sporządzonego w dniu 26 maja 2017 r. w formie aktu notarialnego (k. 34 – 35), E. i L. małżonkowie W. upoważnili ich córkę M. S. do występowania w ich imieniu w dowolnych sprawach przed, między innymi: sądami wszystkich instancji, przed wszelkimi władzami, urzędami, instytucjami, osobami prawnymi i fizycznymi, wszelkimi organami administracji rządowej i samorządowej, wydziałami geodezji, starostwami, urzędami gmin, a w związku z powyższym do składania wszelkiego rodzaju oświadczeń, wyjaśnień i zapewnień, wniosków i pozwów, podpisywania stosownych dokumentów, do odbioru pism, przesyłek pocztowych i korespondencji. W związku z taką treścią tego pełnomocnictwa nie może być wątpliwości, że doręczenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, które zostały wydane po dacie udzielenia tego pełnomocnictwa, do rąk M. S., jako pełnomocnika stron, było prawidłowe. Ponadto należy zauważyć, że fakt doręczenia decyzji pełnomocnikowi nie oznacza skierowania decyzji do niego, skoro z treści decyzji wynika, kto został uznany przez organ za stronę. Powołany przez skarżącego w piśmie z dnia 11 grudnia 2017 r. zarzut dotyczący braku potrzeby uzyskiwania przez skarżącego inwestora "zgody dyrektora RZGW na przedmiotową jego oczyszczalnię", mającej wynikać z treści § 17 pkt 2 lit. c rozporządzenia nr 4/2014 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z dnia 16 stycznia 2014 r. w sprawie warunków korzystania z wód regionu wodnego Górnej Wisły, nie mógł wpłynąć na losy sprawy. Przepis ten nie narusza bowiem ochrony kąpielisk oraz plaż publicznych nad wodami wynikającej z aktu wyższego rzędu, tj. z art. 39 ust. 1 pkt 5 Prawa wodnego. Jak wynika natomiast z akt sprawy, a zwłaszcza z treści ostatecznej decyzji Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora RZGW z dnia [...], miejsce wnioskowanego w tamtej sprawie przez W. D. wprowadzania do ziemi ścieków z budynku usługowo-handlowego tawerny "..." oczyszczonych w oczyszczalni przydomowej typu OP.SBR-5-20 położonej na działce nr ewid. [...] obręb [...]. gmina [...], znajduje się w odległości ok. 200 m od strzeżonego miejsca kąpieli zorganizowanego przez gminę [...] na zbiorniku [...]. W decyzji tej zauważono ponadto, że przedmiotowa oczyszczalnia ścieków ma charakter mechaniczno-biologiczny i nie zakłada żadnej efektywności w zakresie usuwania zanieczyszczeń bakteriologicznych, co ma zasadnicze znaczenie w przypadku funkcjonowania takiego urządzenia w bliskości miejsca przeznaczonego do kąpieli dla ludzi. Szczegółowe wymagania w zakresie jakości wody w kąpieliskach zostały określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 8 kwietnia 2011 r. w sprawie prowadzenia nadzoru nad jakością wody w kąpielisku i miejscu wykorzystywanym do kąpieli (Dz.U. 2016.1602 t.j.), a na podstawie zawartych w nim wskazań określana jest jakość wody w kąpieliskach. Należy zwrócić uwagę, że w załącznikach do w/w aktu zostały wymienione 2 wskaźniki stanowiące o stanie mikrobiologicznym wód w kąpieliskach: Enterokoki i Escherisia coli. Są to wskaźniki w żaden sposób nienormowane w będącej przedmiotem postępowania oczyszczalni, w związku z czym nie ma możliwości oceny jej wpływu na jakość wód pod tym względem. Należy w tym przypadku uznać, że nawet właściwy sposób eksploatacji oraz prawidłowe funkcjonowanie oczyszczalni ścieków, nie gwarantuje usuwania zanieczyszczeń bakteriologicznych, w związku z czym w ocenie Dyrektora KZGW nie jest spełniona jedna z przesłanek wskazanych w art. 39 ust. 3 Prawa wodnego. Podzielając w pełni przedstawione wywody należy na koniec wyrazić zdziwienie, że skarżący, prowadzący działalność gospodarczą, której powodzenie zależy w dużej mierze od turystów i osób przyjeżdżających nad zalew wodny [...] w celach rekreacyjnych i kąpielowych, wykazuje w niniejszej sprawie tak nikłe zrozumienie dla wymogów ochrony środowiska i konieczności maksymalnego zabezpieczenia czystości zbiornika wodnego [...] przed zanieczyszczeniami bakteriologicznymi i bytowymi z własnej oczyszczalni ścieków sanitarno-bytowych. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.