II SAB/Ol 107/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Chybicki Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi A.P. na bezczynność Burmistrza w udostępnieniu informacji publicznej 1) zobowiązuje Burmistrza do rozpoznania wniosku A.P. z dnia "[...]" r. - w terminie 14 dni; 2) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądza od Burmistrza na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że pismem z dnia 30 sierpnia 2017 r. A. P. wniósł do Burmistrza podanie w którym zażądał umożliwienia wglądu do dokumentów (oraz wykonania kopii niektórych, w przypadku jeżeli zajdzie taka konieczności) dotyczących przygotowania i realizacji zadania inwestycyjnego w dziale 630 turystyka "Zagospodarowanie nabrzeża Jeziora " w latach 2007-2010. Podniósł, że interesuje go zapoznanie się z dokumentami dotyczącymi realizacji inwestycji w okolicy ulic A i B oraz działek o numerach "[...]". Wyjaśnił, że częścią dotyczącą modernizacji plaży miejskiej nie jest zainteresowany. W odpowiedzi na złożony wniosek Burmistrz zaprosił skarżącego na spotkanie w dniu 21 września 2017 r. do Urzędu Miasta i Gminy. Następnie wnioskiem z dnia 22 września 2017 r. A. P. zwrócił się do Burmistrza z prośbą o umożliwienie wglądu do dokumentów (oraz wykonania kopii niektórych, w przypadku jeżeli zajdzie taka konieczności) dotyczących przygotowania i realizacji inwestycji Urzędu Miasta na działkach o numerach "[...]" i działce "[...]" przylegającej do ulicy A dotyczących: 1. budowy kanalizacji sanitarnej 500 mm, 200 mm, 160 mm i przepompowni wraz z zasilaniem elektrycznym; 2. budowy chodników i ścieżki rowerowej z kostki "polbruk" wraz z oświetleniem. Skarżący zażądał udostępniania w szczególności dokumentów potwierdzających prawa do dysponowania terenem, pozwoleń na budowę, zgłoszeń itp. Wniósł również o udostępnienie dokumentów dotyczących inwestycji "Zagospodarowanie pustych przestrzeni nad Jeziorem wraz z budową systemu monitoringu " ukończonej w 2010 r. Z kolei pismem z dnia 23 października 2017 r. A. P. wywiódł skargę na bezczynność Burmistrza w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 22 września 2017 r., żądając zobowiązania organu do załatwienia tego wniosku i zasądzenia kosztów postępowania sądowego według norm przypisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że pomimo upływu terminu ustawowego organ nie udzielił żądanej informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że dnia 21 września 2017 r. A. P. zapoznał się z dokumentami pozostającymi w dyspozycji Urzędu Miasta i Gminy objętymi wnioskiem z dnia 30 sierpnia 2017 r. Wniosek z dnia 30 sierpnia 2017 roku uwzględniał działki objęte inwestycjami opisanymi we wniosku z dnia 22 września 2017 r. Zatem skarżący, zapoznając się z dokumentami w dniu 21 września 2017 roku miał wgląd do żądanych dokumentów. Następnie skarżący pismem z dnia 24 listopada 2017 r. skierowanym do Sądu w odpowiedzi na pismo organu stanowiące odpowiedź na skargę wskazał, że wniosek z 22 września 2017 r. dotyczył zupełnie innych inwestycji. Wspólnymi elementami tych wniosków są numery trzech działek oraz nazwisko wnioskodawcy. W ocenie skarżącego stwierdzenie zawarte w odpowiedzi organu na wniesioną skargę jest niezgodne ze stanem faktycznym, ponieważ każdy z wniosków dotyczył innych inwestycji, a więc i innych dokumentów. Na rozprawie przed Sądem skarżący podtrzymał m.in. stanowisko wyrażone wcześniej, że wniosek z dnia 22 września 2017 r. odnosił się do innych informacji i zagadnień niż wniosek z 30 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Podnieść należy, że stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przy czym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną [art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa]. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 ustawy ppsa, jak również stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy stronie przysługuje skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie zaś do art. 3 § 3 sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W takich sprawach można skutecznie wnieść skargę na bezczynność, jeśli organ administracji publicznej nie załatwi sprawy w terminie określonym w przepisach art. 35-36 k.p.a., bądź w terminie wynikającym z innej ustawy regulującej sposób postępowania organów administracji. Wyjaśnić pozostaje również, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie - ale mimo zaistnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określona decyzja, postanowienie lub inny akt nie zostały dokonane, a w szczególności czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Udostępnianie zaś informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni - art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2. Stosownie do art. 13 ust. 2 jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). Ponadto trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Na ograniczenia w zakresie udzielenia informacji publicznej wskazuje art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do tej regulacji prawnej organ może ograniczyć dostęp do żądanych informacji publicznych np. ze względu na prywatność osoby fizycznej lub z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest natomiast odmową udzielenia informacji publicznej wskazanie, że się ich nie posiada. Jednakże o tym fakcie organ winien powiadomić wnioskodawcę pisemnie, wskazując – jeśli posiada taką wiedzę, gdzie zainteresowany żądane informacje może uzyskać. Organ nie ma natomiast obowiązku wydawania w takiej sytuacji decyzji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 września 2002r., II SAB 289/02). W sytuacji zaś gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą (por. wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z 20 czerwca 2002r., II SA/Lu 507/02). Ponadto rozważając przedmiotowy aspekt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 września 2007 r., sygn. akt IV SAB/Gl 28/07, publ.: www.orzecznia.nsa.gov.pl). W sprawie nie jest sporne, że Burmistrz jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej oraz to, że żądane informacje stanowią informację publiczną co przyznaje organ w odpowiedzi na skargę i co nie budzi wątpliwości Sądu. Spór pomiędzy stronami sprowadza się w istocie jedynie do tego, czy organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek poprzez umożliwienie skarżącemu zapoznania się z określonymi dokumentami w dniu 21 września 2017 r. Skarżący wskazuje bowiem, że jego wnioski z dnia 30 sierpnia 2017 r. i 22 września 2017 r. nie są wnioskami tożsamymi, tzn. zawierają żądanie zapoznania się z różnymi dokumentami, dotyczącymi innych inwestycji. W ocenie Sądu organ w sprawie niniejszej pozostaje w bezczynności. Po pierwsze, nawet jeżeli byłoby tak jak twierdzi organ, że powyższe wnioski skarżącego są wnioskami tożsamymi, to i tak organ winien o tym fakcie poinformować skarżącego pismem wskazując, że udzielił już żądanej informacji i wyjaśniając dokładnie czemu organ uznaje, że powyższe wnioski dotyczą zapoznania się z tą samą informacją publiczną. Po drugie, porównanie treści wniosków złożonych przez skarżącego wskazuje, że ich zakres jest różny i najprawdopodobniej nie dotyczy udostępnienia tej samej informacji publicznej, na co zresztą wskazuje skarżący podnosząc, że wnioski dotyczyły różnych inwestycji, a więc i innych dokumentów. Wobec powyższego organ winien co najmniej szczegółowo wyjaśnić skarżącemu, swoje stanowisko zgodnie z którym uznaje, że wniesione wnioski dotyczą tej samej informacji publicznej. W przypadku zaś ustalenia, że złożone wnioski dotyczą innych dokumentów organ winien udzielić żądanej informacji publicznej w formie wskazanej we wniosku lub podjąć inne działania przewidziane ustawą, np. odmówić udzielenia informacji publicznej w formie decyzji. Jak wskazano wyżej organ tego nie uczynił, a zatem pozostaje w bezczynności. Sąd stwierdził w pkt 2, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Na ocenę taką wpłynął fakt, że od momentu złożenia wniosku nie upłynął długi okres czasu. Ponadto organ po wniesieniu skargi przekazał skargę do Sądu wraz z aktami sprawy i swoim stanowiskiem w sprawie, wyjaśniającym dlaczego nie zareagował na wniosek skarżącego z dnia 22 września 2017 r. Dodatkowo po wniesieniu pierwszego wniosku organ umożliwił skarżącemu zapoznanie się z żądanymi dokumentami. Poza tym Sąd nie dopatrzył się w działaniach organu umyślności, a jedynie braku wiedzy co do prawidłowego załatwienia wniosku skarżącego, a także problemów z właściwym i precyzyjnym odczytaniem wniosku. O kosztach orzeczono w pkt 3 stosownie do art. 200 w związku z art. 205 § 1 ppsa. Koszty postępowania sądowego w niniejszej sprawie obejmowały zwrot wpisu od skargi w kwocie 100 zł.