VII SA/Wa 154/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi I L na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] października 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpoznaniu odwołania [...] - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m[...] z [...] sierpnia 2015 r., Nr [...] nakazującą inwestorowi - [...] prowadzącej działalność pod nazwą: [...] - dokonanie całkowitej rozbiórki wiaty magazynowej o wysokości 5,25 m, składającej się z 8 boksów do składowania materiałów budowlanych sypkich, usytuowanej na nieruchomości przy ul. [...] w [...], której budowa została rozpoczęta bez wymaganego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy omówił stan faktyczny sprawy wskazując, że w dniu 12.06.2013 r. upoważniony przedstawiciel organu powiatowego przeprowadził czynności kontrolne w ww. sprawie. W ich wyniku ustalił, iż na nieruchomości przy ul. [...] w [...] znajduje się m. in. wiata o przegrodach betonowych z dachem krytym poliwęglanem na płatwiach drewnianych. Wiata składa się z 8 boksów do składowania materiałów budowlanych sypkich. Wiata na całej powierzchni, ma jedną wysokość 5,25 m. Siedem boksów jest o powierzchni 102,25 m2 i kubaturze 536,85 m3, a jeden boks ma powierzchnię 138,25 m2 i kubaturę 725,85 m3. Powyższe parametry ustalono z okazanej inwentaryzacji obiektu. Podczas oględzin wiata była użytkowana do składowania materiałów budowlanych. Wg informacji uzyskanych od właściciela wiata powstała w październiku 2011 r. Na powyższe roboty inwestor nie okazał pozwolenia na budowę. PINB dla m. [...] decyzją Nr [...] z [...].08.2014 r. nakazał [...] dokonanie całkowitej rozbiórki ww. wiaty magazynowej składającej się z 8 boksów, której budowa została rozpoczęta bez wymaganego pozwolenia na budowę. Odwołanie w ustawowym terminie złożył inwestor - [...]. [...]WINB decyzją Nr [...] z [...].10.2014 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz z urzędu uchylił poprzedzające ją postanowienie Nr [...][...].01.2014 r. wstrzymujące samowolnie prowadzone roboty budowlane przy budowie wiaty magazynowej na nieruchomości przy ul. [...] w [...] oraz nakładające na [...] obowiązek przedłożenia w terminie 60 dni stosownych dokumentów oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. PINB dla m. [...] postanowieniem Nr [...] z [...].12.2014 r. wstrzymał samowolnie prowadzone roboty budowlane przy budowie omawianej wiaty magazynowej i nałożył na [...] obowiązek przedłożenia w terminie trzech miesięcy: 1. zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy wiaty magazynowej z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, 2. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3. czterech egzemplarzy projektu budowlanego wiaty magazynowej z projektem zagospodarowania działki sporządzonym na aktualnej odbitce mapy zasadniczej wykonanej do celów projektowych. Zobowiązana nie przedstawiła wymaganych dokumentów. Następnie decyzją Nr [...] z [...].08.2015 r. organ powiatowy nakazał [...] prowadzącej działalność pod nazwą: [...] dokonanie całkowitej rozbiórki omawianej wiaty magazynowej, której budowa została rozpoczęta bez wymaganego pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła w ustawowym terminie, inwestorka [...]. W ocenie [...]WINB, z analizy akt niniejszej sprawy wynika, iż organ powiatowy zastosował się do wskazań organu II instancji zawartych w decyzji [...]WINB Nr [...] z [...].10.2014 r. i nałożył na [...] , obowiązki wynikające z art. 48 ustawy Prawo budowlane. Organ przytoczył treść art. 48 Prawa budowlanego i wskazał, że w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 (nakaz rozbiórki). Kolejno organ odwoławczy wskazał, że organ powiatowy postanowieniem z [...].12.2014 r. wstrzymał samowolnie prowadzone roboty budowlane przy budowie omawianej wiaty magazynowej i nałożył na [...] obowiązek przedłożenia dokumentów w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane. Obowiązek ten podlegał wykonaniu w terminie 3 miesięcy. Do dnia dzisiejszego obowiązek nie został wykonany. Wobec czego organ powiatowy zgodnie z brzmieniem art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego nakazał rozbiórkę przedmiotowej wiaty. Organ odwoławczy zauważył, iż [...] miała świadomość wyznaczenia przez organ trzymiesięcznego terminu na wykonanie nałożonego na nią obowiązku. Ponadto PINB dla m. [...] pouczył zobowiązaną w postanowieniu, że nieprzedłożenie żądanych dokumentów skutkować będzie rozbiórką obiektu. Ponadto pomimo, że inwestorka miała przedstawić dokumenty do 29.03.2015 r., to de facto termin na przedłożenie dokumentów został faktycznie znacznie wydłużony, gdyż decyzję rozbiórkową organ I instancji wydał dopiero w dniu [...].08.2015 r., czyli po ok. czterech miesiącach od daty, kiedy minął termin wskazany w postanowieniu nr [...]. Pomimo upływu terminu, inwestor nie przedstawił żadnego wymaganego powyższym postanowieniem dokumentu, świadczącego o woli zalegalizowania przedmiotowej samowoli budowlanej. Odwołując się do najnowszego orzecznictwa sądowo - administracyjnego organ odwoławczy wskazał, że nie można oczekiwać od organu, aby z urzędu dążył do wyegzekwowania od strony przedłożenia wymaganych do legalizacji samowoli budowlanej dokumentów. Organ nie może bowiem wyręczyć inwestora, który dopuścił się samowoli budowlanej, gdyż takie działania organu z urzędu byłyby zawsze pokrzywdzeniem pozostałych stron postępowania, które muszą znosić stan naruszenia ich praw (wyrok NSA z 9.05.2013 r., II OSK 2714/11). O konieczności rozbiórki decyduje konkretny przepis prawa, a nie uznanie organu nadzoru budowlanego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 4.01.2012 r., II SA/Gd 798/11). [...]WINB wskazał, iż w przypadku nieprzedłożenia dokumentów określonych w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego organ I instancji jest obowiązany do wydania rozstrzygnięcia w oparciu o art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego. Żaden przepis Prawa budowlanego nie przewiduje w takiej sytuacji możliwości odstąpienia od orzeczenia nakazu rozbiórki. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 20.05.2011 r., II SA/G1 1316/10). Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, iż organ powiatowy nie wyjaśnił dlaczego roboty budowlane związane z budową przedmiotowej wiaty magazynowej wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, a także do jakiej kategorii obiektów budowlanych została zakwalifikowana omawiana wiata. Zgodnie z treścią uzasadnienia postanowienia PINB dla [...] Nr [...] przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte z urzędu w dniu 13.09.2013 r. W myśl przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania) pozwolenia na budowę nie wymagała budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Zatem warunkiem skorzystania przez budowlę jaką jest wiata ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę jest wyłącznie powierzchnia, która nie może przekraczać 25 m2 (wyrok WSA w Poznaniu z 5.11.2014 r., IV SA/Po 628/14). Z treści protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 12.06.2013 r. wynika, że wiata usytuowana na działce przy ul. [...] w [...] składa się z 8 boksów, z których siedem jest o pow. 102,25 m2 i kubaturze 536,85 m3, a jeden boks ma powierzchnię 138,25 m2 i kubaturę 725,85 m3. W związku z powyższym całkowita powierzchnia przedmiotowej wiaty to około 854 m2 (7 x 102,25 m2 + 138,25 m2 = 854 m2). Z uwagi na powyższe kwestią bezsporną jest okoliczność, iż na budowę wiaty o wskazanych parametrach wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, którym [...] nie dysponuje. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z załącznikiem do prawa budowlanego obiekty magazynowe, jak: budynki składowe, chłodnie, hangary, wiaty należą do kategorii XVIII obiektów budowlanych. Ponadto w ocenie [...]WINB sentencja nakazu rozbiórki znajdująca się w zaskarżonej decyzji jest sformułowana precyzyjnie i zawiera szczegółowy opis przedmiotowej wiaty. Organ powiatowy wskazał nieruchomość, na której znajduje się wiata oraz jej wysokość i ilość boksów, z których się składa dany obiekt. Powyższe pozwala jednoznacznie stwierdzić, którą wiatę [...] jest zobowiązana rozebrać. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2015 r. nr [...] złożyła [...] wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej uzasadnienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła : - naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na treść uzasadnienia wydanej decyzji, poprzez:  I. niedostrzeżenie naruszenia przez organ I instancji art. 97 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 48 ust 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez jego niezastosowanie w sprawie i niezawieszenie z urzędu postępowania, pomimo że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. W postępowaniu legalizacyjnym toczącym się na podstawie art. 48 pr. bud., jeżeli dla terenu, na którym jest zlokalizowany obiekt będący przedmiotem postępowania, brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w drodze decyzji stanowi rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., II. niedostrzeżenie naruszenia przez Organ I instancji art. 100 § 1 kpa, który to został naruszony poprzez jego niezastosowanie w sprawie i niewezwanie Skarżącej do wystąpienia do właściwego organu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego w przedmiocie ustalenia dla terenu, na którym jest zlokalizowany obiekt będący przedmiotem postępowania, warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w drodze decyzji, III. art. 7 i art. 77 § 1 oraz 80 kpa, poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy i wadliwą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na przyjęciu przez Organ II instancji, iż prowadzenie postępowania w trybie art. 48 pr. bud. przez Organ I instancji było prawidłowe, gdy z realiów sprawy wynika wniosek odmienny, IV. art. 107 § 3 w zw. z art. 11 kpa, poprzez brak uzasadnienia decyzji Organu I instancji i wyjaśnienia w zakresie przyjęcia przez Organ administracji, iż prowadzenie robót budowlanych związanych z przedmiotową wiatą magazynową wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i wydanie decyzji, na co nie zwrócił uwagi Organ II instancji, V. art. 8 i art. 11 kpa, poprzez całkowity brak ustosunkowania się przez Organ II instancji w uzasadnieniu skarżonej decyzji do zarzutów podniesionych w odwołaniu przez Skarżącą, co pozostaje w sprzeczności z zasadą przekonywania i zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. - naruszenie przepisów prawa materialnego mającego wpływ na treść uzasadnienia wydanej decyzji poprzez: I. niedostrzeżenie naruszenia przez Organ I instancji art. 48 ust 2 pr. bud., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie i wydanie postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych, pomimo braku uprzedniego stwierdzenia, czy wskazane w tym przepisie przesłanki legalizacji obiektu budowlanego w zakresie zgodności budowy z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zostały spełnione. Przesłanka ta mogła zostać ustalona przez Organ I i II instancji dopiero po rozstrzygnięciu zagadnienia wstępnego, II. niedostrzeżenie naruszenia przez Organ I instancji art. 48 ust 4 pr. bud., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie i nakazanie, wskutek niespełnienia przez Skarżącą obowiązków wskazanych w uzasadnieniu postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, rozbiórki wiaty magazynowej, podczas gdy w sprawie Organ I instancji nie powinien wszczynać postępowania legalizacyjnego bez uprzedniego zbadania wskazanej w art. 48 ust. 2 pkt 1 pkt b przesłanki jego dopuszczalności, III. art. 48 ust. 4 w zw. z art. 48 ust. 1 pr. bud. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez Organ I instancji w stanie faktycznym sprawy i nakazanie całkowitej rozbiórki wiaty magazynowej, podczas gdy roboty budowlane związane z przedmiotową wiatą, nie powinny być uznane za samowolę budowlaną w rozumieniu tych przepisów, co miało istotny wpływ na wydanie wadliwej decyzji przez organ I jak i II instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było zatem -stosownie do dyspozycji powołanych przepisów- dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Przepisy te stanowią podstawę do wydania przez właściwy miejscowo organ nadzoru budowlanego decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego w sytuacji gdy w toku wszczętego postępowanie legalizacyjnego inwestor zaniecha sprostania określonym w ustawie wymogom. Przepisy art. 48-49 ustawy Prawo budowlane, przewidują możliwość legalizacji obiektu budowlanego wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej, przy czym konieczne jest przy tym łączne spełnienie warunków: budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - inwestor przedkłada stosowne dokumenty, o których mowa w art. 48 ust. 3, i uiszczona zostaje opłata legalizacyjna. Niespełnienie któregokolwiek z powyższych warunków obliguje organ do orzeczenia nakazu rozbiórki (art. 48 ust. 4 cyt. ustawy) samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, natomiast w art. 30 ust. 1 tej ustawy, ustawodawca określił katalog inwestycji, których wykonanie wymaga uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi administracji. Nie budzi wątpliwości, że instytucja zgłoszenia jest złagodzeniem obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w stosunku do określonych w ustawie robót budowlanych. W myśl przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania) pozwolenia na budowę nie wymagała budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Warunkiem skorzystania przez budowlę jaką jest wiata ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę jest zatem wyłącznie powierzchnia, która nie może przekraczać 25 m2 . W rozpatrywanej sprawie organy prawidłowo uznały, że wystąpiły przesłanki do orzeczenia rozbiórki na podstawie wskazanej wyżej regulacji (art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego). Przedmiotowa wiata o powierzchni zabudowy 854 m2 (zarówno stanowiąc całość, jak i każdy boks osobno przekracza dopuszczalną wielkość powierzchniową uprawniającą do skorzystania ze zwolnienia z art. 29 tej ustawy) stanowi bowiem obiekt budowlany, na realizacje którego wymagane jest w świetle art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 tej ustawy uzyskanie pozwolenia na budowę, gdyż nie został on zwolniony z tego obowiązku na podstawie art. 29 - 31 Prawa budowlanego. Ponadto z akt sprawy wynika bezspornie, iż postanowieniem z dnia 23 grudnia 2014 r. organ powiatowy nałożył na skarżącą (wbrew zawartym w skardze twierdzeniom skarżącej - tym razem prawidłowo, tj. wykonanie obowiązków skierowano do właściwego podmiotu) obowiązek przedłożenia do końca marca 2015 r. (dokładnie do 29 marca 2015 r. co wynika z obliczenia: daty określonej postanowieniem oraz daty doręczenia tego postanowienia) : 1. zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy wiaty magazynowej z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, 2. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3. czterech egzemplarzy projektu budowlanego wiaty magazynowej z projektem zagospodarowania działki sporządzonym na aktualnej odbitce mapy zasadniczej wykonanej do celów projektowych. Niewątpliwe jest także to, że skarżąca pomimo posiadania czasu na przygotowanie ww. dokumentacji oraz de facto przedłużenia terminu wykonania obowiązków do sierpnia 2015 r. w którym to miesiącu organ powiatowy wydał decyzję - zaniechała dostarczenia wskazanych (jakichkolwiek) dokumentów. W rezultacie nie wykonała ciążących na niej wymogów warunkujących legalizację samowoli budowlanej, co obligowało organ - w myśl art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego - do wydania decyzji rozbiórkowej. Z takich skutków prawnych zdawała sobie sprawę strona skarżąca, gdyż w treści pouczenia dołączonego do postanowienia z [...] grudnia 2014 r., informowano o konsekwencjach prawnych braku stosownego działania – tj. nie wykonania obowiązku. Stąd dysponowała ona wiedzą, że procedura legalizacji samowoli budowlanej jakkolwiek prowadzona jest w interesie inwestora, to jednak nie ma on przymusu wykonywania nałożonych na nią obowiązków. W takim jednak przypadku winna liczyć się z konsekwencjami wynikającymi z art. 48 ust. 4 w związku z art. 48 ust. 1 cyt. ustawy (por. wyrok WSA w Gdańsku z 3 września 2014 r., II SA/Gd 115/14, LEX nr 1534052). Nie można się zgodzić ze skarżącą, że organ naruszył art. 97 § 1 kpa bowiem dostarczenie zaświadczenia o zgodności budowy wiaty magazynowej z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie obliguje organu do zawieszenia postępowania. Sama zaś skarżąca ani w odwołaniu, ani na żadnym etapie postępowania nie wnosiła o zawieszenie postępowania z tego konkretnego powodu, nie informując jednocześnie o takiej konieczności z uwagi na przedłużanie się czasu potrzebnego do uzyskania takiego dokumentu (decyzji o warunkach zabudowy lub ww. zaświadczenia). Za niezasadny należy również uznać zarzut braku wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy i wadliwą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego – organy obu instancji rzetelnie zebrały i oceniły materiał dowodowy, nie tylko przez pryzmat powołanych przepisów materialnych, ale również w zgodzie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 orz art. 107 § 3 k.p.a., przy czym w sprawie prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego, tj. art. 48 Prawa budowlanego w związku z art. 29-31 tej ustawy wykluczającymi możliwość dokonania budowy wiaty na podstawie zgłoszenia, którego nota bene również nie dokonano. W konsekwencji, nieuzasadnione jest również stanowisko strony skarżącej, że brak jest uzasadnienia decyzji organu I instancji i wyjaśnienia w zakresie przyjęcia przez ten organ, że prowadzenie robót budowlanych związanych z przedmiotową wiatą magazynową wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Jednocześnie pełnym uzasadnieniem nie pozostawiającym żadnych wątpliwości co do inwestycji oraz przepisów dysponuje decyzja organu odwoławczego, który w ramach swoich kompetencji mógł zniwelować drobne niedociągnięcia decyzji organu I instancji, o ile była ona wydana w zgodzie z prawem. Nadto, wbrew twierdzeniom skargi, organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów odwołania, jedynie nie w punktach jak sporządzono odwołanie. Jednakże organ odwoławczy szczegółowo omówił przepisy w oparciu o które nałożono nakaz rozbiórki, wskazał dlaczego w zaistniałych okolicznościach wiata nie podlega zwolnieniu z art. 29-31 Praw budowlanego. Omówił szeroko stan faktyczny sprawy, nie pomijając żadnego szczegółu dotyczącego zarówno nieprawidłowo wcześniej wydanych orzeczeń w sprawie (dotyczących nałożenia obowiązków i decyzji na niewłaściwy podmiot), wymaganych postanowieniami dokumentów, zawartego w postanowieniu pouczenia i konsekwencjach jego niewykonania, terminów jego wykonania a także samoistnego przedłużenia terminu, w którym skarżąca pomimo wszystko nie zmieściła się z wykonaniem obowiązków. W świetle postanowień Prawa budowlanego, zgodnie z zasadą legalności, organy administracji publicznej obowiązane są do podejmowania swoich rozstrzygnięć na podstawie norm prawa powszechnie obowiązującego - o ile przepis szczególny nie stanowi inaczej - w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie rozstrzygnięcia. Oznacza to nie tylko uwzględnienie brzmienia art. 48 Prawa budowlanego z daty zaskarżonej decyzji, lecz również wzięcie pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy. Organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest do działania na podstawie i w granicach prawa, co wiąże się z koniecznością stosowania obowiązujących norm, w tym również tych sankcjonujących samowole budowlane. Konkludując, uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego. W konsekwencji należało podzielić pogląd organów, iż przedmiotowa wiata, na którą składa się osiem połączonych ze sobą boksów, o wielkości łącznej przekraczającej 854 m2 do powstania wymaga pozwolenia na budowę i nie korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 29 -31 ustawy Prawo budowlane. Tym samym nie można się zgodzić z zawartym w skardze zarzutem naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędne uznanie, że w sprawie wymagane było jedynie dokonanie zgłoszenia, a nie pozwolenie na budowę. Prawidłowo organy stwierdziły, że rozmiary wiaty wyczerpują znamiona budowli, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Parametry techniczne inwestycji przedstawione w materiale dowodowym nie pozwalają na odmienną kwalifikację i uznanie - jak wskazuje skarżąca - że wybudowanie tego obiektu stanowiło roboty budowlane polegające na instalacji wymienionej w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Jeszcze raz podkreślić należy, że budowa o której mowa w tym przepisie dotyczy wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Dokonana w spawie przez organy analiza nie pozostawia żadnych wątpliwości co do prawidłowości kwalifikacji spornego obiektu przez organ jako wymagającego do swego powstania pozwolenia na budowę. Biorąc jednocześnie pod uwagę brak możliwości zalegalizowania spornej wiaty (z uwagi na niewykonanie w zakreślonym terminie, ani również w dalszym terminie) nałożonych na inwestora dokonującego samowoli budowlanej obowiązków zgodzić się należy z organami, że w sprawie zastosowanie znajduje jedynie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. W konsekwencji prawidłowo Powiatowy Inspektor Nadzoru budowlanego, stosownie do art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, nakazał rozbiórkę omawianej wiaty jako wybudowanej bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Jeszcze raz wskazać zatem należy, że Sąd nie podziela podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów materialnych, jak również procesowych. W ocenie Sądu kontrola zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji wykazała, iż nie naruszają one prawa. Organy przeprowadziły postępowanie w sposób nie naruszający zasad wyrażonych w art. 7, art. 8, art. 11, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Rozstrzygnięcie oparto na właściwej podstawie prawnej. Stan faktyczny ustalono bezspornie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zaś wystarczające i spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Organy w sposób nie budzący wątpliwości przytoczyły fakty istotne dla rozstrzygnięcia, wyjaśniły jaki jest przedmiot postępowania, w oparciu o jaką podstawę prawną jest ono prowadzone, a tym samym jaki jest zakres analizowanych ustaleń. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a zatem nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), skargę oddalił.