IV SA/Po 628/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Maciej Busz Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 listopada 2014 r. sprawy ze skargi P. T. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru budowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty L. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...]; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego P. T. kwotę 500 złotych (pięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda, decyzją z dnia [...] maja 2014r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Starosty L. z dnia [...] kwietnia 2014r. znak: [...] wnoszącą sprzeciw przyjęcia zgłoszenia zamiaru budowy wiaty – altany ogrodowej dla celów rekreacyjno – wypoczynkowych na działce nr ewid. [...] w G. Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 21 marca 2014 P. T. zgłosił Staroście L. zamiar budowy wiaty – altany ogrodowej dla celów rekreacyjno – wypoczynkowych według załączonego projektu na działce nr [...], w miejscowości G. przy ul. Osiedle G. [...]. Starosta Leszczyński w dniu [...]kwietnia 2014r. decyzją znak [...]wniósł sprzeciw przyjęcia zgłoszenia zamiaru budowy przedmiotowej wiaty z uwagi, że dotyczy ono budowy obiektu objętego obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę oraz narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisy dotyczące usytuowania obiektów określone w przepisach odrębnych. W uzasadnieniu organ wskazał, iż przedmiotowa działka nr ewid. [...] zabudowana jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym i usytuowana jest na terenie, gdzie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą nr [...] Rady Gminy L. z dnia 21 maja 2002r. i znajduje się w jednostce oznaczonej O2M przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Na terenie tej jednostki dopuszcza się realizację obiektów towarzyszących zabudowie mieszkaniowej (garaże, pomieszczenia gospodarcze, pralnie itd.) bez prawa wykorzystywania ich dla celów działalności gospodarczej związanej z produkcją. Obiekt będący przedmiotem zgłoszenia będzie mógł powstać na działce pod warunkiem, że powierzchnia całkowitej zabudowy działki nie przekroczy 200 m kw oraz, że będzie on również spełniać wymagania określone w ustawie Prawo budowlane oraz w przepisach odrębnych. Będąca przedmiotem zgłoszenia wiata – altana jest obiektem jednokondygnacyjnym o powierzchni 29,36 m kw usytuowanym bezpośrednio przy istniejącym budynku mieszkalnym oraz bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią. W związku z tym, że wiata nie jest obiektem wolnostojącym oraz posiada powierzchnię większą niż 25 m kw nie spełnia wymogów zawartych w art.29 ust.1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, a zatem jest obiektem którego realizacja będzie możliwa na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Warunkiem uzyskania pozwolenia na budowę będzie spełnienie wymagań określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odwołanie od tej decyzji złożył P. T., domagając się jej uchylenia i podnosząc naruszenie art.3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, art. 29 ust. 1 pkt 2 i art. 30 ustawy Prawo budowlane oraz § 12 ust. 3 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak również przepisów prawa miejscowego tj. § 10 ust.2 pkt 2e i 2g uchwały Rady Gminy L. z dnia 21 maja 2002r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. W uzasadnieniu wskazał, iż nie można nazwać wiaty i altany budynkiem, ponieważ taka nazwa byłaby sprzeczna z definicją budynku podaną w art.3 pkt 2 Prawa budowlanego. Nadto bezzasadne jest stosowanie przepisów techniczno-budowlanych w niniejszej sprawie skoro przepisy te zgodnie z orzecznictwem NSA stosuje się tylko dla wiat spełniających funkcje budowli o przeznaczeniu innym jak wiaty rekreacyjno-wypoczynkowe czyli takich jak wiaty składowe, garażowe, magazynowe. Poza tym skoro plan miejscowy dopuszcza zabudowę mieszkaniową w granicy działki to należy wnioskować, że dopuszcza też budowę wiat rekreacyjno-wypoczynkowych będących częścią zabudowy mieszkaniowej. Nietrafnie też organ przyjął powierzchnię zabudowy 29,36 m2, bowiem zamiast faktycznej powierzchni zabudowy 4,0 x 6,20 m – liczonej po obrysie ścian ażurowych i słupów konstrukcji szkieletowej wiaty na poziomie 1 m powyżej terenu, przyjął powierzchnię dachu wraz z okapami (tj.4,0 x 7,34 m) czym naruszył zasady obliczania parametrów obiektów budowlanych wyznaczonych w Polskich Normach Budowlanych. Projektant obliczył parametry obiektu, w tym powierzchnię zabudowy na 24,80 m2. Organ działaniem swoim naruszył art.20 ust.4 p.b. przekraczając swoje kompetencje. Poza tym nietrafnie organ przyjął, że altana ogrodowa musi być obiektem wolnostojącym, taki wymóg odnosi się bowiem jedynie do parterowych budynków gospodarczych. Błędnie też organ zasugerował, że w związku z budową altany- wiaty zostanie przekroczona powierzchnia zabudowy 200 m2 wyznaczona w § 10 ust.2 pkt 2g uchwały Nr [...]Rady Gminy L. z dnia 21 maja 2002r. Powierzchnia budynku mieszkalnego wynosi bowiem 112,80 m2, a powierzchnia projektowanej wiaty 24,80m2, co łącznie daje 136,88 m2 powierzchni zabudowy. Decyzją z dnia [...] maja 2014r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji W uzasadnieniu organ wskazał, że w niniejszym przypadku budowa zgłoszona przez skarżącego nie musi być obiektem wolnostojącym i w tym względzie inwestor ma rację. Projektowana altana ma służyć celom ogrodowym, rekreacyjnym. W przepisach Prawa budowlanego brak legalnej definicji altany, jak również wiaty. Zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego wiata jest to lekka budowla w postaci dachu wspartego na słupach. Prowadzi to do wniosku, że taki obiekt budowlany, zaprojektowany bez przegród zewnętrznych, fundamentów, nie odpowiada określonym w art.3 pkt 2 p.b. warunkom i w związku z tym nie może być uznawany za budynek. Natomiast art.3 pkt 1 lit.b p.b. stanowi, że przez obiekt budowlany należy rozumieć budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Stąd jeżeli podstawowym elementem wiaty – altany jest jej dach, który z racji pełnionej funkcji rekreacyjno – wypoczynkowej ma chronić przed słońcem, deszczem to po obrysie dachu należy liczyć powierzchnię zabudowy. Zatem organ przyjął wymiary projektowanej inwestycji 4m x 7,34m = 29,36 m2 tj. zgodnie z rzutem więźby dachowej. W związku z tym inwestycja z uwagi na powierzchnię zabudowy nie mieści się w katalogu robót budowlanych nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę określonego w art.29 p.b. Skargę na powyższą decyzję wniósł P. T. domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji i zarzucając naruszenie prawa proceduralnego, tj. art. 6, 7,8 art. 77, art. 80 oraz art. 107 k.p.a., a także naruszenie prawa materialnego, tj. art. 29 ust.1 pkt 2, art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię. W uzasadnieniu skargi wskazał, podobną argumentację, co w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy, wydając zaskarżony akt, nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.), zwanej dalej: "Prawo budowlane". Zgodnie z przepisem art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, zgłoszenia zamiaru wykonywania prac należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie m.in. dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę (art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego). Ponadto stosownie do treści art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować: 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia; 2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków; 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych; 4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Zdaniem Sądu, z powyższych przepisów wynika, że organ administracji w sytuacji wystąpienia którejkolwiek z przesłanek w nich zawartych, może nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na roboty objęte zgłoszeniem. Uprawnienie to ma charakter uznaniowy i wymaga w każdym przypadku wydania takiej decyzji, jej uzasadnienia przez organ. Oznacza to dalej, że organ nie jest uprawniony do jej wydania w oparciu jedynie o potencjalną możliwość wystąpienia przesłanek z art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego, a musi się w tej mierze oprzeć na konkretnych, poczynionych przez siebie ustaleniach stwierdzających, jakie regulacje miejscowego planu zostaną naruszone, bądź ograniczenia lub uciążliwości wprowadzi, utrwali bądź zwiększy wykonanie robót budowlanych wskazanych w zgłoszeniu. W przypadku decyzji o charakterze uznaniowym, to na organie ciąży obowiązek szczególnej dbałości o dokonanie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz staranne wyjaśnienie stronie motywów, którymi kierował się organ przy wydaniu rozstrzygnięcia. Dokonanie tych czynności wymaga następnie ich odzwierciedlenia w uzasadnieniu podjętej decyzji. Uzasadnienie powinno stwarzać bowiem możliwość kontroli prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów tego rozstrzygnięcia nie tylko przez stronę i organ wyższego stopnia, ale również i przez sąd administracyjny. W stanie faktycznym niniejszej sprawy Skarżący zgłosił Staroście L. zamiar budowy wiaty – altany rekreacyjno - wypoczynkowej. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Zgodnie zaś z art. 30 ust. 1 pkt 1 tej ustawy zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3, 5-19 i 20a-21. Z załączonego przez inwestora do zgłoszenia projektu budowlanego wiaty-altany ogrodowej wynika, że wiatę zaprojektowano jako ozdobną, lekką budowlę rekreacyjną, ogrodową, która ma chronić przed deszczem i słońcem, o powierzchni zabudowy 24,80 m2. Obiekt ten nie ma ścian osłonowych i instalacji elektrycznej ani wodociągowej, posiada dach stromy dwuspadowy o pochyleniu połaci 22 stopnie (40%). Dach ma być przykryty dachówką ceramiczną zakładkową na łatach drewnianych. Konstrukcja budynku – drewniana, ze stopami fundamentowymi betonowymi i posadzką z kostki betonowej, cała konstrukcja ma być wykonana z heblowanych materiałów drewnianych. Obiekt został zaprojektowany przez projektanta ( o uprawnieniach wskazanych w ważnym zaświadczeniu), na działce inwestora nr ewid. [...] jako samodzielny obiekt rekreacyjno-wypoczynkowy, oddzielony konstrukcyjnie od istniejącego na tej działce budynku mieszkalnego i przylegający do granicy działki nr ewid. [...]. Inwestor, wychodząc z założenia, że wiata o powierzchni zabudowy do 25 m2 objęta jest zwolnieniem spod obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, dokonał jej zgłoszenia w organie architektoniczno – budowlanym. Tymczasem organ uznał, że obiekt ten o wymiarach 29,36 m2 (zgodnie z rzutem więźby dachowej) nie należy do katalogu obiektów zwolnionych spod obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i nie podlega dyspozycji przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Analizując powyższe stanowisko organów administracji wyrażone w tej sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że nie jest ono wyczerpujące, a tym samym prawidłowe. Ponownie podkreślić należy, iż zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W myśl przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Przepisy Prawa budowlanego nie definiują pojęcia wiaty, jednakże zawierają definicję legalną budynku. W myśl art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego obiektem budowlanym, do którego znajdują zastosowanie przepisy ustawy, jest budynek, budowla oraz obiekt małej architektury. Definicje pojęć budynku, budowli oraz obiektu małej architektury zostały zawarte odpowiednio w pkt 2, pkt 3 i pkt 4 ww. przepisu. W celu ustalenia z jakim rodzajem obiektu mamy do czynienia, przepisy te należy rozpatrywać łącznie. Zgodnie z treścią art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego budynkiem jest tylko taki obiekt budowlany, który łącznie spełnia następujące warunki: jest trwale związany z gruntem, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych (ścian), a także posiada fundamenty i dach. Powyższe prowadzi do wniosku, że obiekt budowlany zaprojektowany (wykonany) bez przegród zewnętrznych, fundamentów bądź bez dachu lub niezwiązany trwale z gruntem, nie odpowiada określonym w przepisie warunkom i w związku z tym nie może być uznawany za budynek. Przenosząc powyższe wnioski na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że przedmiotowa wiata nie posiada cech, które charakteryzują budynek. Z kolei art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego stanowiący, iż budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, zawiera jedynie przykładowe wyliczenie obiektów budowlanych stanowiących budowle. Zakresem tego pojęcia objęte są zatem również inne, niewymienione przez ustawodawcę obiekty budowlane, nie będące budynkiem lub obiektem małej architektury. Dlatego do budowli należy co do zasady zaliczyć wiaty. Przy wykładni pojęć z zakresu Prawa budowlanego, w tym także rozróżnienia budynku, budowli i obiektu małej architektury można, w ramach wykładni systemowej, sięgnąć do przepisów art. 29 Prawa budowlanego. Przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wolno stojące budynki gospodarcze, wiaty i altany o powierzchni zabudowy do 25 m2. Z zestawienia tego wynika wprost, że wiaty nie są budynkami gospodarczymi. Wiata nie stanowi także obiektu małej architektury (por. wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2000 r., sygn. akt IV SA 1020/98, opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 77637). Zatem można wywieść, że w świetle art. 3 pkt 2 i 3 oraz art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wiata składająca się z fundamentów, oraz dachu posadowionego na słupach i nieposiadająca ścian jest budowlą, a nie budynkiem, czy obiektem małej architektury. Za podstawowe cechy wiaty należy uznać wsparcie danej budowli na słupach, stanowiących podstawowy element konstrukcyjny, wiążący budowlę trwale z gruntem (tak wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2008 r., II SA/Wa 800/08, LEX nr 526537, wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 listopada 2010 r., II SA/Kr 973/10, LEX nr 753719). Z dyspozycji art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie można wywieść wniosku, że po pierwsze wiaty dotyczy wymóg obiektu wolno stojącego, a po drugie, że funkcja wiaty ma znaczenie dla skorzystania z możliwości zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W świetle powyższego wyjątku interpretowanego w sposób ścisły, jak tego wymagają zasady wykładni w przypadku wyjątków, warunkiem skorzystania przez budowlę jaką jest wiata ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę jest wyłącznie powierzchnia, która nie może przekraczać 25 m2. Każda wiata przeznaczona do pełnienia różnorakich funkcji, w tym rekreacyjno-wypoczynkowej, jest objęta hipotezą normy prawnej z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Odrębne przepisy prawa mogą przewidywać, że ze względu na funkcję obiektu, wyłączone będzie w odniesieniu do wiaty zastosowanie wyjątku z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Należy wskazać, że uzasadnienie decyzji organu I instancji nie wskazuje na jednoznaczną podstawę wniesienia sprzeciwu (organ powołał art.30 ust.6 pkt 1 i 2 p.b.). Skoro jednak organ wniósł sprzeciw to inwestor powinien mieć jasną odpowiedź z jakiego powodu ów sprzeciw zgłoszono. Organ zatem powinien jednoznacznie wypowiedzieć się czy podstawą sprzeciwu jest sprzeczność projektowanego obiektu z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czy naruszenie innych przepisów. Jeśli natomiast chodzi o naruszenie przepisów planu miejscowego, to organ winien wskazać, o który konkretnie zapis chodzi oraz czy pod określonymi warunkami budowa może być zrealizowana bądź czy charakter naruszenia uniemożliwia jej realizację i w takim przypadku kierowanie inwestora na drogę uzyskania pozwolenia na budowę byłoby pozbawione sensu. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji nie wynika też w jaki sposób obliczył powierzchnię wiaty na 29,36 m2. Ani z uzasadnienia decyzji, ani też z materiału dowodowego, nie wynika na jakich wartościach liczbowych w swoich obliczeniach opierał się organ i co dokładnie doprowadziło do powyższego wniosku. Z kolei organ odwoławczy w swym uzasadnieniu do decyzji w ogóle nie odniósł się do kwestii niezgodności planowanej inwestycji z zapisami mpzp. Ponadto organ ten nie ustosunkował się też do wszystkich zarzutów odwołania. Organ II instancji stwierdził jedynie, że powierzchnia zabudowy przedmiotowej wiaty przekracza 25 m2, a ponieważ podstawowym elementem wiaty jest dach, powierzchnię zabudowy należy liczyć zgodnie z rzutem więźby dachowej. Stanowi to naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Powyższe ustalenie zostało zakwestionowane w skardze. Wobec braku uzasadnienia decyzji w tej kwestii, Sąd nie ma możliwości dokonania oceny prawidłowości decyzji w tym zakresie. Odnośnie zaś sposobu liczenia powierzchni zabudowy wiaty, to należy zauważyć, że nie ma w tym względzie żadnej normy prawnej, ani utrwalonego orzecznictwa, iż powierzchnię taką należy liczyć zgodnie z rzutem więźby dachowej. Mowa jest o liczeniu powierzchni po zewnętrznej krawędzi budynku (po zewnętrznym obrysie słupów ). Powierzchnia zabudowy stanowi iloczyn wymiarów wyznaczonych po zewnętrznym obrysie słupów (tak wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 września 2012r., II SA/Po 479/12, Lex nr 125903, którego argumentację Sąd w niniejszym składzie podziela). Należy pamiętać, że powierzchnia zabudowy konstrukcji budowlanych zdefiniowana została w normie PN-ISO 9836:1997, gdzie powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu. Podkreślenia wymaga, że to na organach administracji publicznej ciąży obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego. W ocenie Sądu, wymienione powyżej uchybienia spowodowały, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.) Zdaniem Sądu, organy nie przeprowadziły w sposób należyty postępowania dowodowego, czym naruszyły powyższe przepisy. Ponadto, organy dopuściły się także naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a., który wymaga by uzasadnienie faktyczne decyzji w szczególności zawierało wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne, wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że wydanie przez organy decyzji w oparciu o art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego, skutkujące nałożeniem na skarżącego obowiązku uzyskania decyzji pozwolenia na budowę jest prawnie dopuszczalne, ale musi znajdować poparcie w przepisach prawa i konkretnie odnosić się do okoliczności danej sprawy, a nie opierać się na ogólnikowych stwierdzeniach, które nie mogą być skontrolowane (por. wyrok WSA z dnia 30 grudnia 2009 r. sygn. II SA/Go 955/09). Zarzuty skarżącego podniesione w skardze w zakresie naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a. oraz prawa materialnego, tj. art. 29 Prawa budowlanego, okazały się zasadne. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny zastosować się do argumentacji przedstawionej przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Biorąc powyższe pod uwagę, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. uchylono w punkcie pierwszym wyroku obie decyzje. Na mocy art. 152 tej ustawy w punkcie drugim wyroku określono, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane. Odnośnie zaś kosztów postępowania, w punkcie trzecim wyroku orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.