II SA/Wa 974/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.), Danuta Kania, Protokolant specjalista Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na zakup lokalu oddala skargę M. W. pełni służbę w Policji od dnia [...] grudnia 2005 r. i obecnie jest funkcjonariuszem Komendy Rejonowej Policji [...]. W służbie stałej został mianowany z dniem [...] grudnia 2008 r. W dniu [...] listopada 2010 roku Pan M. W. zwrócił się raportem do Komendanta Rejonowego Policji [...] o przydzielenie lokalu mieszkalnego na czas pełnienia służby. Możliwość taką dopuszczał § 40 ust. 1 (przed zmianami) Uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2009 r., Nr 132, poz. 3937). Zgodnie z tym przepisem, z mieszkaniowego zasobu wydziela się nie więcej niż 1 % zwalnianych rocznie lokali, z przeznaczeniem do wynajęcia dla pracowników będących funkcjonariuszami Komendy [...] Policji, Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej [...] i Straży Miejskiej [...] - na czas trwania stosunku pracy, przy czym umowa najmu zawierana jest z osobą wskazaną przez Komendanta [...] Policji, Komendanta Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej [...] lub Komendanta Straży Miejskiej [...] na lokal o łącznej powierzchni pokoi dostosowanej do struktury rodziny, pod warunkiem, że na terenie Miasta lub w miejscowości pobliskiej osoba ta nie posiada tytułu do lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części. Na podstawie wskazania Komendanta [...] Policji, burmistrz dzielnicy, na terenie której znajduje się lokal, kieruje do zawarcia umowy najmu policjanta. W dniu [...] stycznia 2011 r. Komendant [...] Policji skierował Pana M. W. do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ulicy [...] w [...], a następnie w dniu [...] kwietnia 2011 r. Burmistrz Dzielnicy [...] zaaprobował to skierowanie. W wyniku powyższego, w dniu [...] września 2011 r. pomiędzy przedstawicielem Miasta [...] Dzielnicy [...] - Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...], a Panem M. W. zawarta została umowa najmu wskazanego wyżej lokalu mieszkalnego, na czas oznaczony, tj. na czas trwania stosunku pracy w Komendzie [...] Policji. Wskazany lokal posiada powierzchnię użytkową 34,98 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 21,09 m2. Do zajmowania lokalu wraz z najemcą uprawniona jest córka zainteresowanego M. W.. W dniu [...] lutego 2017 r. Pan M.W. złożył w Urzędzie Dzielnicy [...] rezygnację z umowy najmu na zajmowany lokal mieszkalny nr [...] przy ulicy [...] w [...]. W dniu [...] lutego 2017 r. Pan M. W. zwrócił się z wnioskiem do Komendanta Rejonowego Policji [...] o przyznanie pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość nr [...] przy ulicy [...] w [...], o powierzchni użytkowej 58,87 m2, załączając m in. przedwstępną umowę sprzedaży lokalu mieszkalnego Nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r" zawartą ze spółką pod firmą "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w [...]. Po rozpatrzeniu wniosku strony, decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. Komendant Rejonowy Policji [...] odmówił przyznania pomocy finansowej Panu M. W. na zakup lokalu mieszkalnego nr [...] przy ulicy [...] w [...]. W ocenie organu rozpatrującego sprawę Pan M. W. nie posiadał takiego uprawnienia, gdyż w dniu złożenia wniosku tj. w dniu [...] lutego 2017 r. o przyznanie pomocy finansowej, posiada lokal mieszkalny nr [...] przy ulicy [...] w [...] zgodny z 2 normami zaludnienia, w którym zamieszkuje wraz z córką. Ponadto organ rozpatrujący sprawę wskazał, iż zgodnie ze skierowaniem Burmistrza Dzielnicy nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., Pan M. W. zawarł umowę najmu lokalu nr [...] przy ulicy [...] w [...], o powierzchni użytkowej 34,98 m2 (w tym powierzchni mieszkalnej 21,09 m2), na czas trwania stosunku pracy w Komendzie [...] Policji. M. W. wniósł odwołanie do Komendanta [...] Policji, w którym podnosi fakt, że na podstawie umowy najmu zawartej z Urzędem Miasta Dzielnicy [...] w [...] wynajmował mieszkanie nr [...] przy ulicy [...] w [...], które zostało przyznane mu na czas pełnienia służby, bez możliwości zamieszkiwania w nim po przejściu na emeryturę. Ponadto skarżący stwierdził, że występując o wskazany lokal nie miał możliwości finansowych, aby zakupić własne mieszkanie, lecz obecnie jego sytuacja finansowa, jak również osobista uległa zmianie, co spowodowało podjęciem przez niego decyzji o zakupie własnego lokalu i zamieszkania w nim ze swoją partnerką i dwójką dzieci. Ponadto oświadczył, że w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych, poprzez zakup większego lokalu od zajmowanego na podstawie umowy najmu, wystąpił o pomoc finansową oraz przywołał treść § 6 pkt 2 rozporządzenia MSW i A z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej, który w jego ocenie ma zastosowanie do rozpatrywanej sprawy, gdyż dotyczy terminu przekazania lokalu do dyspozycji organu. Komendant [...] Policji, po rozpatrzeniu odwołania Pana M. W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. od decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. decyzją z dnia [...] kwietnia 2017r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że resortowe formy zaspokajania potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji określa ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w art. 88 i art. 94 (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782, z późn. zm ). W świetle art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Z tak określonym prawem do lokalu wiążą się przewidziane ustawą resortowe formy zaspokajania potrzeb mieszkaniowych policjantów m. in. przydział lokalu mieszkalnego (art. 90), prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość (art. 94 ust. 1). Biorąc pod uwagę treść przywołanych przepisów ustawy o Policji stwierdził, że prawo policjanta do lokalu mieszkalnego jest ściśle związane z faktem niezaspokojenia potrzeb mieszkaniowych uprawnionego funkcjonariusza. Z art. 94 ust. 1 ustawy pragmatycznej wynika, że jedynie w sytuacji, gdy policjant nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, może ubiegać się o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość. Oznacza to, że pomoc finansowa, o której mowa w art. 94 ust. 1, stanowi konsekwencję niezrealizowania uprawnienia policjanta do uzyskania lokalu mieszkalnego wymienionego w art. 90 ustawy. Oba te uprawnienia tj. przydział lokalu oraz pomoc finansowa powiązane są ze sobą przesłanką niezaspokojenia potrzeb mieszkaniowych w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Cytowany przepis wyraźnie wskazuje jakim formom prawnym powinno odpowiadać nabycie lokalu mieszkalnego lub domu, aby uzasadniało udzielenie pomocy finansowej. Uprawnienia policjanta do lokalu mieszkalnego lub pomocy finansowej na cele mieszkaniowe nie mogą być interpretowane w oderwaniu od treści art. 95 ust. 1 ustawy o Policji. Z art. 95 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy wynika, że policjant nie może uzyskać przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, w tym także pomocy finansowej w przypadku, gdy posiada w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający, co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy oraz gdy jego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom opisany wyżej (art. 95 ust. 1 pkt 3). Analiza powołanych przepisów wskazuje, że policjantowi w służbie stałej, mającemu zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, w sposób określony w art. 95 ust. 1 pkt 2 oraz 3 ustawy o Policji, nie przysługuje prawo do przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, ani pomoc finansowa, o jakiej mowa w art. 94 ust. 1 tej ustawy, będąca zastępczą formą niezrealizowania uprawnień policjanta do uzyskania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej. Bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt, że Pan M. W. wystąpił do organu pierwszej instancji o skierowanie do zawarcia umowy najmu lokalu z zasobów [...], co zostało zaaprobowane przez Komendanta [...] Policji. W rezultacie zainteresowany zajmował na dzień złożenia wniosku, lokal mieszkalny nr [...] przy ulicy [...] w [...] na podstawie umowy najmu, odpowiadający przysługującym 2 normom zaludnienia (tj. zainteresowany i córka M. W.). Przedmiotowy lokal o powierzchni mieszkalnej 21,09 m2, uwzględniał uprawnienia skarżącego, a więc prawo do lokalu o powierzchni mieszkalnej w przedziale od 14 m2 do 20 m2. Powyższe zgodne jest z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania kwater tymczasowych przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 1170, z późn. zm.) tj. dla policjanta posiadającego rodzinę, po jednej normie zaludnienia dla policjanta i każdego członka rodziny, o którym mowa w art. 89 ustawy o Policji, z zastrzeżeniem pkt 3 i 4. Norma zaludnienia przysługująca policjantowi wynosi od 7 do 10 m2 powierzchni mieszkalnej, którą stanowi powierzchnia pokoi znajdujących się w lokalu mieszkalnym (§ 3 cyt. wyżej rozporządzenia). Uwzględniając powyższe, skoro Pan M. W. posiada w miejscu pełnienia służby wskazany w tym przepisie lokal mieszkalny, to wypełniona została dyspozycja do negatywnego rozpoznania wniosku o przyznanie pomocy finansowej. Bez znaczenia dla realizacji prawa strony do lokalu mieszkalnego z zasobów Policji pozostaje okoliczność zawarcia umowy najmu na czas oznaczony, tj. na czas trwania stosunku pracy w Komendzie [...] Policji. Skoro Pan M. W. posiada odpowiedni lokal mieszkalny, to zgodnie ze wskazanym wyżej przepisem ustawy nie ma uzasadnienia do przydzielenia mu innego mieszkania. Na marginesie organ dodał, że strona uzyskując mieszkanie z zasobów [...] zajmowane na podstawie umowy najmu utraciła również uprawnienie do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, który jest pochodną prawa do lokalu mieszkalnego i ma charakter ekwiwalentu za niezaspokojenie policjantowi potrzeb mieszkaniowych w drodze przydziału z zasobów Policji lokalu mieszkalnego. Ponadto nadmienienia wymaga fakt, że w związku ze zmianą w dniu 5 sierpnia 2009 r. zapisu art. 90 ustawy o Policji, przestała obowiązywać podstawa prawna do wydawania przez organy Policji, decyzji administracyjnych o przydziale lokalu mieszkalnego stanowiącego własność [...], a który dotychczas pozostawał w dyspozycji Komendanta [...] Policji lub Komendanta Rejonowego Policji. Realną możliwością uzyskania lokalu mieszkalnego przez policjanta z KSP i KRP jest wynajem mieszkania za zasadach określonych w Uchwale Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., pod warunkiem, że Komendant [...] Policji skieruje policjanta do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego. Bez skierowania organu Policji, najem lokalu mieszkalnego nie może być zawarty przez policjanta. Z powyższego wynika jednoznacznie, że Komendant [...] Policji zaspokoił potrzeby mieszkaniowe Pana M. W. zgodnie z przysługującymi normami zaludnienia. Odnosząc się do odwołania strony, organ stwierdził należy, że zmiana sytuacji osobistej strony, nie stanowi przesłanki do przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, co zostało wyjaśnione w uzasadnieniu niniejszej decyzji, gdyż skarżący na dzień złożenia wniosku w sprawie pomocy finansowej wykazał swoje uprawnienia do 2 norm zaludnienia. Od powyższej decyzji skargę do tut. Sądu wywiódł M. W.. W jej uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania. Podał, ze lokal numer [...] przy ul. [...] w [...] przydzielony mu został na podstawie Uchwały numer LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 roku w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...] na czas trwania stosunku pracy w jednostkach Policji podległych Komendzie [...] Policji. Lokal ten nie przysługiwałby mu więc po zakończeniu pracy w Policji. Nie miał również możliwości aby wykupić wskazany lokal na własność. Na podstawie skierowania do zawarcia umowy najmu powyższego lokalu w mieszkaniu tym nie miały prawa zamieszkiwać poza nim i jego córką inne osoby. Taki stan prawny nie pozwalał mu i uniemożliwiał założenie podstawowej komórki społecznej jaką jest rodzina. Wyjaśnił, ze w dniu [...] lutego 2017 roku złożył w Urzędzie Miasta [...] wniosek o zdanie lokalu numer [...] przy ul. [...] w [...] który w konsekwencji zdał w dniu [...].03.2017 roku. W dniu [...] lutego zwrócił się z wnioskiem do Komendanta Rejonowego Policji [...] o pomoc finansową na zakup lokalu mieszkalnego numer [...] przy ul. [...] w [...]. Zwrócił ponadto uwagę na to, że przyznany w roku 2011 na podstawie Uchwały Rady Miasta [...] lokal numer [...] przy ul. [...] nie jest lokalem przyznanym na podstawie decyzji administracyjnej a więc zastosowanie w jego sprawie art. 94 ustawy o Policji jest jak najbardziej zasadne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należało, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy istniały podstawy do przyznania policjantowi dochodzonego świadczenia. W tym celu należało więc dokonać wykładni przepisów rozdziału 8 ustawy z 6 kwietnia 1990r. o policji – regulujących materię mieszkań funkcjonariuszy policji. Podkreślenia przy tym wymagała kwestia tego, że w zakresie ustalania prawa funkcjonariusza Policji do otrzymania pomocy finansowej, o której mowa w art., 94 ust. 1 ustawy o Policji, nie można wykładni wymienionego przepisu dokonać wyłączne na podstawie językowych dyrektyw interpretacyjnych. Niezbędne było bowiem dokonanie wykładni systemowej i celowościowej, przy uwzględnieniu nie tylko przepisów ustawy o Policji, ale też konstrukcji równokształtnych instytucji uregulowanych w innych ustawach dotyczących służb mundurowych. Co do zasady pamiętać więc należało o tym, ze decydujące znaczenie ma faktyczna sytuacja mieszkaniowa funkcjonariusza składającego wniosek o przyznanie analizowanego świadczenia. Głównym celem omawianej regulacji jest bowiem to, aby funkcjonariusze policji mieli zapewnione godziwe, i zgodne z przysługującymi im normami mieszkaniowymi miejsce zamieszkania w czasie pełnienia służby. Kwestią drugorzędną jest zaś to, w jaki sposób owo prawo do lokalu mieszkalnego zostanie zaspokojone. Niezależnie bowiem od tego, czy policjant będzie zamieszkiwał we własnym mieszkaniu czy domu, czy też w mieszkaniu służbowym, lub wynajętym, dla omawianej regulacji kluczowe znaczenie ma to, aby funkcjonariusz miał gdzie mieszkać w miejscu pełnienia służby czy w miejscowości pobliskiej. Stąd więc pomoc finansowa przysługuje funkcjonariuszowi tylko wówczas, gdy zgłaszając roszczenia nie miał on zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Pogląd zbieżny z w/zaprezentowanym wielokrotnie prezentowały już Sądy administracyjne, m.in. w uchwale składu 7 sędziów NSA z dnia 29 marca 1999 r., sygn. I OPS 1/99, ONSA 1999, Nr 3, poz. 77), zgodnie z którą, stosownie do art. 94 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 30, poz. 179 ze zm.), policjantowi nie przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu lub domu, jeżeli policjant nie ma prawa do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego, określonego w art. 90 tej ustawy, w drodze decyzji administracyjnej, ponieważ posiada inny odpowiedni lokal mieszkalny w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej (art. 95 powołanej ustawy). W uzasadnieniu tej uchwały NSA stwierdził, że prawo policjanta w służbie stałej do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej nie może być rozumiane jako prawo całkowicie oderwane od praw i obowiązków wynikających z istoty stosunku służbowego policjanta. Celem tego przepisu jest niewątpliwie to, ażeby policjant w służbie stałej mieszkał w miejscowości, w której pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej. Z tym celem, a nie z przywilejem jako takim, związane jest prawo, o którym mowa w art. 88 ustawy. Tak rozumianemu uprawnieniu policjanta odpowiadają obowiązki organów Policji zaspokojenia tego prawa. Oznacza to, że jeżeli policjant ma odpowiednie mieszkanie w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, to cel przepisu jest osiągnięty, a wobec tego nie powstaje prawo do lokalu, o którym mowa w art. 88 ustawy. Prawo policjanta do lokalu mieszkalnego jest wyraźnie powiązane z przesłanką niezaspokojenia potrzeby mieszkaniowej uprawnionego funkcjonariusza. Omawiane uprawnienia policjanta do lokalu mieszkalnego lub pomocy finansowej na cele mieszkaniowe nie mogą być interpretowane w oderwaniu od treści art. 95 ustawy. Powyższe stanowisko zostało też zaprezentowane między innymi w wyroku NSA z dnia 9 stycznia 2002 r., sygn. I SA 708/00 (Lex nr 81657), oraz w wyroku z dnia 25 sierpnia 2005 r., sygn. OSK 1957/04 (Lex nr 191827). Z kolei w wyroku z dnia 13 września 2006 r., sygn. I OSK 1203/05 (Lex nr 321175) NSA wskazał, że pomoc finansowa przysługuje wyłącznie funkcjonariuszom Policji, którzy są uprawnieni do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, gdy ich potrzeby mieszkaniowe nie zostały zaspokojone w sposób określony w art. 95 ust. 1 pkt 1-4 ustawy z 1990 r. o Policji. Dokonując wykładni przepisów w zakresie dotyczącym pomocy finansowej przyznanej funkcjonariuszom Policji na uzyskanie lokalu mieszkalnego albo domu jednorodzinnego wskazać należało, że analogiczną regulację wobec funkcjonariuszy służby więziennej zawiera ustawa z dnia 26 kwietnia 1999 r. o Służbie Więziennej (tekst jedn. DZ.U. z 2002 r., Nr 207, poz. 1761 ze zm.). W rezultacie, w realiach faktycznych niniejszej sprawy zasadnym było odniesienie się do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w uchwale 7 sędziów z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn. I OPS 7/08, ( ONSAiWSA 2009, Nr 4, poz. 66) Dla zagadnienia ocenianego w niniejszej sprawie najistotniejsze są rozważania zawarte w uzasadnieniu cyt. uchwały. Mianowicie NSA zaznaczył między innymi, że przewidziana ustawą pomoc finansowa nie została ukształtowana jako prawo z tytułu samego pełnienia służby w charakterze funkcjonariusza Służby Więziennej. Nie może być też ona uznawana za dodatkowy przywilej tej grupy zawodowej, co musiałoby budzić uzasadnione wątpliwości z punktu widzenia zasady równego traktowania obywateli. Wyjaśniając problematykę prawną rozpoznawanej sprawy warto też było zwrócić uwagę na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 maja 2001 r., SK 1/100 (OTK 2001/4/84) w którym TK stwierdził, że ratio legis szczególnej pomocy w uzyskaniu mieszkania przez funkcjonariusza Policji wynika z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, który stanowi, że funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień przysługujących z mocy przepisów odrębnych. Pomoc ta została wprowadzona w interesie służby, z uwagi na daleko idącą dyspozycyjność funkcjonariuszy Policji. Ze wskazanym przepisem art. 88 ust. 1 ustawy koresponduje powołany już art. 95 pkt 2 i 3 tejże ustawy, wyłączający z grona policjantów którym przydziela się lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej tych policjantów, którzy posiadają w miejscowości w której pełnią służbę lub pobliskiej odpowiedni lokal mieszkalny oraz tych których małżonek posiada taki lokal mieszkalny. Analiza treści powołanych przepisów wyraźnie wskazuje, że szczególna pomoc w uzyskaniu mieszkania przez policjantów uzasadniana jest dążeniem do zapewnienia policjantowi możliwości zamieszkania w miejscowości, w której pełni służbę. Biorąc pod uwagę argumentację wynikającą z w/zaprezentowanego ugruntowanego stanowiska judykatury podkreślenia wymagało to, że przepis art.94 ustawy o policji nawiązujący do materii decyzji administracyjnej, dotyczy jedynie takiej sytuacji faktycznej, gdy policjantowi przysługuje prawo do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie takiej decyzji. W myśl zaś normy art.95 ust.1 pkt.2 ustawy pragmatycznej lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji nie przydziela się policjantowi posiadającemu w miejscowości w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej lub dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy. Zestawiając w/powołane unormowania jako oczywista jawi się konkluzja, iż policjantowi nie przysługuje omawiana pomoc finansowa, jeżeli policjant nie ma prawa do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego w drodze decyzji, ponieważ posiada inny-odpowiedni lokal mieszkalny w miejscowości w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej (patrz wyrok NSA z 21.01.2016r. sygn. akt I OSK 751/15). Przenosząc powyższe konkluzje na realia faktyczne niniejszej sprawy wskazać należało, iż organ nie uchybił przepisom prawa wydając skarżoną decyzję. Skoro bowiem policjant, dzięki staraniom organu otrzymał lokal mieszkalny w miejscu pełnienia służby o powierzchni stosownej do przysługującej mu normy mieszkaniowej, to równocześnie utracił prawo do przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o jakiej mowa w art.94 omawianej ustawy. Tym samym więc, wątpliwości sygnalizowane przez stronę w uzasadnieniu rozpoznawanej skargi jawiły się jako niezasadne. Nadto na poprawność badanego rozstrzygnięcia nie wpływał fakt zdania przez funkcjonariusza zajmowanego przez niego lokalu. Nie zmieniło to bowiem tego, iż organ policji zapewnił funkcjonariuszowi lokal mieszkalny o odpowiednim metrażu, a tym samym zwolnił się z obowiązku o jakim mowa w art.88 ust.1 ustawy o policji. Tej zaś okoliczności nie zmieniają dalsze działania funkcjonariusza podejmowane w odniesieniu do tego lokalu. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).