II GSK 4638/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia del. WSA Cezary Kosterna (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej O. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 2693/15 w sprawie ze skargi O. D. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 maja 2013 r. nr LIV/1575/2013 w przedmiocie zasad i trybu przyznawania stypendium sportowego oddala skargę kasacyjną. Przedmiotem skargi kasacyjnej O. D. jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 maja 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2693/15. Wyrokiem tym oddalona została skarga O. D. (dalej: skarżący) na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 9 maja 2013 r. nr LIV/1575/2013 w przedmiocie szczegółowych zasad przyznawania i pozbywania oraz ustalania wysokości stypendiów sportowych m.st. Warszawy dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe. I Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: O. D. wniósł skargę na wskazaną uchwałę, bowiem Prezydent m.st. Warszawy odmówił mu udzielenia stypendium sportowego, o które się ubiegał w związku z uprawianiem tańca sportowego. Podstawą odmowy były przy tym postanowienia wprowadzone zaskarżoną uchwałą. Na podstawie treści skargi oraz oświadczeń złożonych na rozprawie Sąd I instancji przyjął, że skarżący zaskarżył następujące postanowienia uchwały: - § 4 ust. 2 pkt 4 uchwały w zakresie obowiązku przynależności klubowej do Polskiego Związku Sportowego, gdyż taniec sportowy nie ma reprezentacji w PZS, - § 1 ust. 1 pkt 1 uchwały z uwagi na korygowanie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 31 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz.U. 2010 nr 127 poz. 857, dalej: ustawa o sporcie), - § 1 ust. 1 pkt 4 uchwały z uwagi na zawężenie kręgu osób ustalonych kryteriami ustawowymi, - § 1 ust. 2 wprowadzający kategorie wiekowe jako dyskryminujący skarżącego, a faworyzujący juniorów i młodzieżowców, - § 2 ust. 1 pkt 2: a, b, c uchwały w zakresie dyskryminacji osób niepełnosprawnych i korygowanie upoważnienia ustawowego. - § 1 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz § 7 ust. 2 dotyczący powołania komisji, do której Prezydent m.st. Warszawy może zwrócić się o opinię przed wydaniem decyzji, - § 9 ust. 1 w całości z wyjątkiem pkt. 8, z uwagi na to, że zapisy te nie płyną z upoważnienia ustawowego art. 31 ustawy o sporcie. Skarżący twierdził, że jednostka samorządu terytorialnego w uchwale regulującej kwestie stypendiów sportowych może opierać się tylko na dwóch kryteriach wskazanych w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, tj. "znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego" oraz "osiągnięty wynik sportowy". Inne kryteria skarżący uważa za pozbawione podstawy prawnej. Rada m.st. Warszawy w odpowiedzi na skargę wnosiła o jej oddalenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 poz. 270, dalej też: ppsa) uznając, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa. Przyjął przy tym, że zgodnie z art. 101 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. 2015 poz. 1515 ze zm., dalej: usg lub: ustawa o samorządzie gminnym) skarżący jest legitymowany do wniesienia skargi na uchwałę w części, która nie dotyczy zasad przyznawania stypendium sportowego dla zawodników uprawiających sport osób niepełnosprawnych (tj. głównie § 2 uchwały oraz pozostałych jej przepisów w zakresie odnoszącym się do materii w nim uregulowanej) oraz w części regulującej zasady pozbawiania zawodników stypendium sportowego (§ 9). Nie mogło bowiem dojść do naruszenia interesu prawnego skarżącego poprzez zastosowanie normy § 2 i § 9 skarżonej uchwały, gdyż nie jest on jej adresatem. Naruszenie interesu prawnego musi być bowiem bezpośrednie, konkretne i realne, a skarżący nie wykazał, że podjęcie tych postanowień naruszyło jego interes prawny. Sąd I instancji zauważył, że naruszenie interesu prawnego lub prawa dające stronie prawo do zaskarżenia uchwały z zakresu administracji publicznej nie oznacza automatycznego uwzględnienia skargi. Konieczne jest wykazanie, że naruszenie interesu prawnego skarżącego związane jest z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (np. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 796/12). Sąd I instancji przyjął, że skarga ogniskuje się na dwóch obszarach regulacji. Jednym z nich są postanowienia, których przedmiotem jest kwestia dookreślenia warunków, które musi spełniać osoba ubiegająca się o stypendium sportowe uregulowane w § 1 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4 i ust. 2 uchwały. W myśl cyt. postanowień stypendium sportowe m.st. Warszawy może być przyznane zawodnikowi, który łącznie spełnia następujące warunki: - uprawia dyscyplinę i konkurencję sportu ujętą w ogólnopolskim systemie współzawodnictwa sportowego dzieci i młodzieży, prowadzonym przez Ministerstwo Sportu i Turystyki; - mieszka na terenie m.st. Warszawy; - w roku przyznania stypendium ukończy najwyżej 23 lata; - uczestniczył we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez właściwy związek sportowy w zawodach rangi mistrzowskiej, osiągając wyniki określone w pkt 5 (gdzie wskazano katalog miejsc premiowanych w stosunku do seniorów i juniorów); - w kategoriach wiekowych junior i młodzieżowiec, zawodnik musi uzyskać określone wyniki w dyscyplinach i konkurencjach na imprezach sportowych objętych regulaminem "Systemu Sportu Młodzieżowego" obowiązującym w danym roku w tej dyscyplinie sportu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1. Druga sfera zaskarżenia dotyczy zagadnień związanych z trybem udzielania samego stypendium, tj. wymagań odnoszących się do samego wniosku, który winien zawierać zaświadczenie wydane przez właściwy polski związek sportowy potwierdzające uzyskanie wyniku sportowego, o którym mowa w § 1 ust. 1 pkt 5 oraz przynależność klubową zawodnika lub jej brak (§ 4 ust. 2 pkt 4 uchwały), oraz możliwości zasięgnięcia przez Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy opinii Komisji ds. Stypendiów Sportowych, przed podjęciem decyzji o przyznaniu stypendium (§ 7 ust. 2 uchwały). W istocie zarzuty Skarżącego sprowadzają się do bezprawnego, jego zdaniem, wprowadzenia przez Radę Miasta Stołecznego Warszawy wymienionymi powyżej postanowieniami, pozaustawowych kryteriów uzyskania stypendium sportowego. Zdaniem Skarżącego, w myśl art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, rada gminy w uchwale regulującej kwestie stypendiów sportowych może uwzględniać tylko dwie wskazane tam przesłanki, tj. "znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego" oraz "osiągnięty wynik sportowy". Sąd I instancji uznał, że skarżone postanowienia uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 maja 2013 r. nr LIV/1575/2013 nie naruszają upoważnień zawartych w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie. Podniósł, że w świetle art. 94 i art. 7 Konstytucji RP oraz zgodnie z dyspozycją art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Przedstawiając treść art. 31 ust. 1 ustawy o sporcie Sąd I instancji zauważył, że wydanie przez radę gminy uchwały w sprawie ustanawiania i finansowania okresowych stypendiów sportowych dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe, jest fakultatywne. Jeżeli natomiast jednostka samorządu terytorialnego zdecyduje się na jej wydanie, to wówczas organ stanowiący gminy jest zobowiązany uwzględnić wszystkie elementy zawarte w przepisie upoważniającym, tj. w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie. W ocenie Sądu I instancji zaskarżona uchwała te wymogi spełnia. Ustawodawca w art. 31 ust. 1 ustawy o sporcie nie sprecyzował szczegółowo kryteriów jakie powinny być zachowane przez jednostkę samorządu terytorialnego przy wypełnianiu delegacji ustawowej tego przepisu. Obowiązkiem jednostki samorządu terytorialnego w przypadku skorzystania z uprawnienia do ustanawiania i finansowania okresowych stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe, jest określenie w drodze uchwały szczegółowych zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz rodzajów i wysokości stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2 biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy. Przy tak ogólnym określeniu wymogów ustawowych realizacji delegacji zawartej w ww. przepisie, przedmiotowy obowiązek jednostki samorządu terytorialnego może przybrać dowolną formę, jeżeli uwzględnia osiągnięte wyniki sportowe i znaczenie danego sportu dla danej jednostki samorządu terytorialnego. Uwzględnienie znaczenia danego sportu dla jednostki samorządu terytorialnego mogło przybrać formę przyjętą w przedmiotowej uchwale poprzez ograniczenie kręgu potencjalnych beneficjentów stypendiów do osób spełniających kryteria ujęte w § 1. Jest to suwerenna decyzja organu samorządu terytorialnego, mieszcząca się w ramach ustawowego upoważnienia. To organ samorządu decyduje, w stosunku do których dyscyplin sportowych i w jakich kategoriach uprawianych wprowadzi system wsparcia stypendialnego i w jakim zakresie. Wykładnia użytego w ww. przepisie pojęcia "znaczenia danego sportu", jako przesłanki przyznania możliwości ubiegania się przez zawodnika o stypendium, obejmuje bowiem nie tylko wskazanie samej dyscypliny, ale także innych kryteriów, przykładowo kategorii wiekowej. Pojęcie "sportu młodzieżowego" mieści się ewidentnie w desygnacie pojęcia "dany sport". W ocenie Sądu I instancji Rada m.st. Warszawy mogła doprecyzować użyte w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie ogólne pojęcia "znaczenia danego sportu" i "wyników sportowych" przez określenie dokładnych przesłanek ubiegania się o stypendium sportowe, w tym chociażby poprzez odwołanie się do zewnętrznych mierników aktywności zawodników, jak uzyskanie określonych wyników w dyscyplinach i konkurencjach na imprezach sportowych objętych regulaminem "Systemu Sportu Młodzieżowego". Za bezzasadny uznał Sąd I instancji zarzut dotyczący określonej w § 4 ust. 2 pkt 4 uchwały konieczności załączenia do wniosku zaświadczenia wydanego przez właściwy polski związek sportowy potwierdzającego uzyskanie wyniku sportowego, o którym mowa w § 1 ust. 1 pkt 5 oraz przynależność klubową zawodnika lub jej brak. Stanowi on bowiem możliwość weryfikowania przez organ udzielający stypendium spełnienia oznaczonych w uchwale wymagań. Za bezpodstawny uznany też został zarzut dotyczący § 7 ust. 2 uchwały dotyczący możliwości zasięgnięcia przez Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy opinii Komisji ds. Stypendiów Sportowych przed podjęciem decyzji o przyznaniu stypendium. Mieści się to bowiem w zakresie ustawowej delegacji do określenia trybu i zasad postępowania w przedmiocie udzielania stypendiów i nagród. Organy stanowiące samorządu terytorialnego nie zostały bowiem w żaden sposób ograniczone co do wprowadzenia opisanego w ustawie trybu i zasad, lecz kwestie te zostały pozostawione ich decyzji. Oczywiście nie mogą one naruszać konstytucyjnej zasady równości wobec prawa i prawa do równego traktowania przez władze publiczne określonej w art. 32 Konstytucji RP. Zdaniem Sądu I instancji kwestionowane zapisy uchwały nie naruszają też konstytucyjnej zasady równości wobec prawa i prawa do równego traktowania przez władze publiczne określonej w art. 32 Konstytucji RP. II Skarżący reprezentowany przez adwokata zaskarżył w całości omówiony wyrok, zarzucając mu: I. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 147 § 1 ppsa przez niestwierdzenie nieważności uchwały nr LIV/1575/2013 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 maja 2013 r. w zaskarżonej części pomimo, że została ona wydana z naruszeniem delegacji ustawowej, co przejawia się w: a/ niewskazaniu przez Radę Miasta Stołecznego Warszawy jakimi kryteriami kierowała się przy określaniu kręgu dyscyplin i konkurencji sportu (wskazanych w § 1 ust. 1 pkt. 1 przedmiotowej uchwały), których uprawianie uprawnia do ubiegania się o przyznanie stypendium sportowego; b/ niewskazaniu przez Radę Miasta Stołecznego Warszawy jakie znaczenie dla m.st. Warszawy mają dyscypliny i konkurencje sportu określone w § 1 ust. 1 pkt 1 przedmiotowej uchwały i dlaczego inne dyscypliny i konkurencje sportowe nie mają znaczenia dla tej jednostki samorządu terytorialnego; c/ nałożeniu w § 4 ust. 2 pkt 4 przedmiotowej uchwały obowiązku przedstawienia przez sportowca zaświadczenia z polskiego związku sportowego, pomimo iż obowiązek ten nie wynika z ustawy o sporcie i dyskryminuje on osoby uprawiające sporty, które nie są zrzeszone w takich związkach, przy jednoczesnym braku wskazania jakiejkolwiek racjonalnej przyczyny uzasadniającej wprowadzenie tego ograniczenia; 2) art. 147 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 94 Konstytucji RP przez niestwierdzenie nieważności uchwały nr LIV/1575/2013 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 maja 2013 r. w zaskarżonej części pomimo, że została ona wydana z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie; 3) art 141 § 4 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez brak należytego uzasadnienia zaskarżonego wyroku i niewskazanie przesłanek prawnych dla: a/ kluczowego w sprawie ustalenia o rzekomej konieczności czy wręcz istnieniu prawnego obowiązku po stronie jednostki samorządu terytorialnego do formułowania przesłanek ubiegania się o stypendia sportowe, b/ stwierdzenia, iż zaskarżone paragrafy uchwały nr LIV/1575/2013 nie naruszają w żaden sposób art. 32 Konstytucji RP, II. Dodatkowo skarżący wskazał na naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i zastosowanie, tj.: 1) art. 31 ust 3 ustawy o sporcie poprzez: a/ przyjęcie, iż adresaci normy zawartej w tym przepisie mogą w sposób dowolny określić krąg dyscyplin i konkurencji sportu, których uprawianie uprawnia do uzyskania stypendiów sportowych bez konieczności wskazania jakie znaczenie dla danej jednostki samorządu terytorialnego mają te dyscypliny i konkurencje sportowe; b/ przyjęcie, że przepis ten w zakresie oceny uprawnień jednostek samorządu terytorialnego należy interpretować rozszerzająco, a nie literalnie, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego przyjęcia, że jednostki te mają prawo do ustalania dodatkowych nieprzewidzianych w ustawie przesłanek, których spełnienie decyduje o prawie do uzyskania stypendium sportowego; c/ zastosowanie wykładni rozszerzającej przy stosowaniu tego przepisu i utożsamianie pojęć "szczegółowe zasady i tryb przyznawania" z pojęciami "warunki i przesłanki" oraz bezzasadne przyznanie prawa Radzie Miasta Stołecznego Warszawy do wykluczenia niektórych dyscyplin sportu ze wsparcia stypendialnego, mimo braku jasno, konkretnie i precyzyjnie sformułowanego przepisu prawnego ustawy w tym względzie; 2) art 2 ust 1 ustawy o sporcie poprzez bezzasadne przyznanie Radzie Miasta Stołecznego Warszawy kompetencji do ograniczania, czy też określania rozumienia definicji pojęcia "sportu" użytego w tymże przepisie, pomimo braku ku temu jakiejkolwiek delegacji ustawowej, ani podstawy prawnej. Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie sprawy do ponownego rozpoznania, oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając skargę jej autor podnosił m.in., że ustawa o sporcie normuje uprawnienie obywateli do uzyskiwania stypendium za osiągnięcia sportowe. Realizuje też obowiązek władzy publicznej do wspierania młodych i zdolnych sportowców; wspierania kultury fizycznej, co stanowi jednocześnie realizację konstytucyjnego obowiązku ciążącego na władzy publicznej. Uszczegóławia te postanowienia Konstytucji RP, które nakładają na władze publiczną obowiązek wspierania kultury fizycznej, a sportowcom uzyskującym wysokie wyniki sportowe przyznaje prawo do uzyskiwania ze strony państwa szeroko rozumianego wsparcia finansowego. Autor skargi kasacyjnej zarzucał też "niedopuszczalne stosowanie wykładni rozszerzającej przepisów ustaw o sporcie regulujących przyznawanie stypendiów sportowych", co doprowadziło do pozbawienia skarżącego prawa do stypendium, które to prawo wynika z mocy ustawy prawo sportowe. Podnosi też, że uchwała nie wskazuje, jakimi kryteriami kierowała się Rada m.st. Warszawy przy określaniu kręgu dyscyplin i konkurencji sportu (wskazanych w § 1 ust. 1 pkt 1 przedmiotowej uchwały), których uprawianie uprawnia do ubiegania się o przyznanie stypendium sportowego. Zaskarżona uchwała nie daje również odpowiedzi na pytanie, jakie znaczenie dla m.st. Warszawy mają dyscypliny i konkurencje sportu określone w § 1 ust. 1 pkt 1 tej uchwały oraz dlaczego inne dyscypliny i konkurencje sportowe nie mają znaczenia dla tej jednostki samorządu terytorialnego. Autor skargi kasacyjnej zarzuca Sądowi I instancji błędne utożsamianie pojęć "zasady i tryb ustanawiania" z pojęciami "warunek i przesłanki". Podnosi, że zgodnie z ustawą o sporcie jedynymi przesłankami do uzyskania stypendium sportowego, jakie winny uwzględniać jednostki samorządu terytorialnego przy podejmowaniu uchwał w trybie art. 31 ust 3 ustawy o sporcie, są osiągnięty wynik sportowy i znaczenie sportu dla danej jednostki samorządu. Uchwały mogą tylko te przesłanki uszczegóławiać. Niedopuszczalne jest w ocenie skarżącego ustanawianie kolejnych warunków uprawniających do uzyskania prawa do stypendium. Zarzuca też Sądowi I instancji zignorowanie celu ustawy, wykładni funkcjonalnej jej przepisów, które mają na celu zapewnienie wsparcia finansowego jak największemu kręgu sportowców osiągających dobre wyniki w uprawianym sporcie. Za niedostatecznie uzasadnione uważa odniesienie się przez Sąd I instancji do zarzutu naruszenia art. 32 Konstytucji. Zarzuca też nieustosunkowanie się merytoryczne przez Sąd I instancji do zarzutów dotyczących przepisów uchwały odnoszących się do osób niepełnosprawnych. Podnosi też wadliwość procedowania Sądu I instancji ze względu na błędne odrzucenie części skargi. Pełnomocnik skarżącego zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. Rada Miasta Stołecznego Warszawy nie wniosła odpowiedzi na skargę kasacyjną. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, gdyż nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 182 § 2 i 3 ppsa rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, ponieważ skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony - w tym przypadku organ - w terminie czternastu dni od doręczenia odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 ppsa w tej sprawie nie występują. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny pozostaje związany zarzutami i wnioskami tego środka odwoławczego. Wykluczone jest zatem badanie ewentualnych innych wadliwości wyroku, wykraczających poza granice określone w skardze kasacyjnej. Należy tu zauważyć, że przedmiotem skargi kasacyjnej jest tylko wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 maja 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2693/15, a nie inne orzeczenia związane z pismem skarżącego z 10 czerwca 2016 r. zatytułowanym "Skarga na stosowanie przez organy Gminy Warszawa nieaktualnego prawa ...." Stosownie do art. 174 ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sformułowane w niniejszej skardze kasacyjnej zarzuty oparte zostały na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w powyższym przepisie. Sprowadzają się one jednak w istocie do zarzutów nieuwzględnienia przez Sąd I instancji naruszonych zdaniem skarżącego przez zaskarżone punkty uchwały przepisów prawa materialnego, to jest art. 31 ust 3 i art. 2 ust. 1 ustawy o sporcie oraz art. 32 Konstytucji. Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie. Zgodnie z art. 1 tej ustawy określa ona zasady uprawiania i finansowania sportu. Ustawa ta nie nakazuje jednostkom samorządu terytorialnego finansowania sportu, czy przyznawania sportowcom stypendiów lub innych form wsparcia finansowego. Otwiera tylko takie możliwości, gdyż bez takiej możliwości wsparcia finansowego ze względu na przepisy dotyczące finansów publicznych, w tym finansów jednostek samorządu terytorialnego (dalej: JST), JST nie miałyby możliwości przeznaczania publicznych pieniędzy na finansowanie stypendiów dla sportowców. Należy też pamiętać, że uchwała organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego, mająca charakter aktu prawa miejscowego (źródła prawa powszechnie obowiązującego), musi być wydana na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego (art. 94 Konstytucji RP). Przepis art. 94 Konstytucji RP stanowi bowiem, że organy samorządu mogą ustanawiać akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów wyłącznie na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Prawo do otrzymania stypendium sportowego przez sportowca nie jest powszechnym prawem podmiotowym wynikającym czy to z ustawy o sporcie, czy z Konstytucji RP. Wprawdzie art. 68 ust. 5 Konstytucji stanowi, że władze popierają rozwój kultury fizycznej, zwłaszcza wśród dzieci i młodzieży, jednak również i z tego przepisu nie wynika prawo podmiotowe do otrzymania stypendium przez uprawiającego dowolny sport. Również z treści art. 32 Konstytucji RP nie można wywodzić, jak zdaje się to czynić skarżący, powszechnego prawa do uzyskania stypendium sportowego od m.st. Warszawy. Wynikająca z art. 32 Konstytucji zasada równości nie może oznaczać identyczności traktowania osób spełniających ogólnie określone cechy, tak jak np. osoby uprawiające jakikolwiek sport i osiągające w nim sukcesy. Tak określona jak w art. 32 Konstytucji zasada równości ma charakter klauzuli generalnej i jako taka nie może być samodzielną podstawą do nabycia praw podmiotowych czy dochodzenia roszczeń związanych z tymi prawami. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego ukształtował się pogląd, że zasada równości występuje z reguły w powiązaniu z jedną ze szczegółowych wolności lub praw znajdujących oparcie w Konstytucji (np. wyroki Trybunału Konstytucyjnego: z 17 października 2000 r. sygn. SK 5/99, z 8 listopada 2000 r. sygn. SK 19/99). Jak wyżej wskazano, nie sposób z norm konstytucyjnych określających prawa i wolności wywieść powszechne prawo do otrzymywania stypendium sportowego przez osoby osiągające dobre wyniki w uprawianym sporcie. Ustawodawcy przysługuje prawo do swobodnego określenia cech relewantnych, według których różnicuje się sytuację prawną poszczególnych adresatów w zakresie przyznawanych im świadczeń, określając pewne klasy porównywanych podmiotów. Rozróżnienie to nie może tylko być czynione z naruszeniem konstytucyjnie chronionych praw i wolności obywatelskich, prowadząc do niedozwolonej konstytucyjnie dyskryminacji według takich cech jak w szczególności: płeć, rasa, narodowość wyznanie, pochodzenie i położenie społeczne, wykształcenie, zawód. Nawiązując do zarzutu naruszenia art. 2 ust. 1 ustawy o sporcie poprzez przyznanie Radzie Miasta Stołecznego kompetencji do ograniczenia czy też określania rozumienia definicji pojęcia sportu użytego w tym przepisie, należy uznać ten zarzut za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw. Trafnie bowiem ujął Sąd I instancji, że ustawa o sporcie definiuje sport bardzo szeroko, w sposób obejmujący nawet rekreację. Z art. 31 ust. 3 wynika możliwość ograniczenia zakresu pojęciowego sportu i uprawiających go osób w celu przyznania im uprawnień do uzyskiwania stypendiów za osiągnięte wyniki sportowe. Już z samego tylko art. 31 ust. 1 ustawy o sporcie wynika, że JST mogą (a nie muszą) ustanawiać i finansować okresowe stypendia sportowe. Przepis ten musi być odczytywany łącznie z art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, który upoważnia organy stanowiące JST do określania szczegółowych zasad, trybu przyznawania i pozbawiania stypendiów przy uwzględnieniu dwóch kryteriów: znaczenia danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągniętych wyników sportowych. Nie można przy tym przyjąć, jak twierdzi skarżący, że przepis art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie powinien być interpretowany literalnie, to znaczy w sposób prowadzący do pożądanego przez skarżącego wniosku, że każdy uprawiający sport w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o sporcie i osiągający w tym sporcie wyniki sportowe powinien być uprawniony do uzyskania stypendium. To właśnie byłaby nieograniczenie szeroka i niedopuszczalna wykładnia tego przepisu, powodująca np. prawo do ubiegania się o stypendium finalistów szkolnego turnieju międzyklasowego w badmintona, czy finalistów turnieju piłki plażowej dla plażowiczów w M.. Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, zgodnej z tym, jaką przyjmuje Naczelny Sąd Administracyjny. Zarzuty podniesione w pkt II petitum skargi dotyczące wadliwej interpretacji przepisów art. 31 ust. 3 oraz art. 2 ust. 1 ustawy o sporcie są więc nieuzasadnione. Przechodząc do oceny szczegółowych zarzutów skargi, wskazanych w pkt. I petitum, należy zauważyć, że upoważnienie ustawowe dla organu stanowiącego do określania zasad przyznawania stypendiów sportowych nadaje tym organom szeroką kompetencję do określania kryteriów (które można też określić synonimami: warunki, przesłanki) przyznawania stypendiów. Ze sformułowania: "biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy" wynika, że organ stanowiący JST określając kryteria przyznawania stypendiów powinien uwzględniać znaczenie danego sportu dla JST oraz osiągnięty wynik sportowy. Ale i te ostatnio wskazane kryteria ustawa określa ogólnie, daje więc organom stanowiącym JST swobodę w precyzowaniu tych kryteriów według własnego uznania, w ramach kompetencji prawodawczych tych organów. Dlatego też nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przez przedmiotową uchwałę delegacji ustawowej wynikającej z art. 31 ustawy o sporcie. Na gruncie polskiego prawa brak jest norm, które nakazywałyby w aktach prawotwórczych takich jak uchwały organów samorządu JST, wskazywać szczegółowe wyjaśnienie i uzasadnienie przesłanek, jakimi kierowały się stanowiąc w ramach konstytucyjnych i ustawowych kompetencji normy prawa miejscowego. Dlatego też nie można uznać za trafny zarzutu niewskazania kryteriów, jakimi kierowała się Rada m.st. Warszawy przy określeniu kręgu dyscyplin i konkurencji sportu, których uprawianie uprawnia do ubiegania się o przyznanie stypendium i dlaczego akurat te dyscypliny miały znaczenie dla m.st. Warszawy, a inne nie. Nie można też zgodzić się z zarzutami, że Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku akceptował wykluczenie niektórych dyscyplin sportu ze wsparcia stypendialnego. Uchwała nie określała, sportowcy jakich dyscyplin nie mogą korzystać ze stypendiów. Określała tylko w sposób pozytywny, jakie szczegółowe warunki musza być spełnione, takie jak w szczególności: uprawianie dyscypliny i konkurencji sportu ujętej w ogólnopolskim współzawodnictwie sportowym dzieci i młodzieży, zamieszkiwanie na terenie Warszawy, graniczny wiek 23 lata, uczestniczenie we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez właściwy związek sportowy w zawodach rangi mistrzowskiej. Było to bardzo szerokie spektrum podmiotów mogących skorzystać z kryteriów i nie sposób doszukać się tu zamiaru dyskryminacji tańców sportowych z uwagi na to, że ta dyscyplina niektórych z tych kryteriów nie spełniała. Wymóg udokumentowania spełnienia kryteriów (warunków) do przyznania stypendium określony w § 4 ust. 2 pkt 4 uchwały, to jest zaświadczenie wydane przez właściwy polski związek sportowy był prostą konsekwencją treści określonych w szczególności w § 1 ust 1 pkt 4 uchwały kryteriów przyznania stypendium. Dlatego też odnosząc się do szczegółowych zarzutów skargi podniesionych w pkt. I petitum skargi należy uznać je za nieuzasadnione. Odnosząc się do podniesionych w uzasadnieniu skargi "na marginesie" zarzutów dotyczących nieodniesienia się do kwestii osób niepełnosprawnych oraz "wadliwości procedowania sądu rozpoznającego niniejszą sprawę przed wydaniem zaskarżonego wyroku" należy wskazać, że zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie może ustosunkować się do zarzutów, które nie były przytoczone w petitum skargi kasacyjnej, a tylko uzasadnione, jak też i do takich, które tylko były wskazane w skardze kasacyjnej, ale nie były uzasadnione. Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i dlatego orzekł jak w wyroku na mocy art. 184 ppsa oddalając skargę kasacyjną jako niemającą usprawiedliwionych podstaw. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku ustanowionego dla skarżącego pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej. O wniosku tym rozstrzygnie Sąd I instancji. O przyznaniu lub odmowie przyznania pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia orzeka w drodze odrębnego postanowienia, wydanego na posiedzeniu niejawnym, referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 ppsa) albo sąd w składzie jednego sędziego (art. 16 § 2 ppsa). Na postanowienie wydane w przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu przysługuje odpowiednio sprzeciw (art. 259 § 1 i § 2 ppsa) lub zażalenie (art. 227 ppsa). W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny uprawniony jest do orzekania w przedmiocie wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu, w sprawach należących do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych, w ramach kontroli instancyjnej postanowień rozstrzygających wspomnianą kwestię.