II OSK 1271/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Mirosław Gdesz /spr./ Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. F.i J. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1248/17 w sprawie ze skargi S. F.i J. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz S. F. i J. F. solidarnie kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 19 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1248/17, oddalił skargę S. F. i J. F. (dalej skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. 1.2. Decyzją z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] Prezydent Miasta K. orzekł o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn: "Budowa stacji bazowej nadawczo - odbiorczej transmisji danych nr [...] przy ul. [...] na działce nr [...] obręb [...]" (dalej decyzja lokalizacyjna). 1.3. Skarżący wnieśli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 77, art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; zwanej dalej: Kpa), poprzez brak podania konkretnej jednostki rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2017 r., poz. 1073 ze zm.; zwanej dalej: upzp). 1.4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z [...] lipca 2017 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2016 r. W ocenie Kolegium brak było podstaw do stwierdzenia, że decyzja Prezydenta [...] jest dotknięta jedną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 Kpa. 1.5. Skarżący wnieśli skargę na powyższą decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i § 3 Kpa, art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 54 ust. 1 upzp oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.; zwanej dalej: ustawa ocenowa) z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) poprzez nieustalenie przedmiotu sprawy z jednoczesnym uznaniem, iż bliżej niesprecyzowana inwestycja nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. 1.6. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie powołanym na wstępie wyrokiem z 19 grudnia 2017 r. powyższą skargę oddalił. Jak stwierdził Sąd I instancji, największa grupa zarzutów dotyczyła naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 3 Kpa, które miało polegać na nie dokonaniu oceny decyzji objętej wnioskiem pod kątem podniesionych zarzutów. Zarzuty te nie są uzasadnione, a nadto nie odnoszą się do zaskarżonej decyzji, do decyzji lokalizacyjnej, którą zaskarżona decyzja w trybie postepowania nadzwyczajnego kontroluje, ale tylko według kryteriów wskazanych w art. 156 § 1 Kpa. Zdaniem Sądu I instancji nie jest prawdą, jakoby nie zostały podane faktyczne moce EIRP anten na danym kierunku emisji – na stronie 5 i 6 załącznika nr 1 do decyzji lokalizacyjnej, każda z anten została szczegółowo opisana i podano jej sumaryczną wartość równoważnej mocy promieniowania izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny pracującej we wszystkich pasmach. Nie jest też uzasadniony zarzut braku podania maksymalnych tiltów możliwych do uzyskania dla danej anteny – wyliczenia w tym zakresie znajdują się na k. 28, 33 i 34 akt administracyjnych, przy czym maksymalne pochylenie dla poszczególnych anten i pasm przyjęto od 3 do 50, maksymalne tilty możliwe do uzyskania dla danej anteny zostały też opisane na str. 5 decyzji. Za nieuzasadniony uznano również zarzut naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy ocenowej z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. poprzez nieustalenie przedmiotu sprawy z jednoczesnym uznaniem, iż bliżej niesprecyzowana inwestycja nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podkreślono, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało z jakiego powodu i na jakiej podstawie prawnej inwestycja objęta decyzją lokalizacyjną nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia (§ 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. (Dz. U. z 2016 r., poz. 71; zwanego dalej: rozporządzenie). Natomiast w samej decyzji lokalizacyjnej wskazuje się, że "zmiana zagospodarowania terenów sąsiednich w stosunku do miejsca lokalizacji stacji bazowej o określonej powyżej konfiguracji anten, może spowodować osiągnięcie progów wskazanych w § 3 ust.1 pkt. 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko". Tym samym nie jest tak, jak twierdzą skarżący, że w decyzji lokalizacyjnej nie wskazano jednostki redakcyjnej przywołanego wyżej rozporządzenia, w oparciu o którą ustalono, że przedsięwzięcie objęte tą decyzją nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Nie odniósł zamierzonego skutku także zarzut nieuwzględnienia rzeczywistej wysokości zabudowy oraz sytuacji wysokościowej terenu. Kwestie te zostały przez organ wydający decyzję lokalizacyjną w toku postępowania wyjaśnione. Nie są również zasadne zarzuty braku uwzględnienia zjawisk kumulacji ze znajdującymi się w okolicy inwestycji antenami innych operatorów. Zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1 (...). Przepis § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia ustala zasady stosowania parametrów, które decydują o kwalifikacji danego przedsięwzięcia, jeśli chodzi o dwa kryteria: równoważną moc promieniowaną izotropowo i odległość od miejsc dostępnych dla ludności. Natomiast cytowany wyżej § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia ma charakter przepisu uzupełniającego, jednak odnosi się on do tego samego zakładu lub obiektu i reguluje sytuację, w której w ramach jednego powiązanego terenu istnieje lub będzie realizowana inwestycja tego samego rodzaju. Miejsca wskazywane przez skarżących natomiast nie znajdują się na tym samym obiekcie, ale w znacznym od niego oddaleniu. Natomiast jeśli chodzi o brak uwzględnienia odbić od naturalnych przeszkód, to z map i rysunków załączonych do wniosku, a następnie dołączonych do akt w wyniku jego uzupełnienia, nie wynika, aby w prawnie relewantnych odległościach od anten znajdowały się jakiekolwiek naturalne przeszkody powodujące odbicia. W ocenie Sądu nietrafny jest zarzut naruszenia art. 54 ust. 1 upzp poprzez nie wskazanie w decyzji tylko w załączniku konkretnych mocy EIRP anten sektorowych i radioliniowych co jest tożsame z uznaniem, iż jest ona bezprzedmiotowa. Również i ten zarzut nie jest skierowany do zaskarżonej decyzji, ale do decyzji lokalizacyjnej. Wskazano nadto, że art. 54 nie posiada ust. 1. Reasumując Sąd stwierdził, że wszystkie zarzuty skargi, choć jak już wyżej odnosiły się do decyzji lokalizacyjnej a nie do zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, zostały rozważone w kontekście ewentualnego rażącego naruszenia przepisów postępowania, którego jednak Sąd się w sprawie nie dopatrzył. 2. Skarżący wnieśli od powyższego wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie: 1) art. 141 § 4 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; zwanej dalej: Ppsa) oraz 3 § 1, art. 174 pkt 2 w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 oraz art. 107 § 3 Kpa poprzez dokonanie merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w zakresie nieanalizowanym przez organy i tym podjęcie próby samodzielnego ustalenia czy w niniejszej sprawie zachodzi zjawisko kumulacji w zakresie oddziaływania pól elektromagnetycznych w zakresie ponadnormatywnym oraz wykluczenie zjawiska odbić, pomimo że dokumentacja nie zawiera tych najważniejszych informacji. Ponadto Sąd I instancji nie zweryfikował czy podane tilty anten elektryczne oraz mechaniczne są maksymalnymi według danych katalogowych anten oraz uchwytów oraz dokonał analizy pojedynczego elementu w zakresie konieczności bądź nie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Ponadto w wyroku oraz w decyzjach nie podano konkretnej jednostki redakcyjnej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (paragraf, ustęp, litera); 2) art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy ocenowej w powiązaniu z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. c w zw. z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w powiązaniu z art. 174 pkt 1 Ppsa, poprzez niedokonanie analizy całości przedsięwzięcia lecz jego pojedynczych elementów co jest niedopuszczalne albowiem moc EIRP anten na poszczególnych sektorach wynosi 18047 W i tym samym analizą winna być objęta odległość 200 oraz 300 metrów a nie 150 oraz 200. Ponadto zarówno decyzja, jak i sporządzona dokumentacja, nie odnosi się do maksymalnych tiltów lecz dopasowanych przez inwestora w celu obejścia procedury związanej z koniecznością uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 3) art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp w zw. z art. 174 pkt 1 Ppsa poprzez jego wadliwą interpretację albowiem wbrew stanowisku WSA dołączona do wniosku mapa o wydanie decyzji lokalizacyjnej nie zawiera naniesionego obszaru oddziaływania inwestycji (pól przekraczających wartości graniczne) albowiem nie uwzględnia faktycznej mocy EIRP anten sektorowych oraz radioliniowych, odbić od naturalnych przeszkód, oraz zjawiska kumulacji tym bardziej, że w odległości około 100 metrów znajduje się stacja PLUS GSM na ulicy [...]. Powyższe nie zostało zweryfikowane oraz ocenione na podstawie przedłożonej dokumentacji lecz samodzielnie przez Sąd I instancji w sposób niedopuszczalny oraz niemożliwy do odkodowania; 4) art. 64 ust. 3 Konstytucji w powiązaniu z art. 135 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 63 ust. 3 pkt 1 ustawy ocenowej w odniesieniu do art. 174 pkt 1 Ppsa poprzez niedokonanie ich oceny w sytuacji, w której realizacja inwestycji wymaga ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania co zapobiegnie możliwości budowy czy rozbudowy istniejących obiektów do wysokości występowania pola elektromagnetycznego o wartościach ponadnormatywnych. Wobec powyższego w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych. 3. Pismem z 25 lutego 2020 r. [...] Stowarzyszenie [...] z siedzibą w R. wniosło o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, wskazując, że przedmiot sprawy jest zgodny z celami statutowymi organizacji. 4. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał powyższy wniosek na rozprawie w dniu 12 marca 2020 r. i dopuścił organizację do udziału w postępowaniu. [...] Stowarzyszenie [...] w całości poparło skargę kasacyjną. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, coo następuje: 5.1. Skarga kasacyjna okazała się zasadna. 5.2. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. 5.3. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest ustalenie czy decyzja nie jest dotknięta ciężką, kwalifikowaną wadliwością materialnoprawną, wyliczoną enumeratywnie w art. 156 § 1 Kpa. Zasadnie Sąd I instancji wskazuje na specyfikę tego postępowania, w którym nie prowadzi się postępowania wyjaśniającego. Nie oznacza to, że organ właściwy do rozpoznania sprawy stwierdzenia nieważności decyzji nie jest obowiązany do szczegółowej oceny ustalenia stanu faktycznego sprawy. Do rażącego naruszenia prawa, wyliczonego w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, należy wyprowadzenie konsekwencji prawnej z normy prawa materialnego do stanu faktycznego, który nie został przewidziany w tej normie. Decyzja jest bowiem zgodna z przepisem prawa materialnego gdy stan faktyczny odpowiada stanowi hipotetycznemu zapisanemu w tej normie. 5.4. W tym kontekście, kwestia dopuszczalności ustalenia lokalizacji musi być rozpatrzona w świetle zgodności z przepisami szczególnymi. Zgodnie z treścią art. 53 ust. 3 pkt 1 upzp, właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Oznacza to, uwzględniając powołany w skardze kasacyjnej art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy ocenowej, że organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego obowiązany jest uwarunkować wydanie zgody lokalizacyjnej od przedłożenia przez wnioskodawcę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadkach, gdy taka inwestycja spełnia cechy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Dlatego postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie decyzji lokalizacyjnej winno dotyczyć również zagadnień związanych z ewentualnym obowiązkiem przedłożenia decyzji środowiskowej. 5.5. Biorąc pod uwagę powyższe założenia natury ogólnej, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna podlegała uwzględnieniu w oparciu o trafnie wywiedziony zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem prawa materialnego - art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy ocenowej w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. b oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f rozporządzenia. Skarga kasacyjna zasadnie kwestionuje wadliwe zaaprobowanie zaskarżonym wyrokiem decyzji Kolegium w zakresie dotyczącym braku prawidłowej oceny dotyczącej potrzeby ewentualnego uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji, co jeszcze wcześniej wymagało przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W tym zakresie kluczowe znaczenia przypisać należy ustaleniu, czy przedsięwzięcie to należy do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7 ww.rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. lub mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia). Z powołanych przepisów rozporządzenia wynika zaś, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należą: 1) rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem, 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. 5.6. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że wykładnia systemowa § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia prowadzi do wniosku, iż celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów powołanych do ochrony środowiska jest ustalenie, w jaki sposób cała inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko (por. wyroki NSA: z 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 3008/18; z 7 września 2017 r., sygn. akt II OSK 3083/15; z 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2706/13; z 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14), czego wydając decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji w niniejszej sprawie nie uczyniono. Nie można powiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. W związku z tym wskazuje się również, że odmienna interpretacja § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Przyjęcie bowiem, że dla ustalenia czy przedsięwzięcie oddziałuje potencjalnie znacząco na środowisko niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku a nawet kilkunastu anten, których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną co najmniej na linii nakładania się lub przecinania stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne. Z tych względów niezbędne jest dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II OSK 3083/15; z 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2706/13; z 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14; z 9 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 1839/16; z 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 708/15). 5.7. Ponadto stwierdzić należało, że kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania tego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania (tzw. tilt), ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. W niniejszej sprawie nie wyjaśniono, czy istnieje możliwość pochylenia poszczególnych anten i tym samym istnieje możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania. Nie jest także wystarczające ograniczenie rozważań do zakresu pochylenia anten deklarowanego przez inwestora, albowiem z akt sprawy nie wynika by były to jednocześnie maksymalne możliwe pochylenia osi wiązek promieniowania poszczególnych anten. Również ta okoliczność powinna podlegać wyjaśnieniu. W przypadku stwierdzenia istnienia możliwości faktycznego pochylenia anten większej niż deklarowana przez inwestora, organy powinny ustalić oddziaływanie anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia, aby jednoznacznie ustalić od jakiej do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten i płaszczyźnie możliwe jest ewentualne oddziaływanie promieniowania na miejsca dostępne dla ludności w przypadku nachylenia anten pod różnym kątem. 5.8. Dla oceny legalności decyzji lokalizacyjnej, która w niniejszej sprawie oceniana była przez pryzmat przesłanek nieważnościowych z art. 156 § 1 Kpa, w tym rażącego naruszenia prawa, kluczowe jest zagadnienie sumowania (kumulacji) i w tym kontekście ocena czy przedmiotowa inwestycja wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto konieczne jest rozważenie dodatkowo wpływu na legalność decyzji braku ustalenia maksymalnych tiltów. Z uwzględnieniem powyższej wykładni art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy ocenowej w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. b oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f rozporządzenia. 5.9. Nie stanowią natomiast usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, wskazane w ramach podstawy kasacyjnej oznaczonej numerem 1, poprzez które skarżący zmierza do podważenia oceny prawnej Sądu I instancji odnoszącej się do kwestii możliwości sumowania EIRP anten na danym sektorze. Zauważyć trzeba, że powołana podstawa kasacyjna obejmuje przepisy dotyczące zasad konstruowania uzasadnienia wyroku Sądu (art. 141 § 4 Ppsa) oraz uzasadnienia decyzji administracyjnej (art. 107 § 3 Kpa), jak również zasady ogólne postępowania administracyjnego (art. 7 – 11 Kpa). Powyższe przepisy, niepowiązane w skardze kasacyjnej z odpowiednimi przepisami prawa materialnego zawierającymi normy regulujące sposób badania mocy EIRP, nie mogą stanowić samodzielnego wzorca kontrolnego dla oceny zarzutu dotyczącego przyjętego w zaskarżonym wyroku stanowiska odnoszącego się do zagadnienia konieczności zbadania sumarycznej mocy EIRP całego zespołu antenowego. Skarga kasacyjna, będąc sformalizowanym środkiem zaskarżenia orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, sporządzanym przez profesjonalnego pełnomocnika, do swoich nieodzownych elementów konstrukcyjnych zalicza wskazanie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie w sposób zapewniający, by dostrzegana wadliwość w wyroku sądu odpowiadała przepisowi prawa powołanemu w skardze kasacyjnej jako jej podstawa. Tego warunku zarzuty sformułowane w pierwszej z podanych przez autora skargi kasacyjnej podstaw kasacyjnych niewątpliwie nie spełniają. 5.10. Niezasadne są również dwa ostatnie zarzuty skargi kasacyjnej. Zaskarżony wyrok nie narusza art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp w zw. z art. 174 pkt 1 Ppsa, poprzez jego wadliwą interpretację albowiem kwestia naniesienia obszaru oddziaływania inwestycji nie ma w okolicznościach niniejszej sprawy istotnego znaczenia dla oceny legalności decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym. Podobnie w ramach przedmiotu niniejszej sprawy nie może być mowy o tym, że Sąd I instancji dokonując oceny decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym naruszył art. 64 ust. 3 Konstytucji w zw. z art 135 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art 63 ust. 3 pkt 1 ustawy ocenowej, ponieważ nie stosował on tych przepisów a organ nadzoru nie oceniał kontrolując decyzję lokalizacyjną przez pryzmat wad określonych w art. 156 § 1 pkt 2 czy realizacja inwestycji wymaga ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. 5.11. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji, oceni legalność decyzji Kolegium uwzględniając powyższą wykładnię art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy ocenowej w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. b oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 Ppsa uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 Ppsa.