II SA/Kr 1248/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie: WSA Iwona Niżnik- Dobosz WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: starszy sekr. sądowy Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi S. F. i J. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 28 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. Decyzją z dnia 30 sierpnia 2016 r. nr [...] Prezydent Miasta K. orzekł o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn: "Budowa stacji bazowej nadawczo - odbiorczej transmisji danych nr [...] przy ul. P. , [...] na działce nr [...] obr. [...]". W dniu 27 stycznia 2017 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynął wniosek J. F. i S. F. o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji. Decyzji zarzucono naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 77, art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez niepodanie konkretnej jednostki rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez pominięcie faktu, że mapa dołączona do wniosku o wydanie zaskarżonej decyzji nie zawiera naniesionego obszaru oddziaływania inwestycji (pól przekraczających wartości graniczne), albowiem nie uwzględnia faktycznej mocy EIRP anten sektorowych oraz radioliniowych, odbić od naturalnych przeszkód, faktycznych wysokości budynków oraz zjawiska kumulacji; art. 54 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niewskazanie w zaskarżonej decyzji tylko w załączniku konkretnych mocy EIRP anten sektorowych i radioliniowych, co jest tożsame z uznaniem, że jest ona bezprzedmiotowa; art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez nieustalenie przedmiotu sprawy z jednoczesnym uznaniem, że bliżej niesprecyzowana inwestycja nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zarzucono ponadto: brak podania analizy faktycznej mocy EIRP na danym kierunku emisji objętych analizą; brak podania maksymalnych tiltów możliwych do uzyskania dla danej anteny, niewskazanie, jaka na danym terenie może być dopuszczalna maksymalna wysokość zabudowy z jednoczesnym przyjęciem, że osie głównych wiązek promieniowania wystąpią na wysokościach niemożliwych do zabudowy; brak podania mocy anten radioliniowych wraz z określeniem czy wejdą w superpozycję z antenami sektorowymi; brak podania metody obliczeniowej oraz określenia jej maksymalnego błędu; brak podania czy uwzględniono w obliczeniach zjawisko odbić pól elektromagnetycznych od naturalnych przeszkód oraz anteny innych operatorów; brak podania w jakim stopniu czynniki zewnętrzne mogą zmieniać kierunki osi głównych promieniowania, brak podania czy w obliczeniach dotyczących rozkładu pól przekraczających wartości graniczne i odległości głównych wiązek promieniowania od miejsc dostępnych dla ludności uwzględniono rzeczywiste wysokości zabudowy oraz sytuację wysokościową terenu; brak jakiejkolwiek analizy udowadniającej, że inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 28 lipca 2017 r. nr [...] - działając na podstawie oraz art. 50, art. 52 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. 1073) oraz art. 156 § 1 w związku art. 157 i art. 158 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 30 sierpnia 2016 r. nr [...] W jej uzasadnieniu Kolegium wskazało, że kontrolowana w sprawie decyzja została wydana w ramach postępowania nieważnościowego - jednego z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego. Przedmiotem postępowania nadzwyczajnego nie jest przeprowadzenie "zwykłej" kontroli prawidłowości decyzji wydanych w postępowaniu zwykłym. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją szczególną, która stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 k.p.a. Procedura stwierdzenia nieważności jest odrębnym i samodzielnym postępowaniem, a zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została z naruszeniem przepisów określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Zatem postępowanie takie ma odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego (orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1996r., sygn. akt III ARN 70/95, publ. OSNP 1996/18/258). Przytoczono orzecznictwo wskazujące na sposób rozumienia pojęcia "rażące naruszenie prawa" w kontekście zasady trwałości decyzji ostatecznych. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest wyraźne wykazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to organ ocenił jako rażące (zob. Wyrok NSA z dnia 17. 09. 1997 r., III SA 1425/96, niepublikowane; Wyrok NSA z dnia 21. 10. 1992 r., V SA 86/92, publ. ONSA z 1993 r., nr 1, poz. 23). Objęta niniejszym postępowaniem decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 30 sierpnia 2016 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa stacji bazowej nadawczo - odbiorczej transmisji danych nr [...] przy ul. P. , [...] na działce nr [...] obr. [...]" - wydana została w trybie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W prowadzonym obecnie postępowaniu zagadnieniem kluczowym jest ustalenie, czy decyzja Prezydenta Miasta K. w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest dotknięta wadą nieważności, a przede wszystkim rażącym naruszeniem prawa. Znamiennym jest, że w świetle art. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Jednocześnie organ administracji publicznej nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, o czym stanowi art. 56 ustawy. W świetle art. 2 pkt 5 powyższej ustawy pod pojęciem "inwestycji celu publicznego" - należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami celem publicznym jest między innymi - wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. W doktrynie zwraca się uwagę - a Kolegium podziela w zupełności ten pogląd - że pojęcie inwestycji celu publicznego jest w swojej istocie oparte na kryterium przedmiotowym, nie zaś podmiotowym czy funkcjonalnym. Oznacza to, że inwestycję tego typu stanowi każde działanie o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, które realizuje cele publiczne, bez względu na to, czy inwestorem jest podmiot prywatny czy publiczny. Bezspornym jest, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi działanie o znaczeniu lokalnym. Przechodząc do dalszych rozważań, konkretyzacja obowiązków organu administracji w postępowaniu wyjaśniającym w przedmiocie lokalizacji danej inwestycji celu publicznego, wyrażona została wprost w art. 53 ust. 3 cyt. u.o.p.z.p., stanowiącym o kierunku merytorycznego rozpoznania sprawy (a więc o dopuszczalności ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, zgodnie z wnioskiem inwestora), w myśl którego, właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Wynik postępowania wyjaśniającego znajduje swoje odzwierciedlenie w treści decyzji, zgodnie z art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w myśl którego decyzja o ustaleniu inwestycji, powinna m.in. określać: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, b) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, c) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, d) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych. Powyższe wymagania zaskarżona decyzja realizuje. Ustalenie lokalizacji inwestycji uzależnione jest od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym ma ono być realizowane, a organ w decyzji dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych. Analiza taka została sporządzona przez Organ I instancji. Pod pojęciem "przepisów odrębnych" należy rozumieć zarówno przepisy innych ustaw, jak i przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o ile nakładają one w sposób wyraźny jakieś ograniczenia (powoływany wyrok NSA z dnia 16 lutego 2010 r., II OSK 1862/08). Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi się zatem opierać na wyraźnej sprzeczności z takim przepisem, nakładającym expressis verbis jakieś ograniczenie. W rozpatrywanym przypadku istniały podstawy do ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji, która obejmuje maszt antenowy wraz z odgromnikiem i zastrzałami, zespół anten nadawczo - odbiorczych, tj. 6 anten sektorowych i 1 antena radioliniowa, urządzenia sterujące, zasilające, nadawczo - odbiorcze umieszczone w szafach telekomunikacyjnych zainstalowanych na konstrukcjach wieszakowych oraz okablowanie, urządzenia i instalacje technologiczne niezbędne do funkcjonowania stacji. W toku prowadzonego postępowania uzyskano niezbędne opinie oraz uzgodnienia, w tym z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w K.. Organ I instancji dokonał ponadto szczegółowej weryfikacji w przedmiocie ewentualnej konieczności uzyskania decyzji środowiskowej przy udziale wyspecjalizowanej jednostki Urzędu Miasta K., która dokonała precyzyjnej weryfikacji materiału dowodowego. Dokładnej ocenie poddano skład stacji bazowej oraz jej moc promieniowania, co zostało szczegółowo opisane zarówno w piśmie Urzędu Miasta K. - Wydział Kształtowania Środowiska z dnia 29 czerwca 2016 r., jak również w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ stwierdził, że zamierzenie nie jest przedsięwzięciem wymienionym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie jest zaliczane do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie uzyskania decyzji środowiskowej. Biorąc pod uwagę zakres planowanej stacji bazowej - sumaryczna wartość równoważnej mocy promieniowana izotropowe wyznaczonej dla każdej pojedynczej anteny wynosi mniej niż 10000W. Co szczególnie istotne, w myśl 3 ust. 1 pkt 8 lit. f rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowa wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Przy istniejącym w dacie wydania badanej decyzji stanie zagospodarowania terenu, a przede wszystkim przy uwzględnieniu wysokości okolicznej zabudowy przedstawionej w Kwalifikacji przedsięwzięcia aktualnie nie występują miejsca dostępne dla ludności w odległości nie większej niż 200m i nie mniejszej niż 150m od środka elektrycznego wszystkich anten wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania pochodzącego od tych anten. Oznacza to, że zamierzenie inwestycyjne w kształcie takim jak opisano we wniosku oraz w Kwalifikacji przedsięwzięcia nie kwalifikuje się z punktu widzenia cytowanej wyżej regulacji rozporządzenia Rady Ministrów do objęcia go wymogiem uzyskania decyzji środowiskowej. W konsekwencji stanowisko Organu I instancji należy uznać jako nie naruszające prawa, a w szczególności nie naruszające prawa w sposób rażący. Należy jednocześnie zauważyć, że z przedłożonej dokumentacji, a w szczególności z symulacji rozkładu stref ponadnormatywnego promieniowania wokół systemu antenowego wynika natomiast, że strefy te mogą wystąpić na wysokości mniejszej niż 2m ponad połacią dachu, na którym zlokalizowana jest stacja. W związku z tym należy wziąć pod uwagę możliwość ograniczenia czasu pobytu osób dokonujących napraw lub prac konserwacyjnych. W zależności następnie od rzeczywistych, zmierzonych poziomów PEM dach zostanie zakwalifikowany do odpowiedniej strefy (zagrożenia, pośredniej bądź niebezpiecznej) oraz wykonane zostanie właściwe ich oznakowanie. Co szczególnie istotne, Organ I instancji podkreślił w przedmiotowej decyzji, że dopiero zmiana zagospodarowania terenów sąsiednich w stosunku do miejsca lokalizacji stacji bazowej określonej w decyzji konfiguracji anten mogłaby spowodować osiągnięcie progów wynikających z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów i w takim przypadku inwestycja może wymagać uzyskania decyzji środowiskowej. Wbrew zarzutom wnioskodawcy Organ I instancji przywołał konkretną podstawę prawną powyższego rozporządzenia, z punktu widzenia której inwestycja o ściśle określonych parametrach nie kwalifikuje się jako podlegająca obowiązkowi uzyskania decyzji środowiskowej. Warto w tym miejscu nawiązać do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie badającego prawidłowość decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla stacji bazowej telefonii komórkowej (sygn. akt II SA/Kr 1640/15 z dnia 17 czerwca 2016 r.), w uzasadnieniu którego Sąd podniósł, że nie można także mówić o oczywistości naruszenia normy prawnej w przypadku rozbieżności interpretacyjnych przepisów. Nawet zatem uznanie, że inna interpretacja zostanie uznana za lepszą, słuszniejszą albo bardziej racjonalną, nie może być ocenione jako rażące naruszenie prawa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z września 2011 r. sygn. akt 743/10; z 8 września 2009 r. sygn. akt II GSK 1061/08; z 30 maja 2008 r.; z 12 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 28/06). Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury, rażące naruszenie prawa to takie, które jest niewątpliwe, widoczne "na pierwszy rzut oka". Oznacza to, że sprzeczność pomiędzy treścią kontrolowanego rozstrzygnięcia, a konkretnym przepisem prawa, który był podstawą rozstrzygnięcia musi być wyraźna, "rzucająca się w oczy". Z kolei naruszone unormowanie musi być jednoznaczne, niepowodujące jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych. Sytuacja, w której dany przepis może być interpretowany na różne sposoby, wyklucza uznanie, iż został on naruszony w stopniu rażącym, a w konsekwencji akt prawny, wydany w oparciu o tak zastosowany przepis jako wydany z rażącym naruszeniem jest obarczony taką wadą, że zasadne staje się stwierdzenie jego nieważności. Kwestionowana przez skarżących decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 30 sierpnia 2016 r. nr [...] nie narusza w stopniu rażącym przepisów art. 59, art 71 i art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. 2017, poz. 1405) oraz przepisów § 2 pkt. ust. 1 pkt 7 i 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz. U. 2016, poz. 71). W oparciu o dokumenty przedłożone w sprawie zakończonej wydaniem kwestionowanej decyzji (w tym kwalifikację przedsięwzięcia oraz analizę rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej) wynika natomiast, że przedmiotowa stacja bazowa nadawczo -odbiorczej transmisji danych nr [...] przy ul. P. , [...] na działce nr [...] obr. [...] nie należy do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 ani w § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia wykonawczego, ponieważ planowane przedsięwzięcie nie osiąga wskazanych w tych przepisach wartości w zakresie emisji pola elekromagnetycznego, częstotliwości promieniowania izotropowego w odniesieniu do pojedynczej anteny, a miejsca dostępne dla ludzi znajdują się w odległości poza wartościami uzasadniającymi kwalifikowanie przedsięwzięć - zgodnie z rozporządzeniem - jako mogące zawsze lub potencjalnie - znacząco oddziaływać na środowisko. Odnosząc się do zasadniczej kwestii za nietrafny należy uznać zarzut nieprawidłowej kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia przez niedokonanie i nieuwzględnienie sumarycznych obliczeń dla promieniowania z wszystkich anten oraz zarzut nieprawidłowej analizy odległości miejsc dostępnych dla ludzi od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny, która dla instalacji emitujących częstotliwości promieniowania -wskazane z § 2 ust. pkt 7 rozporządzenia wynosi nie więcej niż 200 m, a dla częstotliwości wskazanych w § 3 ust. 1 pkt 8 - od 150 m do 200 m. Nie może być także uwzględniony zarzut, że w analizie odległości - a więc czynnika istotnego dla kwalifikowania przedsięwzięcia jako wymagającego przeprowadzenia postępowania środowiskowego i wydania decyzji środowiskowej - nie uwzględniono miejsc, które potencjalnie mogą być dostępnymi dla ludzi, ograniczając pomiary do aktualnego zagospodarowania terenu pod kątem jego dostępności dla ludzi. Należy jednocześnie podkreślić - w ślad za powyższym wyrokiem WSA w Krakowie (sygn. akt II SA/Kr 1640/15 z dnia 17 czerwca 2016 r.), zarzuty Skarżącego dotyczą kwestii dyskusyjnych i nie wynikają wprost z treści przepisów prawa w tym § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, nie mogą zatem stanowić o rażącym naruszeniu prawa. Postępowanie nieważnościowe nie może być traktowane tak jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy w postępowaniu w toku instancji. Postępowanie w trybie nieważnościowym ma bowiem odrębną podstawę prawną i może prowadzić jedynie do ustalenia rażącej niezgodności z obowiązującym prawem lub spełnienia innych przesłanek z art. 156 § 1 kpa. Podsumowując, w ocenie Kolegium Odwoławczego w [...] brak jest podstaw do stwierdzenia, że objęta niniejszym postępowaniem decyzja Prezydenta Miasta K. nie jest dotknięta wadą, o której mowa w art. 156 § 1 K.p.a. Podkreślenia wymaga, że prowadzone obecnie postępowanie nadzwyczajne miało na celu nie tyle weryfikację samej decyzji, lecz kontrolę, czy decyzja Prezydenta Miasta K. nie była dotknięta kwalifikowaną wadą prawną. W ocenie Kolegium wskazane przez Wnioskodawcę uchybienia - w świetle przedstawionej wyżej analizy oraz poglądów orzecznictwa nie powinny zostać zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem jej nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Decyzja nie zawiera również innych wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Wydana została przez organ właściwy (art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.), nie narusza powagi rzeczy osądzonej (art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.), nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.) nie jest niewykonalna (art. 156 §1 pkt 5 K.p.a.), w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą (art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a.), nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a.). Opisaną wyżej decyzję SKO w [...] zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie S. F. i J. F., zarzucając jej naruszenie: 1) Art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 3 kpa poprzez nie dokonanie oceny decyzji objętej wnioskiem pod kątem podniesionych zarzutów ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności stanowiących o tym, że organ nie dokonał własnej analizy przedsięwzięcia jako całości, nie uwzględnił odbić od naturalnych przeszkód oraz innych źródeł emitujących pole elektromagnetyczne co ma wpływ na zasięg występowania pól elektromagnetycznych o wartościach ponadnormatywnych, wadliwie zinterpretował pojęcie miejsc dostępnych dla ludności. 2) Art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 1, 107 § 3 kpa poprzez nie podanie konkretnej jednostki prawnej z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wraz z jej uzasadnieniem co stanowi rażące naruszenie prawa albowiem taka decyzja jest nie do odkodowania. 3) Art. 52 ust 2 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowanie terenu poprzez pominięcie faktu, iż mapa dołączona do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej nie zawiera naniesionego obszaru oddziaływania inwestycji (pól przekraczających wartości graniczne) albowiem nie uwzględnia faktycznej mocy EIRP anten sektorowych oraz radioliniowych, odbić od naturalnych przeszkód, oraz zjawiska kumulacji tym bardziej, że w odległości w odległości około 250 metrów znajdują się stacje [...] i [...] Sp. z o.o. na ulicy K. oraz stacje [...] Sp. z o.o. i [...] Sp. z o.o. na S "a", jak również stacja [...] S.A. na S."b" 4) Art. 54 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu poprzez nie wskazanie w decyzji tylko w załączniku konkretnych mocy EIRP anten sektorowych i radioliniowych co jest tożsame z uznaniem, iż jest ona bezprzedmiotowa. 5) Art. 72 ust 1 pkt. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008 nr 199 poz. 1227) z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia poprzez nie ustalenie przedmiotu sprawy z jednoczesnym uznaniem, iż bliżej nie sprecyzowana inwestycja nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowanych. 6) Art. 7,8, 107 § 1, 107 § 3 kpa poprzez sporządzenie decyzji w sposób nie możliwy do odkodowania z uwagi na: a) Brak podania faktycznej mocy EIRP anten na danym kierunku emisji (18047 W) objętych analizą. b) Brak podania maksymalnych tiltów możliwych do uzyskania dla danej anteny. c) Nie wskazanie, jaka na danym terenie może być dopuszczalna maksymalna wysokość zabudowy z jednoczesnym przyjęciem, że osie głównych wiązek promieniowania wystąpią na wysokościach nie możliwych do zabudowy. d) Brak podania mocy anten radioliniowych wraz z określeniem czy wejdą w superpozycję z antenami sektorowymi. e) Brak podania metody obliczeniowej oraz określenia jej maksymalnego błędu. f) Brak podania czy uwzględniono w obliczeniach zjawisko odbić pól elektromagnetycznych od naturalnych przeszkód oraz anteny innego operatora. g) Brak podania w jakim stopniu czynniki zewnętrzne (takie jak odkształcenia materiału masztu, silne wiatry) mogą zmieniać kierunki osi głównych promieniowania czy tilt anten oraz brak uwzględnienia efektów tych zjawisk w obliczeniach. h) Brak podania czy w obliczeniach dotyczących rozkładu pól przekraczających wartości graniczne i odległości osi głównych wiązek promieniowania od miejsc dostępnych dla ludności uwzględniono rzeczywiste wysokości zabudowy oraz sytuację wysokościową terenu. i) Brak konkretnej jednostki prawnej rozporządzenia z dnia 9.11.2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U. z 2010r. Nr 213, poz. 1397) i jej merytorycznego uzasadnienia. j) Brak jakiejkolwiek analizy udowadniającej, iż inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.). dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) - zwana dalej "ustawą nowelizującą". Wprowadziła ona zmiany między innymi do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.). Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy nowelizującej do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu dotychczasowym. Postępowanie przed sądem administracyjnym wszczyna się w dacie wniesienia skargi, co w niniejszej sprawie miało miejsce po 1 czerwca 2017 r. Dlatego też zastosowanie w tej sprawie miała ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu nadanym wspomnianą nowelizacją - tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm. (dalej określana jako "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Przepis ten stanowi wyjątek od zasady określonej w art. 52 § 1 p.p.s.a. - zasady wniesienia skargi do sądu administracyjnego dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie z art. 123 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Skarżący skorzystali z możliwości przewidzianej przez wspomniany wyżej art. 52 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 123 § 3 k.p.a. i zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie decyzję SKO bez wcześniejszego złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W pierwszej kolejności podnieść należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od ogólnej zasady stabilności decyzji administracyjnej (art. 16 k.p.a.). W postępowaniu tym, mającym charakter samodzielny i odrębny w stosunku do postępowania zwykłego, organ nadzoru nie rozpatruje sprawy tak, jak w postępowaniu zwykłym, ale w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została z naruszeniem przepisów określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Zatem postępowanie takie nie może służyć ponownemu rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Dalej wskazać należy, że termin "rażące naruszenie prawa" co do zasady odnosi się do przepisów prawa materialnego, jednak się do tego nie ogranicza. W odniesieniu do prawa procesowego, chociażby z uwagi na istnienie trybu wznowienia, tylko niektóre przypadki mogą być kwalifikowane jako rażące. Jak bowiem podkreślił NSA w wyroku z dnia 6 stycznia 2009 r., II GSK 600/08, LEX nr 475235, posłużenie się przez ustawodawcę w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 nieostrym pojęciem "rażącego naruszenia prawa", wymaga szczególnej staranności w budowaniu tezy, że naruszenie jasnych w treści norm proceduralnych jest rażącym naruszeniem prawa. O ile bowiem w przypadku prawa materialnego teza ta w zasadzie nie jest kwestionowana, to w odniesieniu do prawa procesowego, chociażby z uwagi na istnienie trybu wznowienia, tylko niektóre przypadki mogą być kwalifikowane, jako rażące. Zalicza się do takich przypadków pogwałcenie zasad ogólnych kodeksu. Uważa się przy tym, że o tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia. W odniesieniu do przepisów o postępowaniu administracyjnym za rażące ich naruszenie należy uznać oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w art. 6-11 w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dających podstawę do wznowienia postępowania (por. uzasadnienie wyroku NSA w Warszawie z dnia 8 czerwca 1983 r., I SA 355/83, ONSA 1983, nr 1, poz. 40, zwłaszcza s. 241-243) – tak: Jaśkowska Małgorzata, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego.) Nadto skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, nawet mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Sąd w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę podziela w całości rozważania Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawarte w zaskarżonej decyzji, odnoszące się zarówno do charakteru postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, jak i charakteru decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i zasad jej wydawania. Nie ma zatem potrzeby przytaczania ich w tym miejscu ponownie. Skarżący podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego upatrują w art. 156 § 1 pkt 2 tj. z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa, głównie wskazując jako rażąco naruszone przepisy postępowania (art. 7, art. 8, art. 9, art. 77, art. 107 § 1 i § 3 K.p.a.). Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji w znacznej mierze odnosi się do postępowania dowodowego i jego wyników. W szczególności jak wynika z wszystkich pism i zarzutów skarżących, uważają oni, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z 2016 r. wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi wskazać należy, że zasadniczo pokrywają się one z uzasadnieniem wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 30 sierpnia 2016 r. nr [...] Prezydenta Miasta K. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn: "Budowa stacji bazowej nadawczo - odbiorczej transmisji danych nr [...] przy ul. P. , [...] na działce nr [...] obr. [...]", zwanej w dalszej części uzasadnienia decyzją ULICP. Największa grupa zarzutów dotyczy naruszenia art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 3 kpa, które miało polegać na nie dokonaniu oceny decyzji objętej wnioskiem pod kątem podniesionych zarzutów ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności stanowiących o tym, że organ nie dokonał własnej analizy przedsięwzięcia jako całości, nie uwzględnił odbić od naturalnych przeszkód oraz innych źródeł emitujących pole elektromagnetyczne; braku podania faktycznej mocy EIRP anten na danym kierunku emisji objętych analizą; braku podania maksymalnych tiltów możliwych do uzyskania dla danej anteny; braku wskazania, jaka na danym terenie może być dopuszczalna maksymalna wysokość zabudowy z jednoczesnym przyjęciem, że osie głównych wiązek promieniowania wystąpią na wysokościach niemożliwych do zabudowy; braku podania mocy anten radioliniowych wraz z określeniem czy wejdą w superpozycję z antenami sektorowymi; braku podania metody obliczeniowej oraz określenia jej maksymalnego błędu; braku podania w jakim stopniu czynniki zewnętrzne mogą zmieniać kierunki osi głównych promieniowania czy tilt anten oraz braku uwzględnienia efektów tych zjawisk w obliczeniach; braku podania czy w obliczeniach dotyczących rozkładu pól przekraczających wartości graniczne i odległości osi głównych wiązek promieniowania od miejsc dostępnych dla ludności uwzględniono rzeczywiste wysokości zabudowy oraz sytuację wysokościową terenu; braku jakiejkolwiek analizy udowadniającej, iż inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. Zarzuty te nie są uzasadnione, a nadto nie odnoszą się do zaskarżonej decyzji ale do decyzji ULICP, którą zaskarżona decyzja w trybie postepowania nadzwyczajnego kontroluje, ale tylko według kryteriów wskazanych w art. 156 § 1 Kpa. Nie jest prawdą, jakoby nie zostały podane faktyczne moce EIRP anten na danym kierunku emisji – na stronie 5 i 6 załącznika nr 1 do decyzji ULICP, każda z anten została szczegółowo opisana i podano jej sumaryczną wartość równoważnej mocy promieniowania izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny pracującej we wszystkich pasmach. Nie jest też uzasadniony zarzut braku podania maksymalnych tiltów możliwych do uzyskania dla danej anteny – wyliczenia w tym zakresie znajdują się na k. 28, 33 i 34 akt administracyjnych, przy czym maksymalne pochylenie dla poszczególnych anten i pasm przyjęto od 3 do 50, maksymalne tilty możliwe do uzyskania dla danej anteny zostały też opisane na str. 5 decyzji ULICP. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 72 ust 1 pkt. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia poprzez nie ustalenie przedmiotu sprawy z jednoczesnym uznaniem, iż bliżej nie sprecyzowana inwestycja nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowanych. Podkreślić należy, że decyzja objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności (ULICP) jest decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a nie postanowieniem o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, o którym mowa w art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 z późn. zm.). Tym samym kwestia obowiązku lub braku obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia jest tylko jedną z wielu kwestii, którą rozstrzygać i ustalać ma decyzja ULICP, po myśli art. 54 i innych ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 z późn. zm.). Dalej wskazać należy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO w [...] (str. 7,8,9) wskazuje się wyraźnie, z jakiego powodu i na jakiej podstawie prawnej inwestycja objęta decyzją ULICP nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia ( § 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Natomiast w samej decyzji ULICP wskazuje się (str. 7 załącznika nr 1, akapit pierwszy), że "zmiana zagospodarowania terenów sąsiednich w stosunku do miejsca lokalizacji stacji bazowej o określonej powyżej konfiguracji anten, może spowodować osiągnięcie progów wskazanych w § 3 ust.1 pkt. 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko". Tym samym nie jest tak, jak twierdzą skarżący, że w decyzji ULICP w ogóle nie wskazano jednostki redakcyjnej przywołanego wyżej rozporządzenia, w oparciu o którą ustalono, że przedsięwzięcie objęte tą decyzją nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Co do zarzutu wadliwego zinterpretowania pojęcia miejsc dostępnych dla ludności, to wskazać należy, że zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 519 z późn. zm.), przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. W orzecznictwie sądowo administracyjnym ukształtowało się rozumienie określenia "miejsc dostępnych dla ludności" w kontekście oddziaływania na nie pól elektromagnetycznych, jako oddziaływanie takich pól zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym tj. głównie zgodnie z ustaleniami prawa miejscowego. Aktem prawa miejscowego jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który na terenie inwestycji nie obowiązuje. Natomiast okoliczność, czy w tej sytuacji istniej konieczność badania wydanych decyzji o warunkach zabudowy, nie jest już tak w orzecznictwie jednoznaczna. Tym samym trudno mówić o rażącym naruszeniu prawa w przypadku przepisu wymagającego wykładni, gdy nadto wykładnia ta może być różna. Nie jest też w związku z tym uzasadniony zarzut braku wskazania, jaka na danym terenie może być dopuszczalna maksymalna wysokość zabudowy z jednoczesnym przyjęciem, że osie głównych wiązek promieniowania wystąpią na wysokościach nie możliwych do zabudowy. Maksymalna wysokość zabudowy wskazywana jest przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, którego jak wyżej wskazano na danym terenie brak. Natomiast nie jest prawdziwe stwierdzenie, że przyjęto, że osie głównych wiązek promieniowania wystąpią na wysokościach nie możliwych do zabudowy. Jest wręcz przeciwnie – jak już wyżej zostało zacytowane, w decyzji ULICP na str. 7 załącznika nr 1, akapit pierwszy, wskazano, że "zmiana zagospodarowania terenów sąsiednich w stosunku do miejsca lokalizacji stacji bazowej o określonej powyżej konfiguracji anten, może spowodować osiągnięcie progów wskazanych w § 3 ust.1 pkt. 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko". Nie jest też zasadny zarzut nieuwzględnienia rzeczywistej wysokości zabudowy oraz sytuacji wysokościowej terenu. Kwestie te zostały przez organ wydający decyzję ULICP w toku postępowania wyjaśnione. Na k. 128 akt adm. znajduje się odpowiedź wnioskodawcy, zgodnie z którą "w przygotowaniu dokumentacji kierowano się realnymi wysokościami dachów, lub ich części znajdujących się pod wiązkami bądź strefami promieniowania ponadnormatywnego, podczas gdy w danych UMK znajdują się mediany wysokości dachów, niekiedy składających się z połaci położnych na różnych wysokościach." Pełnomocnik skarżących przedłożył na rozprawie pismo Urzędu Miasta K. Wydziału Geodezji (k. 68 akt sądowych) z którego wynika, że przedstawiona w zasobach ISDP warstwa pod nazwą "wysokość budynków" sporządzona została w 2006 r. i zawiera dane, które mogły ulec zmianie np. z powodu rozbudowy lub przeobrażenia na skutek wydanych decyzji administracyjnych. Treść obu tych pism nie wyklucza się jednak – Wydział Geodezji UMK wskazuje, że dane które znajdują się w publicznie dostępnych zasobach mogą być nieaktualne, zaś wnioskodawca twierdzi, że dane te na potrzeby składanego przez siebie wniosku zaktualizował w tym znaczeniu, że dokonał pomiarów rzeczywistej wysokości budynków. Nie są zasadne zarzuty braku uwzględnienia zjawisk kumulacji ze znajdującymi się w okolicy inwestycji antenami innych operatorów. Zgodnie z § 3 ust. 2 pkt. 3 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1 (...). Przepis § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ustala zasady stosowania parametrów, które decydują o kwalifikacji danego przedsięwzięcia, jeśli chodzi o dwa kryteria: równoważną moc promieniowaną izotropowo i odległość od miejsc dostępnych dla ludności. Natomiast cytowany wyżej § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia ma charakter przepisu uzupełniającego, jednak odnosi się on do tego samego zakładu lub obiektu i reguluje sytuację, w której w ramach jednego powiązanego terenu istnieje lub będzie realizowana inwestycja tego samego rodzaju. Miejsca wskazywane prze skarżących natomiast nie znajdują się na tym samym obiekcie, ale w znacznym od niego oddaleniu. Z mapy znajdującej się na k. 64 akt administracyjnych wynika, że ulica K. znajduje się w odległości około 259 metrów od terenu inwestycji, natomiast S."a" w odległości około 230 metrów. Tym samym brak było po stronie organu obowiązku badania zjawisk kumulacji. Natomiast jeśli chodzi o brak uwzględnienia odbić od naturalnych przeszkód, to z map i rysunków załączonych do wniosku, a następnie dołączonych do akt w wyniku jego uzupełnienia, nie wynika, aby w prawnie relewantnych odległościach od anten znajdowały się jakiekolwiek naturalne przeszkody powodujące odbicia. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 54 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu poprzez nie wskazanie w decyzji tylko w załączniku konkretnych mocy EIRP anten sektorowych i radioliniowych co jest tożsame z uznaniem, iż jest ona bezprzedmiotowa. Również i ten zarzut nie jest skierowany do zaskarżonej decyzji ale do decyzji ULICP. Wskazać jednak należy, że art. 54 nie posiada ust. 1 i brzmi następująco: Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. W niniejszej sprawie decyzja ULICP został skonstruowana w ten sposób, że wymogi z art. 54 pkt. 2 ujęte zostały w załączniku nr 1 do decyzji, który stanowi jej integralną część, w załączniku tym natomiast opisano bardzo szczegółowo każdą z anten sektorowych i wskazano konkretną moc promieniowania każdej z nich. Nie stanowi to w żaden sposób o bezprzedmiotowości decyzji. Wszystkie omówione wyżej zarzuty skargi, choć jak już wyżej wskazano skierowane do decyzji ULICP a nie do zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zostały przez Sąd rozważone w kontekście ewentualnego rażącego naruszenia przepisów postępowania, którego jednak Sąd się w sprawie nie dopatrzył. Wobec powyższego skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu na zasadzie art. 151 p.p.s.a.