VII SA/Wa 572/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Renata Nawrot, sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2017 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania kosztów przechowywania pojazdu uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] lutego 2017 r. znak[..], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania Wojewody[...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr[...], orzekającą o ustaleniu, że Skarb Państwa - Wojewoda [...] zobowiązany jest do zapłaty kwoty 2864,67 zł brutto z tytułu kosztów przechowywania od dnia [...] kwietnia 2010 r. do dnia [...] września 2010 r. na parkingu strzeżonym prowadzonym przez [...]Sp. z o.o. pojazdu marki Volkswagen nr rej.[...], usuniętego w dniu [...] października 2009 r. z drogi publicznej w W. Organ wskazał, że w dniu [...] października 2009 r. na podstawie dyspozycji nr [...] Spółka z o.o. usunęła z drogi publicznej w W. pojazd marki Volkswagen nr rej.[...]. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy [...] w W. Wydział [...] orzekł o przepadku ww. pojazdu na rzecz Miasta[...]. Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. Prezydent [...] ustalił, że Skarb Państwa - Wojewoda [...] zobowiązany jest do zapłaty kwoty 2864,67 zł z tytułu kosztów przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym od dnia [...] kwietnia 2010 r. do dnia [...] września 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji wniesione przez Wojewodę [...] wskazało, że zgodnie z art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. W myśl art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010r. Nr 152, poz. 1018) nowelizującej Prawo o ruchu drogowym z dniem [...] września 2010 r., Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wobec pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Jak wskazał organ, z art. 13 ustawy nowelizującej wynika zatem, że jeżeli 6-miesięczny termin z art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym w jego brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją upłynął w okresie między dniem [...] czerwca 2009 r. a dniem [...] września 2010 r. (dzień wejścia w życie ustawy), to koszty przechowywania pojazdu po upływie tego sześciomiesięcznego terminu i do dnia [...] września 2010 r. ponosi Skarb Państwa. W rozpoznawanej sprawie 6-miesięczny termin, o którym mowa w art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym, upłynął w dniu [...] kwietnia 2010 r., koszty przechowywania pojazdu do dnia [...] września 2010 r. ponosi zatem Skarb Państwa. SKO w W. wskazało, że powyższy przepis przesądza jedynie o odpowiedzialności Skarbu Państwa za zapłatę powyższych kosztów, nie wskazuje jednak organu właściwego (statio fisci) do ich wypłaty. W postępowaniu cywilnym kwestię reprezentacji Skarbu Państwa w postępowaniu reguluje art. 67 § 2 zd. 1 Kodeksu postępowania cywilnego, zgodnie z którym za Skarb Państwa podejmuje czynności procesowe organ państwowej jednostki organizacyjnej, z której działalnością wiąże się dochodzone roszczenie, lub organ jednostki nadrzędnej. W postępowaniu administracyjnym brak jest ogólnej reguły, ustalenie zatem właściwego organu w tego typu sprawach musi nastąpić z uwzględnieniem przepisów regulujących kompetencje organów administracyjnych. Organ wskazał, że zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2009 r. Nr 31, poz.206) zadania administracji rządowej w województwie wykonują: 1) wojewoda; 2) organy rządowej administracji zespolonej w województwie, w tym kierownicy zespolonych służb, inspekcji i straży; 3) organy niezespolonej administracji rządowej; 4) jednostki samorządu terytorialnego i ich związki, jeżeli wykonywanie przez nie zadań administracji rządowej wynika z odrębnych ustaw lub z zawartego porozumienia; 5) starosta, jeżeli wykonywanie przez niego zadań administracji rządowej wynika z odrębnych ustaw; 6) inne podmioty, jeżeli wykonywanie przez nie zadań administracji rządowej wynika z odrębnych ustaw. Art. 3 ust. 1 ustawy stanowi zaś, iż wojewoda jest: 1) przedstawicielem Rady Ministrów w województwie; 2) zwierzchnikiem rządowej administracji zespolonej w województwie; 3) organem rządowej administracji zespolonej w województwie; 4) organem nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego i ich związków pod względem legalności, z zastrzeżeniem ust. 2; 5) organem administracji rządowej w województwie, do którego właściwości należą wszystkie sprawy z zakresu administracji rządowej w województwie niezastrzeżone w odrębnych ustawach do właściwości innych organów tej administracji; 6) reprezentantem Skarbu Państwa, w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych ustawach; 7) organem wyższego stopnia w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.2). SKO w W. podniosło, że wskazane przepisy ustanawiają zasadę domniemania właściwości wojewody w sprawach z zakresu administracji rządowej w województwie. Jeżeli zatem z odrębnych ustaw nie wynika, który z organów administracji rządowej jest właściwy w określonej sprawie z zakresu administracji rządowej, to organem właściwym w takiej sprawie, jest wojewoda. Z przepisów tych można również wywieść, iż Wojewoda jest generalnym reprezentantem mienia i zobowiązań należących do Skarbu Państwa. W związku z tym, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., należy stwierdzić, iż w zaskarżonej decyzji w sposób prawidłowy jako podmiot zobowiązany do poniesienia kosztów został wskazany Wojewoda[...]. W ocenie organu odwoławczego niezasadny jest zawarty w odwołaniu argument dotyczący niemożliwości ustalenia kosztów przechowywania pojazdów na podstawie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym z uwagi na brak orzeczenia o przepadku pojazdu na rzecz powiatu. W aktach sprawy znajduje się bowiem postanowienie Sądu Rejonowego [...] w W. z [...] grudnia 2013 r. sygn. akt [...], orzekające przepadek na rzecz Miasta [...] przedmiotowego pojazdu, postanowienie to jest prawomocne. Zgodnie z przepisami ustawy o ustroju miasta stołecznego Warszawy, Warszawa jest gminą mającą status miasta na prawach powiatu. Kolegium nie podzieliło również pozostałych argumentów podniesionych w odwołaniu. Wskazało, że brak dokumentów określających wartość pojazdu w chwili przyjęcia i wydania z parkingu nie może być przesłanką uniemożliwiającą zwrot kosztów przechowywania przedmiotowego pojazdu. Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że właściwa wysokość kwoty należnej za przechowywanie pojazdu wyliczona jako iloczyn stawki za każdą rozpoczętą dobę parkowania tj. 20,00 zł netto za dobę i liczby dób przechowywania pojazdu, tj. 137 dób, do której doliczono 22% podatku VAT, wynosi 3342,80 zł, a więc kwota ta jest wyższa niż określona w zaskarżonej decyzji. Kolegium wskazało, że nie uchyliło jednak zaskarżonej decyzji i nie orzekło co do istoty sprawy poprzez ustalenie wyższej kwoty z tytułu kosztów przechowywania pojazdu ze względu na okoliczność wskazaną w art. 139 Kpa. Wojewoda [...] złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] lutego 2017 r., zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. Strona skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem przyjętym w zaskarżonej decyzji, że właściwym do zapłaty w imieniu Skarbu Państwa kosztów przechowywania pojazdu, o których mowa w art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r., jest Wojewoda[...]. W ocenie Wojewody [...] za potwierdzeniem braku kompetencji wojewody w przedmiocie ponoszenia kosztów przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym przemawiają wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1762/14 oraz sygn. akt VII SA/Wa 1760/14, w których Sąd uznał, że zasada domniemania kompetencji na rzecz wojewody, wynikająca z art. 2 i art. 3 ust. 1 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, nie oznacza domniemania obowiązku ponoszenia kosztów przechowywania pojazdów, do czego zobowiązany jest Skarb Państwa na podstawie art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. O ile bowiem można domniemywać właściwość wojewody (kompetencję wojewody), to w demokratycznym państwie prawnym nie można domniemywać obowiązków, zwłaszcza zaś obowiązków o charakterze finansowym. W skardze wskazano, że ponieważ od dnia [...] września 2010 r. o przepadku na rzecz powiatu pojazdów wskazanych w art. 13 ustawy nowelizującej orzeka sąd w cywilnym postępowaniu nieprocesowym, na podstawie § 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r. jest możliwe zastosowanie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji regulujących egzekucję należności pieniężnych z ruchomości. Dotyczy to zwłaszcza art. 102 § 2 ustawy, który nakłada na organ egzekucyjny obowiązek przyznania, na żądanie dozorcy przechowującego zajętą rzecz, zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór. Ponieważ zgodnie z art. 19 § 1 ustawy w przypadku egzekucji administracyjnej należności pieniężnych organem egzekucyjnym jest co do zasady naczelnik urzędu skarbowego, można prezentować pogląd, że działającymi w imieniu Skarbu Państwa podmiotami właściwymi w zakresie zwrotu kosztów wskazanych w art. 13 ustawy nowelizującej są właściwi miejscowo naczelnicy urzędów skarbowych. Zdaniem strony skarżącej za właściwością naczelników urzędów skarbowych przemawiać może również ciągłość obowiązku ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów przechowywania pojazdów w zakresie określonym w art. 13 ustawy nowelizującej. W skardze dodano także, że stanowisko odnośnie właściwości naczelników urzędów skarbowych do działania w imieniu Skarbu Państwa w przedmiocie zwrotu kosztów przechowywania pojazdów określonych w art. 13 ustawy nowelizującej podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 kwietnia 2013 r. (sygn. akt I OW 226/12). W związku z powyższym Wojewoda [...] wniósł o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania administracyjnego w stosunku do Wojewody[...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki sąd administracyjny ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, obowiązującymi w dacie jego wydania. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uwzględnił skargę. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2017 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr[...], orzekającą o ustaleniu, że Skarb Państwa - Wojewoda [...] zobowiązany jest do zapłaty kwoty 2864,67 zł z tytułu kosztów przechowywania od dnia [...] kwietnia 2010 r. do dnia [...] września 2010 r. na parkingu strzeżonym prowadzonym przez [...] Sp. z o.o. pojazdu marki Volkswagen nr rej.[...], usuniętego w dniu [...] października 2009 r. z drogi publicznej w W. Jako podstawę materialnoprawną decyzji z 23 marca 2016 r. organ I instancji przyjął przepisy art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 152, poz. 1018 ze zm.) i art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.). Dostrzec należy, iż zastosowane przez organ przepisy są efektem nowelizacji ustawy Prawo o ruchu drogowym w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r. sygn. akt P 4/06. Wyrokiem tym Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej m.in. przepisu art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym (w zakresie, w jakim przepis ten dopuszczał odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu). Przepis art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowił wówczas, że pojazd usunięty z drogi w trybie określonym w art. 130a ust. 1 lub 2 ustawy i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Tryb postępowania w zakresie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa regulowało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz.U. nr 191, poz. 1377 ze zm.). Stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa orzekał naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 3 czerwca 2008 r. orzekł m.in. że przepis art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym w zakresie, w jakim dopuszcza odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu, jest niezgodny z Konstytucją RP. Trybunał Konstytucyjny jednocześnie odroczył utratę mocy obowiązującej tego przepisu o 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis powyższy utracił moc z dniem 11 czerwca 2009 r. W następstwie powyższego wyroku uchwalona została ustawa z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 152, poz. 1018). Na mocy tej ustawy dokonano zmiany m. in. art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym, który otrzymał brzmienie: "Starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia". Ustawodawca wprowadził zmiany do art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym także poprzez dodanie ustępów 10a-10l. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 130a ust. 10h, koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Ustawa nowelizująca weszła w życie w dniu 4 września 2010 r. (z wyjątkami). Zatem od dnia 4 września 2010 r. po orzeczeniu przez Sąd, na wniosek starosty, przepadku pojazdu na rzecz powiatu, starosta na podstawie art. 130a ust. 10h ustawy w odrębnej decyzji obciąża dotychczasowego właściciela kosztami przechowywania pojazdu powstałymi od dnia wydania dyspozycji jego usunięcia. W ustawie nowelizującej zawarto jednocześnie przepisy przejściowe, co uzasadnione było faktem, że niekonstytucyjne przepisy Prawa o ruchu drogowym utraciły moc z dniem 11 czerwca 2009 r., natomiast ustawa nowelizująca uchwalona została w dniu 22 lipca 2010 r. (a weszła w życie w dniu 4 września 2010 r.). Zgodnie z art. 13 ustawy zmieniającej Prawo o ruchu drogowym, Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym w brzmieniu dotychczasowym, do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej Prawo o ruchu drogowym, wobec pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej. Dokonana ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. zmiana art. 130a Prawa o ruchu drogowym polegała więc na tym, że ustawodawca określił, iż koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy, ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, a starosta wydaje decyzję o zapłacie tych kosztów. Jednocześnie w art. 13 ustawy zmieniającej ustawodawca ustalił zasadę, że koszty przechowywania pojazdu powstałe w przedziale czasowym określonym w tym przepisie obciążają Skarb Państwa, nie skonkretyzował przy tym jego statio fisci. Jak wynika z powyższych przepisów, starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) został upoważniony przez ustawodawcę do wydania decyzji o ustaleniu kosztów przechowania pojazdu wyłącznie wobec właściciela pojazdu, przy czym stan władania ocenia się na dzień wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, a nie na dzień orzekania przez organ w tym zakresie. Podkreślenia wymaga, że art. 130a ust. 10h nie upoważnia w żadnej mierze starosty (prezydenta miasta na prawach powiatu) do orzekania o zapłacie kosztów przechowywania pojazdów przez Skarb Państwa. Takiego upoważnienia do orzekania przez starostę o zapłacie kosztów przez Skarb Państwa nie zawiera również art. 13 ustawy nowelizującej ustawę Prawo o ruchu drogowym. Odpowiedzialność Skarbu Państwa w zakresie oznaczonym w art. 13 ustawy zmieniającej następuje ex lege, a nie na podstawie jakiejkolwiek decyzji administracyjnej. Żaden organ administracji publicznej nie wydaje w takim zakresie decyzji, jedynie władnym do rozstrzygania sporów pomiędzy żądającym ewentualnej zapłaty na podstawie art. 13 tej ustawy przechowawcą (dozorcą) byłby sąd powszechny. W ocenie Sądu stwierdzić zatem należy, że art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym nie stanowi podstawy prawnej dla starosty (lub prezydenta miasta na prawach powiatu) do orzekania o obowiązku zapłaty w stosunku do innej osoby niż tej, która jest (lub była) właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, w szczególności zaś nie jest podstawą do "zobowiązania" decyzją przez ten organ Skarbu Państwa (niezależnie już od oznaczonego przez organ statio fisci) do zapłaty. Podkreślić przy tym warto, w związku z dowolnym ustaleniem przez Prezydenta [...] statio fisci, że wojewoda, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (tekst. jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 525), jest reprezentantem Skarbu Państwa, ale wyłącznie w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych ustawach. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o zasadach zarządzania mieniem państwowym z dnia 16 grudnia 2016 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 2259) organy administracji publicznej oraz inne podmioty uprawnione na podstawie przepisów odrębnych do reprezentowania Skarbu Państwa reprezentują Skarb Państwa zgodnie z ich właściwością i w zakresie określonym w przepisach odrębnych. Z przepisu tego wynika, że nie można domniemywać obowiązków organu, jako statio fisci, w zakresie obowiązku zapłaty kosztów związanych z przechowaniem pojazdu (w tym wynagrodzenia) na rzecz przechowawcy (dozorcy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia ponadto, że podstawą prawną do orzeczenia o kosztach przechowywania pojazdu i wynagrodzenia dla przechowawcy (dozorcy) jest dla starosty (prezydenta miasta na prawach powiatu) natomiast art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W związku z tym jednakże, że kwestionowana decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2016 r. i zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2017 r. nie dotyczą rozstrzygnięcia wniosku przechowawcy o zapłatę, dalsze rozważania w tym zakresie, jak również w zakresie stosowania art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i § 3 pkt 1 rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 237 ze zm.), są zbyteczne. Należy jednakże wskazać, w ocenie Sądu, że Starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) nie ma również w takim wypadku podstawy prawnej do orzekania władczego, od jakiego innego organu, działającego za Skarb Państwa (statio fisci), zapłata taka będzie należna. Organ administracji nie może bowiem bez wyraźnego upoważnienia ustawowego czynić innego organu zobowiązanym do zapłaty, zastępując tym samym sąd powszechny w którego wyłącznej kognicji takie rozstrzyganie leży, zaś art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji takiego upoważnienia nie zawiera, gdyż rozstrzygnięcie wydawane w oparciu o ten przepis służy wypłacie wydatków dozorcy ruchomości i są to wydatki doraźnie ponoszone przez organ egzekucyjny, którym zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r. jest starosta. Z powyższych przyczyn Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm).