II SA/Gd 343/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 21 października 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi P. C. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. P. C. wniósł skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 maja 2015 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia 9 kwietnia 2015 r. Zaskarżone postanowienie wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia 9 kwietnia 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj.: Dz.U. 2013 r., poz. 1409), nakazał P. C., właścicielowi lokalu nr 1 przy ul. P. w G. i inwestorowi przedmiotowej rozbudowy, rozbiórkę rozbudowanej części budynku przy ul. P. 5 w G. obejmującej pomieszczenie gospodarcze oraz wiatrołap. Powyższa decyzja została doręczona C. C. działającemu jako pełnomocnik P. C. w dniu 13 kwietnia 2015 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach administracyjnych. Z potwierdzenia tego wynika również, że przesyłkę tą odebrała zamieszkująca wraz C. C. jego żona G. C. Pismem z dnia 23 kwietnia 2015 r., złożonym osobiście w siedzibie organu I instancji w dniu 28 kwietnia 2015 r., C. C. wniósł odwołanie od decyzji z dnia 9 kwietnia 2015 r. Postanowieniem z dnia 11 maja 2015 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego, na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Wobec tego termin do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 9 kwietnia 2015 r., która została doręczona w dniu 13 kwietnia 2015 r., upłynął w dniu 27 kwietnia 2015 r. Organ wyjaśnił, że wszystkie strony postępowania, w tym C. C., występujący w imieniu P. C., zostały w treści decyzji z dnia 9 kwietnia 2015 r. prawidłowo pouczone o terminie, w jakim mogą skorzystać z prawa do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy podkreślił, że odwołujący się nie zwrócił się z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i w treści wniesionego odwołania nie wskazał żadnych okoliczności, które uniemożliwiły mu wniesienie odwołania w wymaganym terminie. W skardze na powyższe postanowienie P. C. zarzucił, że termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia go stronie, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Przesyłkę, na której nie było zaznaczone, co zawiera, odebrała bowiem żona pełnomocnika w dniu 13 kwietnia 2015 r., która przekazała ją pełnomocnikowi dopiero w dniu 17 kwietnia 2015 r. Doręczenie stronie nastąpiło zatem dopiero w tym dniu i od tego dnia biegł termin do wniesienia odwołania, który upłynął w dniu 30 kwietnia 2015 r. Skarżący wskazał, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania spowodowane zostało wadliwym doręczeniem przesyłki, a wadliwość ta polegała na braku wskazania, że adresat jest pełnomocnikiem P. C., niewskazaniu zawartości przesyłki, braku dyspozycji na kopercie o sposobie doręczenia do rąk własnych pełnomocnika. Skarżący wyjaśnił, że przesyłka nie została przekazana pełnomocnikowi przez kilka dni z powodu jego nieobecności, co nie nastąpiłoby w sytuacji doręczenia przez awizo. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Organ odwoławczy podkreślił, że P. C. nie zwrócił się o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a w treści odwołania nie wskazał żadnej okoliczności, która uniemożliwiła mu terminowe wniesienie odwołania. Organ wskazał, że poprzednia wydana w tej sprawie decyzja z dnia 8 czerwca 2012 r. także została doręczona dorosłemu domownikowi G. C., co nie przeszkodziło pełnomocnikowi strony w terminowym wniesieniu odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z przepisami prawa procesowego i materialnego. Kontroli sądowej w niniejszej sprawie podlega postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania wydane na podstawie art. 134 k.p.a. W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. strona postępowania administracyjnego może wnieść odwołanie od decyzji organu I instancji, w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. Art. 134 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Warunkiem skuteczności czynności procesowej jaką jest wniesienie odwołania, jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Termin do wniesienia odwołania ma charakter zawity, co oznacza, że nie może być ani skracany ani przedłużany oraz, że uchybienie tego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, następstwem czego jest ostateczność decyzji. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie potwierdza zarzutów skarżącego o nieprawidłowym doręczeniu decyzji organu I instancji. C. C., na którego adres zamieszkania wskazany w aktach, dokonano doręczenia decyzji, występuje w przedmiotowej sprawie jako pełnomocnik swojego syna P. C., do czego uprawnia go dyspozycja przepisu art. 32 k.p.a. stanowiąc, że strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Zgodnie z art. 33 § 1 k.p.a. pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. W konsekwencji C. C. był uprawniony do reprezentowania skarżącego jako osoba fizyczna i do odbioru kierowanej do niego korespondencji, albowiem w myśl art. 40 § 2 k.p.a. w przypadku, gdy strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W sytuacji gdy pełnomocnikiem jest osoba fizyczna doręczanie pism pełnomocnikowi następuje w trybie doręczania pism osobom fizycznym, uregulowanym przepisami art. 42-44 k.p.a. Osobie fizycznej doręcza się korespondencję m.in. w jej miejscu zamieszkania lub miejscu pracy (art. 42 § 1 k.p.a.). Natomiast, w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem do rąk dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (art. 43 k.p.a.). Takie doręczenie nastąpiło w przedmiotowej sprawie i doręczenie to było prawidłowe. Doręczenia odpisu decyzji z dnia 9 kwietnia 2015 r. dokonano na adres C. C. ujawniony w aktach sprawy, na który skuteczne doręczenia dokonywane były w toku tej sprawy już wielokrotnie. Wobec nieobecności C. C. w domu podczas doręczenia doręczyciel zastosował dyspozycję art. 43 k.p.a. i pismo doręczył obecnemu w mieszkaniu dorosłemu domownikowi G. C. – żonie C. C. Pismo doręczono za pokwitowaniem, czyli odbierająca to pismo G. C. swym podpisem potwierdziła jego odbiór ze wskazaniem daty doręczenia i wzięła na siebie zobowiązanie do oddania go adresatowi. Podkreślić należy, że tego rodzaju sposób doręczenia decyzji miał już miejsce w rozpoznawanej sprawie, gdzie wcześniejszą decyzję z dnia 8 czerwca 2012 również adresowaną do C. C. pod jego nieobecność w mieszkaniu odebrała żona – G. C. Przesyłka zawierająca odpis decyzji została odebrane przez dorosłego domownika za pokwitowaniem, co powoduje, że zasady doręczania w trybie art. 43 k.p.a. nie zostały naruszone i skuteczność dokonanego doręczenia nie mogła być podważona. Podkreślić należy również, że z materiału ujawnionego w sprawie nie wynika, ażeby C. C. złożył w placówce operatora pocztowego zastrzeżenie o niedoręczaniu korespondencji G. C. Dla skuteczności doręczenia nie ma znaczenia, czy i kiedy adresat zapoznał się z treścią pisma Ewentualne nieprzekazania przesyłki przez domownika adresatowi może, co do zasady, być rozważanie w przypadku złożenia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności na podstawie art. 58 k.p.a. W niniejszej sprawie wniosek taki nie został jednak przez skarżącego złożony. Wpływu na ocenę prawidłowości doręczenia i wynikających z tego skutków w postaci uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie mają zarzuty skarżącego odnośnie braku na zwrotnym potwierdzeniu odbioru informacji o tym, że przesyłka adresowana była do C. C. jako pełnomocnika i w jakiej dokładnie sprawie. Nie ma bowiem żadnych różnic prawnych w sposobie doręczania korespondencji osobom fizycznym działającym we własnym imieniu bądź działających jako pełnomocnicy osób trzecich. W obu sytuacjach stosuje się zasady wynikające z art. 42-44 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2010 r. sygn. I OSK 910/10 Lex nr 745369), wyrok WSA w Białymstoku z dnia 4 czerwca 2013 r. sygn. II SA/Bk 137/13 Lex nr 1328563) Z powyższego wynika, że decyzja z dnia 9 kwietnia 2015 r. została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 13 kwietnia 2015 r., natomiast odwołanie wpłynęło do organu I instancji w dniu 28 kwietnia 2015 r. Wobec upływu czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania w dniu 27 kwietnia 2015 r. odwołanie należało uznać za spóźnione. W sprawie niewątpliwym jest, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania i nie zwrócił się z wnioskiem o jego przywrócenie na podstawie art. 58 k.p.a. Okoliczność ta uzasadniała stwierdzenie przez organ na podstawie art. 134 k.p.a. uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.