I FSK 723/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hieronim Sęk (sprawozdawca), Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Danuta Oleś, po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2017 r. sygn. akt I SA/Po 852/17 w sprawie ze skargi D. sp. z o.o. sp. k. w T. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 30 marca 2017 r. nr 3063-ILPP2-2.4512.248.2016.2.MR w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji oraz przedmiot sprawy 1.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (jak wynika z sentencji wyroku) - po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi D. sp. z o.o. sp. k. w T. (dalej: Spółka lub Skarżąca) na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS) z dnia 30 marca 2017 r. - wydał wyrok z dnia 20 grudnia 2017 r. o sygn. akt I SA/Po 852/17, w którym w punkcie pierwszym sentencji orzekł, że "uchyla zaskarżoną interpretację w części, w której uznaje ona stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe", a w punkcie drugim zasądził od organu na rzecz Skarżącej koszty postępowania sądowego (457 zł). W uzasadnieniu wyroku jako podstawę rozstrzygnięcia w odniesieniu do zaskarżonej interpretacji indywidualnej Sąd powołał przepisy art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.), stwierdzając, że "uchylił interpretację w zaskarżonej części". 1.2. Wspomnieć wypada, że Spółka, działając przez pełnomocnika - doradcę podatkowego, złożyła "skargę na interpretację indywidualną" wnosząc o "uchylenie w całości interpretacji indywidualnej", zaś zakresem zarzutu objęła wyłącznie kwestię stawki podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT) dla usługi dostawy i montażu markiz, refleksoli oraz osłon przeciwsłonecznych. Na rozprawie doprecyzowała, że zaskarża interpretację tylko w części uznającej jej stanowisko za nieprawidłowe. 1.3. Interpretacja indywidualna dotyczyła stawki podatku VAT dla czynności polegających na dostawie i montażu zewnętrznych: rolet okiennych, okiennic, rolet drzwiowych, roletokaset, żaluzji, żaluzji fasadowych, markiz, refleksoli i osłon przeciwsłonecznych, w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 300 m² oraz lokalach mieszkalnych o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 150 m². Spółka uważała, że do wszystkich podanych świadczeń powinna mieć zastosowanie obniżona stawka podatku VAT (art. 41 ust. 2 w związku z ust. 12 i art. 146a pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz. U. z 2017 r. poz. 1221, z późn. zm.; dalej: u.p.t.u.) Z kolei Dyrektor KIS zgodził się ze Spółką tylko w odniesieniu do planowanych przez nią usług w zakresie dostawy i montażu zewnętrznych: rolet okiennych, okiennic, rolet drzwiowych, roletokaset, żaluzji i żaluzji fasadowych - uznając w tym zakresie stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe (ocena zawarta w tiret pierwsze). Natomiast co do dostawy i montażu: markiz, refleksoli oraz osłon przeciwsłonecznych organ uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe (ocena zawarta w tiret drugie). W uzasadnieniu takiej oceny podkreślił, że rzeczone świadczenia nie stanowią tych, o których mowa w art. 41 ust. 12, i dlatego będą podlegały opodatkowaniu podstawową (23%) stawką podatku VAT, zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 u.p.t.u. 2. Skarga kasacyjna 2.1. Dyrektor KIS zaskarżył powołany na wstępie wyrok w całości, zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie: 1) art. 41 ust. 12 w związku z ust. 1 i ust. 2 oraz art. 146a pkt 1 i pkt 2 u.p.t.u. przez błędną wykładnię i przyjęcie, że dla usług dostawy i montażu markiz, refleksoli i osłon przeciwsłonecznych należy stosować obniżoną stawkę podatku VAT, zamiast stawki podstawowej; 2) art. 41 ust. 12 u.p.t.u. przez błędną wykładnię i przyjęcie, że w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym (powinno być: zdarzeniu przyszłym - przyp. NSA), czynności dostawy i montażu markiz, refleksoli i osłon przeciwsłonecznych spełniają funkcje termomodernizacyjne oraz modernizacyjne; mieszczą się w pojęciu modernizacji i mogą być objęte hipotezą tego przepisu; 3) art. 146 § 1 w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a P.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) oraz art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm.; dalej: O.p.) przez nieprawidłową kontrolę zaskarżonej interpretacji indywidualnej i jej uchylenie, w sytuacji gdy brak było do tego podstaw; Sąd oparł się na niezawartej w opisie stanu faktycznego (powinno być: zdarzenia przyszłego - przyp. NSA) błędnej przesłance dokonania ulepszenia, w wyniku którego "następuje zmniejszenie zapotrzebowania na energię dostarczoną na potrzeby ogrzewania i podgrzewania wody użytkowej oraz ogrzewania do budynków, albo takie, w wyniku którego następuje zmniejszenie strat energii w zasilających te budynki źródłach ciepła, lub zostały podjęte działania mające na celu zmniejszenie zużycia energii dostarczonej do tych budynków". 2.2. Dyrektor KIS wniósł o uchylenie wyroku w całości i oddalenie skargi albo - alternatywnie - przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. 2.3. Spółka nie skorzystała z prawa do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Na wstępie należało podnieść, że skarga kasacyjna mimo zawartego w niej wniosku o rozpoznanie na rozprawie, została zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I Izby Finansowej skierowana na posiedzenie niejawne, które wyznaczono na dzień 11 maja 2021 r. Jego wyznaczenie poprzedzone zostało wysłaną do stron - stosownie do zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I Izby Finansowej wydanego na podstawie art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 z późn. zm.) - informacją o zamiarze skierowania sprawy na posiedzenie niejawne. Z akt sądowych wynika, że obie strony po otrzymaniu rzeczonych informacji wyraziły zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym (pełnomocnik organu pismem z dnia 19 lutego 2021 r., zaś pełnomocnik Skarżącej pismem z dnia 22 lutego 2021 r.) W takim stanie rzeczy oraz mając na uwadze także charakter rozpoznawanej sprawy, który nie wymagał stawiennictwa stron do jej dokładniejszego wyjaśnienia, Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zasadne było skorzystanie z art. 90 § 2 w związku z art. 193 zdanie pierwsze ab initio P.p.s.a. i skierowanie sprawy ze skargi kasacyjnej do rozpoznania na posiedzeniu jawnym z wyznaczeniem rozprawy. W konsekwencji poprzestał na przeprowadzeniu posiedzenia niejawnego w składzie trzech sędziów we wspomnianym terminie. 3.2. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takiego rodzaju przesłanek z urzędu nie odnotowano. W tym samym trybie nie ujawniono też podstaw do odrzucenia skargi ani do umorzenia postępowania przed Sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40) 3.3. Natomiast skarga kasacyjna zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio P.p.s.a.) okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu. Takie ramy badania wyłączyły przy tym konieczność i możliwość wypowiadania się na temat nie uwzględnienia w sentencji wyroku Sądu pierwszej instancji okoliczności, która obejmowała doprecyzowanie na rozprawie zakresu zaskarżenia interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS wniesioną skargą. 3.4. Według art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł nie przedstawiać pełnej relacji z przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych zarzutów. 3.5. Zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego (pkt 2.1 ppkt 1 i ppkt 2 tego uzasadnienia) nie mogły zostać uwzględnione z przyczyn omówionych poniżej. 3.5.1. W postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, który rozpoznał sprawę w warunkach związania zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną (zob. art. 57a P.p.s.a.) zagadnienie sporne dotyczyło tylko określenia właściwej stawki podatku VAT dla planowanych przez Skarżącą świadczeń mających polegać na dostawie i montażu markiz, refleksoli i osłon przeciwsłonecznych, co zresztą odnotowano w zaskarżonym wyroku (str. 9 uzasadnienia). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w tak nakreślonej kwestii spornej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wydanym wyroku nie przesądził jednak definitywnie, czy racja w płaszczyźnie materialnoprawnej leżała po stronie Dyrektora KIS - co do poglądu o stosowaniu 23% stawki podatku VAT do opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego obejmującego dostawę i montaż markiz, refleksoli i osłon przeciwsłonecznych, czy po stronie Spółki - tj. poglądu o stosowaniu w tym przypadku 8% stawki podatku VAT. Powody takiego odczytania znaczenia zaskarżonego wyroku wynikały z powołanej w uzasadnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, której nadano charakter procesowy w zakresie stwierdzonego naruszenia prawa wydaną interpretacją indywidualną oraz jej wyjaśnienia według korespondujących z nią motywów (oba elementy uzasadnienia wymagane przez art. 141 § 4 P.p.s.a.) Po pierwsze, podstawę rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji o uchyleniu zaskarżonej interpretacji w części, w której uznała ona stanowisko Spółki za nieprawidłowe, stanowił wskazany w uzasadnieniu art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. (podkr. NSA) Oznaczało to, że Sąd w badanym tu obszarze zidentyfikował wyłącznie naruszenie przez organ podatkowy przepisów postępowania (takich dotyczy bowiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.), aczkolwiek nie wskazał żadnego konkretnego przepisu Ordynacji podatkowej z tej kategorii, którego uchybienie czyniło tę część kontrolowanego aktu wadliwą w stopniu wymagającym jej uchylenia. Po drugie, wcześniej Sąd wyjaśnił ów aspekt procesowy stwierdzając, że "[z] uzasadnienia zaskarżonej interpretacji nie wynika w oparciu o jakie kryterium organ interpretacyjny uznał, że w przypadku montażu markiz, refleksoli i osłon przeciwsłonecznych nie następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego budynku oraz z jakiego powodu organ, odnosząc przepis z art. 41 ust. 12 u.p.t.u. do okoliczności faktycznych przedstawionych przez skarżącą, opowiedział się za uznaniem ww. urządzeń za elementy wyposażenia, nie stanowiące jego elementów konstrukcyjnych" oraz, że "[o]stateczna ocena co do możliwości stosowania obniżonej stawki podatku od towarów i usług w przypadku modernizacji zależeć będzie zawsze od oceny konkretnych okoliczności faktycznych (...) Takiej oceny w niniejszej sprawie w stosunku do markiz, refleksoli i osłon przeciwsłonecznych w zaskarżonej części interpretacji zabrakło." Po trzecie, z powołaną procesową podstawą częściowego uchylenia kontrolowanego aktu korespondowały sądowe wskazania dla Dyrektora KIS mającego ponownie wydać interpretację w tej części. Mianowicie Sąd podał w nich, że "[o]rgan powinien prawidłowo uzasadnić indywidualną interpretację, uwzględniając wskazania Sądu i dokonaną ocenę prawną obowiązków organów w zakresie udzielania i uzasadniania interpretacji przepisów prawa podatkowego w sprawach indywidualnych, nie zapominając przy tym o pogłębionej ocenie prawnej poglądu wyrażonego przez wnioskodawcę". W treści tych wskazań nie zawarto odniesienia do konieczności określonego zastosowania przepisów prawa materialnego. Było to o tyle usprawiedliwione, że Sąd pierwszej instancji nie stwierdził, aby doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. nie został przywołany jako podstawa prawna rozstrzygnięcia). Po czwarte, w aspekcie prawa materialnego obejmującego art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Sąd pierwszej instancji najpierw skonstatował, że nie można się zgodzić z argumentacją organu mającą przemawiać za oceną, iż opisane czynności dostawy i montażu markiz, refleksoli oraz osłon przeciwsłonecznych nie mieszczą się w ramach usług wymienionych w tym przepisie (str. 9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Wypowiadając się w ten sposób Sąd jedynie zdezawuował warstwę argumentacyjną, na której oparł się organ podatkowy. Dalej zawarł istotną wypowiedź o charakterze warunkowym (str. 14 uzasadnienia), podnosząc, że: "W ocenie Sądu istotny jest charakter robót montażowych, z zaakcentowaniem trwałości połączenia z budynkiem oraz ich konsekwencji w postaci uzyskania przez obiekt określonych cech użytkowych, w tym zwiększenie jego wartości. Jeżeli z przedstawionego przez skarżącą stanu faktycznego wynika, że instalacja refleksoli, osłon przeciwsłonecznych i markiz po trwałym ich połączeniu z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części np. podnosi standard takiego obiektu, wpływa na jego wartość, a tym samym, mieści się w pojęciu modernizacji obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, to organ powinien uznać, że usługi te są objęte hipotezą normy wyprowadzonej z art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Jeżeli natomiast przedstawione okoliczności budzą określone wątpliwości organu (np. co do rodzaju użytych materiałów lub sposobu montażu), to powinien wezwać skarżącego do ich wyjaśnienia." Następnie zaś przywołał stanowisko Skarżącej, o czym świadczy rozpoczęcie wypowiedzi od zwrotu "Jak wskazała skarżąca (...)". Zatem z punktu widzenia stwierdzonej kategorii naruszenia przepisów kontrolowaną interpretacją indywidualną, które determinowało rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji i jego wskazania co do dalszego postępowania, przyjąć należało, że to nie uchybienia przepisom prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, stanowiły (lub współstanowiły) o częściowym wyeliminowaniu tej interpretacji z obrotu prawnego. Autor skargi kasacyjnej, co warte podkreślenia, nie sformułował wobec wyroku Sądu pierwszej instancji zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., co mogłoby ewentualnie prowadzić do zweryfikowania przyjętej przez ten Sąd podstawy prawnej rozstrzygnięcia w kontekście jego motywów i całokształtu zajętego stanowiska. W takim stanie rzeczy na etapie postępowania kasacyjnego, jako niepodważona stosowanymi zarzutami skargi kasacyjnej, pozostawała wiążąca wyrażona przez Sąd pierwszej instancji podstawa prawna orzeczenia o uchyleniu zaskarżonej interpretacji w części i oparte na niej wskazania dla organu co do dalszego postępowania. 3.5.2. Z pisemnych motywów wyroku wynikało również (str. 9-14), że Sąd: - przedstawił poglądy wyrażane w orzecznictwie sądowym w zakresie jego zdaniem zbliżonych stanów faktycznych co w sprawie niniejszej; - zwrócił uwagę na motywy uchwały NSA z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13, jako mające znaczenie dla wykładni art. 41 ust. 12 u.p.t.u.; - opowiedział się za szerszym rozumieniem pojęcia "modernizacja" z akcentowaniem takich istotnych cech obiektu budowlanego po wykonaniu usług instalacyjnych, jak podniesienie standardu obiektu budowlanego między innymi przez jego ulepszenie lub unowocześnienie; - stwierdził, jak już wspomniano, iż nie podziela podanej przez organ argumentacji co do tego, że sporne usługi nie będą stanowić usług wymienionych w art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Nie było to jednak równoznaczne z oceną prawną, że do opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego ma zastosowanie ten przepis, zważywszy na wytknięte organowi istotne wady procesowe, o czym już napisano w poprzednim punkcie, które czyniły kontrolowany akt naruszającym prawo z tego powodu (podstawa prawna z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, a nie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.) 3.5.3. Podsumowując, ze streszczonych elementów uzasadnienia wyroku wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zaprezentował w nim także motywy dotyczące wykładni prawa materialnego. Jednak w tej płaszczyźnie nie sformułował oceny o wadliwej wykładni prawa materialnego, które miało wpływ na wynik rozpoznanej sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.) Oprócz tego, Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, na brak oceny organu co do ważkich w kontekście nakreślonej wykładni prawa materialnego kwestii z punktu widzenia wskazań Skarżącej. W istocie więc motywy tego Sądu, nawiązujące do poglądów z orzecznictwa sądowego, ukazywały rozumienie kluczowych dla tej sprawy norm prawa materialnego, przy dostrzeżeniu braku dokonania przez organ pogłębionej analizy przedstawionych we wniosku okoliczności i stanowiska Spółki. Przy takim ujęciu wypowiedzi sądowej nie mogły zostać uwzględnione zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia: 1) art. 41 ust. 12 w związku z ust. 1 i ust. 2 oraz art. 146a pkt 1 i pkt 2 u.p.t.u. przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że dla usług dostawy i montażu markiz, refleksoli oraz osłon przeciwsłonecznych należy stosować obniżoną stawkę podatku VAT, zamiast podstawową; 2) art. 41 ust. 12 u.p.t.u. przez błędną wykładnię i przyjęcie, że w przedstawionym we wniosku "stanie faktycznym", czynności dostawy i montażu markiz, refleksoli oraz osłon przeciwsłonecznych spełniają funkcje termomodernizacyjne i modernizacyjne. Sąd pierwszej instancji nie stwierdził ad casum (i tym samym nie przesądził), że dla podanych świadczeń właściwą będzie obniżona stawka podatku VAT. Ponadto wiążąco nie wskazał, że w opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym, czynności dostawy i montażu markiz, refleksoli oraz osłon przeciwsłonecznych spełniają funkcje termomodernizacyjne i modernizacyjne. Zgodnie z jego motywami oceny takiej, z perspektywy przedstawionego w wyroku rozumienia pojęcia "modernizacja" oraz okoliczności zawartych we wniosku (jeżeli nie budzą wątpliwości organu) i poglądu Spółki, powinien dokonać organ w nowo wydanej interpretacji w części, która została uchylona zaskarżonym wyrokiem. 3.6. Bezzasadny był również zarzut naruszenia art. 146 § 1 w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a P.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. i art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 14b § 3 O.p. motywowany oparciem się przez Sąd na niezawartej w opisie "stanu faktycznego" przesłance - dokonania ulepszenia, w wyniku którego następuje zmniejszenie zapotrzebowania na energię dostarczoną na potrzeby ogrzewania i podgrzewania wody użytkowej oraz ogrzewania do budynków, albo takie, w wyniku którego następuje zmniejszenie strat energii w zasilających te budynki źródłach ciepła, lub zostały podjęte działania mające na celu zmniejszenie zużycia energii dostarczonej do tych budynków (zarzut z pkt 2.1 ppkt 3 tego uzasadnienia). Sąd pierwszej instancji stwierdził: "Jak wskazała skarżąca, w przypadku montażu markiz, refleksoli i osłon przeciwsłonecznych, oznacza takie ulepszenie, w wyniku którego następuje zmniejszenie zapotrzebowania na energię dostarczaną na potrzeby ogrzewania i podgrzewania wody użytkowej oraz ogrzewania do budynków, albo takie, w wyniku którego następuje zmniejszenie strat energii w zasilających te budynki źródłach ciepła, lub zostały podjęte działania mające na celu zmniejszenie zużycia energii dostarczanej do tych budynków. Montowane markizy, refleksole i osłony przeciwsłonecznych spełnią funkcje termomodernizacyjne oraz modernizacyjne, przyczyniając się do zmiany parametrów użytkowych obiektu budowlanego lub jego części, nie jest to wyposażenie". Zgodzić się należało z autorem skargi kasacyjnej, że twierdzenia Skarżącej o takiej treści zawarto w skardze do Sądu pierwszej instancji. Niemniej jednak zauważyć trzeba i to, że we wniosku o wydanie interpretacji (i jego uzupełnieniu) okoliczność zmniejszenia zużycia energii była przypisywana również dla świadczeń w zakresie montażu markiz, refleksoli i osłon przeciwsłonecznych. Mianowicie we wniosku podano: "Planowanym skutkiem usług Wnioskodawcy jest uzyskanie przez obiekty, których dotyczą wykonywane usługi (...), unowocześnienie (...) Nowe parametry użytkowe oraz techniczne obiektów, uzyskane w następstwie realizacji usług Wnioskodawcy, będą polegały w szczególności na ograniczeniu ilości energii zużywanej na ogrzanie obiektu w okresie grzewczym oraz na ograniczeniu energii zużywanej na utrzymanie niskiej temperatury w obiekcie w okresie letnim." Natomiast w uzupełnieniu wniosku wskazano, że: "Refleksole są stosowane w budownictwie do poprawy parametrów termicznych budynków, pozwalając na ograniczenie zużycia energii przeznaczanej na wychłodzenie pomieszczeń (...) Markizy są stosowane do poprawy parametrów termicznych budynków, pozwalając na ograniczenie zużycia energii przeznaczanej na wychłodzenie pomieszczeń (...) Osłony przeciwsłoneczne - [z]adaniem systemów jest przede wszystkim ochrona przed nadmiernym zużyciem energii przeznaczanej na chłodzenie budynku, ale w przypadku systemów w pełni aluminiowych i aluminiowo-szklanych pozwalają one na ograniczenie strat ciepła także w okresie zimowym." Przyjęcie więc przez Sąd pierwszej instancji cytowanych okoliczności, nawet poprzez zaczerpnięcie ich wprost ze stanowiska skargi, nie naruszało w tej sprawie w doniosły sposób art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 14b § 3 O.p. Miało ono znaczne odzwierciedlenie w okolicznościach zdarzenia przyszłego opisanego przez Spółkę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W konsekwencji jako takie mogło stanowić element wyrażony w ramach oceny sądowej prowadzącej do częściowego uchylenia interpretacji w związku z dostrzeżonymi uchybieniami Dyrektora KIS w zakresie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.) 3.7. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, o czym stanowi art. 184 ab initio P.p.s.a. Na tej podstawie orzeczono jak w sentencji wyroku. 3.8. O kosztach nie orzekano z uwagi na brak do tego podstaw faktycznych. Spółka nie złożyła bowiem odpowiedzi na skargę kasacyjną z wnioskiem o zasądzenie kosztów, a sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym bez udziału stron postępowania. W tych też okolicznościach nie mógł zostać uwzględniony wniosek Spółki zawarty w jej piśmie procesowym z dnia 22 lutego 2021 r. o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. 3.9. Sentencja niniejszego wyroku została utrwalona w systemie teleinformatycznym Naczelnego Sądu Administracyjnego i opatrzona kwalifikowanym podpisem elektronicznym każdego z sędziów składu orzekającego, zgodnie z możliwością przewidzianą w art. 137 § 5 P.p.s.a. Przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie do orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego z uwagi na art. 193 zdanie pierwsze ab initio P.p.s.a. Od chwili, w której - przy wykorzystaniu wskazanych tu uwarunkowań technicznych - cały skład orzekający podpisał sentencję wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym, Sąd jest związany wydanym wyrokiem, a to po myśli art. 144 in fine w związku z art. 193 zdanie pierwsze ab initio P.p.s.a.