VI SA/Wa 1802/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas (spr.) Sędziowie Asesor WSA Joanna Kruszewska - Grońska Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Protokolant st. sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi L. z siedzibą w L. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców oddala skargę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. działając na podstawie art. 39h ust. 2 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. 2016 r. poz. 1907) dalej utd. i art. 71 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. Dz. U. z 2016, poz. 1829) dalej ustawa o swobodzie, wykreślił z dniem [...] grudnia 2016 roku z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia prowadzonego przez Wojewodę [...] podmiot gospodarczy nr [...][...] Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] ul. [...] (skarżący, Stowarzyszenie) Do wydania przedmiotowej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] stycznia 2009 roku Wojewoda [...] dokonał wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia pod pozycją nr [...] podmiot gospodarczy [...] Stowarzyszenie [...] z siedzibą [...] ul. [...]. Organ prowadzący rejestr działalności regulowanej decyzją z dnia [...] grudnia 2016 roku nr [...] zakazał wykonywania przez przedsiębiorcę [...] Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] działalności regulowanej - ośrodka szkolenia, o którym mowa w art. 39g utd., z powodu złożenia przez przedsiębiorcę oświadczenia niezgodnego ze stanem faktycznym, a dotyczącego urządzenia do symulowania jazdy w warunkach specjalnych. W takiej sytuacji zgodnie z treścią art. 39h ust. 2 pkt 3 lit. a utd. organ prowadzący rejestr działalności regulowanej decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. wykreślił wpis Stowarzyszenia z rejestru. Od ww. decyzji [...] Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] wniosła odwołania, zarzucając ww. decyzji: 1) art. 6, 7, i 8 w zw. z art. 77 Kpa poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy; 2) art. 39g ust. 11 pkt 2 utd. oraz art. 71 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1829, z późn. zm.), ", poprzez wydanie decyzji Nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. zakazującej wykonywania przez [...] Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] działalności regulowanej w postaci prowadzenia ośrodka szkolenia z powodu złożenia oświadczenia niezgodnego ze stanem faktycznym. Ponadto Stowarzyszenie w ww. odwołaniu wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w całości. Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji na wstępie przywołała mające w sprawie zastosowanie przepisy ustawy o transporcie drogowym a mianowicie art. 39h ust. 2 pkt 3 i art. 39g ust. 5 utd., a także art. 71 ust. 1 i art. 71 ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Organ podkreślił, że z akt sprawy wynika, że decyzją Nr [...] Wojewoda [...] zakazał Stowarzyszeniu prowadzenia ośrodka szkolenia. Konsekwencją tej decyzji była decyzja o wykreśleniu stowarzyszenia z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia, co też Wojewoda [...] uczynił, wydając decyzję [...]. W związku z faktem, że Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Nr [...] Wojewody [...], utrzymania w mocy wymaga również decyzja Wojewody [...] Nr [...]. Jak bowiem zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 września 2013 r. II GSK 727/12, organ prowadzący rejestr działalności regulowanej w przypadku stwierdzenia rażącego naruszenia warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej przez przedsiębiorcę wydaje dwie decyzje - o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności regulowanej i o wykreśleniu tego przedsiębiorcy z właściwego rejestru. W dalszej części uzasadnienia ww. wyroku NSA stwierdził, że decyzje te powinny mieć taką właśnie kolejność, zgodnie bowiem z treścią art. 71 ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej dopiero po wydaniu decyzji o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem organ z urzędu wykreśla wpis przedsiębiorcy w rejestrze działalności regulowanej. Organ wskazał ponadto, że przedsiębiorca ubiegający się o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia składa oświadczenie, o którym mowa w art. 39g ust. 6 utd. Oświadcza w nim m.in., że znane mu są i spełnia warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia, określone w ustawie o transporcie. Oznacza to, iż spełnia również warunek posiadania miejsca do jazdy w warunkach specjalnych, o którym mowa w art. 39g ust. 2 pkt 3 lit. d utd., poprzez: 1) zawarcie umowę na przeprowadzanie zajęć z ośrodkiem doskonalenia techniki jazdy, o którym mowa w przepisach ustawy o kierujących, lub 2) posiadanie urządzenia technicznego do symulowania jazdy w warunkach specjalnych, spełniające wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 39g ust. 12 utd., posiadającego odpowiedni certyfikat wydany przez jednostkę akredytowaną w polskim systemie akredytacji. Z akt sprawy wynika, że uzyskanie wpisu przez Stowarzyszenie do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia i spełnienie warunku posiadania miejsca do jazdy w warunkach specjalnych nastąpiło poprzez posiadanie urządzenia do symulowania jazdy w warunkach specjalnych pn. "Symulator wysokiej klasy do nauki jazdy samochodem ciężarowym i autobusem", typ [...] nr fabryczny [...], dla którego został wydany certyfikat zgodności nr [...] wyd. 2 przez Instytut Transportu Samochodowego. Mimo faktu, że ww. symulator nie mógł potwierdzać spełnienia przez Stowarzyszenie warunku posiadania miejsca do jazdy w warunkach specjalnych, Stowarzyszenie trzykrotnie, tj. w piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r., z dnia [...] lutego 2016 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2016 r., wskazało, że spełnia te wymagania. W opinii organu odwoławczego przedmiotowe pisma należy potraktować jako oświadczenia Stowarzyszenia, które stoją w sprzeczności ze stanem faktycznym. Świadczą bowiem o spełnieniu przez Stowarzyszenie warunku posiadania miejsca do jazdy w warunkach specjalnych, choć w rzeczywistości Stowarzyszenie tego warunku nie spełniało. Stąd też złożone oświadczenia są niezgodne ze stanem faktycznym. Stanowi to jednocześnie podstawę, zgodnie z art. 39h ust. 2 pkt 3 lit. a ustawy o transporcie, który stanowi powtórzenie art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy o swobodzie, do wydania decyzji o zakazie wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia, co też Wojewoda [...] uczynił wydając decyzję Nr [...]. Tym samym zarzut naruszenia art. 71 ust. 1 pkt 1 i ustawy o swobodzie jest, zdaniem organu niezasadny. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł skarżący. Przedmiotową decyzję zaskarżył w całości, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: 1) obrazy przepisów postępowania administracyjnego tj.: - art. 6, 7 i 8 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy; - art. 39g ust. 11 pkt 2 lit. A utd. art. 71 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy o swobodzie poprzez wydanie decyzji z dnia [...] grudnia 2016 roku nr [...] zakazującej wykonywania przez przedsiębiorcę [...] Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] ul. [...] działalności regulowanej - ośrodka szkolenia, o którym mowa w art. 39g utd., z powodu złożenia przez przedsiębiorcę oświadczenia niezgodnie ze stanem faktycznym; - art. 81 a k.p.a. tj. naruszenia zasady rozstrzygania wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść strony oraz określa wyjątki od tej zasady. Wniósł o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji, uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w całości, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Uzasadnieniu skargi rozwinął poszczególne jej zarzuty z uwypukleniem kwestii związanych z certyfikacją symulatora do symulowania jazdy w warunkach specjalnych, art. 81a k.p.a. Podkreślił, że ewentualne wydanie decyzji ostatecznej w tej sprawie, powinno nastąpić po uprawomocnieniu decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję Nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., znak [...] Wojewody [...] zakazującą wykonywania przez przedsiębiorcę [...] Stowarzyszenie Przewoźników Międzynarodowych i Spedytorów z siedzibą w [...], działalności regulowanej - ośrodka szkolenia, o której mowa w art. 39g ustawy o transporcie, wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzonego przez Wojewodę [...], pod numerem [...]. Ponieważ zaskarżona decyzja jest uzależniona od prawomocności tej decyzji, co następuje dopiero po wyczerpaniu wszystkich środków odwoławczych. W tej sprawie decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję Nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. znak [...] Wojewody [...] jest w toku procedowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Jak wynika z akt sprawy Wojewoda Łódzki dokonał wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia skarżącego tj. [...] Stowarzyszenie [...] w dniu [...] stycznia 2009 r. Wpis dokonano pod pozycją [...]. Organ prowadzący rejestr działalności regulowanej decyzją z dnia [...] grudnia 2016 roku nr [...] zakazał wykonywania przez przedsiębiorcę [...] Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] ul. [...] działalności regulowanej - ośrodka szkolenia, o którym mowa w art. 39g ustawy o transporcie drogowym, z powodu złożenia przez przedsiębiorcę oświadczenia niezgodnie ze stanem faktycznym. Konsekwencją wydania decyzji zakazującej prowadzenia ośrodka szkolenia, na podstawie art. 39h ust. 2 pkt 3 lit. a jest wydanie decyzji o wykreśleniu przedsiębiorcy z rejestru działalności regulowanej, decyzja będąca przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie, co organ wykonał. Skarżący przedmiotem odwołania a następnie skargi do WSA uczynił obie decyzje jedną dotyczącą zakazania prowadzenia ośrodka szkolenia i drugą wykreślającą skarżącego z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia. Jak wynika z wyroku NSA z dnia 17 września 2013 r. o sygn. akt II GSK 727/12 organ prowadzący rejestr działalności regulowanej w przypadku stwierdzenia rażącego naruszenia warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej przez przedsiębiorcę wydaje dwie decyzje - o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności regulowanej i o wykreśleniu tego przedsiębiorcy z właściwego rejestru. W dalszej części uzasadnienia ww. wyroku NSA stwierdził, że decyzje te powinny mieć taką właśnie kolejność, zgodnie bowiem z treścią art. 71 ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej dopiero po wydaniu decyzji o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem organ z urzędu wykreśla wpis przedsiębiorcy w rejestrze działalności regulowanej. W niniejszej sprawie nie doszło co prawda do rażącego naruszenia warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej, jednak w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie należało wydać również dwie decyzje, pierwszą o zakazie prowadzenia ośrodka szkolenia i drugą o wykreśleniu przedsiębiorcy prowadzącego ośrodek szkolenia z rejestru działalności regulowanej. Sąd w niniejszej sprawie dokonał analizy kolejności wydania powyższych decyzji i kierując się numerami decyzji stwierdził, że decyzja o wykreśleniu skarżącego z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek zdrowia została wydana co prawda tego samego dnia co decyzja o zakazie prowadzenia ośrodka szkolenia, jednak nosi numer późniejszy, a więc wydano ją po decyzji o zakazie prowadzenia ośrodka szkolenia. W tym miejscu należy wskazać, że na rozprawie w dniu 3 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał wyrok w sprawie o sygn. akt VISA/Wa 1803/17, którym to wyrokiem oddalił skargę Stowarzyszenia na decyzję w przedmiocie zakazu wykonywania przez przedsiębiorcę działalności regulowanej – ośrodka szkolenia, o którym mowa w art. 39g utd. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd podkreślił, że Stowarzyszenie uzyskało w dniu [...] stycznia 2009 r. wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia. W chwili uzyskania wpisu skarżący spełniał warunki do wykonywania powyższej działalności określone w art. 39g ust. 2 utd. w tym wymóg posiadania miejsca do jazdy w warunkach specjalnych poprzez posiadanie urządzenia do symulowania jazdy w warunkach specjalnych pn. "Symulator wysokiej klasy do nauki jazdy samochodem ciężarowym i autobusem", typ [...] nr fabryczny [...], dla którego został wydany certyfikat zgodności nr [...] wyd. 2 przez Instytut Transportu Samochodowego. W dniu [...] października 2015 r. upłynęła ważność powyższego certyfikatu, Stowarzyszenie trzykrotnie, tj. w piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r. z dnia [...] lutego 2016 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2016 r., wskazało, że spełnia wymagania z art. 39g ust. 2 utd. W opinii Sądu przedmiotowe pisma należy potraktować jako oświadczenia Stowarzyszenia, które stoją w sprzeczności ze stanem faktycznym. Świadczą bowiem o spełnieniu przez Stowarzyszenie warunku posiadania miejsca do jazdy w warunkach specjalnych, choć w rzeczywistości Stowarzyszenie tego warunku nie spełniało. Dlatego też w ocenie Sądu złożone oświadczenie są niezgodne ze stanem faktycznym i dlatego też organ prawidłowo zastosował art. 39h ust. 2 pkt 3a utd. W uzasadnieniu Sąd wskazał również, że w sprawie nie ma zastosowania art. 6 ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 43 poz. 246) dalej ustawa zmieniająca. Sąd podkreślił, że przepis art. 6 ustawy zmieniającej ma charakter przepis intertemporalnego. Zgodnie z art. 6 ustawy zmieniającej: "urządzenia techniczne do symulowania jazdy w warunkach specjalnych, posiadające odpowiedni certyfikat wydany przez jednostkę akredytowaną w polskim systemie akredytacji przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy uznaje się za spełniające wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 39g ust. 12 ustawy o transporcie." Ustawa zmieniająca weszła w życie z dniem 3 kwietnia 2010 r. Tak więc certyfikat symulatora jazdy przedłożony przez skarżącego wraz z wnioskiem o wpis do rejestru zachował swą ważność po wejściu w życie ustawy zmieniającej. Podkreślić jednak należy, że wszelkiego rodzaju certyfikaty posiadają okres ważności i po jego upływie nie ma do nich zastosowania art. 6 ustawy zmieniającej. Reasumując należy wskazać, że urządzenia techniczne do symulowania jazdy w warunkach specjalnych, posiadające odpowiedni certyfikat wydany przez jednostkę akredytowaną w polskim systemie akredytacji przed dniem 3 kwietnia 2010 r. uznaje się za spełniające wymagania określone w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 8 kwietnia 2011 r. w sprawie urządzeń do symulowania jazdy w warunkach specjalnych (Dz. U. 2011 r. Nr 81, poz. 444) wydanego na podstawie art. 39g ust. 12 utd, w okresie ważności certyfikatu. Podkreślenia wymaga ponadto fakt, że przepisy ustawy zmieniającej nie określają czy możliwe jest przedłużenie ponowne certyfikatu w aktualnym stanie prawnym i czy w związku z tym taki symulator spełnia wymagania określone w przepisach wydanych w oparciu o art. 39g ust. 12 utd. W niniejszej sprawie organ uznał za datę końcową ważności certyfikat 19 października 2015 r. Niezależnie więc od możliwości przedłużania certyfikatu po upływie tej daty skarżący winien spełniać wymagania z rozporządzenia z 8 kwietnia 2011 r. tj. posiadać symulator wyposażony w układ ruchu o sześciu stopniach swobody, to znaczy umożliwiający zmianę położenia kabiny symulatora wzdłuż i wokół osi podłużnej, poprzecznej i pionowej, gdy tymczasem skarżący posiada symulator o trzech stopniach swobody. Reasumując skarżący nie spełnia więc warunku posiadania miejsca do jazdy w warunkach specjalnych. Tak więc oświadczenie o spełnieniu tego warunku złożone trzykrotnie przez skarżącą było niezgodne ze stanem faktycznym. Skoro więc Sąd wyrokiem z dnia 3 stycznia 2018 r. sygn. akt VISA/Wa 1803/17 uznał za prawidłowe decyzje dotyczące zakazu wykonywania przez skarżącego działalności regulowanej w postaci prowadzenia ośrodka szkolenia, to konsekwencją powyższego rozstrzygnięcia jest uznania za prawidłowe zgodnie z treścią art. 39h ust. 2 pkt 3 lit. a utd. decyzji o wykreśleniu skarżącego z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się również naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania ponieważ cały materiał dowodowy w sprawie został zebrany w sposób wyczerpujący a ocena tego materiału nie została dokonana w sposób dowolny. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego przedwczesnego wydania decyzji o wykreśleniu przedsiębiorcy z rejestru działalności regulowanej, należy wskazać, że co prawda ma rację skarżący, że w pierwszej kolejności winna być wydana decyzja zakazująca wykonywania przez przedsiębiorcę [...] Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] działalności regulowanej – ośrodka szkolenia, o którym mowa w art. 39g utd, która to decyzja powinna być prawomocna, a następnie decyzja o wykreśleniu z rejestru, jednak w ocenie Sądu uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż obie decyzje o zawieszeniu działalności i wykreśleniu z rejestru były rozpatrywane jednocześnie i po uznaniu, że decyzja o zakazie prowadzenia działalności regulowanej zasługuje na pozostawienie jej w obrocie prawnym orzeczono w kwestii wykreślenia podmiotu z rejestru działalności regulowanej. W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia art. 8 l. a k.p.a. gdyż w niniejszej sprawie w ocenie składu orzekającego nie było wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy, a jedynie istniały wątpliwości co do interpretacji przepisu art. 6 ustawy zmieniającej. Biorąc powyższe pod rozwagę działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.