VI SA/Wa 2414/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant referent Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi Ł.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2016 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 201 r., poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2017 r., poz. 2213, dalej: ustawa o ochronie), Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania L. S. (dalej: "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., [...] o skreśleniu L. S. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: W związku z uzyskaniem materiału dowodowego w postaci aktu oskarżenia z dnia 22 kwietnia 2016 r., z treści którego wynikało, w nocy z 23 na 24 października 2015 r. w [...] L. S., działając wspólnie i w porozumieniu z nieustalonym mężczyzną, brał udział w pobiciu P. K., narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu albo naruszenia czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni w ten sposób, że kopali go po głowie i całym ciele oraz uderzali pięściami po twarzy i całym ciele, a także uderzali butelką szklaną w głowę powodując u niego obrażenia w postaci stłuczenia głowy ze wstrząśnieniem mózgu lekkiego stopnia, stłuczenia kręgosłupa szyjnego, przedniej klatki piersiowej i łokcia prawego, krwiaka i skręcenia lewego stawu kolanowego, wielomiejscowych potłuczeń i mnogich otarć naskórka , a tym samym oskarżono L. S. o popełnienie przestępstwa z art. 158 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2017 r. poz. 2204 ze zm., dalej: k.k.), tj. udział w pobiciu z narażeniem człowieka na niebezpieczeństwo spowodowania uszczerbku na zdrowiu, Komendant Wojewódzki Policji w [...] pismem z dnia 25 kwietnia 2016 r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W dniu 20 czerwca 2016 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał wspomnianą decyzję, którą, na podstawie art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie oraz art. 268a k.p.a., skreślił L. S. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Od tej decyzji skarżący pismem z dnia 13 lipca 2016 r. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Skarżący podniósł, że ww. decyzja nie uwzględnia, iż w prowadzonym pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w [...] postępowaniu nie przyznał się do zarzucanego mu czynu oraz że będzie wykazywał swoją niewinność w postępowaniu przez Sądem Rejonowym w [...]. Wskazał, że ww. decyzja pozbawi go jedynego źródła utrzymania, jakim jest praca w charakterze ochroniarza, dlatego należy zawiesić postępowanie do czasu zakończenia postepowania karnego oraz wstrzymać wykonanie decyzji. Postanowieniem z dnia [...] września 201 r. nr [...] Komendant Główny Policji odmówił zawieszenia postepowania w sprawie skreślenia L. S. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Organ, przywołując treść art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie nie występuje zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia przez sąd lub inny organ zależy wydanie decyzji, gdyż już sam fakt prowadzenia przeciwko stronie postępowania karnego o przestępstwo umyślne, a nie sposób jego ewentualnego zakończenia, jest przesłanką wydania stosownej decyzji administracyjnej. Ponadto Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] września 201 r. nr [...] odmówił wstrzymania natychmiastowego wykonania ww. decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. Decyzją z dnia [...] września 201 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję I instancji. Organ wyjaśnił, iż z brzmienia art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie wynika, że do skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony wystarczające jest wszczęcie przeciwko określonej osobie postępowania karnego o popełnienie przestępstwa umyślnego, a nie skazanie pracownika ochrony za popełnienie przestępstwa umyślnego. Osoby spełniające tę przesłankę należy obligatoryjnie skreślić z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Na inny sposób rozstrzygnięcia sprawy nie może mieć wpływu argument skarżącego, że zostanie pozbawiony jedynego źródła utrzymania. Organ podniósł, że zasada domniemania niewinności obowiązuje w procesie karnym, natomiast w przypadku sprawy administracyjnej dotyczącej pracownika ochrony fakt prowadzenia postępowania karnego uniemożliwia dopuszczenie go do możliwości stosowania środków przymusu bezpośredniego i broni. Wykreślenie z listy nie przekreśla natomiast możliwości zatrudnienia tej osoby jako pracownika ochrony niekwalifikowanego (art. 31 ustawy o ochronie), tj. w obszarze ochrony, gdzie nie występuje konieczność pracy z bronią oraz bez możliwości stosowania środków przymusu bezpośredniego. Na powyższą decyzję L. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ja decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r, zasądzenie kosztów postępowania sądowego, wstrzymanie wykonania decyzji oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów wskazanych w treści skargi. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenia prawa materialnego – art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie – poprzez jego błędna wykładnię, skutkująca przyjęciem w ustalonym stanie faktycznym, iż w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do obligatoryjnego skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, - naruszenie przepisów postepowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 97 § 1 k.p.a. poprzez brak zawieszenia niniejszego postepowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postepowania karnego w sprawie [...] Sądu Rejonowego w [...] w sytuacji, w której od wyniku tego postępowania zależy wynik niniejszego postępowania administracyjnego, - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na niepełnym i pobieżnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy w toku postępowania administracyjnego, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, nieuwzględnienie okoliczności dotyczących charakteru zarzucanego skarżącemu czynu, okoliczności przedmiotowego zdarzenia oraz skutków skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony, czego skutkiem było błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęciu, że skarżący popełnił przestępstwo umyślne. Skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu. Dodatkowo wskazał, że jedynym podmiotem, który może stanowczo przesądzić o ewentualnej umyślności popełnianego przestępstwa jest sąd powszechny orzekający w sprawie karnej. W w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym w [...] pod sygnaturą [...] Skarżący nie przyznał się do zarzucanego mu czynu, zgodnie zatem z art. 42 ust. 3 Konstytucji RP (Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku, Dz. U. z 1997 roku, nr 78, poz. 483 ze zm.) oraz art. 5 § 1 k.p.k. winien być uznawany za niewinnego. nie sposób zatem uznać, że skarżący popełnił przestępstwo umyślne, gdyż umyślność, polegająca na ukierunkowaniu zachowania na osiągnięcie określonego celu I sterowaniu tym zachowaniem musi zostać Skarżącemu udowodniona przez Sąd. Skarżący podniósł, że toczy się przeciwko niemu postępowanie karne za przestępstwo umyślne z art. 158 § 1 k.k., które to przestępstwo zostało określone przez ustawodawcy jako wzięcie udziału w bójce lub pobiciu, w którym naraża się człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego w art. 156 § 1 lub w art. 157 § 1 k.k. Strona podmiotowa przestępstwa udziału w bójce lut pobiciu przybiera dwojaką postać w zależności od typu. W typie podstawowym (§ 1) polega na umyślności w obu postaciach zamiaru, tj. zamiarze bezpośrednim albo ewentualnym. Sprawca przestępstwa chce albo co najmniej godzi się na branie udziału w bójce lub pobiciu. Przestępstwa z art. 158 § 1-3 k.k. w formie sprawczej można popełnić tylko przez działanie. Przypisanie przestępstwa pobicia z art. 158 § 1 k.k. wymaga ustalenia nie tylko tego, że kilka osób zadawało razy, powodujące obrażenia ciała ofiary, ale i stwierdzenia, iż zagrażało to utratą życia, ciężkim uszkodzeniem ciała lub ciężkim rozstrojem zdrowia i to zagrażało bezpośrednio, to jest rzeczywiście. W związku z powyższym, zdaniem skarżącego należy uznać, że organ błędnie zinterpretował normę art. 29 ust. 1 ustawy o ochronie, uznając, że norma ta pozwala na skreślenie pracownika z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej przed ustaleniem przez sąd powszechny, że skarżący działał umyślnie, czego skutkiem było wydanie błędnej i przedwczesnej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 10 stycznia 2018 r. skarżący złożył pismo z dnia 21 listopada 23016 r. uzupełniające skargę, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji I instancji oraz umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej cyt. jako p.p.s.a.). Do pisma skarżący załączył postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 2016 r. sygn.. akt [...], którym, na podstawie art. 59a k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 23b k.p.k., umorzono postępowanie karne przeciwko L. S. W postanowieniu wskazano, że w dniu 12 września 2016 r. przed mediatorem przeprowadzono pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym postępowanie mediacyjne, które zakończyło się pojednaniem i zawarciem ugody. Zgodnie z treścią ugody strony pojednały się, a oskarżony zapłacił pokrzywdzonemu tytułem zadość uczynienia kwotę 8.500 zł. Pokrzywdzony złożył wniosek o umorzenie postępowania w oparciu o art. 59a k.k. W ocenie Sądu Rejonowego w [...] skarżący poniósł finansowe konsekwencje swojego zachowania. Ponadto przeprosił pokrzywdzonego oraz zapewnił, że powstrzyma się od podobnych zachowań w przyszłości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem zgodności jej z prawem Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego i procesowego, które mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie, w myśl którego pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w przypadku gdy pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo. Przepis ten został wprowadzony do ustawy o ochronie na mocy art. 9 pkt 12 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (Dz. U. z 2013 r., poz. 829, dalej: ustawa zmieniająca) i zaczął obowiązywać od dnia 1 stycznia 2014 r. (art. 50 ustawy zmieniającej). Zgodnie z art. 39 ust. 1 zd. pierwsze ustawy zmieniającej dane osób, które w dniu 31 grudnia 2013r. posiadały ważne licencje pracownika ochrony fizycznej lub zabezpieczenia technicznego, właściwy komendant wojewódzki Policji wpisywał na listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej i kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego, o których mowa w art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie. Zgodnie z powyższymi uregulowaniami L. S. został wpisany na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Co do motywów zmian w ustawie o ochronie zasad wykreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony w projekcie ustawy zmieniającej (druk sejmowy VII.806) wskazano, że: "Za przesłankę do wykreślenia uznano toczenie się przeciwko pracownikowi postępowania karnego za przestępstwo umyślne. Mimo obowiązującej zasady domniemania niewinności fakt prowadzenia postępowania karnego uniemożliwia dopuszczenie pracownika ochrony do możliwości stosowania środków przymusu bezpośredniego i broni. Wykreślenie z listy nie przekreśla możliwości zatrudnienia tej osoby jako pracownika ochrony niekwalifikowanego, tj. w obszarze ochrony, gdzie nie występuje konieczność pracy z bronią oraz bez możliwości stosowania środków przymusu bezpośredniego. Obszar ochrony osób i mienia - gdzie ustawa wymaga zatrudnienia pracowników kwalifikowanych - jest mocno ograniczony. Zdecydowana większość zadań ochrony mienia nie wymaga kwalifikacji, zatem na czas trwającego postępowania pracownik byłby "przesuwany" z obszaru kwalifikowanej ochrony na obszar, gdzie wpis na listę pracowników kwalifikowanych nie jest konieczny, co ze względu na szczególny charakter pracy jest uzasadnione.". Zmiana ta korespondowała z ogólnymi założeniami zmian wprowadzonych ustawą zmieniającą: "Zwolnienie państwa z obowiązku weryfikacji osób dopuszczonych do wykonywania zadań ochrony z wykorzystaniem środków przymusu bezpośredniego i broni palnej i przekazanie tego uprawnienia koncesjonowanym przedsiębiorcom musi iść w parze ze zwiększeniem kontroli (i nadzoru) państwa dotyczącej wykonywania działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia. Ponadto wprowadzenie przepisu zatrudniania w charakterze pracowników ochrony osób nie karanych za popełnienie przestępstw umyślnych oraz obowiązek zawierania przez przedsiębiorców umów OC z jednej strony spowoduje wzrost bezpieczeństwa chronionego mienia, z drugiej zaś zapewni poszkodowanemu obywatelowi rekompensatę za nieuprawnione działania pracownika ochrony." (druk sejmowy VII.806). Należy przy tym zauważyć, że na listę kwalifikowanych pracowników ochrony, w myśl art. 26 ust. 3 ustawy o ochronie wpisuje się osobę, która nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne i nie toczy się przeciwko niej postępowanie karne o takie przestępstwo (pkt 5) oraz posiada nienaganną opinię wydaną przez właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania komendanta powiatowego (rejonowego, miejskiego) Policji, sporządzoną na podstawie aktualnie posiadanych przez Policję informacji (pkt 6). Zatem nie może być takiej interpretacji przepisów, że te same przesłanki odnoszące się do wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony oraz do skreślenia z tej listy byłyby odmiennie wykładane. W świetle przedstawionych uregulowań od dnia 1 stycznia 2014 r. na właściwych komendantach wojewódzkich Policji ciąży obowiązek wydania m.in. decyzji o skreśleniu z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w przypadku, gdy pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo. Z treści tego przepisu wynika, że decyzje w przedmiocie skreślenia mają charakter związany. Ponadto przepis art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie nie stopniuje ani nie różnicuje przesłanek skreślenia w nim określonych. Wobec tego wszczęcie postępowania karnego o przestępstwo umyślne zobowiązuje właściwego komendanta wojewódzkiego Policji do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Taka też sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Do Sądu Rejonowego w [...] wpłynął sporządzony przez Prokuratora Rejonowego w [...] akt oskarżenia z dnia 22 kwietnia 2016 r., z treści którego wynika, iż L. S. postawiono zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego z art. 158 § 1 k.k. (udział w pobiciu z narażeniem człowieka na niebezpieczeństwo spowodowania uszczerbku na zdrowiu). Stan taki trwał także w momencie wydawania decyzji przez Komendanta Głównego Policji w dniu [...] września 2016 r. Skarżący zarówno w trakcie postępowania administracyjnego jak i w skardze kwestionował swoją winę w popełnieniu umyślnego przestępstwa z art. 158 § 1 k.k.. Sąd podziela stanowisko organu, iż w toku postępowania administracyjnego o skreślenie z listy kwalifikowanych pracowników ochrony organy administracyjne nie ustalają winy czy też niewinności osoby wpisanej na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Fakt związania skutku w postaci obligatoryjnego skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony z przesłanką samego tylko wszczęcia postepowania karnego przeciwko osobie o przestępstwo umyślne w żaden sposób nie niweluje zasady domniemania niewinności, bowiem nie ingeruje w tę sferę, zastrzeżoną dla sądów karnych. Jest rzeczą oczywistą, że sporządzenie aktu oskarżenia nie wiąże się z przesądzeniem kwestii dotyczącej ani sfery przedmiotowej (okoliczności popełnienia czynu zabronionego), ani też przedmiotowej (stwierdzenie winy w jakiekolwiek postaci). W świetle powyższego, w ocenie Sądu, irrelewantny dla rozstrzygnięć organów Policji dotyczących skreślenia skarżącego z listy pracowników ochrony fizycznej, jest fakt wydania przez Sąd Rejonowy w [...] postanowienia z dnia [...] października 2016 r. sygn.. akt [...], którym, na podstawie art. 59a k.k., którym umorzono postępowanie karne przeciwko L. S. Niemniej na marginesie wskazać należy, że wskazany jako podstawa umorzenia ww, postępowania, nieobowiązujący już przepis art. 59a § 1 k.k. stanowił, iż jeżeli przed rozpoczęciem przewodu sądowego w pierwszej instancji sprawca, który nie był uprzednio skazany za przestępstwo umyślne z użyciem przemocy, pojednał się z pokrzywdzonym, w szczególności w wyniku mediacji i naprawił szkodę lub zadośćuczynił wyrządzonej krzywdzie, umarza się, na wniosek pokrzywdzonego, postępowanie karne o występek zagrożony karą nieprzekraczającą 3 lat pozbawienia wolności, a także o występek przeciwko mieniu zagrożony karą nieprzekraczającą 5 lat pozbawienia wolności, jak również o występek określony w art. 157 § 1. Z treści tego przepisu wynika, iż znajdował on zastosowanie wyłącznie do przypadku, w którym zarówno sprawca, jak i czyn zabroniony są ustalone. Ustawodawca użył bowiem w tym przepisie słowa "sprawca". Za tym stanowiskiem przemawia również systematyka aktu prawnego, w którym ten przepis się znajduje. Mianowicie umieszczony był on w rozdziale IV części ogólnej k.k., zatytułowanym "Zasady wymiaru kary i środków karnych", które przecież nie mogą być stosowane wobec osób, którym nie można przypisać dopuszczenia się czynu wypełniającego znamiona przestępstwa. Zatem, gdyby sprawstwo lub kwalifikacja prawna czynu były wątpliwe, przepis ten nie mógłby znaleźć zastosowania. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że instytucja umorzenia postępowania, wobec pojednania się sprawcy z ofiarą określona ww. przepisie, nie oznacza, że nie zostało popełnione przestępstwo lub jego okoliczności budzą wątpliwości. Instytucja ta ma bowiem charakter probacyjny i może być zastosowana, gdy okoliczności czynu nie budzą wątpliwości, a zatem nie może być utożsamiana z umorzeniem postępowania karnego, wobec braku cech przestępstwa czynu (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 1667/16, LEX nr 2359971). Zatem mając na uwadze zasadę działania organów na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.) i zakres kognicji sądu administracyjnego wskazany w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1) i kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2), należało przyjąć, że decyzje te wydane w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie ich wydania, zostały prawidłowo wydane. W sytuacji prawnej opisanej powyżej, nie można uznać za zasadny zarzut niedostatecznego wyjaśnienia sprawy i wiążący się z nim zarzut bezzasadnego zaniechania zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu zakończenia sprawy karnej (art. 97 § 1 ust. 4 k.p.a.). Nie można bowiem podzielić poglądu, iż wydanie decyzji zależało od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez organy ścigania lub sąd. Słusznie wskazał organ, że nie ostateczny wynik postepowania karnego, lecz sam fakt jego prowadzenia w dacie wydawania decyzji przeciwko osobie skarżącemu przesądziły o zastosowaniu sankcji w postaci skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Skoro wszczęcie postępowania karnego wobec strony stanowiło przesłankę skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, zgodnie z art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie, to tym samym nie mogło być podstawą zawieszenia postępowania administracyjnego na mocy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Orzekające w sprawie organy Policji, podejmując decyzje, prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego i ww. ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Podstawa prawna rozstrzygnięcia wynika z obowiązującego prawa materialnego, nie została więc naruszona zasada praworządności, określona w art. 6 kpa. Nie można też organom zarzucić nierespektowania wyrażonej w art. 7 kpa zasady prawdy obiektywnej. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego (art. 77 i art. 80 k.p.a.). Uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiadają dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a.. Wyjaśnione zostały motywy podjętych rozstrzygnięć, a przytoczona przez organy Policji argumentacja w tym zakresie jest wyczerpująca. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że strona skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem orzekających organów Policji, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. W takim stanie rzeczy, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów obu instancji uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle prawa materialnego, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Z powyższych względów skargę na mocy art. 151 p.p.s.a. należało oddalić w całości.