II SA/Wa 1160/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Iwona Maciejuk, Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego z dnia [...] maja 2017 r., 2. zasądza od Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego na rzecz skarżącego W. W. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2015 r. poz. 2058 z późn. zm., dalej jako "u.d.i.p."), po rozpatrzeniu wniosku W. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy wcześniejszą decyzję z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia [...] maja 2017 r., skierowanym do Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, W. W. zwrócił się w trybie dostępu do informacji publicznej o udostępnienia m. in. informacji, czy prawdą jest, że w stanowisku złożonym w związku podejmowaną uchwałą składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 14 października 2015 r. sygn. akt III UZP 8/15 Prokurator Generalny sugerował, że rozstrzygnięcie należy oprzeć o zarządzenia powołane we wniosku Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, z pominięciem ustawy o Policji z 1990 r. i "ETAT", z którego wynika jednoznacznie, że ustawowo przedstawiciele narodu (posłowie i rząd Pana M.) wykluczyli służbę w Wydziale Łączności (na zasadzie odpowiedzialności zbiorowej) z ustaw tzw. "dezubekizacyjnych". Pismem z dnia [...] maja 2017 r, działając z upoważnienia Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, Dyrektor Biura Studiów i Analiz Sądu Najwyższego wezwał wnioskodawcę do wykazania, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania, że uzyskanie przez wnioskodawcę powyższej informacji ma szczególne znaczenie dla interesu publicznego wskazując, iż żądanie to odnosi się do informacji przetworzonej. Udzielenie tej informacji wymaga bowiem dokonania analizy stanowiska Prokuratora Generalnego, jego zinterpretowania oraz przygotowania dokumentu, pozwalającego na dokonanie przez wnioskodawcę samodzielnej oceny. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie z dnia [...] maja 2017 r. W. W. stwierdził, że "interes publiczny musi być oparty o prawdę materialną (obiektywną), nie zaś o prawdę proceduralną/formalną". Podkreślił ponadto, że w przypadku "interesu publicznego" na dzień dzisiejszy wystarczy do wyjaśnienia/obrony (czyli prawdy obiektywnej) sam fakt istnienia Konstytucji RP z 1997 r. Nadto, że w oparciu o prawdę materialną oraz Konstytucję RP, rzetelne podejście do tematu "łączności" ma szczególne znaczenie dla interesu publicznego. Obecna w systemie prawnym uchwała, w zestawieniu z faktami, wprowadza bowiem wprost dyskryminację dla określonej grupy obywateli i traktuje ich gorzej, nawet w systemie praw materialnych, od byłych funkcjonariuszy SB. Decyzją z dnia [...] maja 2017 r, nr [...] , wydaną na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego odmówił udostępnienia informacji w zakresie wnioskowanym przez W. W.. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej, jest jednak informacją przetworzoną, albowiem jej udzielenie wymaga dokonania analizy stanowiska Prokuratora Generalnego, jego zinterpretowania oraz przygotowania dokumentu, pozwalającego wnioskodawcy na dokonanie oceny wyniku tej interpretacji. W sprawie nie została zaś spełniona przesłanka interesu publicznego. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, że W. W. ma jakąkolwiek możliwość przyszłego wykorzystania żądanych przez niego informacji w celu wywierania wpływu na poprawę funkcjonowania Sądu Najwyższego, czy sądownictwa w ogólności. W piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r. W. W. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, formułując wobec Sądu Najwyższego i sądów powszechnych szereg zarzutów. Podkreślił że, że "przy dobrej woli Pani Prezes sprawa pionu łączności przestaje istnieć (na zasadzie odpowiedzialności zbiorowej). Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] maja 2017 r. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że w niniejszej sprawie poza sporem jest to, iż wnioskowana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Stosownie jednak do treści 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. prawo do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ wskazał, że informację przetworzoną definiuje się jako informację jakościowo nową, nieistniejącą dotychczas w żądanej treści i postaci, choć jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Samo przetworzenie oznacza zebranie lub zsumowanie pojedynczych informacji prostych, w różny sposób ze sobą powiązanych i mogących występować w różnej formie, równoznaczne z koniecznością odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzania czynności analitycznych, których efektem finalnym jest dokument, pozwalający na dokonanie przez jednostkę samodzielnej interpretacji i oceny. Pojęcie "przetworzenia" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.i.d.p. obejmuje zaś zarówno przekształcenie intelektualne jak i przybranie nowej formy, w tym zwłaszcza stworzenia pewnej bazy danych. W świetle powyższego nie ulega, w ocenie organu, najmniejszej wątpliwości, że żądana przez W. W. informacja jest informacją przetworzoną. Spełnienie żądania wnioskodawcy musiałoby bowiem zostać poprzedzone dokonaniem analizy stanowiska Prokuratora Generalnego w sprawie toczącej się pod sygnaturą akt III UZP 8/15, jego zinterpretowania oraz przygotowania dokumentu, pozwalającego wnioskodawcy na dokonanie oceny wyniku tej interpretacji. Uzyskanie informacji przetworzonej możliwe jest natomiast tylko w zakresie, w jakim jest to szczególnie uzasadnione ze względu na interes publiczny. Pojęcie interesu publicznego jest pojęciem niedookreślonym i odnosi się w swojej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako pewnej całości, szczególnie z funkcjonowaniem podstawowej struktury państwa. Skuteczne działanie w granicach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu. W zakresie prawa dostępu do informacji publicznej oznacza to, że interes publiczny istnieje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa, np. w konsekwencji usprawniałoby działanie jego organów (zob. np. wyroki: WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1721/05, Prokuratura i prawo 2006, nr 5, poz. 53, WSA w Warszawie, z dnia 7 grudnia 2015 r., II SA/Wa 680/15, orzeczenia.nsa.ov.pl). Jak orzekł zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16 września 2004 r., II SA/Wa 1139/04 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w odniesieniu do informacji udzielanych przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, udostępnienie informacji przetworzonej może zostać uznane za uzasadnione interesem publicznym tylko o tyle, o ile mogłoby to realnie przełożyć się na przykład na poprawę funkcjonowania Sądu Najwyższego, bądź też sądownictwa w ogólności. W niniejszej sprawie przesłanka interesu społecznego nie została spełniona. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, że W. W. ma jakąkolwiek możliwość przyszłego wykorzystania żądanych przez niego informacji w celu wywierania wpływu na poprawę funkcjonowania Sądu Najwyższego, czy sądownictwa w ogólności. O znaczeniu udzielenia informacji publicznej dla tak rozumianego interesu publicznego nie świadczą też sformułowane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzuty pod adresem Sądu Najwyższego i wydawanych przez ten Sąd orzeczeń (niejednokrotnie z użyciem treści znieważających). W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. W. zarzucił Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego naruszenie prawa w postaci złamania wielokrotnie wielu artykułów Kodeksu Postępowania Administracyjnego, zawartych przede wszystkim w Rozdziale 2 ww. Kodeksu, szczególnie art: 6, 7, 7a, 8, oraz art. 77 § 1 K.p.a. Stwierdził, iż przy rozpatrzeniu skargi oczekuje: uznania zasadności skargi, anulowania postanowienia i wynikającej z niego decyzji, - zobowiązania Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego do ponownego rozpatrzenia sprawy zgodnie z K.p.a. - zasądzenia od strony przeciwnej wszystkich kosztów postępowania Skarżący oświadczył, iż w związku z uchwałą składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 14 października 2015 r. sygn. akt III UZP 8/15 składa wnioski o: 1. Przesłanie imiennego wyniku głosowania. 2. Czy powyższa uchwała podjęta została jednogłośnie? 3. Jakie skutki prawne rodzi ta uchwała w połączeniu z uchwałą RM nr 69 z dnia 21 maja 1990? 4. Czy w tej uchwale służba oznacza również etat (czy należy odbierać tylko językowo)? 5. Czy w tej uchwale służba w Wydziale Łączności oznacza również indywidualną służbę na rzecz narodu polskiego (jego bezpieczeństwa)? 6. Czy prawdą jest, że podczas uchwalania - IPN stwierdził, że tzw. "łącznościowcy" zajmowali się szyfrowaniem i kryptografią? 7. Czy przy uchwalaniu uchwały rozróżniano łączność SB jako tajną od łączności administracyjnej jawnej? 8. Wskazanie zgodności ww. uchwały z Konstytucją RP, szczególnie art. 87, który nakazuje przy uchwalaniu stosować się do przepisów prawa nakazanego w 1990 roku. 9. Wskazanie interesu publicznego w ww. uchwale, gdzie zostali postawieni funkcjonariusze SB wyżej w stosunkach formalnoprawnych od funkcjonariuszy formacji MO (łącznościowców), choć Konstytucja RP głosi co innego. 10. Wskazanie, w interesie publicznym, chociaż jednego przypadku, jak to funkcjonariusz łączności MO w dniu ½ styczna 1984 r. odłożył lutownicę oraz pęsetę przy naprawie radiotelefonu i poszedł zwalczać (cytuję): "...opozycji demokratycznej, związków zawodowych, stowarzyszeń, kościołów i związków wyznaniowych, łamaniu prawa do wolności słowa i zgromadzeń, gwałceniu prawa do życia, wolności, własności i bezpieczeństwa obywateli...". 11. Czy podczas uchwalania znane było z archiwum dowolnego KWP lub IPN np. Rozkazy (dokumenty zbiorcze) typu "ETAT" w połączeniu z rozkazami przejścia formacji MO (już oddzielonej prawnie od SB) do Policji ? 12. Czy prawdą jest, że podczas uchwalania — Prokurator Generalny sugerował, że decyzję należy oprzeć o zarządzenia, a pominął ustawę o Policji z 1990 i "ETAT", z którego wynika jednoznacznie, że ustawowo przedstawiciele narodu (posłowie i rząd Pana M.) wykluczyli służbę w Wydziale Łączności (na zasadzie odpowiedzialności zbiorowej) z ustaw tzw. "dezubekizacyjnych"? 13. Czy podczas uchwalania powyższego aktu podana została, lub znana, chociaż jedna data rozwiązania jakiegokolwiek Wydziału Łączności WUSW (ważna sentencja w uzasadnieniu uchwały)? 14. Czy podczas uchwalania znane było już zmienione stanowisko historyków IPN w sprawie pionu łączności, którzy przestali zaliczać oficjalnie ten pion do SB? 15. Rozpatrzenie ponownego podjęcia uchwały na podstawie nowych i prawdziwych okoliczności. W uzasadnieniu skargi podkreślił, że informacja o tym, czy w stanowisku złożonym do sprawy toczącej się pod sygnaturą akt III UZP 8/15 Prokurator Generalny podnosił, iż rozstrzygnięcie należy oprzeć wyłącznie o zarządzenia powołane we wniosku Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, bez uwzględnienia ustawy o Policji z 1990 r. oraz "ETAT", z którego miałoby wynikać, że służba w Wydziale Łączności była wykluczona z ustaw "dezubekizacyjnych", ma szczególne znaczenie dla interesu publicznego, gdyż dotyczy żywotnego interesu kilkutysięcznej grupy pełnoprawnych obywateli Rzeczpospolitej Polskiej, którym w sądach powszechnych odmawia się prawa do sprawiedliwego procesu. Jak wynika bowiem z treści wyroków w sprawach łącznościowców, sądy powszechne nagminnie wydają wyroki w oparciu o wyniki badań historyków IPN i o krzywdzącą uchwałę Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego sygn. akt IIl UZP 8/15. Osoby pełniące służbę w Wydziale Łączności WUSW w okresie od 01.01.1984 r. do 31.07.1990 r. poniża się w mediach, szczególnie na stronie Instytutu Pamięci Narodowej (inwentarz.ipn.gov.pl), gdzie bezpodstawnie, bez powiadomienia, bez procesu sądowego, IPN pomawia publicznie i imiennie piętnuje łącznościowców jako funkcjonariuszy SB. W tym aspekcie, szczególne znaczenie dla interesu publicznego ma ochrona dóbr osobistych jednostki takich jak: cześć, godność, dobre imię, zdrowie, sfery życia psychicznego, życie rodzinne, życie prywatne, nazwisko. W wyniku bezprawnego naruszenia dóbr osobistych wyrządzana jest w następstwie szkoda majątkowa tj. zmniejszenie przez ZER MSW emerytury dla osoby, która pracowała w Wydziale Łączności WUSW w okresie od 01.01.1984 r. do 31.07.1990 r. i uznana jest w świetle badań IPN za osobę, która pracowała w strukturach byłej służby bezpieczeństwa (raz na mocy ustawy represyjnej z 2009 r., ponownie na mocy ustawy represyjnej z 2016 r.). Dotyczy to statusu socjalno-bytowego kilku tysięcy byłych funkcjonariuszy łączności oraz znacznie większej ilości członków ich rodzin. Ma to zatem szczególne znaczenie dla interesu publicznego. Skarżący stwierdził, iż wierzył w to, że z mocy swojego urzędu Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego zainteresuje się przesłanymi przez niego dokumentami i możliwe będzie na drodze prawnej spowodowanie zmiany uchwały Sądu Najwyższego sygn. akt III UZP 8/15. Podkreślił, że ma to znaczenie dla interesu publicznego, w szczególności w zakresie dotyczącym przyzwoitości, sprawiedliwości i prawdy historyczno-prawnej. W skardze zawarł obszerną polemikę ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w powyższej uchwale. Zarzucił, że uchwała ta w zestawieniu z faktami wprowadza wprost dyskryminację dla określonej grupy obywateli i traktuje ich gorzej nawet w systemie praw materialnych, od byłych funkcjonariuszy SB. Uchwała ta jest nie tylko niedorzeczna, ale też bezprawna i dyskryminująca. W związku z tym oczekuje podania prawdziwych nazwisk sędziów SN podczas podejmowania tej uchwały z podziałem na za/przeciw itp. Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej: 1) odrzucenie w zakresie odnoszącym się do: a) rozstrzygnięcia zawartego w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt III UZP8/15; b) decyzji Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2017 r. o odmowie udostępnienia informacji o sposobie głosowania sędziów orzekających w składzie rozpoznającym sprawę toczącą się pod sygnaturą III UZP 8/15 podczas narady poprzedzającej podjęcie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 14 października 2015 r., c) decyzji Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 2017 r. o odmowie udostępnienia informacji, czy uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 14 października 2016 r., sygn. akt III UZP 8/15 zapadła jednogłośnie, 2) oddalenie skargi w pozostałym zakresie. Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi na decyzję z dnia [...] czerwca 2017 r. organ wskazał, iż w ocenie Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego rozstrzygnięcie zawarte w tej decyzji jest prawidłowe, a argumenty zawarte w skardze, stanowiące w istocie powtórzenie wywodów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i kompilację argumentów zawartych w innych pismach skarżącego, w żaden sposób nie uzasadniają jej uwzględnienia. W ocenie organu, nie ulega najmniejszej wątpliwości, że informacja żądana przez W. W.jest informacją przetworzoną. Skarżący nie wnosił bowiem o udostępnienie stanowiska Prokuratora Generalnego przedłożonego w sprawie III UZP 8/15, lecz o informację dotyczącą tego, co sugerował Prokurator Generalny w tym stanowisku a nadto, czy pominął on w tymże stanowisku konkretną ustawę oraz konkretny dokument. Spełnienie żądania wnioskodawcy musiałoby zatem zostać poprzedzone dokonaniem analizy ww. stanowiska Prokuratora Generalnego, jego zinterpretowaniem oraz przygotowaniem dokumentu, pozwalającego wnioskodawcy na ocenę wyniku tej interpretacji. Jednocześnie organ wniósł o odrzucenie skargi W. W.w zakresie, w jakim odnosi się do kontroli legalności, czy też szerzej - prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt III UZP 8/15 i zawiera żądanie "ponownego podjęcie uchwały na podstawie nowych i prawdziwych okoliczności", jako nie podlegającej kognicji sądów administracyjnych. Ponadto, z uwagi na wnioski zawarte na stronie 2 skargi oraz treść jej uzasadnienia, organ przedstawił też swoje stanowisko na wypadek uznania, że skarga odnosi się także do bezczynności w zakresie załatwienia przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego żądań zawartych we wcześniejszych pismach W. W.. Organ wyjaśnił w związku z powyższym, że W. W. składał do Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego szereg wniosków o udostępnienie informacji publicznej w zakresie, który pokrywa się z pytaniami zawartymi na stronie 2 skargi. Jeżeli chodzi o żądanie udostępnienia informacji, czy uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 14 października 2016 r. sygn. akt III UZP 8/15 zapadła jednogłośnie, Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego, decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., doręczoną skarżącemu w dniu [...] lutego 2017 r., odmówił udzielenia skarżącemu tej informacji. W uzasadnieniu tej decyzji Pierwszy Prezes SN podkreślił, że udzielenie skarżącemu żądanej przez niego informacji w istocie prowadziłoby do ujawnienia sposobu głosowania sędziów orzekających w składzie rozpoznającym sprawę zarejestrowaną pod sygnaturą III UZP 8/15 podczas narady poprzedzającej podjęcie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 14 października 2015 r. Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego wskazał, że przebieg tejże narady i sposób głosowania objęte są tajemnicą ochronioną z mocy przepisów szczególnych do u.d.i.p., zaznaczając, że prawo dostępu do informacji doznaje ograniczeń, które uniemożliwiają spełnienie oczekiwań wnioskodawcy. Tę samą argumentację zawarto w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2017 r., doręczonej W. W. w dniu [...] lutego 2017 r., na mocy której odmówiono mu udostępnienia informacji o sposobie głosowania sędziów orzekających w składzie rozpoznającym sprawę toczącą się pod sygnaturą III UZP 8/15 podczas narady poprzedzającej podjęcie ww. uchwały. Organ zaznaczył, że W. W. nie wnosił o ponowne rozpatrzenie spraw zakończonych powyższymi decyzjami. Samą zaś skargę wniósł po upływie - odpowiednio - 150 i 164 dni od dnia doręczenia decyzji z dnia [...] lutego 2017 r. i decyzji z dnia [...] lutego 2017 r. W tym kontekście, na wypadek uznania, że skarga odnosi się także do decyzji z dnia [...] i [...] lutego 2017 r. Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego wniósł o jej odrzucenie w powyższym zakresie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i 2 P.p.s.a. Nie został bowiem spełniony warunek wyczerpania przez skarżącego środków zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 P.p.s.a., a nadto doszło do przekroczenia terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a. Jednocześnie organ wyjaśnił, że udzielił pisemnej odpowiedzi także na wszystkie pozostałe wnioski o udostępnienie informacji publicznej skierowane przez skarżącego do Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego. Jeżeli chodzi o pytanie o skutki prawne, jakie wywołuje uchwała składu siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z 14 października 2015 r" sygn. akt III UZP 8/15 "w połączeniu z uchwałą Rady Ministrów nr 69 z dnia 21 maja 1990 r., Dyrektor Biura Studiów i Analiz Sądu Najwyższego, działając z upoważnienia Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, poinformował skarżącego, że uzyskanie odpowiedzi na tak zadane pytanie nie jest możliwe w trybie określonym przepisami u.d.i.p. Podobną odpowiedź skarżący uzyskał w zakresie odnoszącym się do żądań "wykazania zgodności uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 14 października 2015 r. sygn. akt III UZP 8/15 z Konstytucją RP" oraz o "wykazanie interesu publicznego w ww. uchwale". Również i takie wnioski nie mogą być - w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych - kwalifikowane jako wnioski o udostępnienie informacji publicznej. Co się zaś tyczy żądania wskazania przypadku funkcjonariusza łączności Milicji Obywatelskiej, który "w dniu 1/2 stycznia 1984 r. odłożył lutownicę i pęsetę i poszedł zwalczać (...) opozycję demokratyczną, związki zawodowe, stowarzyszenia, kościoły i związki wyznaniowe (...)", to w ocenie Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego nie jest to informacja o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 u.d.i.p. Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego nie posiada zresztą informacji na ten temat. Jeżeli natomiast chodzi o pytanie o stanowisko - Instytutu Pamięci Narodowej prezentowane w toku postępowania poprzedzającego podjęcie uchwały składu siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z 14 października 2015 r, sygn. akt III UZP 8/15, Dyrektor Biura Studiów i Analiz Sądu Najwyższego, działając z upoważnienia Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, poinformował skarżącego, że Instytut Pamięci Narodowej nie był uczestnikiem tego postępowania i z tego względu nie wyrażał on stanowiska w przedmiocie zakresu obowiązków osób wskazanych w sentencji tejże uchwały. Trudno zatem mówić o jakiejkolwiek bezczynności Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego. W odniesieniu natomiast do pytań dotyczących stanu wiedzy członków składu orzekającego w sprawie toczącej się pod sygn. akt III UZP 8/15, Dyrektor Biura Studiów i Analiz Sądu Najwyższego, działając z upoważnienia Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, poinformował W. W., że szczegółowe motywy podjęcia powyższej uchwały zostały wyrażone w treści jej uzasadnienia. W związku z tajemnicą narady nie jest natomiast możliwe ustalenie, czy, a jeżeli tak, to jaką ewentualnie wiedzą, bądź dokumentami, w zakresie niewskazanym w tymże uzasadnieniu, dysponowali członkowie składu orzekającego. Na wypadek zatem uznania, że przedmiotem skargi W. W. jest także bezczynność organu w zakresie udzielenia powyższych informacji Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego wniósł o jej oddalenie również w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Sąd jest władny wzruszyć zaskarżoną decyzję tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako P.p.s.a.) określa w jakich sytuacjach decyzje podlegają uchyleniu. Podkreślenia przy tym wymaga, że stosownie do art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zasadności skargi W. W. na decyzję Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie, choć nie z powodów w niej wskazanych. W orzecznictwie sądów administracyjnych przesądzone zostało, że udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną, podobnie jak poinformowanie wnioskodawcy, że podmiot, do którego skierował on żądanie, nie ma informacji wskazanej we wniosku, lub że została ona udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej. Art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.) ma zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenia postępowania i spełniony jest ponadto warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) oraz podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji). Brak jednego z tych elementów oznacza zakaz załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Jej przepisy nie znajdują bowiem wówczas zastosowania, a tym samym nie może być stosowany art. 16 ww. ustawy. (por. wyrok NSA z 11 grudnia 2002 r., II SA 2867/02, publ. MP 2003, nr 4 s. 33). Jeżeli zatem wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą, lub że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienny tryb dostępu (por. wyrok NSA z 5 lutego 2008 r., I OSK 807/07, publ. https://cbois.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego jest, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. W ocenie Sądu, nie można jednak uznać, że żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej. Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną w rozumieniu powyższego przepisu będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem objęte może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania. W omawianym trybie nie można też domagać się oceny zgodności z prawem wytworzonych dokumentów (por. wyrok NSA z 7 marca 2012 r., I OSK 2445/11, publ. https://cbois.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż żądana przez skarżącego w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej informacja, czy prawdą jest, że w stanowisku złożonym w związku podejmowaną uchwałą składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 14 października 2015 r. sygn. akt III UZP 8/15 Prokurator Generalny sugerował, że rozstrzygnięcie należy oprzeć o zarządzenia powołane we wniosku Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, z pominięciem ustawy o Policji z 1990 r. i "ETAT", z którego wynika jednoznacznie, że ustawowo przedstawiciele narodu (posłowie i rząd Pana Mazowieckiego) wykluczyli służbę w Wydziale Łączności (na zasadzie odpowiedzialności zbiorowej) z ustaw tzw. "dezubekizacyjnych", nie stanowi informacji publicznej. Tak sformułowane żądanie nie dotyczy bowiem udostępnienia informacji co do faktów, tj. udostępnienia treści stanowiska złożonego przez Prokuratora Generalnego w związku podejmowaną uchwałą składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 14 października 2015 r. sygn. akt III UZP 8/15, lecz dokonania przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego interpretacji (oceny) tego stanowiska. Takie żądanie nie mieści się zatem w pojęciu informacji publicznej. W sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej niedopuszczalne było wydanie przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego decyzji odmownej, w myśl bowiem art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w drodze decyzji można odmówić jedynie udostępnienia informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze, uznając, że wniosek skarżącego z dnia [...] maja 2017 r., skierowany do Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego o dokonanie interpretacji stanowiska Prokuratora Generalnego w sprawie III UZP 8/15, nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a zatem organ nie powinien wydawać decyzji odmownej, a jedynie powiadomić skarżącego o tym, że jego wniosek nie może zostać zrealizowany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, Sąd z uwagi na naruszenie art. 1 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego z dnia [...] maja 2017 r., w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ww. ustawy zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 200 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego zgodnie § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. Nr 221 poz. 2193 ze zm.).