I SA/Gd 1611/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi S. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 12 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Decyzją z dnia 21 kwietnia 2017 r. Prezydent Miasta umorzył postępowanie w sprawie wymiaru S.S. (dalej: skarżąca) podatku od nieruchomości za 2014 rok. W dniu 18 maja 2017 r. skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji. Postanowieniem z dnia 12 lipca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona w dniu 2 maja 2017 r., a odwołanie od niej zostało wniesione w dniu 18 maja 2017 r. Należało zatem uznać, że zostało ono wniesione po upływie 14 dniowego terminu do jego złożenia, który upłynął w dniu 16 maja 2017 r., co skutkuje wydaniem postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Jednocześnie organ odwoławczy przywołał regulacje Ordynacji podatkowej dotyczące doręczania pism osobom fizycznym, a następnie wyjaśnił, że skarżąca jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą. Jako adres do korespondencji wskazała ul. W., T. Organ I instancji doręczając korespondencję na powyższy adres, działał zgodnie z wolą strony. Przedsiębiorcy będącemu osobą fizyczną należy doręczać pisma w postępowaniu podatkowym, tak jak osobie fizycznej. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji przez U.W. widnieje adnotacja "sekretarka". Organ odwoławczy odwołując się do orzecznictwa NSA podkreślił, że w przypadku gdy przedsiębiorca wskazał organowi adres , na który mają być dokonywane doręczenia, należy domniemywać, że dorosła osoba odbierająca w jego imieniu pisma urzędowe kierowane na ten adres jest domownikiem lub osobą upoważnioną przez niego do odbioru korespondencji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku S.S. wniosła o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, podnosząc zarzuty: 1. naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. w szczególności art. 149 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2017.201 t.j. z dnia 2017.02.01) - zwanej dalej o.p., polegające na wadliwym uznaniu doręczenia zastępczego w postępowaniu podatkowym, podczas gdy, doręczenie zastępcze w postępowaniu podatkowym nie miało miejsca, albowiem wprawdzie miała miejsce nieobecność adresata pod adresem do doręczeń, lecz doręczenia nie dokonano za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy a osoby te nie podjęły się oddania pisma adresatowi. Nie miało również miejsca zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy umieszczane w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata, lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję, na której zamieszkuje adresat lub której adres wskazano, jako adres do doręczeń; 2. naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. w szczególności art. 148 § 2 pkt 2 o.p., polegające na wadliwym uznaniu, że doszło do skutecznego doręczenia w postępowaniu podatkowym decyzji skarżącej, jako osobie fizycznej, w miejscu prowadzenia przez nią działalności, osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji, podczas gdy w rzeczywistości doręczenia dokonano osobie przypadkowej, która nie tylko nie jest osobą upoważnioną do odbioru korespondencji przez skarżącą, lecz nie jest jej pracownikiem, ani osobą współpracującą z nią na jakiejkolwiek innej podstawie prawnej, w tym nie ma dostępu do firmowych pieczęci lub innych urządzeń biurowo-administracyjnych; W konsekwencji: 3. naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. w szczególności art. 228 § 1 pkt 2) o.p., polegające na jego wadliwym zastosowaniu i nieprawidłowym stwierdzeniu uchybienia przez Skarżącą terminu do wniesienia odwołania w sytuacji, w której termin ten nie rozpoczął swojego biegu wobec wadliwego doręczenia decyzji Prezydenta Miasta z dnia 21 kwietnia 2017 roku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Przedmiotem badania w niniejszej sprawie było postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 21 kwietnia 2017 r., umarzającej postępowanie w sprawie podatku od nieruchomości za 2014 rok. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w przypadku skargi na postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, kontrolą sądu objęte są jedynie ustalenia organu co do tego, czy odwołanie zostało wniesione w terminie, a zatem czy organ podatkowy miał podstawy do uznania naruszenia terminu. Art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) nakłada na organ odwoławczy obowiązek badania terminowości wniesienia odwołania i stwierdzenia w formie postanowienia uchybienie temu terminowi. Sąd wskazuje, że wśród ustawowych terminów, których zachowanie jest koniecznym warunkiem skutecznego dokonania określonych czynności procesowych, Ordynacja podatkowa wymienia m.in. termin do wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji. Podkreślić trzeba, że stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania następuje z urzędu, a w postępowaniu w tym przedmiocie, organ podatkowy zobowiązany jest określić dwie daty, datę doręczenia decyzji i datę upływu terminu do złożenia odwołania. W jego toku następuje ocena skuteczności doręczenia decyzji i upływ tego terminu. Art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że osobom fizycznym pisma doręcza się w ich mieszkaniu lub miejscu pracy, zaś w § 2 pkt 2 dodano, że doręczenie w miejscu pracy adresata może nastąpić także do rąk osoby upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. W rozpoznawanej sprawie, decyzja Prezydenta Miasta z dnia 21 kwietnia 2017 r., którą odmówiono zmiany decyzji w sprawie podatku od nieruchomości na 2012 rok została wysłana na adres wskazany przez skarżącą, który jest adresem prowadzenia przez nią działalności gospodarczej. Decyzja została doręczona w dniu 2 maja 2017 r. do rąk U.W., nie zgłaszającej doręczycielowi, że nie jest osobą upoważnioną do odbioru korespondencji. Na zwrotnym poświadczeniu odbioru decyzji przy nazwisku odbierającej znajduje się adnotacja "sekretarka". W tym miejscu warto odwołać się do orzecznictwa, które przyjmuje, że "(...) w miejscu pracy adresata, oprócz doręczenia właściwego, można również dokonać doręczenia zastępczego osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2011 r. II FSK 1067/10). Przepisy Ordynacji podatkowej nie precyzują, co należy rozumieć pod pojęciem "miejsca pracy", dlatego też należy uznać, że jest to każde miejsce, w którym adresat pisma wykonuje pracę, bez względu na podstawę prawną świadczenia. Tak samo jak miejsce pracy należy rozumieć miejsce prowadzenia przez adresata działalności gospodarczej. Doręczając korespondencję na adres firmy podatnika osobie będącej w tejże firmie, podejmującej się odebrać pismo i wskazującej, iż jest zatrudniona w tymże miejscu przez adresata, uzasadnia twierdzenie, że jest to osoba upoważniona do odbioru korespondencji w tymże miejscu. Dokonane do jej rąk doręczenie pisma jest skuteczne i rodzi określone skutki prawne ( por. Ordynacja podatkowa – Komentarz, S. babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Warszawa 2004r.). Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo przyjęło, iż decyzja Prezydenta Miasta z dnia 21 kwietnia 2017 r., którą umorzono postępowanie w sprawie podatku od nieruchomości za 2014 rok, została skutecznie doręczona w dniu 2 maja 2017 r. Zaś odwołanie zostało wniesione przez skarżącą w dniu 18 maja 2017 r. Skarżąca nie wnosiła przy tym o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W kontekście powyższego zakreślony przepisem art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej 14-dniowy termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg dnia 3 maja 2017 r. i upłynął bezskutecznie w dniu 16 maja 2017 r. Skoro zatem skarżąca wniosła odwołanie w dniu 18 maja 2017 r., to oznacza, że uczyniła to z uchybieniem terminu do jego złożenia. W związku z powyższym, stosownie do treści art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej obligowało to organ podatkowy do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie przez skarżącą terminowi do wniesienia odwołania, bez względu na przyczyny tego uchybienia. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718) oddalił skargę nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.