II SAB/Wa 464/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Iwona Maciejuk (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M. S.A. z siedzibą w W. na bezczynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki do rozpoznania wniosku M. S.A. z siedzibą w W. z dnia [...] czerwca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki na rzecz M. S.A. z siedzibą w W. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. [...] z siedzibą w [...] wnioskiem z dnia 27 czerwca 2017 r., który wpłynął do organu w dniu 10 lipca 2017 r., zwróciła się do Urzędu Regulacji Energetyki o udostępnienie informacji publicznej poprzez udostępnienie kserokopii wniosków (wraz z załącznikami oraz dodatkowymi objaśnieniami precyzującymi rodzaj biomasy) o wydanie świadectw pochodzenia potwierdzających wytworzenie energii elektrycznej w instalacji odnawialnego źródła energii składnych przez [...] Sp. z o.o. w okresie od dnia 1 lipca 2014 r. do dnia 18 października 2016 r. Wnioskodawca zwrócił się o udostępnienie powyższych danych poprzez przesłanie kserokopii dokumentów, o których mowa powyżej lub ich skanów na adres e-mail. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki w odpowiedzi, pismem z dnia 14 lipca 2017 r. przesłanym przy wiadomości e-mail z dnia 20 lipca 2017 r., poinformował wnioskodawcę, że przedmiotowe dokumenty i zawarte w nich informacje dotyczą sprawy indywidualnej i nie mają charakteru informacji publicznej. Wskazał, że sprawami publicznymi nie są konkretne indywidualne sprawy danej osoby lub podmiotu niebędącego władzą publiczną lub innym podmiotem wykonującym zadania publiczne, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 ustawy. Organ wskazał, że dane zawarte we wnioskach składanych przez [...] Sp. z o.o. o wydanie świadectw pochodzenia w okresie od dnia 1 lipca 2014 r. do dnia 18 października 2016 r., stanowią dane jednostkowe identyfikowalne w rozumieniu art. 2 pkt 8a ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1068, z późn. zm.), tj. dane statystyczne zawierające informacje dotyczące konkretnego podmiotu gospodarki narodowej, identyfikujące bezpośrednio ten podmiot według nazwy, imienia i nazwiska, adresu lub publicznie dostępnego numeru identyfikacyjnego oraz pozwalające na pośrednią identyfikację podmiotu z użyciem innych środków niż środki pozwalające na bezpośrednią identyfikację, z wyłączeniem środków wymagających nadmiernych kosztów, czasu lub działań. W myśl art. 38 ust. 1 i 2 ww. ustawy, nie mogą być publikowane ani udostępniane uzyskane w badaniach statystycznych dane jednostkowe identyfikowalne. Nie mogą być również publikowane ani udostępniane uzyskane w badaniach statystycznych dane statystyczne możliwe do powiązania i zidentyfikowania z konkretną osobą fizyczną oraz informacje i dane statystyczne charakteryzujące wyniki ekonomiczno-finansowe podmiotów gospodarki narodowej prowadzących działalność gospodarczą, jeżeli na daną agregację składa się mniej niż trzy podmioty lub udział jednego podmiotu w określonym zestawieniu jest większy niż trzy czwarte całości. Nadto organ wskazał, że wnioski o wydanie świadectw pochodzenia są jedynie oświadczeniami przedsiębiorstw energetycznych, które złożone zostały wprawdzie w celu uzyskania przez nie świadectw pochodzenia i które zawierają określony cel realizacji, jednakże nie mają charakteru dokumentu urzędowego. Są dokumentami prywatnymi i tym samym nie mają waloru informacji publicznej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 448/14). Są to dokumenty wytworzone i utrwalone przez przedsiębiorstwo energetyczne i podpisane przez przedstawiciela tego przedsiębiorstwa. Ich adresatem jest Prezes Urzędu Regulacji Energetyki. Pismem z dnia 2 sierpnia 2017 r. wnioskodawca wystosował do organu ponaglenie. Pismem z dnia 10 sierpnia 2017 r. organ poinformował, że odpowiedzi na wniosek udzielił pismem z dnia 14 lipca 2017 r. Pismem z dnia 28 sierpnia 2017 r. [...] z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 27 czerwca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wymienionego wniosku w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżący podniósł, że żądane we wniosku dokumenty stanowią informację publiczną, a w konsekwencji podmiot zobowiązany nie udostępniając tych dokumentów pozostaje w bezczynności. W ocenie skarżącego dokumenty objęte żądaniem wniosku dotyczą spraw mających znaczenie dla większej ilości osób, gdyż zawierają informacje w przedmiocie ochrony środowiska i polityki energetycznej. Świadectwa pochodzenia energii, jak i informacje dotyczące źródeł biomasy wykorzystywanej przy produkcji energii zawarte w oświadczeniach dostawców i wytwórców paliw stanowią informację dotyczące środków i działań wpływających lub mogących wpłynąć na elementy środowiska, w związku z czym stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu. Zdaniem skarżącego, wnioski o wydanie świadectw pochodzenia, a więc niewytworzone przez podmiot zobowiązany, z uwagi na zawarte w nich informacje z zakresu środowiska i bezpieczeństwa energetycznego należy uznać za informację publiczną podlegającą udostępnieniu, zwłaszcza, że w/w wnioski są podstawą do udzielenia przez podmiot zobowiązany pomocy publicznej mieszczącej się w ramach informacji publicznej dotyczącej gospodarowania mieniem publicznym, o którym mówi art. 6 ust. 2 pkt 8 u.d.i.p. W ocenie skarżącego to, że dokument w postaci wniosku o wydanie świadectwa pochodzenia energii pochodzi od beneficjenta nie ma znaczenia prawnego, albowiem w momencie złożenia go w Urzędzie Regulacji Energetyki staje się on podstawą rozstrzygnięcia w zakresie wydania świadectwa pochodzenia energii przez tę instytucję, a więc dokumentem dotyczącym działania tego podmiotu. Skarżący podał jednocześnie, że w doktrynie wskazuje się, że wnioski i załączone do nich dokumenty, co do których postępowanie zostało zakończone przyznaniem pomocy finansowej zawierają informację publiczną, albowiem dotyczą "sprawy publicznej", jaką jest gospodarowanie mieniem publicznym i udzielanie pomocy podmiotom indywidualnym poprzez dysponowanie tym mieniem (zob.: I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska w: Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, s. 21). Wobec powyższego, nawet gdyby przyjąć za zasadną argumentację o prywatnym charakterze wniosków o wydanie świadectw pochodzenia energii, to z pewnością nie dotyczy ona tych wniosków, na podstawie których wydano świadectwa pochodzenia energii dla [...] sp. z o.o. Skarżący wskazał, że organ nie udostępnił informacji publicznej i nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Pełnomocnik podniósł, że stanowisko zajęte przez organ, jak i argumentacja przedstawiona na jego poparcie są prawidłowe. Odnosząc się do zarzutów i argumentów przedstawionych w skardze, pełnomocnik wskazał, że organ w wyznaczonym przepisami prawa terminie ustosunkował się do żądania przedsiębiorcy, przesądzając o kwalifikacji prawnej wnioskowanych dokumentów. Jednocześnie, wbrew zarzutom przedsiębiorcy, udzielona przez Prezesa URE odpowiedź w pełni odpowiada wymogom prawa. Zgodnie bowiem z jednolitym stanowiskiem judykatury, obowiązek wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej ustawodawca przewidział w przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ władzy publicznej odmawia jej udostępnienia, bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania. Natomiast, powiadomienie o zakwalifikowaniu danej informacji jako niestanowiącej informacji publicznej, nie wymaga szczególnej formy, w tym formy decyzji administracyjnej i następuje w drodze zwykłego pisma. Organ wskazał, ze zgodnie z raportem bieżącym nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r. Komisji Nadzoru Finansowego, Zarząd Przedsiębiorcy poinformował, iż tego dnia skarżący otrzymał pozew o zapłatę złożony przez [...] Sp. z o.o. W szczególności Spółka wskazuje, że w jej ocenie, powód eksploatował Blok niezgodnie z warunkami Kontraktu i instrukcjami obsługi/eksploatacji. Prezes URE wskazał, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mogą służyć obchodzeniu właściwych przepisów proceduralnych o uzyskiwaniu i przeprowadzaniu środków dowodowych, w tym przepisów k.p.c. Organ stwierdził, że kwalifikacja wniosków o wydanie świadectw pochodzenia jako dokumentów prywatnych, pozbawionych cech informacji publicznej znajduje oparcie w aktualnym orzecznictwie sądowo-administracyjnym, które przesądziło, że wnioski o wydanie świadectw pochodzenia są jedynie oświadczeniami przedsiębiorstw energetycznych, które złożone zostały wprawdzie w celu uzyskania przez nie świadectw pochodzenia i które zawierają określony cel realizacji, jednakże nie mają charakteru dokumentu urzędowego. Wnioski te, jako dokumenty prywatne, nie mają waloru informacji publicznej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 448/14). Organ wskazał, że stanowisko to znalazło potwierdzenie w wyroku NSA z dnia 7 grudnia 2016 r. sygn. akt I OSK 462/15. Pełnomocnik podniósł, że wniosek z dnia 27 czerwca 2017 r. nie dotyczył w istocie informacji o wysokości udzielonej [...] Sp. z o.o. pomocy publicznej w ramach systemu świadectw pochodzenia. Przedsiębiorca nie wnioskował bowiem o udzielenie informacji o wolumenach energii objętych wydanymi [...] Sp. z o.o. świadectwami pochodzenia, a jedynie żądał "udostępnienia kserokopii wniosków (wraz z załącznikami oraz dodatkowym objaśnieniami precyzującymi rodzaj biomasy) o wydanie świadectw pochodzenia potwierdzających wytworzenie energii elektrycznej w instalacji odnawialnego źródła energii składanych przez [...] Sp. z o.o. w okresie od 1 lipca 2014 r. do dnia 18 października 2016 r." które nie stanowią informacji publicznej, względnie informacji o wysokości udzielonej pomocy publicznej. Z tych względów w ocenie organu skarga na bezczynność Prezesa URE pozbawiona jest uzasadnionych podstaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlegała uwzględnieniu. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.), zwana dalej również u.d.i.p. służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 ustawy pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. W świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (v. wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r. sygn. akt II SA 4059/02, Lex Polonica nr 361165). Za informację publiczną uznaje się m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do szeroko rozumianego organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez te podmioty wytworzone, jak i dokumenty, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. W sprawie jest bezsporne, że Prezes Urzędu Regulacji Energetyki jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), albowiem jest organem władzy publicznej. Kwestionowane przez organ jest zaś w tej sprawie ujmowanie żądanej we wniosku z dnia 27 czerwca 2017 r. informacji, jako informacji publicznej. W ocenie Sądu, żądanie udostępnienia kserokopii wniosków (wraz z załącznikami oraz dodatkowymi objaśnieniami precyzującymi rodzaj biomasy) o wydanie świadectw pochodzenia potwierdzających wytworzenie energii elektrycznej w instalacji odnawialnego źródła energii, o co zwrócił się wnioskodawca, stanowi informację o sprawie publicznej. Sprawą publiczną jest bowiem sprawa mająca znaczenie dla większej ilości osób i grup obywateli oraz dla funkcjonowania organów państwa (v. wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 918/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak jest w tej sprawie. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że wniosek z dnia 27 czerwca 2017 r. dotyczy w istocie informacji odnoszącej się do środowiska (rodzaj biomasy), jak i polityki energetycznej (kwestie wytworzenia energii elektrycznej w instalacji odnawialnego źródła energii). Okoliczność, że wniosek o wydanie świadectwa pochodzenia energii i załączniki do niego nie zostały wytworzone przez organ władzy publicznej nie zmienia w tym przypadku ustalenia, że żądane informacje stanowią informację o sprawie publicznej. W stanie faktycznym niniejszej sprawy okoliczność, że żądana informacja została wytworzona przez przedsiębiorstwo energetyczne nie pozbawia jej charakteru publicznego. Zgodnie z art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1148 ze zm.), biomasa to m.in. stałe lub ciekłe substancje pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego, które ulegają biodegradacji, pochodzące z produktów i pozostałości produkcji rolnej i leśnej. Stosownie zaś do § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1546 ze zm.), przez biomasę rozumie się produkty składające się z substancji roślinnych pochodzących z rolnictwa lub leśnictwa, które mogą być wykorzystywane jako paliwo w celu odzyskania zawartej w nich energii, i następujące rodzaje odpadów: 1) odpady roślinne z rolnictwa i leśnictwa; 2) odpady roślinne z przemysłu przetwórstwa spożywczego, jeżeli odzyskuje się wytwarzaną energię cieplną; 3) włókniste odpady roślinne z procesu produkcji pierwotnej masy celulozowej i z procesu produkcji papieru z masy, jeżeli odpady te są spalane w miejscu produkcji, a wytwarzana energia cieplna jest odzyskiwana; 4) odpady korka; 5) odpady drewna, z wyjątkiem odpadów drewna zanieczyszczonego impregnatami lub powłokami ochronnymi, które mogą zawierać związki chlorowcoorganiczne lub metale ciężkie, w skład których wchodzą w szczególności odpady drewna pochodzącego z budowy, remontów i rozbiórki obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej. Powołane rozporządzenie wydane zostało na podstawie art. 146 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz.U.2017.519 ze zm.), z uwagi m.in. na potrzebę ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów, w związku z wprowadzaniem gazów lub pyłów do powietrza. Ochrona środowiska wprost określona jest w art. 5 Konstytucji RP jako obowiązek Rzeczypospolitej Polskiej, zaś polityka energetyczna służy zapewnieniu bezpieczeństwa obywateli, o którym mowa w tym przepisie. Zgodnie z art. 68 ust. 4 Konstytucji RP władze publiczne są obowiązane do zapobiegania negatywnym dla zdrowia skutkom degradacji środowiska. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwrócono uwagę, że publiczny charakter sprawy ochrony środowiska potwierdza ustrojodawca w art. 74 Konstytucji (v. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 20116 r. sygn. akt I OSK 462/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z powołanym przepisem, władze publiczne prowadzą politykę zapewniającą bezpieczeństwo ekologiczne współczesnemu i przyszłym pokoleniom (ust. 1). Ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych (ust. 2). Zgodnie zaś z art. 74 ust. 3 Konstytucji RP, każdy ma prawo do informacji o stanie i ochronie środowiska. Władze publiczne wspierają działania obywateli na rzecz ochrony i poprawy stanu środowiska (art. 74 ust. 4 Konstytucji RP). Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 7 grudnia 20116 r. sygn. akt I OSK 462/15, zgodnie z którym informacje istotne z perspektywy ochrony środowiska i bezpieczeństwa energetycznego stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, wnioski (wraz z załącznikami oraz dodatkowymi objaśnieniami precyzującymi rodzaj biomasy) o wydanie świadectw pochodzenia potwierdzających wytworzenie energii elektrycznej w instalacji odnawialnego źródła energii, o co zwrócił się wnioskodawca, nie stanowią wyłącznie sprawy indywidualnej przedsiębiorstwa energetycznego, jak uznał to organ w udzielonej wnioskodawcy odpowiedzi z dnia 14 lipca 2017 r. Treść wniosku o wydanie świadectwa pochodzenia i załączników do nich rzutuje na ocenę działań organu władzy publicznej w zakresie ochrony środowiska i bezpieczeństwa energetycznego, a zatem w kwestiach objętych publicznym zainteresowaniem. Zdaniem Sądu, żądane we wniosku z dnia 27 czerwca 2017 r. informacje należy kwalifikować jako informacje dotyczące działań wpływających lub mogących wpłynąć na elementy środowiska, o których mowa art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. 2017, poz. 1405). Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p., przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Zatem, mimo że żądane informacje odnoszą się do sprawy publicznej ochrony środowiska i bezpieczeństwa energetycznego, tj. stanowią informacje publiczne, o których mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., to przepisy tej ustawy nie znajdują w tym przypadku zastosowania. Zasady i tryb dostępu do żądanych we wniosku z dnia 27 czerwca 2017 r. informacji określa bowiem ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku (...). Organ powinien był zatem rozpatrzyć wniosek z dnia 27 czerwca 2017 r. na gruncie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...). Zgodnie z art. 8 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), władze publiczne są obowiązane do udostępniania każdemu informacji o środowisku i jego ochronie znajdujących się w ich posiadaniu lub które są dla nich przeznaczone. Podkreślenia wymaga, że okoliczność, iż wnioskodawca powołał się na przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie stanowiła przeszkody do rozpatrzenia przez organ wniosku na podstawie właściwych przepisów (ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...)). Jak podkreślił to już Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z dnia 7 grudnia 2016 r. sygn. akt I OSK 462/15, podana przez wnioskodawcę podstawa prawna nie może podważać stosowania normy ustawowej art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na skargę twierdzenia organu w zakresie poglądu wyrażonego w wyroku NSA z dnia 7 grudnia 2016 r. sygn. akt I OSK 462/15 w odniesieniu do wniosków o wydanie świadectw pochodzenia, Sąd zwraca uwagę na niedokładność organu w lekturze uzasadnienia tegoż wyroku. Skarga kasacyjna wniesiona została bowiem od punktu 1, 2 i 4 wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 października 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 448/14, a tym samym wyrok ten w zakresie jego punktu 3 nie podlegał kontroli instancyjnej. Wobec przyjęcia przez Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że wniosek z dnia 27 czerwca 2017 r. podlegał rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), zaś organ: nie stwierdził, że nie posiada żądanej informacji (art. 19 ust. 2 powołanej ustawy), nie udostępnił żądanej informacji bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku, tj. do dnia 10 sierpnia 2017 r. (art. 14 ust. 1 powołanej ustawy), nie przedłużył terminu jego rozpatrzenia (art. 14 ust. 2 ustawy), jak również nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanej informacji o środowisku (art. 20 ust. 1 tej ustawy), Sąd zobowiązał Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki do rozpatrzenia wniosku z dnia 27 czerwca 2017 r. w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem. Wniosek podlega rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...). Do organu należy ocena, czy żądaną informację udostępni w całości lub w części, czy też odmówi jej udostępnienia (w całości lub w części) w przewidzianej przez prawo formie. Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynności Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w rozpatrzeniu wniosku z dnia 27 czerwca 2017 r., który wpłynął do organu w dniu 10 lipca 2017 r., nie można przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa. Zarówno z udzielonej wnioskodawcy odpowiedzi z dnia 14 lipca 2017 r., jak i z odpowiedzi na skargę wynika, że brak właściwego działania organu spowodowany był błędnym przyjęciem, że żądanie wniosku nie stanowi informacji publicznej, w tym w szczególności informacji o środowisku. Błędna wykładnia przepisów prawa nie daje podstaw do przypisania bezczynności organu charakteru rażącego naruszenia prawa. Z okoliczności sprawy nie wynika, aby nienależyte rozpatrzenie wniosku spowodowane było złą wolą, czy celowym działaniem nakierowanym na pozbawienie wnioskodawcy dostępu do informacji publicznej. Organ nie pozostawił wniosku bez odpowiedzi. Brak zastosowania właściwych przepisów, tj. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), nie daje podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Wobec uwzględnienia skargi, Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a., orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a powołanej ustawy. W punkcie 3 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony przez skarżącego wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł.