III SA/Łd 981/17

Dnia 10 stycznia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: , Przewodnicząca Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2018 roku sprawy ze skargi Wojewody Łódzkiego na uchwałę Rady Miejskiej w Strykowie z dnia 20 lipca 2017 r. nr XXXVIII/322/2017 w przedmiocie zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Stryków 1) stwierdza nieważność uchwały Rady Miejskiej w Strykowie z dnia 20 lipca 2017 roku nr XXXVIII/322/2017 zmieniającej uchwałę Rady Miejskiej w Strykowie z dnia 28 kwietnia 2011 roku nr VIII/52/2011 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Stryków w zakresie § 12 ust. 2 pkt 2 a także § 12 pkt 4 lit. a i pkt 4 lit. b w zakresie wyrażeń ,, nie mniejszy niż 150%" oraz ,,nie mniejszy niż 75 %"; 2) zasądza od Gminy Miasta Stryków na rzecz Wojewody Łódzkiego kwotę 480 ( czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. III SA/Łd 981/17 UZASADNIENIE W dniu 22 września 2017 r. Wojewoda Łódzki działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 446 ze zm.) – dalej: u.s.g. w zw. z art. 50 i art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369) – dalej: p.p.s.a. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi uchwałę Rady Miejskiej w Strykowie z dnia 20 lipca 2017 r., nr XXXVIII/322/2017 zmieniająca uchwałę Rady Miejskiej w Strykowie z dnia 28 kwietnia 2011 r., nr VIII/52/2011 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Stryków , w zakresie: - § 12 ust. 2 pkt 2 ustalającego możliwość wynajmowania lokali mieszkalnych osobom nie posiadającym tytułu prawnego do jakiegokolwiek lokalu mieszkalnego; - § 12 ust. 2 pkt 4 lit. a i pkt 4 lit. b ustalających minimalny dochód uzyskiwany przez najemców lokali w nowo wybudowanych budynkach, w zakresie wyrażeń "nie mniejszy niż 150 % i" oraz "nie mniejszy niż 75% i", co stanowi w ocenie skarżącej istotne naruszenie prawa polegające na obrazie art. 7 Konstytucji RP; art. 18 ust. 2 pkt 9 lit.a u.s.g. oraz art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 1610) – dalej: ustawa o ochronie praw lokatorów. Z uwagi na powyższe naruszenia wniósł o stwierdzenie nieważności § 12 ust. 2 pkt 2, pkt 4 lit. a oraz pkt 4 lit. b zaskarżonej uchwały we wskazanym zakresie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając skargę Wojewoda Łódzki wskazał, iż z uwagi na wątpliwości, co do zgodności z obowiązującym prawem uchwały Rady Miejskiej w Strykowie z dnia 20 lipca 2017 r., w wyżej wskazanym zakresie, zawiadomieniem z 7 sierpnia 2017 r. wszczął postępowanie nadzorcze, wzywając jednocześnie Radę Miejską w Strykowie do złożenia wyjaśnień. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 9 sierpnia 2017 r. Rada Miejska w Strykowie wyjaśniła, iż odnośnie § 12 ust. 2 pkt 2 uchwały jest on zgodny z ustawą o ochronie praw lokatorów, która w art. 2 ust. 1 pkt 4 definiuje pojęcie lokalu, przez które rozumie się lokal służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, a także lokal będący pracownią służącą twórcy do prowadzenia działalności w dziedzinie kultury i sztuki; nie jest w rozumieniu ustawy lokalem pomieszczenie przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, w szczególności znajdujących się w budynku burs, pensjonatów, hoteli, domów wypoczynkowych lub w innych budynkach służących do celów turystycznych lub wypoczynkowych. Z powyższego wynika zatem, iż lokalem jest także taki lokal, który wykorzystywany jest na cele mieszkaniowe pomimo niespełniania warunków technicznych do zamieszkiwania w nim. Intencjonalne użycie w kwestionowanym zapisie uchwały zwrotu "mieszkalny" miało na celu nieograniczanie prawa osób ubiegających się o lokal z mieszkaniowego zasobu gminy, dysponującym tytułem prawnym do lokalu, który nie spełnia wymagań lokalu mieszkalnego. Natomiast, co do ustalonego w § 12 ust. 2 pkt 2 lit.a i lit. b uchwały, minimalnego dochodu gospodarstwa domowego uprawniającego do zawarcia umowy najmu lokalu, Rada wskazała, iż ustalone ograniczenie kwotowe odnosi się jedynie do lokali znajdujących się w nowo wybudowanym budynku i jest ono uzasadnione obiektywnymi czynnikami wynikającymi z wysokich kosztów ich eksploatacji. Dalej Wojewoda Łódzki wskazał, iż uprawnienia rady gminy w przedmiocie określania zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy określają przepisy ustawy o ochronie praw lokatorów. Analiza zapisów tej ustawy prowadzi do wniosku, iż w stosunku do wynajmu lokali mieszkalnych i socjalnych, ustawa stawia dwa zasadnicze warunki, które muszą być spełnione łącznie, to jest osoba ubiegająca się o najem musi mieć niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe oraz osiągać niskie dochody. Dodatkowo w stosunku do lokali socjalnych ustawodawca postawił warunek, aby osoba ubiegająca się o taki lokal nie posiadała tytułu prawnego do lokalu. Tym samym odnosząc się do § 12 ust. 2 pkt 2 uchwały Wojewoda stwierdził, iż kryterium decydującym o istnieniu uprawnienia do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego wchodzącego w zasób mieszkaniowy gminy, jest istnienie po stronie danej osoby niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych, a nie jak zapisano w kwestionowanej jednostce posiadanie lub nieposiadanie tytułu prawnego do innego lokalu. Zastosowanie tego kryterium jest możliwe jedynie, co wprost wynika z art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, w stosunku do lokalu socjalnego. Natomiast odnośnie określonych w § 12 ust. 2 pkt 4 lit. a i lit. b zaskarżonej uchwały minimum miesięcznego kryterium dochodowego osób ubiegających się o najem lokalu wchodzącego w zasób gminy, ustalonego na 150% najniższej emerytury w przypadku jednoosobowego gospodarstwa i 75% najniższej emerytury w przypadku gospodarstwa wieloosobowego, Wojewoda Łódzki wskazał, iż art. 21 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie praw lokatorów upoważnia radę gminy jedynie do określenia wysokości dochodu gospodarstwa domowego uzasadniającej oddanie w najem lokalu na czas nieoznaczony i lokalu socjalnego. Wykładnia celowościowa powyżej powołanego przepisu wskazuje, że chodzi o dochody maksymalne. Odmienne rozumienie pojęcia "kryterium dochodowe" prowadziłoby do wniosku, że gmina nie ma obowiązku zaspokajania potrzeb mieszkaniowych osób najbiedniejszych. Odnosząc się natomiast do przedstawionej argumentacji Rady Gminy w Strykowie, iż kwestionowane zapisy uchwały odnoszą się do lokali znajdujących się w nowo wybudowanych budynkach, a co za tym idzie wysokość należnego czynszu może przekraczać możliwości finansowe osób o niskich dochodach Wojewoda stwierdził, iż uwzględnienie kryterium dochodowego przy wynajmowaniu lokali w nowo wybudowanych budynkach mogłoby co najwyżej zostać rozważone na podstawie art. 21 ust. 3 pkt 3 ustawy o ochronie praw lokatorów, odnoszącego się do kryterium wyboru osób, którym przysługuje pierwszeństwo zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieokreślony. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy w Strykowie wnosząc o jej oddalenie ponowiła argumentację przedstawioną w piśmie z dnia 9 sierpnia 2017 r. Wskazała, odnośnie kwestionowanego §12 ust. 2 pkt 2 uchwały, iż ograniczenie w nim zawarte dotyczy osób, które posiadają tytuł prawny do jakiegokolwiek lokalu mieszkalnego, nie natomiast jak w przypadku lokali socjalnych jakiegokolwiek lokalu, a jego treść została sformułowana na potrzeby definicji lokalu zawartej w art. 2 ust. 2 pkt 4 ustawy o ochronie praw lokatorów. Natomiast odnośnie zakwestionowanych § 12 ust. 2 pkt 4 lit. a i lit. b uchwały regulujących minimum miesięcznego kryterium dochodowego osób ubiegających się o najem lokalu wchodzącego w zasób gminy Rada wyjaśniła, że ich uchwalenie podyktowane było obiektywnymi względami wynikającymi z wysokości minimalnego czynszu, obowiązującego w nowo wybudowanym budynku. Wskazała nadto, że osobom o niższych dochodach, zgodnie z postanowieniami § 2 pkt 6 i pkt 7 przedmiotowej uchwały, który nie określa dolnego progu dochodowego, będzie przysługiwało prawo o ubieganie się o przydział lokalu pochodzącego z pozostałego zasobu mieszkaniowego gminy. Tym samym w ocenie Rady Gminy Stryków wprowadzenie minimalnego progu dochodowego, w stosunku do nowo wybudowanych lokali nie wyklucza nikogo z kręgu osób ubiegających się o przydział lokalu, a przeciwnie, uwzględniając zasady doświadczenia życiowego, pozwala na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych wszystkich mieszkańców z uwzględnieniem ich indywidualnej sytuacji życiowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U.z 2017 r. poz. 2188) oraz art. 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje między innymi badanie zgodności z prawem aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie bowiem z art. 147 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369) – dalej :p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Powyżej powołany przepis koreluje z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 446 ze zm.) – dalej: u.s.g., który stanowi, iż uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, a o nieważności tejże uchwały lub zarządzenia w całości lub części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (art. 93 ust. 1 u.s.g.). Z treści powołany powyżej przepisów u.s.g. wynika zatem, iż o nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały, w trybie określonym w art. 90 u.s.g. Organem nadzoru jest wojewoda, z mocy art. 86 u.s.g., przy czym stosownie do treści art. 93 ust. 1 u.s.g., wydanie przez organ nadzoru rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały organu gminy nie jest dopuszczalne po upływie ustawowego terminu 30 dni (a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie). Upływ terminu nie wyłącza jednak możliwości kontroli legalności takiej uchwały. Organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego, który dokona jej kontroli w zakresie zgodności z prawem. Wnosząc skargę do sądu administracyjnego, organ nadzoru nie jest przy tym ograniczony terminem zaskarżenia, o którym mowa w art. 53 § 1-3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie Sąd dokonując poddanej mu kontroli zgodności z prawem uchwały Rady Gminy w Strykowie z dnia 20 lipca 2017 r., nr XXXVIII/322/2017 zmieniającej uchwałę Rady Miejskiej w Strykowie z dnia 28 kwietnia 2011 r., nr VIII/52/2011 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Stryków, za zasadne uznał zarzuty wywiedzionej skargi, co do istotnego naruszenia obowiązującego prawa, w zakresie treści § 12 ust. 2 pkt 2, pkt 4 lit. a i pkt 4 lit. b zaskarżonej uchwały, co skutkowało koniecznością stwierdzenia ich nieważności. Zgodnie z art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Ustawowa delegacja rady gminy do uchwalania zasad wynajmowania lokali z gminnego zasobu mieszkaniowego, z uwagi na ciążący na gminie, zgodnie z art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 1610) – dalej: ustawa o ochronie praw lokatorów, obowiązek zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej (w tym zapewnienia lokali socjalnych, zamiennych, jak i zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych gospodarstw domowych o niskich dochodach) zawarta została w art. 21 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Natomiast przepis art. 23 ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów zawiera przykładowe elementy przedmiotowe zasad, które winny zostać uregulowane przez radę gminy, w tym w szczególności: 1) wysokość dochodu gospodarstwa domowego uzasadniającą oddanie w najem lub w podnajem lokalu na czas nieoznaczony i lokalu socjalnego, oraz wysokość dochodu gospodarstwa domowego uzasadniającą zastosowanie obniżek czynszu; 2) warunki zamieszkiwania kwalifikujące wnioskodawcę do ich poprawy; 3) kryteria wyboru osób, którym przysługuje pierwszeństwo zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony i lokalu socjalnego; 4) warunki dokonywania zamiany lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy oraz zamiany pomiędzy najemcami lokali należących do tego zasobu a osobami zajmującymi lokal w innych zasobach; 5) tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o najem lokali zawierany na czas oznaczony i o najem lokali socjalnych oraz sposób poddania tych spraw kontroli społecznej; 6) zasady postępowania w stosunku do osób, które pozostawały w lokalu opuszczonym przez najemcę lub w lokalu, w którego najem nie wstąpiły po śmierci najemcy; 7) kryteria oddawania w najem lokali o powierzchni użytkowej przekraczającej 80 m2. Powyżej powołany przepis art. 21 ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów poprzez użyte w nim sformułowanie "w szczególności, zezwala co prawda na przyjmowanie przez organ stanowiący gminy także innych, nie wymienionych w tym przepisie kryteriów, nie uprawnia jednakże rady gminy do nierespektowania przy ustalaniu zasad wynajmu ogólnych zasad wynikających z cytowanej ustawy oraz konstytucyjnej zasady równości obywateli względem prawa. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawyi Sąd stwierdza, iż zasadnym jest zarzut, istotnego naruszenia prawa poprzez zamieszczenie w treści § 12 ust. 2 pkt 2 kwestionowanej uchwały zapisu, zgodnie z którym lokale mieszkalne, o których mowa w ust. 1 ( w nowo wybudowanych budynkach przypomnienie Sądu) będą wynajmowane osobom nie posiadającym tytułu prawnego do jakiegokolwiek lokalu mieszkalnego, a w przypadku małżonków wymóg ten spełniać mają obydwoje. Odnosząc się do powyższego zarzutu wskazać należy, iż ustawa o ochronie praw lokatorów, w odniesieniu do zasad wynajmowania lokali wchodzących w zasób mieszkaniowy gminy, jak o jeden z warunków, obok niskich dochodów osiąganych przez gospodarstwo domowe, odwołuje się jedynie do przesłanki niezaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. Co prawda ustawa nie zawiera definicji legalnej pojęcia "potrzeby mieszkaniowe", nie mniej jednak okoliczność ta nie upoważnia rady gminy, do niezgodnego z prawem, w sposób wykraczający poza ramy delegacji ustawowej, kształtowania, czy też doprecyzowywania znaczenia pojęć ustalonych ustawą. Wbrew twierdzeniu Rady Gminy w Strykowie uzasadnienia takiego zapisu nie można się doszukiwać w szerokim pojęciu definicji lokalu, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie praw lokatorów, a co za tym idzie konieczności zapewnienia prawa do ubiegania się o najem lokalu z zasobu mieszkaniowego gminy osobom, które co prawda dysponują tytułem prawnym do lokalu, jednakże lokal ten nie spełnia wymagań lokalu mieszkalnego w rozumieniu przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Powtórzyć bowiem należy, że wynikająca z ustawy przesłanka umożliwiająca zawarcie umowy najmu takiego lokalu jest przesłanka niezaspokojenia potrzeb mieszkaniowych osoby ubiegającej się o lokal. Brak jest natomiast jakichkolwiek podstaw do wyłączenia z kręgów podmiotów mogących ubiegać się o najem, z wyjątkiem sytuacji wynikającej z art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie lokatorów, a dotyczącej umowy najmu lokalu socjalnego, osób posiadających tytuł prawny do innego lokalu, zarówno mieszkalnego, jak i niespełniającego tych warunków. Istotną jest bowiem konieczność spełnienia przesłanki niezaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, a sam fakt posiadania tytułu prawnego do lokalu, w tym lokalu mieszkalnego, nie przesądza automatycznie o tym, że po stronie członka wspólnoty samorządowej przesłanka ta nie istnienie. Tym samym kwestionowany zapis § 12 ust. 2 pkt 2 uchwały stanowił w rzeczywistości nieuprawnioną, sprzeczną z prawem modyfikację ustawowego pojęcia niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych, a co za tym idzie koniecznym było stwierdzenie jego nieważności. Za zasadne Sąd uznał także zarzuty skargi odnoszące się do zapisów §12 ust. 2 pkt 4 lit. a i pkt 4 lit. b uchwały, które wprowadzają miesięczne minimum dochodowe gospodarstw domowych osób ubiegających się o najem nowo wybudowanych lokali wchodzących w skład zasobu mieszkaniowego Gminy Stryków, ustalone na poziomie 150% najniższej emerytury dla gospodarstwa jednoosobowego, oraz 75% dla gospodarstwa wieloosobowego. Jak wynika bowiem z analizy treści art. 21 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, jednym z istotnych elementów, ustalanych przez organy stanowiące gminy zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, jak i wpływającym na zasadność oddania w najem lokalu, jest wysokość osiąganego dochodu gospodarstwa domowego osoby ubiegającej się o najem. Ponadto celowościowa wykładnia przepisu art. 21 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie praw lokatorów pozwala na stwierdzenie , że gmina jest uprawniona do ustalenia maksymalnego dochodu gospodarstwa domowego, powyżej którego dana osoba nie będzie kwalifikowała się do zawarcia umowy najmu. Odmienna interpretacja tego przepisu mogłaby bowiem, w ocenie Sądu, doprowadzić do absurdalnego wniosku, że gmina nie ma obowiązku zaspokajania potrzeb mieszkaniowych najbiedniejszych członków swojej wspólnoty. Na zasadność powyższego twierdzenia bez wpływu pozostają wyjaśnienia Rady Gminy w Strykowie, co do motywów wprowadzenia takiego rozwiązania, jedynie w stosunku do nowo wybudowanych lokali mieszkalnych wchodzących w skład zasobu mieszkaniowego gminy, z uwagi na wysokość obowiązującego w nich czynszu i opłat eksploatacyjnych. Powyższego naruszenia nie konwalidują powołane przez Radę zapisy § 2 pkt 6 i 7 z uchwały dnia 28 kwietnia 2011 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Stryków, nieokreślające minimum dochodowego, w oparciu o które, osoby o niższych dochodach mogą ubiegać się o przydział lokalu z pozostałego zasobu mieszkaniowego. Ustawa o ochronie praw lokatorów nie daje bowiem radzie gminy możliwości określania, czy też ograniczania kręgu osób uprawnionych do ubiegania się o lokal mieszkalny z gminnego zasobu mieszkaniowego. Reguła ta dotyczy wszystkich lokali wynajmowanych z mieszkaniowego zasobu gminy, niezależnie od ich wieku, położenia, czy też metrażu. Ewentualne dodatkowe kryteria, stanowiące formę zabezpieczenia gminy, jak i samego najemcy, co do należytego wykonywania zawartej umowy najmu, mogą być w ocenie Sądu, elementem zawieranych, konkretnych indywidualnych umów z najemcami i polegać między innymi np. na zastosowaniu instytucji kaucji, czy też przedstawienia potencjalnemu najemcy ofert różnych lokali, o zróżnicowanej wysokości czynszu i pozostawienie mu wyboru, który lokal chciałby nająć. Pozostawienie kwestionowanych zapisów § 12 ust. 2 pkt 4 lit. a i lit. b w obrocie prawnym mogłoby także doprowadzić do sytuacji, w której Gmina Stryków nie realizowałaby nałożonego na nią ustawowego obowiązku zaspokajania potrzeb mieszkaniowych swoich mieszkańców, gdyż jedyne wolne lokale pozostające w jej zasobie zlokalizowane byłyby w nowo wybudowanych budynkach, a osoby ubiegające się o najem nie spełniałyby minimum kryteriów dochodowego. Powyższe niewątpliwie przeczyłoby istocie tworzenia i posiadania zasobu lokalowego gminy, celem realizacji obowiązku gminy wynikającego z art. 4 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów. Wobec powyższego Sąd uznał, że zakres wadliwości, jaką dotknięta jest zaskarżona uchwała w zakresie kwestionowanym przez Wojewodę Łódzkiego, powoduje konieczność uwzględnienia skargi i stwierdzenie nieważności § 12 ust. 2 pkt. 2, pkt 4 lit. a i lit. b zaskarżonej uchwały, na podstawie art. 147 p.p.s.a. a.l.