III SA/Kr 1220/17

|Sygn. akt III SA/Kr 1220/17 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 stycznia 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Janusz Bociąga, Sędziowie: WSA Hanna Knysiak-Sudyka, WSA Ewa Michna (spr), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w dniu 11 stycznia 2018 r. sprawy skargi J. Z., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 21 sierpnia 2017 r., [...], w przedmiocie zawieszenia postępowania, , , , skargę oddala, , Zaskarżonym postanowieniem z 21 sierpnia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości postanowienie Starosty z [...] 2017 r. zawieszające z urzędu postępowanie w sprawie skierowania na badania psychologiczne skarżącego – J. Z., zatrzymania jego prawa jazdy i skierowania na egzamin sprawdzający. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym. Komendant Wojewódzki Policji skierował 16 maja 2017 r. do Starosty dwa wnioski: o sprawdzenie kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdami oraz o skierowanie na badania psychologiczne. Oba wnioski uzasadnione zostały otrzymaniem przez skarżącego łącznie 28 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w dniach: 25 kwietnia 2016 r. (naruszenie zakazu korzystania podczas jazdy z telefonu – 5 punktów); 16 października 2016 r. (przekroczenie prędkości od 41 do 50 km/h – 8 punktów) i 17 stycznia 2017 r. (naruszenie zakazu wyprzedzania przy dojeżdżaniu do wierzchołka wzniesienia oraz przekroczenie prędkości powyżej 50 km/h – 15 punktów). Z znajdującego się w aktach sprawy wydruku z sieci informacyjnej o wydanych w UE prawach jazdy (RESPER) wynikało, że skarżącemu wydano dwa prawa jazdy: 25 czerwca 2007 r. przez Starostę i 19 maja 2017 r. przez słowacki organ OR PZ w S. Starosta wszczął 12 czerwca 2017 r. dwa postępowania administracyjne: w sprawie zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 7 ust.1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 541) oraz w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 z późn. zm.) i art. 99 ust. 1 pkt 1 w z zw. z art. 49 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 978 z późn. zm.) zawiadamiając o tym fakcie skarżącego. Skarżący, działając za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, pismem z 26 czerwca 2017 r., wniósł o umorzenie obu postępowań i przekazanie prawa jazdy organowi słowackiemu, który je wydał. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że "(...) zgodnie z informacjami posiadanymi od mojego Mocodawcy, w 2010 r. w związku ze zmianą miejsca zamieszkania zwrócił on dokument uprawniający do kierowania pojazdami polskiemu organowi państwowemu i od tej pory posiada miejsce stałego zamieszkania na Słowacji, jak i legitymuje się prawem jazdy wydanym przez organ słowacki". W odpowiedzi Starosta poinformował, że nie posiada dokumentu prawa jazdy, a więc nie może go przesłać do organu, które je wydał. Dodatkowo, działając z urzędu, postanowieniem z [...] 2017 r. Starosta zawiesił postępowania w obu sprawach (badania psychologiczne i skierowanie na egzamin sprawdzający) wskazując w uzasadnieniu, że wystąpił do Okresnego Uradu S na Słowacji o udzielenie informacji jakie kategorie prawa jazdy zostały wydane skarżącemu. Jako podstawę prawną zawieszenia postępowania organ podał art. 97§1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.). Po wniesieniu zażalenia, w którym skarżący domagał się uchylenia postanowienia i umorzenia postępowań, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżone postanowienie. Przyczyną uchylenia było jednak uznanie, że wystąpienie do słowackiego organu z prośbą o informację, nie było "zagadnieniem wstępnym" upoważniającym do zawieszenia postępowania administracyjnego. W ocenie Kolegium działania Starosty miały charakter jedynie postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego. Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącego o braku właściwości polskich organów – Starosty wobec posiadania przez skarżącego miejsca zamieszkania na Słowacji i słowackiego prawa jazdy – Kolegium powołało się na inne, podobne, sprawy i wskazało, że w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie akceptuje się pogląd o właściwości starosty w sprawach związanych z kontrolnym sprawdzeniem kwalifikacji lub stanu zdrowia obywateli polskich mających miejsce zamieszkania za granicą czy też posiadających zagraniczne prawo jazdy. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i umorzenia postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia. Skarżący wskazał na art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego ponieważ zgodnie z Dyrektywą 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie) (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 403, str. 18 z późn. zm.) jedynie państwo stałego miejsca zamieszkania posiadacza prawa jazdy uprawnione było do podjęcia środków je ograniczających lub unieważniających. Naruszone miały być również art. 105§1 w zw. z art. 19 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 107 powołanej ustawy poprzez brak uchylenia zaskarżonego postanowienia organu I instancji i umorzenia postępowania przez Kolegium, a także lakoniczne uzasadnienie właściwości polskich organów w sprawie. W uzasadnieniu skargi, pełnomocnik skarżącego w sposób szeroki argumentował o konieczności umorzenia postępowania administracyjnego jeżeli zostało ono wszczęte przez niewłaściwy organ. Co do niewłaściwości polskich organów – pełnomocnik skarżącego powołał się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie Aykul, C-260/13, EU:C:2015:257. Zdaniem skarżącego organy polskie uprawnione były jedynie do wskazania w jaki sposób skarżący może odzyskać uprawnienia do kierowania pojazdami na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, nie mogły natomiast przymusowo kierować na badania kontrolne. Co do zatrzymania prawa jazdy skarżący wskazał, że zgodnie z powołaną dyrektywą właściwy w sprawie był tylko organ stałego miejsca zamieszkania. W końcowej części skargi, pełnomocnik skarżącego podkreślał konieczność szczegółowego uzasadniania wydawanych w sprawie rozstrzygnięć administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga nie była zasadna. Zasadniczo polskiemu obywatelowi może zostać zatrzymane prawo jazdy wydane przez inne państwo członkowskie w sytuacji, gdy w trakcie kontroli policji zostanie stwierdzone przekroczenie 24 punktów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Komendant Wojewódzki Policji przekazuje wówczas staroście zatrzymane prawo jazdy wraz z wnioskiem o przeprowadzenie badań psychologicznych i sprawdzenie kwalifikacji. Starosta uprawniony jest do skierowania obywatela polskiego posługującego się prawem jazdy wydanym przez inne państwo członkowskie decyzją wydaną w trybie art. 99 ust.2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami na badania psychologiczne oraz decyzją wydaną w trybie art. 114 ust.1 Prawa drogowego na sprawdzenie kontrolne. Jednocześnie, w trybie §14a rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. poz. 231 z późn. zm.) starosta przekazuje zatrzymane prawo jazdy organowi, który je wydał wraz z wnioskiem i wydanymi w sprawie decyzjami jako "informacją o naruszeniu przepisów ruchu drogowego i sankcjach", którym podlegałaby ta osoba w przypadku posiadania miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Polskie organy mogą prowadzić postępowanie zmierzające do ustalenia warunków w jakich kierujący, przebywająco tymczasowo na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, może odzyskać uprawnienie do kierowania pojazdami na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli kierujący utracił takie uprawnienie ze względu na naruszenie polskich przepisów na tym terytorium, po wystawieniu prawa jazdy przez inne państwo członkowskie. Zaskarżone postanowienie dotyczyło bezpośrednio zawieszenia postępowania. Jednakże przedmiotem sporu była przede wszystkim właściwość polskich organów w sprawie dotyczącej sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami polskiego obywatela poruszającego się na terenie Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie (Słowacja). Skarżący nie negował bowiem poglądu Kolegium, że wystąpienie o informacje do słowackich organów w celu ustalenia do kierowania jakiego typu pojazdami uprawniało słowackie prawo jazdy, nie jest "zagadnieniem wstępnym" dającym podstawę o zawieszenia postępowania administracyjnego. Sąd również podziela ten pogląd. Zgodnie z art. 97§1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Użycie w cytowanym przepisie określenia "rozstrzygnięcie" oznacza, że "zagadnienie wstępne" jest wypowiedzią innego organu (lub sądu) formułowaną w zakresie przynależnych mu "(...) kompetencji do likwidowania sporu na tle pewnego stosunku prawnego lub sporu o prawo" (por. Marta Romańska, komentarz do art. 97, [w:] "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" pod red. Hanny Knysiak-Molczyk, Warszawa, 2015). Innymi słowy, obligatoryjność zawieszenia postępowania wynika z faktu, że to do innego organu, niż prowadzącego postępowanie, należy wydanie orzeczenia w jakiejś kwestii istotnej dla późniejszego rozstrzygnięcia. Organ prowadzący postępowanie musi więc je zawiesić o oczekiwać na to orzeczenie (z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 100 § 2 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego). W rozpatrywanej sprawie organ słowacki miał jedynie udzielić informacji o zakresie uprawnień do kierowania pojazdami na podstawie wydanego dokumentu prawa jazdy. Słusznie więc Kolegium uznało, że był to jedynie etap postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi to Sąd zauważa, że zgromadzony materiał dowodowy budzi wątpliwości w zakresie stanu faktycznego i to nie tylko co do zakresu uprawnień do kierowania pojazdami. Nie do końca jest bowiem jasne dla Sądu jakim (kiedy wydanym) słowackim prawem jazdy skarżący się posługiwał. Uzasadnione więc było, co do zasady, wystąpienie przez Starostę o informację do organu słowackiego. Z akt wynika bowiem, że Starosta wydał skarżącemu prawo jazdy 23 czerwca 2007 r. Brak jest przy tym w aktach informacji, czy "polskie" prawo jazdy zostało skarżącemu kiedykolwiek zatrzymane. Jedynie z twierdzeń skarżącego wynika, że w 2010 r. w związku ze zmianą miejsca zamieszkania, zwrócił on dokument polskiemu organowi (k.12a akt administracyjnych starostwa). Gdyby jednak tak było, to skarżący co najmniej od 25 kwietnia 2016 r. do 17 stycznia 2017 r. kierowałby pojazdami bez jakiegokolwiek prawa jazdy (kiedy to trzykrotnie, na terenie Polski, naruszył przepisy ruchy drogowego gromadząc 28 punktów (k.1 akt administracyjnych starostwa). Skarżący, zgodnie z wpisem do systemu RESEPER, posiadał bowiem słowackie prawo jazdy wydane dopiero 19 maja 2017 r. (k. 11 akt administracyjnych), a więc już po zatrzymaniu prawa jazdy przez policję (słowackiego prawa jazdy, jak wynikałoby z kontekstu wyjaśnień skarżącego). Oczywistym jest, że skoro skarżącemu naliczano punkty karne za naruszenia przepisów drogowych to policjanci sprawdzali w tym samym czasie uprawnienia do kierowania pojazdami. Starosta w piśmie kierowanym do skarżącego twierdził, że nie posiada słowackiego prawa jazdy. Z kolei, we wnioskach Komendanta Wojewódzkiego Policji z 16 maja 2017 r. wymienione zostały dwa prawa jazdy (polskie i słowackie), przy czym dane identyfikujące słowackie prawo jazdy (dane te wpisano ręcznie) są inne niż dane umieszczone w systemie RESPER. Trzeba też zauważyć, że pełnomocnik skarżącego wskazywał, że zatrzymane prawo jazdy zostało wydane przez OR PZHE UP M, natomiast z systemu RESPER wynikało, że skarżącemu prawo jazdy wydał organ z siedzibą w S – do tego też organu wystąpił starosta z prośbą o informację. Na koniec Sąd zauważa, że właściwie zgodnie z art. 7 ust. 5 lit. a i b dyrektywy 2006/126 skarżącemu nie powinno zostać wydane słowackie prawo jazdy jeżeli posiadał ważne polskie prawo jazdy. Przepis ten bowiem stanowi, że jedna osoba nie może posiadać więcej niż jedno prawo jazdy, a państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy, jeśli stwierdzi, że osoba ubiegające się o nie posiada już prawo jazdy. Sąd zauważa również, że wątpliwości budzą twierdzenia o stałym miejscu zamieszkania na Słowacji. Skarżący wymeldował się z pobytu stałego w S 13 września 2010 r. i nie posiadał formalnie na terenie Polski stałego miejsca zamieszkania (k. 6 akt administracyjnych starostwa). Jednakże korespondencja kierowana początkowo na poprzedni adres skarżącego (w Polsce), była przez niego odbierana osobiście lub przez dorosłego domownika (k. 4a i 10 akt administracyjnych starostwa). Zgodnie z art. 12 ww. dyrektywy 2006/126 "miejsce zamieszkania" oznacza miejsce, w którym osoba fizyczna mieszka zwykle, to znaczy przez co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym, ze względu na swoje więzi osobiste i zawodowe, lub - w przypadku osoby niezwiązanej z tym miejscem zawodowo – ze względu na więzi osobiste, które wskazują na istnienie ścisłych powiązań między tą osobą a miejscem, w którym mieszka. Jednak w przypadku osoby związanej zawodowo z miejscem innym niż miejsce, z którym łączą ją więzi osobiste i z tego względu mieszkającej kolejno w różnych miejscach w co najmniej dwu państwach członkowskich, za miejsce zamieszkania uważa się miejsce, z którym łączą ją więzi osobiste, pod warunkiem że regularnie do niego powraca. Ten ostatni warunek nie musi być spełniony, jeśli osoba ta mieszka w państwie członkowskim w celu wypełnienia zadania o określonym czasie trwania. Studia uniwersyteckie lub nauka w szkole nie oznaczają zmiany miejsca zamieszkania. Skarżący negując w ogóle możliwość zatrzymania słowackiego prawa jazdy i sprawdzania przez polskie organy kwalifikacji do kierowania pojazdami na terenie Polski, powoływał się na swoje stałe miejsce zamieszkania na Słowacji. Pełnomocnik skarżącego przyznawał przy tym, że zgodnie z zasadami wynikającymi z dyrektywy 2006/126 jest możliwe teoretycznie utracenie uprawnień do kierowania pojazdami, ale wyłącznie na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Organy polskie nie mogą natomiast zakwestionować tego typu uprawnień na terenie Słowacji i innych państw członkowskich. W konsekwencji, zdaniem skarżącego, polskie organy nie mogły orzekać w sprawie "słowackiego" prawa jazdy, a zobowiązane były do jego niezwłocznego przekazania organowi, który wydał ten dokument. Powyższa argumentacja nie uzasadnia jednak twierdzenia, że wszczęte postępowanie w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy i skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji należało umorzyć. Na wstępie Sąd podkreśla, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekał wielokrotnie, że warunek miejsca zamieszkania w szczególności przyczynia się do zwalczania "turystyki praw jazdy". Ponadto warunek ten jest niezbędny do badania przestrzegania warunku zdolności do kierowania (por. wyrok w sprawie Nimanis, C-664/13, EU:C:2015:417, pkt 37 i powołane tam orzecznictwo dotyczące również poprzednio obowiązującej dyrektywy 91/439/EWG Rady z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy - Dz. U. UE. L. z 1991 r. Nr 237, str. 1 z późn. zm.). Trybunał stwierdził również, że w niektórych przypadkach samo niespełnienie wymogu miejsca zamieszkania może uzasadniać odmowę uznania przez państwo członkowskie prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie. Zastrzegł przy tym, że jedynie państwo członkowskie wydające prawo jazdy jest właściwe do sprawdzenia spełnienia wymogu miejsca zamieszkania (ww. wyrok w sprawie Nimanis, pkt 38 i 39). Oznacza to, że organy polskie nie mogły odmówić uznania słowackiego prawa jazdy tylko w oparciu o samodzielnie ustalone okoliczności faktyczne co do błędnego wskazania w nim "miejsca zamieszkania" na Słowacji. Jednakże w rozpoznawanej sprawie, fakt czy skarżący, posiadał "miejsce zamieszkania" w Polsce czy też na Słowacji, nie miał znaczenia dla możliwości prowadzenia postępowania przez Starostę. Zgodnie bowiem art. 11 ust. 2 dyrektywy 2006/126 przy zachowaniu zasady terytorialności prawa karnego i przepisów prawnych dotyczących policji, państwa członkowskie miejsca zamieszkania posiadacza prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie mogą stosować wobec niego własne przepisy krajowe w zakresie ograniczania, zawieszania, cofania lub unieważniania uprawnień do kierowania pojazdami i ewentualnie dokonać w tym celu wymiany jego prawa jazdy. Takimi przepisami krajowymi jest m.in. §2 ust. 1 Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. poz. 488) stanowiący, że do ewidencji wpisuje się kierowcę, który kierując pojazdem silnikowym lub motorowerem, dopuścił się naruszenia przepisów ruchu drogowego. Do ewidencji tej, zgodnie z §2 ust.2 nie wpisuje się osób nie posiadających polskiego obywatelstwa i karty pobytu. Skarżący polskie obywatelstwo posiada, a więc prawidłowo został wpisany do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Skoro tak, to zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym skarżący mógł podlegać kontrolnemu sprawdzeniu w zakresie kwalifikacji po skierowaniu przez starostę na wniosek Komendanta po przekroczeniu 24 punktów karnych. Przepis ten nie wyłącza takiego uprawnienia w stosunku do osób, które posługują się na terenie Rzeczypospolitej Polskiej prawem jazdy wydanym przez inne państwo członkowskie. Z tych samych powodów możliwe było zastosowanie art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami dającego podstawę do wydania decyzji nakładającej obowiązek przeprowadzenia badań psychologicznych w zakresie psychologii transportu. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie akceptuje się możliwość stosowania ww. art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym oraz art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami na zasadzie ww. art. 11 dyrektywy 2006/126 (por. wyroki NSA: z 17 listopada 2016 r., I OSK 856/16 i I OSK 857/16, z 28 czerwca 2016 r., I OSK 2342/14, z 28 sierpnia 2011 r. I OSK 1769/10; wyrok WSA w Szczecinie z 16 lutego 2017 r., II SA/Sz 1308/16; wyrok WSA w Poznaniu z 7 grudnia 2017 r., II SA/Po 967/17; wszystkie dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Poglądy polskich sądów są zgodne ze stanowiskiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Wskazuje on bowiem, że "art. 11 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2006/126 upoważnia każde państwo członkowskie, a nie jedynie państwo członkowskie zwykłego miejsca zamieszkania, do odmowy uznania ważności prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie" (ww. wyrok w sprawie .Aykul, pkt 55). Wyrok ten jest adekwatny w sprawie ponieważ Trybunał Sprawiedliwości oceniał w nim zgodność z art. 11 dyrektywy 2006/126 zastosowania przez niemieckie organy administracyjne sankcji cofnięcia austriackiego prawa jazdy, osobie kierującej na terenie Niemiec pod wpływem środków odurzających. Trybunał pokreślił, że decyzja niemieckiego organu cofająca austriackie prawo jazdy, stanowi jeden ze środków, które państwo członkowskie może podjąć na podstawie art. 11 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2006/126. Dodatkowo Trybunał stwierdził, że zmuszenie państwa członkowskiego do uznania w sposób bezwarunkowy ważności prawa jazdy w sytuacji takiej jak ta będąca przedmiotem postępowania głównego byłoby sprzeczne z celem interesu ogólnego Unii, który polega na poprawie bezpieczeństwa ruchu drogowego i który jest realizowany właśnie przez dyrektywę 2006/126. Przyznana państwu członkowskiemu możliwość cofnięcia posiadaczowi prawa jazdy upoważnienia do kierowania na terytorium tego państwa ze względu na popełnione na nim naruszenie stanowi niewątpliwie ograniczenie zasady wzajemnego uznawania praw jazdy, niemniej ograniczenie to, które pozwala zmniejszyć ryzyko występowania wypadków drogowych, pozwala zwiększyć bezpieczeństwo ruchu drogowego, co leży w interesie każdego obywatela (pkt 68-70 i powołane tam orzecznictwo). Trybunał podkreślił, że państwo członkowskie, które odmówiło uznania ważności prawa jazdy w okolicznościach objętych sporem (tzn. cofnęło prawo jazdy wydane przez inne państwo członkowskie z uwagi na stwierdzone naruszenia własnych przepisów w zakresie kierowania pojazdami) jest właściwe do ustalenia warunków, które posiadacz prawa jazdy musi spełnić, by odzyskać uprawnienie do kierowania pojazdami na terytorium tego państwa, przy czym nie może być to odmowa bezterminowa. W ocenie Trybunału, skoro niemieckie przepisy pozwalały odzyskać cofnięte uprawnienia po przeprowadzeniu stosownych badań, to był to środek zapobiegawczy skuteczny i proporcjonalny do celu polegającego na poprawie bezpieczeństwa ruchu drogowego (pkt 83 i 84). W związku z powyższym Sąd uznał, że niezasadne były zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 6, 105 §1 w zw. z art. 19 Kodeksu postepowania administracyjnego poprzez wydanie w zaskarżonej sprawie postanowienia przez organ polski, podczas gdy właściwe były organy słowackie, a "polskie" postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Niezasadne były również zarzuty naruszenia art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wykazania w uzasadnieniu swojej właściwości. Faktem jest, że zaskarżone postanowienie skrótowo wskazywało na właściwość działania w sprawie polskich organów – niemniej jednak lakoniczność uzasadnienia w tym zakresie nie miała wpływu na rozstrzygnięcie. Zgodnie z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie negował faktów. Organy prawidłowo powołały właściwe przepisy, a Kolegium, wprawdzie skrótowo, odwołało się jednak do orzecznictwa na poparcie prawidłowości wykładni przepisów w zakresie właściwości, co do zasady, polskich organów administracyjnych. W związku z powyższym Sąd skargę oddalił na zasadzie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym (bez udziału stron na rozprawie) w związku z brzmieniem art. 119 pkt 3 i art. 120 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepisy te stanowią, że sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. W trybie uproszczonym Sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Przedmiotem skargi było postanowienie Kolegium kończące postępowanie administracyjne – zastosowanie trybu uproszczonego było więc uzasadnione.