IV SA/Wa 2375/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anita Wielopolska Sędziowie: Sędzia WSA Kaja Angerman Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi B. Z. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy: oddala skargę I. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] (dalej "zaskarżonym postanowieniem") Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej także "GDOŚ"), po rozpatrzeniu zażalenia B. Ż. (dalej "skarżącego") na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej także "RDOŚ") z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...], odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na legalizacji budynku rekreacji indywidualnej na działce nr [...], położonej w obrębie [...], gmina [...], utrzymał postanowienie RDOŚ w mocy. II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez GDOŚ zaskarżonego obecnie postanowienia RDOŚ z dnia [...] czerwca 2017 r., przedstawia się następująco: 1. Pismem z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...], Wójt Gminy [...] (dalej "Wójt") zwrócił się do RDOŚ o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na legalizacji budynku rekreacji indywidualnej na działce nr [...], położonej w obrębie [...], gmina [...] (dalej także odpowiednio: "projekt decyzji", "planowana inwestycja", "teren inwestycji"). 2. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. RDOŚ odmówił uzgodnienia przedmiotowego projektu decyzji, stwierdzając iż planowane przedsięwzięcie narusza zakaz określony w § 4 ust. 1 pkt 7 uchwały Nr [...]Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze [...]" (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] r" poz.[...]), dalej "uchwała Sejmiku", stanowiący, iż w granicach ww. obszaru chronionego zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Organ I instancji wykluczył możliwość zastosowania odstępstw od ww. zakazu. 3. Skarżący wniósł do GDOŚ zażalenie na postanowienie RDOŚ z dnia [...] czerwca 2017 r., podnosząc iż: (-) legalizowany budynek letniskowy nie przekracza istniejącej linii zabudowy, którą wyznacza znajdująca się na działce piwnica, (-) w sąsiedztwie znajdują się inne budynki, które są zlokalizowane znacznie bliżej jeziora. III. Jak już wskazano, zaskarżonym obecnie postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. GDOŚ rozpatrzył zażalenie skarżącego na postanowienie RDOŚ z dnia [...] czerwca 2017 r., utrzymując to postanowienie w mocy. Uzasadniając własne orzeczenie, GDOŚ wskazał w szczególności, co następuje: 1. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 60 ust. 1 ww. ustawy, decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż parki narodowe i ich otuliny obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. W przypadku legalizacji inwestycji organ uzgadniający ocenia, czy w aktualnie obowiązującym stanie prawnym wnioskowana inwestycja mogłaby zostać legalnie zrealizowana. 2. Przedmiotowy projekt decyzji o warunkach zabudowy dotyczy legalizacji budynku rekreacji indywidualnej na działce nr [...], położonej w obrębie [...], gmina [...], w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze [...]", którego funkcjonowanie reguluje uchwała Sejmiku. Ponadto działka przeznaczona pod zainwestowanie położona jest na terenie obszarów Natura 2000: Ostoja [...] i Puszcza [...]. W przypadku pokrywania się obszaru Natura 2000 z innymi obszarowymi formami ochrony przyrody, organ uzgadniający powinien uwzględnić w ramach swojej właściwości oraz kompetencji w pierwszej kolejności zakazy zawarte w aktach prawa miejscowego ustanawiających (wyznaczających) te inne obszary. Następnie, w przypadku braku naruszenia ww. zakazów, organ ten powinien zbadać wpływ danej inwestycji na obszar Natura 2000. Wskazana kolejność postępowania pozwala uniknąć przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, w sytuacji gdy inwestycja na danym terenie, z uwagi na naruszenie zakazów tam obowiązujących - nie może i tak zostać uzgodniona. 3. W niniejszej sprawie istotne było zatem wyjaśnienie, czy przedmiotowe przedsięwzięcie nie stoi w sprzeczności z regulacjami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2016 r. poz. 2134, z późn. zm.), wynikającymi z utworzenia Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze [...]", w szczególności w kontekście obowiązujących na tym obszarze zakazów związanych z ochroną przyrody. Enumeratywny katalog zakazów obowiązujących na terenie ww. obszaru chronionego został wyartykułowany w § 4 ust. 1 uchwały. Trafnie uznał RDOŚ, iż planowane przedsięwzięcie narusza zakaz określony w § 4 ust. 1 pkt 7 uchwały Sejmiku , tj. zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Z akt sprawy wynika bezsprzecznie, iż legalizowany budynek rekreacji indywidualnej na działce nr [...], znajduje się w pasie 100 m od linii brzegu jeziora [...]. Fakt ten potwierdza mapa załączona do projektu decyzji o warunkach zabudowy. W związku z powyższym, przedmiotowa inwestycja narusza zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, określony w § 4 ust. 1 pkt 7 Uchwały. 4. W okolicznościach niniejszej sprawy nie jest możliwe zastosowanie odstępstw od ww. zakazu, dotyczących urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Przedmiotowa inwestycja nie jest urządzeniem wodnym, ponadto inwestycja ta nie może być zaliczona w poczet inwestycji związanych z prowadzeniem racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej bądź rybackiej. Przez obiekty służące racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej lub rybackiej należy rozumieć obiekty przeznaczone wyłącznie do prowadzenia tego rodzaju gospodarki. Tym samym, zdaniem Organu II instancji, przedmiotowy budynek rekreacji indywidualnej nie stanowi obiektu służącego prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2015 r., sygn. akt II OSK 226/14 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 759/09). 5. Z uwagi na wyżej poczynione ustalenia należało rozważyć, czy możliwe jest, w okolicznościach niniejszej sprawy, zastosowanie odstępstw określonych w § 4 ust. 3 pkt od 1 do 5 uchwały. Stosownie do powyższego: 6. Odstępstwo wymienione w § 4 ust. 3 pkt 1 uchwały ma zastosowanie w obszarach zwartej zabudowy miejscowości w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin. Z części graficznej i tekstowej studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...], przyjętego Uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., wynika, iż działka nr [...] nie znajduje się w obszarze zwartej zabudowy. Przedmiotowa działka zlokalizowana jest w granicach terenu rekreacyjnego o wysokim reżimie ochronnym. W związku z powyższym, odstępstwo z § 4 ust. 3 pkt 1 Uchwały nie ma w przedmiotowej sprawie zastosowania. 7. Odstępstwo określone w § 4 ust. 3 pkt 2 uchwały Sejmiku dotyczy siedlisk rolniczych - w zakresie uzupełniania istniejącej zabudowy o obiekty służące do prowadzenia gospodarstwa rolnego. Zdaniem Organu II instancji ww. odstępstwo odnosi się do sytuacji, gdy na danej działce znajdują się obiekty budowlane w zabudowie zagrodowej, związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, których sposób użytkowania związany jest z produkcją rolną. W takim wypadku możliwe byłoby uzupełnienie ww. zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, a więc np.: o budynki gospodarcze. W związku z tym, iż przedmiotem legalizacji jest budynek rekreacji indywidualnej, w niniejszej sprawie nie można zastosować omówionego odstępstwa. 8. Odstępstwo z § 4 ust. 3 pkt 3 uchwały Sejmiku dotyczy terenów ogólnodostępnych kąpielisk, plaż i przystani wodnych, w związku z czym nie ma zastosowania w sprawie. 9. Wyjątek przewidziany w § 4 ust. 3 pkt 4 Uchwały dotyczy odbudowy, rozbudowy lub nadbudowy istniejących obiektów budowlanych. W związku z tym, iż przedmiotowa inwestycja dotyczy legalizacji budynku, ww. odstępstwo nie ma zastosowania. 10. Odstępstwo z § 4 ust. 3 pkt 5 Uchwały dotyczy zbiorników wodnych pochodzenia antropogenicznego. W związku z tym, iż jezioro [...] nie jest zbiornikiem antropogenicznym, odstępstwo nie ma zastosowania. 11. Przedmiotowa inwestycja nie dotyczy wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, a także realizacji inwestycji celu publicznego, w związku z czym nie zachodzi żadne z odstępstw wymienionych w art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody. 12. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, iż legalizowany budynek letniskowy nie przekracza istniejącej linii zabudowy, którą wyznacza znajdująca się na działce piwnica oraz wskazania, iż w sąsiedztwie znajdują się inne budynki, które są zlokalizowane znacznie bliżej jeziora, należy wyjaśnić, że ww. okoliczności nie dają podstaw do zastosowania żadnego z odstępstw od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Jednocześnie w uchwale brak jest przepisu pozwalającego uwzględnić przedstawiony przez skarżącego stan faktyczny. W związku z tym, iż projekt decyzji o warunkach zabudowy narusza zakaz określony w § 4 ust. 1 pkt 7 Uchwały a nie jest możliwe zastosowanie odstępstw od tego zakazu, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stoi na stanowisku, iż należy utrzymać zaskarżone postanowienie Organu I instancji w mocy. Z uwagi na naruszenie zakazu określonego w Uchwale, odstąpiono od badania wpływu inwestycji na obszary Natura 2000. IV. Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego Z. [...] P., wniósł do tut. Sądu skargę na postanowienie GDOŚ z dnia [...] lipca 2017 r., podnosząc przeciwko w/w orzeczeniu następujące zarzuty: 1. naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy w postaci zastosowania niewłaściwych przepisów prawa materialnego, tj. zastosowania Uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze [...]", podczas gdy winno być zastosowane Rozporządzenie nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze [...]" wraz z Rozporządzeniem nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze [...]"; 2. naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy w postaci § 4 ust. 3 pkt. 2 Rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze [...]", poprzez przyjęcie, iż nie zachodzi wyłączenie zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych w razie lokalizacji obiektu budowlanego na terenie przeznaczonego na cele zabudowy w planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przed dniem 1 stycznia 1995 r., który utraciły moc z dniem 31 grudnia 2003 r., podczas gdy; 3. naruszenie przepisów prawa postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na przebieg sprawy w postaci art. 7 k.p.a. w związku z art. 75 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie przez Organ Administracyjny czynności pozwalających na ustalenie, iż budowa obiektu budowlanego rozpoczęła się w przed [...] lipca 2015 r., tj. przed wejściem w życie Uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze [...]" co spowodowało zastosowanie niewłaściwego aktu prawnego; w razie uznania przez Sąd, iż zasadnym jest zastosowanie do niniejszego stanu faktycznego Uchwały nr [... ] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...].06.2015 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze [...]", postanowieniu zarzucam: 4. naruszenie przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy w postaci § 4 ust. 3 pkt 1 Uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...].06.2015 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze [...]" w związku z art. 4 pkt 29 oraz 30 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych i art. 8 § 1 Kodeksu Postępowania Administracyjnego przez przyjęcie, iż nie zachodzi wyłączenie opisane w postaci § 4 ust. 3 pkt 1 Uchwały Sejmiku Województwa [...] w razie występowania faktycznego obszaru zwartej zabudowy nie stwierdzonego w studium zagospodarowania przestrzennego gminy oraz jej miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego; 5. naruszenie przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy w postaci § 4 ust. 3 pkt 1 Uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...].06.2015 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze [...]" przez przyjęcie, iż nie zachodzi wyłączenie opisane w postaci § 4 ust. 3 pkt 1 Uchwały Sejmiku Województwa [...] w razie występowania faktycznej nieprzekraczalnej linii zabudowy; 6. naruszenie przepisów prawa postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na przebieg sprawy w postaci art. 7 k.p.a. w związku z art. 75 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie przez Organ Administracyjny czynności pozwalających na ustalenie, iż obiekt budowlany zlokalizowany jest na obszarze zwartej zabudowy, zgodnie z treścią art. 4 pkt 29 oraz 30 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych; 7. naruszenie przepisów prawa postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na przebieg sprawy w postaci art. 7 k.p.a. w związku z art. 75 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie przez Organ Administracyjny czynności pozwalających na ustalenie, iż obiekt budowlany zlokalizowany wewnątrz faktycznie występującej nieprzekraczalnej linii zabudowy; 8. naruszenie przepisów prawa postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na przebieg sprawy w postaci art. 77 k.p.a. polegające w szczególności na niespełnieniu obowiązku zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący m.in. wskutek nieprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego w zakresie ustalenia momentu rozpoczęcia budowy na działce o nr [...], rzeczywistego istnienia obszaru zwartej zabudowy we wsi K. oraz rzeczywistego istnienia nieprzerwanej linii zabudowy obejmującej działkę nr [...] należącą do skarżącego. V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia [...] września 2017 r., GDOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VI. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W myśl art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei w myśl art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Stosownie zaś do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do art.120 p.p.s.a w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżone postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2017 r. nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził. VII. Kontrola legalności zaskarżonego do Sądu postanowienia GDOŚ z dnia [...] lipca 2017 r. prowadzi do następujących wniosków: 1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w którym w drugiej instancji orzekł GDOŚ, było uzgodnienie, w trybie uregulowanym w art.53 ust.4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zmiany zagospodarowania terenu, położonego w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza [...]. Rozpatrzywszy zażalenie na postanowienie RDOŚ, GDOŚ podzielił stanowisko organu I instancji, że przedłożonego projektu, przewidującego ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na legalizacji budynku rekreacji indywidualnej na działce nr [...], położonej w obrębie [...], gmina [...], nie można pozytywnie uzgodnić z uwagi na: 1) zakaz ustanowiony na mocy §4 ust.1 pkt 7 Uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze [...]", 2) niespełnienie się przewidzianych w uchwale Sejmiku przesłanek, upoważniających do zastosowania odstępstw od w/w zakazu. Stanowisko organów obu instancji jest w ocenie Sądu trafne, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. 2. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy wydaje (z wyjątkiem terenów zamkniętych) wójt, burmistrz, prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W myśl art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymagane jest uzgodnienie z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż park narodowy i jego otulina obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. o czym mówi ust. 5 art. 53 cyt. ustawy. W rozpoznawanej sprawie wskazane przepisy znajdują zastosowanie, albowiem działka, na której planowana jest inwestycja, położona jest w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza [...]. 3. Analiza zgromadzonego w aktach administracyjnych materiału dowodowego upoważnia Sąd do całkowitego przychylenia się do stanowiska zaskarżonego postanowienia, iż planowanej inwestycji, która w sposób niesporny miałaby być realizowana w chronionej strefie nadbrzeżnej, wyznaczonej w § 4 ust.1 pkt 7 uchwały Sejmiku, nie można pogodzić z ustanowionym dla tej strefy (również we wspomnianym przepisie) zakazem zabudowy. Sąd uznaje zatem w pełni prawidłowość wszechstronnych i szczegółowych ustaleń GDOŚ co do niespełnienia się w sprawie jakichkolwiek przesłanek, umożliwiających realizowanie we w/w strefie inwestycji budowlanych na zasadzie dopuszczalnego wyjątku od generalnego zakazu, przewidzianych w § 4 ust.1 pkt 7 oraz § 4 ust.3 pkt 1 – 5 uchwały Sejmiku. Stanowisko GDOŚ w tym zakresie, obszernie zreferowane w pierwszej części niniejszego uzasadnienia i pokrywające się z oceną Sądu, nie wymaga ponownego przytaczania. Jednocześnie szczegółowa analiza materiału dowodowego sprawy pozwala Sądowi na stwierdzenie całkowitej prawidłowości nie tylko stanowiska GDOŚ, zajętego w zaskarżonym obecnie postanowieniu, ale również stanowiska tego organu zawartego w odpowiedzi na skargę, ustosunkowującego się do jej poszczególnych zarzutów. Stanowisko to Sąd w pełni podziela, traktując jako własne. Stosownie do powyższego: 4. Sąd podziela stanowisko organu, że w sprawie należało zastosować przepisy obecnie obowiązującej uchwały Sejmiku, nie zaś przepisy rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze [...]", obowiązującego w czasie rozpoczęcia budowy legalizowanego budynku. Trafnie podniósł zatem organ, iż zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych oraz Trybunału Konstytucyjnego, w procesie legalizacji samowoli budowlanej dokonuje się oceny jej zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązującymi w chwili wydania postanowienia, a nie z chwili budowy. Istnienie obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, przez co jego budowa nie została poddana kontroli właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej zarówno pod względem warunków technicznych, jak i zgodności z przepisami o planowaniu przestrzennym, jest "zdarzeniem otwartym", "zdarzeniem ciągłym", które może być uregulowane przez przepisy, które nie obowiązywały w chwili jego powstania, lecz weszły w życie w czasie, gdy zdarzenie to jeszcze trwało. Wybudowanie budynku bez wymaganego zezwolenia jest "zdarzeniem ciągłym" nie zakończonym i dlatego w przypadku legalizacji należy stosować przepisy obowiązujące w chwili wydania postanowienia (por. wyrok TK z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt P 37/06, wyrok TK z 18 października 2006 r. sygn. akt P 27/05, wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 899/14, uchwała NSA z 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OPS 1/06, wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2014 r" sygn. akt II OSK 1215/13). W związku z powyższym ww. zarzut jest bezzasadny. 5. Sąd podziela stanowisko organu co do nieadekwatności do przedmiotu rozpatrywanej sprawy powołanego w skardze orzecznictwa sądowego, albowiem dotyczy ono art. 37 ust. 1 nieobowiązującej już ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, który stanowił, że obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: "znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę...". Zgodnie z ww. art. 37 ust. 1, w związku z przepisami przejściowymi zawartymi w art. 103 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, można zalegalizować obiekt budowlany, którego budowa została zakończona bez wymaganego prawem pozwolenia budowlanego przed dniem 1 stycznia 1995 r. (czyli pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1974 r.), jeżeli teren na którym jest posadowiony, zgodnie z ówcześnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, był przeznaczony pod zabudowę. W przedmiotowej sprawie ww. art. 37 ust. 1 nie ma zastosowania, gdyż budowa legalizowanego obiektu budowlanego nie została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r. - zgodnie z aktami sprawy rozpoczęcie robót budowlanych nastąpiło w maju 2015 r. Tym samym, należy stwierdzić, że wymienione w skardze wyroki zapadły w innym stanie prawnym i faktycznym, niż występujący w przedmiotowej sprawie. 6. Nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia § 4 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Pojezierze [...]", poprzez jego niezastosowanie, albowiem organy uzgadniające w niniejszej sprawie orzekały na podstawie aktu prawa miejscowego obowiązującego w chwili wydania postanowienia, o czym była mowa powyżej, tzn. na podstawie uchwały, stąd zarzut naruszenia przepisu ww. Rozporządzenia jest bezzasadny. Na marginesie należy wskazać, że ww. § 4 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia stanowi odstępstwo od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, dla obiektów lokalizowanych na terenach, które były przeznaczone na cele zabudowy w planach zagospodarowania przestrzennego uchwalonych przed dniem 1 stycznia 1995 r., które utraciły moc z dniem 31 grudnia 2003 r. Zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1992, nr [...], który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r., przedmiotowa działka oznaczona była symbolem 11RP i stanowiła teren upraw polowych, czyli teren, na którym nie wolno było wznosić obiektów budowlanych (dowód: decyzja Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., załączoną do skargi). Tym samym, nawet gdyby przyjąć, że w omawianej sprawie mogą mieć zastosowanie przepisy ww. Rozporządzenia, nie można byłoby zastosować odstępstwa, o którym mowa w jego § 4 ust. 3 pkt 2. 7. Nietrafny jest zarzut niezastosowania odstępstwa zwartej zabudowy, przewidzianego w § 4 ust. 3 pkt 1 uchwały, należy wskazać iż ww. odstępstwo ma zastosowanie tylko do terenów zwartej zabudowy określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Dla przedmiotowej działki nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Z części graficznej i tekstowej Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...], przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., wynika, iż działka nr [...] nie znajduje się w obszarze zwartej zabudowy. Przedmiotowa działka zlokalizowana jest w granicach terenu rekreacyjnego o wysokim reżimie ochronnym. Tym samym ww. odstępstwo nie ma zastosowania. Odnosząc się do stwierdzenia, że odstępstwo zawarte w § 4 ust. 3 pkt 1 Uchwały zawiera dwie niezależne przesłanki do jego zastosowania, tzn. zwartą zabudowę i uzupełnianie zabudowy, należy wskazać, iż zgodnie z treścią odstępstwa dotyczy ono obszarów zwartej Zabudowy określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, gdzie dopuszcza się uzupełnianie zabudowy. Użyty w przepisie zaimek "gdzie" jednoznacznie stanowi, że obie Przesłanki muszą wystąpić łącznie, aby odstępstwo mogło mieć zastosowanie. W związku z tym, 'ż przedmiotowa działka nie znajduje się w obszarze zwartej zabudowy określonej w ww. aktach Planowania przestrzennego, odstępstwo nie może mieć zastosowania. Przywołany przez skarżącego wyrok NSA z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt II OSK 1244/12, dotyczy interpretacji odstępstwa, w którym zamiast zaimka "gdzie" występuje spójnik "oraz", który całkowicie zmienia możliwość stosowania tego odstępstwa. Zatem przytoczony wyrok NSA został wydany w innym stanie prawnym i jest bez znaczenia w niniejszej sprawie. W świetle powyższych okoliczności skarga jako nie posiadająca usprawiedliwionych podstaw, podlega oddalaniu. Z tej racji orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.