II SA/Po 1023/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2017 r. sprawy ze skargi B. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2016 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania wznowieniowego oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 145 §1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 §1 i art. 138 §1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchyliło własną decyzję ostateczną z dnia [...] kwietnia 2013 roku (nr [...]) i orzekło o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lutego 2013 roku i umorzeniu postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2012 roku. W uzasadnieniu decyzji organ zrelacjonował przebieg poszczególnych postępowań oraz przedstawił ciąg wydawanych w sprawie decyzji, począwszy od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2012, roku. Przywołaną decyzją Prezydent zarejestrował na rzecz p. G. H. pojazd marki [...] o nr rej. [...] Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2013 roku w trybie wznowienia postępowania organ uchylił decyzję własną i odmówił zarejestrowania w/w pojazdu na rzecz G. H.. Decyzją z [...] lutego 2013 roku zapadła w konsekwencji wniosku B. C., który podniósł, że pojazd o nr rej. [...] nabył w dniu [...] sierpnia 2012 roku od K. P. w komisie samochodowym w G. na podstawie faktury VAT zakupu pojazdu oraz umowy komisowej z dnia [...] sierpnia 2012 roku. Decyzja Prezydenta Miasta P. z [...] lutego 2013 roku stała się ostateczna, albowiem odwołanie od niej okazało się nieskuteczne, zaś skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą ją w mocy, odrzucił prawomocnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 13 listopada 2013 roku. Rozstrzygnięcia organów administracji obu instancji oparte były o ustalenie, iż G. H. nie był właścicielem pojazdu, albowiem przy pomocy K. P. został on nabyty przez B. C.. W tych okolicznościach nie mogło dojść do zarejestrowania pojazdu na osobę, które nie była jego właścicielem. W dniu [...] czerwca 2015 roku do Kolegium wpłynął odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego P. - Stare M. w P., wydanego w dniu [...] marca 2013 roku pod sygn. akt [...]. Mocą wyroku K. P. został uznany winnym i skazany m. in. za przestępstwo polegające na sfałszowaniu umowy komisu z dnia [...] sierpnia 2012 roku dotyczącej pojazdu BMW o nr rej. [...] na szkodę G. H. w celu użycia jej jako autentycznej przy sprzedaży powyższego pojazdu. Na podstawie sfałszowanej umowy komisu K. P. sprzedał pojazd B. C.. W związku z powyższym Kolegium zainicjowało postępowanie wznowieniowe dotyczące decyzji własnej Kolegium z dnia [...] kwietnia 2013 roku. W efekcie wznowienia postępowania Kolegium uchyliło wspomnianą decyzję własną oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 roku. Kolegium umorzyło również postępowanie wznowieniowe zainicjowane przez B. C.. W rezultacie przywrócony został stan, w którym w mocy pozostaje decyzja organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2012 roku, mocą której pojazd [...], nr rej. [...] został zarejestrowany na rzecz G. H.. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył B. C. wskazując, iż organ już w 2013 roku powziął wiadomość o wyroku skazującym wydanym w stosunku do K. P., zatem nie jest to okoliczność nowa w rozumieniu art. 151 § 1 pkt 2 w z w. z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Wnioskodawca wskazał również na naruszenie przepisu art. 10 § 1 Kpa przez zaniechanie zawiadomienia wszystkich stron o toczącym się postępowaniu oraz art. 8 Kpa przez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] października 2016r. po ponownym rozpoznaniu sprawy utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2016r. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium powołując się na rozstrzygnięcia sądów administracyjnych wskazało, że przy wniosku o zarejestrowanie pojazdu właściciel obowiązany jest przedstawić oryginał dowodu własności pojazdu, a jeżeli pojazd był zarejestrowany także ostatni dowód rejestracyjny. Oba rodzaje dokumentów muszą być prawdziwe nie tylko w znaczeniu formalnej autentyczności dokumentu, lecz także zgodne ze stanem faktycznym. Dokumentem własności musi być więc dokument przenoszący w konkretnej sytuacji prawo własności, zaś dowodem rejestracyjnym - dokument sporządzony przez właściwy organ na podstawie dowodu własności w powyższym znaczeniu. Osoba nie będąca właścicielem pojazdu nie może przenieść jego własności na inną osobę. Ostatni dowód rejestracyjny musi ponadto zawierać zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy numery identyfikacyjne. Dokumenty, które nie odzwierciedlają stanu prawnego pojazdu, nie mogą stanowić podstawy do jego zarejestrowania, wobec niespełnienia warunków prawnych, ujętych w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy prawo o ruchu drogowym. W ocenie organu oczywistym jest, iż K. P. nie był uprawniony do dysponowania pojazdem marki [...] nr rej. [...], gdyż umowa na podstawie której legitymował się tytułem do rozporządzania przedmiotowym pojazdem została sfałszowana. Nie mógł zatem przenieść własności pojazdu na B. C., a zawartą przez niego umowę sprzedaży należało uznać za bezskuteczną. W świetle powyższego brak jest podstaw, by kwestionować pierwotnie wydaną w sprawie decyzję o zarejestrowaniu pojazdu na rzecz G. H., co prowadzi do konstatacji, iż w obrocie prawnym winna pozostawać decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2012 r., albowiem brak jest podstaw by kwestionować wniosek tego właściciela pojazdu o rejestracje spornego pojazdu. Zarzut art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa sprowadzający się do twierdzenia, iż organ już w 2013 roku miał wiedzę o wyroku skazującym wobec K. P. , którą powinien był powziąć ze skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożonej przez G. H., co miałoby prowadzić do wniosku, iż obecnie nie jest to nowa okoliczność, należy uznać za chybiony. Wskazać należy, iż informacja zawarta w skardze do sądu administracyjnego dotarła do organu już po wydaniu decyzji ostatecznej, zatem brak jest podstaw do twierdzenia, iż w dacie wydawania decyzji organ miał wiedzę co do tej okoliczności. W tym przypadku spór co do daty powzięcia informacji przez organ co do nowej okoliczności (czy był to moment wpływu skargi na decyzję ostateczną Kolegium czy też moment wpływu pisma w dniu 18 czerwca 2015 roku) pozostaje bez żadnego znaczenia, albowiem każde z tych zdarzeń miało miejsce po dacie wydania decyzji. Podkreślany we wniosku brak spójności orzeczniczej organu wynika jedynie z faktu, iż poszczególne decyzji były wydawane w odmiennych okolicznościach faktycznych. Nadzwyczajne środki w postaci np. wznowienia postępowania mają służyć właśnie korygowaniu tych decyzji administracyjnych, które np. zapadły na podstawie okoliczności ustalonych na podstawie niepełnego materiału dowodowego, czy też dowodów, które okazały się być fałszywymi - jest oczywiste, iż w takich przypadkach wydawane w skutek wznowienia postępowania decyzji mogą diametralnie różnić się od pierwotnych rozstrzygnięć. Nadto Kolegium argumentowało, że zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 K.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Zarzut jak domniemuje Kolegium oparty jest o twierdzenie B. C., iż zbył on następczo pojazd. Przy czym nie wskazał na czyją rzecz dokonał zbycia, jak również nie przedstawił na powyższą okoliczność żadnych dowodów. Co więcej, logiczną konsekwencją stanowiska organu, iż nie doszło do przeniesienia własności pojazdu na rzecz B. C. jest konstatacja, iż on sam nie mógł również przenieść jego własności na kolejną osobę, co w oczywisty sposób powoduje, że w sprawie administracyjnej nie występuje potrzeba zawiadamiania kolejnych podmiotów. Skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] października 2016 r. wniósł pełnomocnik B. C., w oparciu o udzielone pełnomocnictwo, zaskarżając w całości powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego i wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z [...] kwietnia 2016 r. oraz o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, w tym kosztach zastępstwa procesowego. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. - poprzez jego zastosowanie w sytuacji, kiedy Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało wadliwą decyzję z [...].04.2016 r. w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...].04.2013 r. oraz uchylenia decyzji Prezydenta Miasta P. z [...].02.2013 r. i umorzenia postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta P. z [...].08.2012 r. - i nieuwzględnienie, że okoliczności sprawy nie wskazują na zaistnienie podstaw uchylenia decyzji i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, gdyż nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję z [...].04.2013 r. ([...]), 2) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 8 K.p.a. - poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję z [...].04.2016 r. przy zaniechaniu prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, tj. poprzez wydanie decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. w sytuacji, gdy organ wydając decyzję ostateczną dysponował wiedzą o toczącym się postępowaniu w przedmiocie wyrządzenia szkody G. H., a także o wydaniu przez Sąd Rejonowy Poznań-Stare M. w P. VIII Wydział Karny wyroku w sprawie [...] w chwili doręczenia mu skargi do sądu administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...].04.2013 r. ([...]), których to okoliczności nie uznał wówczas za na tyle istotne i mające znaczenie dla sprawy, by uwzględnić skargę w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. w brzmieniu wówczas obowiązującym, 3) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 10 K.p.a. - poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy organ zaniechał zawiadomienia wszystkich stron o toczącym się postępowaniu, a przez to nie zapewnił wszystkim osobom, których interesu prawnego dotyczy postępowanie (osobie, w której posiadaniu przedmiotowy motocykl się znajduje) czynnego udziału w każdym jego stadium, wobec zaniechania podjęcia czynności zmierzających do ustalenia prawidłowego kręgu stron postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, odwołując się do uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie, niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał w niniejszej sprawie, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organ I i II instancji przyjmując je za własne i czyniąc podstawą swych rozważań. Poddana kontroli Sądu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wydawana w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie uchylenia wydanej w trybie wznowienia ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] kwietnia 2013r. oraz uchylenia decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] lutego 2013r. i umorzenia postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta P. z [...] sierpnia 2012r. o zarejestrowanie pojazdu – motocykla marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu [...] sierpnia 2012 r. działający przez pełnomocnika K. P. - P. G. H. - złożył do Prezydenta Miasta P. wniosek o rejestrację pojazdu – motocykla - marki [...], nr rej. [...] o numerze nadwozia [...] Do wniosku zostały załączone wymagane dokumenty, zgodnie z art. 72 ustawy z dnia [...] czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017r., poz. 128) – oryginał zagranicznego dowodu rejestracyjnego przedmiotowego pojazdu wraz z tłumaczeniem, faktury sprzedaży z 29 lipca 2012r., zaświadczenia o badaniu technicznym oraz dowody uiszczonych opłat. Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. zarejestrował powyższy pojazd o numerze rejestracyjnym [...] na rzecz Pana G. H.. W dniu 18 stycznia 2013r. skarżący B. C. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie rejestracji przedmiotowego motocykla podnosząc, że w dniu 15 sierpnia 2012r. nabyło od Auto Moto Komisu prowadzonego przez K. P. w G. motocykl marki [...] w oparciu o umowę Komisu motocykla zawartą [...] sierpnia 2012r. z G. H.. Wnioskodawca wskazał, że obecnie dysponuje motocyklem, dowodem jego zakupu oraz czasowym dowodem rejestracyjnym pojazdu. Odmówiono mu rejestracji motocykla bowiem nie dysponował kartą pojazdu oraz stałym dowodem rejestracyjnym motocykla. Następnie Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. uchylił w trybie wznowienia postępowania decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2012 r. o rejestracji przedmiotowego pojazdu i odmówił jego rejestracji na rzecz Pana G. H.. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. organ I instancji, wskazał że wznowienie postępowania nastąpiło w dniu [...] stycznia 2013 r. na wniosek Pana B. C., który podniósł, że przedmiotowy pojazd został nabyty przez firmę A B. C. dnia [...] sierpnia 2012 r. w komisie samochodowym K. P. w G.. Nabywca otrzymał fakturę VAT (nr [...]) zakupu pojazdu, umowę komisową zawartą w dniu [...] sierpnia 2012 r. z komitentem G. H.. Organ I instancji po dokonaniu analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy uznał, że zaistniała przesłanka wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., zgodnie z którą w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Prezydent Miasta P. podniósł, że Pan G. H. w dacie odbioru decyzji o rejestracji ww. pojazdu nie był już właścicielem pojazdu i z tego też tytułu w ocenie organu zaszły przesłanki uzasadniające uchylenie decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. i odmowę rejestracji przedmiotowego pojazdu na rzecz Pana G. H.. Na skutek odwołania Pana G. H. - Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lutego 2013 r. Następnie w dniu 18 czerwca 2015 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęła, potwierdzona za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika Pana G. H. adw. A. P., kopia prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego P. - Stare M. w P. z dnia [...] marca 2013 r., sygn. akt [...]. Przedmiotowym wyrokiem K. P. został uznany winnym i skazany za przestępstwo przewidziane w art. 284 § 2 Kodeksu Karnego polegające na tym, że w dniu [...] sierpnia 2012 r. sfałszował podpis G. H. na umowie komisowej dotyczącej motocykla [...] o nr. rej [...] w celu użycia za autentyczną przy sprzedaży tegoż motocykla. Zwrócić należy uwagę, że wyrok zawiera wydane w dniu 27 listopada 2014r. stwierdzenie jego prawomocności od dnia 22 marca 2013r. Nadto od dnia 27 listopada 2014r. wyrok tego Sądu Karnego stał się wykonalny (k. 23 i 24 akt adm., SKO teczka nr [...]). Zatem dopiero od dnia stwierdzenia prawomocności wyroku sądu karnego organ administracji był skutecznie związany rozstrzygnięciem tego sądu i dopiero od tej daty mógł prawidłowo uwzględnić tą okoliczność w dalszym toku postępowania administracyjnego. Stwierdzenie prawomocności wyroku sądu może bowiem nastąpić po długim czasie od faktycznej daty prawomocności z uwagi na sądową kontrolę instancyjną sprawy przez sąd odwołąwczy. W niniejszej sprawie wyrok sądu karnego po stwierzeniu jego prawomocności w dniu 27 listopada 2014r. może dopiero stanowić podstawę do podjęcia dalszych czynności przez Kolegium. Zatem prawomocne stwierdzenie sfałszowania podpisu G. H. na umowie komisu w istocie stanowiło nową okolioczność faktyczną, wprawdzie istniejącą w dniu wydania decyzji Kolegium z [...] lutego 2013r., ale nieznaną organowi w dacie wydania tej decyzji. Prawdą jest, że organy posiadały wiedzę o toczacym się postępowaniu karnym, jednak dopiero stwierdzenie prawomocności wyroku sądu karnego i jego rozstrzygnięcie jest wiążące dla organów administracji, a to nastąpiło dopiero 27 listopada 2014r. O fakcie tym Kolegium zostało skutecznie powiadomione dopiero 22 czerwca 2015r. kiedy doręczono potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię wyroku Sądu Karnego z 14 marca 2013r. Za chybiony uznać należy zatem zarzut naruszenia art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. sprowadzający się do twierdzenia, iż organ już w 2013 r. miał wiedzę o wyroku skazującym wobec K. P., którą powinien był powziąć ze skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożonej przez G. H., co miałoby prowadzić do wniosku, iż obecnie nie jest to nowa okoliczność. W związku z powyższym Kolegium prawidłowo z urzędu zainicjowało postępowanie wznowieniowe dotyczące decyzji własnej z dnia [...] kwietnia 2013 r. W efekcie wznowienia postępowania Kolegium uchyliło wspomnianą decyzję własną oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 roku. Kolegium umorzyło również postępowanie wznowieniowe zainicjowane przez B. C.. W rezultacie przywrócony został stan, w którym w mocy pozostaje decyzja organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2012 roku, mocą której pojazd [...], nr rej. [...] został zarejestrowany na rzecz G. H.. Okoliczność sfałszowania podpisu G. H. na umowie komisowej przedmiotowego motocykla, w oparciu o którą dokonano następnie uchylenia decyzji o jego rejestracji na rzecz G. H., jest ewidentna, niewątpliwa i nosi cechy istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W interesie społecznym leży wyeliminowanie z obrotu prawnego rozstrzygnięcia w sprawie uchylenia rejestracji pojazdu na rzecz G. H.. Prawidłowo uznało Kolegium, że zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego określona w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 151 §1 pkt 2 K.p.a. bowiem wyszły na jaw nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Taką nową okoliczność faktyczną, nieznaną organowi w toku wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta P. z [...] sierpnia 2012r., jest fakt ujawnienia, że istotna w sprawie umowa komisowa, stanowiąca podstawę uchylenia tej decyzji, okazała się dokumentem z fałszywym (podrobionym) podpisem G. H.. Skoro w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania określone w art. 151 §1 pkt 2 K.p.a., w dalszej kolejności rzeczą organów było ponowne przeprowadzenie postępowania w tym zakresie, czyli postępowania w sprawie wznowienia postępowania w sprawie uchylenia decyzji o rejestracji motocykla i odmowie jego rejestracji na rzecz G. H.. Konsekwencją powyższego jest zatem umorzenie postępowania zainicjowanego przez B. C. o wznowienie postępowania w sprawie rejestracji motocykla na rzecz G. H.. Słusznie wskazuje Kolegium, że przy wniosku o zarejestrowanie pojazdu właściciel obowiązany jest przedstawić oryginał dowodu własności pojazdu, a jeżeli pojazd był zarejestrowany także ostatni dowód rejestracyjny. Oba rodzaje dokumentów muszą być prawdziwe nie tylko w znaczeniu formalnej autentyczności dokumentu, lecz także zgodne ze stanem faktycznym. Dokumentem własności musi być więc dokument przenoszący w konkretnej sytuacji prawo własności, zaś dowodem rejestracyjnym - dokument sporządzony przez właściwy organ na podstawie dowodu własności w powyższym znaczeniu. Osoba nie będąca właścicielem pojazdu nie może przenieść jego własności na inną osobę. Ostatni dowód rejestracyjny musi ponadto zawierać zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy numery identyfikacyjne. Dokumenty, które nie odzwierciedlają stanu prawnego pojazdu, nie mogą stanowić podstawy do jego zarejestrowania, wobec niespełnienia warunków prawnych, ujętych w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o ruchu drogowym (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2000 r. II SA 2506/99, Lex nr 55319; wyrok z dnia 2 sierpnia 2011 r. I OSK 1415/10). Prawidłwo ustliło Kolegium, że w niniejszej sprawie K. P. nie był uprawniony do dysponowania pojazdem marki [...] nr rej. [...], gdyż umowa na podstawie której legitymował się tytułem do rozporządzania przedmiotowym pojazdem została sfałszowana, co zostąło potwierdzone wyrokiem skazującym sądu karnego. Nie mógł zatem przenieść własności pojazdu na B. C., a zawartą przez niego umowę sprzedaży należało uznać za bezskuteczną. W świetle powyższego brak jest podstaw, by kwestionować pierwotnie wydaną w sprawie decyzję o zarejestrowaniu pojazdu na rzecz G. H., co prowadzi do konstatacji, iż w obrocie prawnym winna pozostawać decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2012 r. o rejestracji pojazdu na rzecz G. H., albowiem brak jest podstaw by kwestionować wniosek tego właściciela pojazdu. Niezasady jest przy tym zarzut skarącego naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. przez niezawiadomienie strony, w posiadaniu której motocykl się znajduje. Zarzut ten może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych i nadto miało to wpływ na wynik sprawy. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 747/14, LEX nr 2108802). Sytuacja taka nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Przy czym prawa skarżącego wynikajace z art. 10 §1 K.p.a. zostały zabezpieczeone w toku niniejszej sprawy. Mając na uwadze powyższe uwagi stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odwoławcza odpowiada prawu. Kontrolując niniejszą sprawę Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone rozstrzygnięcie naruszało przepisy obowiązującego prawa w szczególności art. 8 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń przepisów postępowania, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji. W tym stanie sprawy skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. należało oddalić, jak Sąd orzekł w wyroku.