I SA/Wr 1061/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Łysikowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Terlecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi Powiatu O. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji skarbowej (dalej: organ) wydana na rzecz Powiatu O. (dalej: strona skarżąca, Powiat) z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania zbycia nieruchomości. We wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, dotyczącej przyszłego stanu faktycznego, podano, że skarżący Powiat planuje dokonać sprzedaży nieruchomości - zespołu pałacowo-parkowego, będącego własnością strony. Jednym z powodów planowanej sprzedaży nieruchomości jest fakt, że Powiat chce uniknąć poniesienia wydatków (np. na remont, renowację) związanych z posiadaniem nieruchomości. Zespół pałacowo-parkowy Powiat przejął na własność w drodze komunalizacji mienia. Nieruchomość nie była i nie jest wykorzystywana przez stronę do celów związanych z działalnością gospodarczą. Wykorzystywana była jedynie w celu realizacji zadania publicznego związanego z edukacją publiczną. W zespole pałacowo-parkowym funkcjonowała zlikwidowana już szkoła. Obecnie nieruchomość nie jest przez stronę użytkowana. Nadto strona nie ponosi na nieruchomość jakichkolwiek nakładów inwestycyjnych. W uzupełnieniu wniosku w piśmie z dnia 29 czerwca 2017 r. wskazano, że: 1) nieruchomość była wykorzystywany przez stronę tylko i wyłącznie do czynności pozostających poza działalnością gospodarczą; 2) w skład nieruchomości wchodzi szereg budynków wraz z siecią uzbrojenia terenu; 3) strona przewiduje zbycie nieruchomości w drodze przetargu, lecz nie wyklucza również możliwości zbycia w drodze bezprzetargowej; 4) strona zamieściła ogłoszenia o sprzedaży nieruchomości w prasie lokalnej, wystawił ogłoszenie na stronie internetowej starostwa i poniosła wydatki związane z ogłoszeniem. Na gruncie tak przedstawionego stanu faktycznego, sformułowano następujące pytania: 1) czy w związku z planowaną sprzedażą nieruchomości Powiat występuje w charakterze podatnika VAT, a zatem czy w związku z powyższym sprzedaż ta będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT)? 2) jeżeli w odniesieniu do pytania nr 1 stanowisko organu będzie inne niż stanowisko strony, to czy przy sprzedaży nieruchomości Powiat będzie mógł zastosować zwolnienie z opodatkowania podatkiem VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm.; dalej: u.p.t.u.)? 3) czy przy kalkulacji proporcji, określonej w art. 90 ust. 2 u.p.t.u. (struktura sprzedaży) Starostwo Powiatowe, jako urząd obsługujący Powiat, nie będzie zobowiązane wliczać do obrotu dostawy nieruchomości opisanej w zdarzeniu przyszłym? 4) czy przy kalkulacji proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a-22 u.p.t.u. (prewskaźnik VAT), której sposób określa 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz. U. z 2015 r.. poz. 2193) Starostwo Powiatowe, jako urząd obsługujący Powiat, nie będzie zobowiązane wliczać wartości dostawy nieruchomości opisanej w zdarzeniu przyszłym do dochodów wykonanych urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego? Przedstawiając własne stanowisko strona stwierdziła, że ww. stanie faktycznym powiat nie będzie występować w charakterze podatnika VAT, bowiem czynność ta nie będzie realizowana w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Zatem, zbycie ww. nieruchomości nie będzie podlegać opodatkowaniu. Podniosła strona, że Powiat nie jest nastawiony na stały obrót nieruchomościami, sprzedaży nieruchomości dokonuje incydentalnie, a przedmiotowa sprzedaż zostanie zrealizowana przez Powiat w ramach wykonywania prawa własności do nieruchomości, w związku z niechęcią ponoszenia wydatków. Ponadto, w nieruchomości była prowadzona jedynie działalność statutowa strony polegająca na edukacji publicznej oraz gospodarowaniu nieruchomościami. Nie można zatem uznać, że przedmiotowa sprzedaż stanowić będzie czynność wykonywaną w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Zdaniem strony, dostawa przedmiotowej nieruchomości odpowiada warunkom, w których osoba fizyczna dokonuje sprzedaży składników swojego majątku osobistego. Na poparcie swojego stanowiska strona powołała pogląd przedstawiony w wyroku NSA z dnia 5 grudnia 2014 r. sygn. akt I FSK 1547/14; opubl. w CBOSA. W odniesieniu do pytania nr 2 strona wskazała, iż w jej ocenie będzie mogła zastosować do ww. czynności zwolnienie z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a u.p.t.u. W sprawie zajdą bowiem przesłanki zwolnienia wynikające z ww. przepisu. Powiatowi nie przysługiwało bowiem prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z nabyciem nieruchomości, gdyż Powiat przejął zespół pałacowo-parkowy w drodze komunalizacji mienia. Ponadto Powiat nie ponosił żadnych wydatków na nieruchomość, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. W odniesieniu do pytania nr 3 strona wskazała, iż w jej ocenie Starostwo Powiatowe, jako urząd obsługujący Powiat, nie będzie zobowiązane wliczać do obrotu dostawy nieruchomości opisanej w zdarzeniu przyszłym przy kalkulacji proporcji, określonej w art. 90 ust. 2 u.p.t.u. (struktura sprzedaży). Po przytoczeniu odpowiednich przepisów strona stwierdziła, iż w jej ocenie, w związku z tym, że przedmiotowa nieruchomość zaliczona została przez niego do środków trwałych została ujęta na koncie bilansowym 015 – "Mienie zlikwidowanych jednostek" oraz używana była na potrzeby jego działalności, wynikającej z przepisów ustawy o samorządzie powiatowym, tj. w celu wykonywania zadania publicznego polegającego na realizacji edukacji publicznej oraz gospodarki nieruchomościami, Powiat nie będzie zobowiązany wliczyć do obrotu, o którym mowa w art. 90 ust. 3 u.p.t.u., obrotu uzyskanego z dostawy nieruchomości przy kalkulacji proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 u.p.t.u. W odniesieniu do pytania nr 4 strona wskazała, iż w jej ocenie, Starostwo Powiatowe, jako urząd obsługujący Powiat, nie będzie zobowiązane wliczać wartości dostawy nieruchomości opisanej w zdarzeniu przyszłym do dochodów wykonanych przy kalkulacji proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a-22 u.p.t.u. Po przytoczeniu odpowiednich przepisów strona przytoczyła tożsamy wywód, jak w przypadku pytania nr 3. We wskazanej na wstępie interpretacji indywidualnej, organ uznał stanowisko strony za nieprawidłowe. Organ stwierdził, że w zakresie czynności wykonywanych na podstawie umów cywilnoprawnych Powiat jako osoba prawna podlega obowiązkowi podatkowemu na zasadach ogólnych. Dodał ponadto, że Powiat będąc czynnym, zarejestrowanym podatnikiem VAT jest również podatnikiem tegoż podatku w zakresie sprzedaży nieruchomości. Przedmiotem zbycia będą bowiem składniki majątku tego podatnika VAT. W ocenie organu bez znaczenia pozostawał fakt, że nabycie części nieruchomości nastąpiło nieodpłatnie, z mocy prawa. Istotne było, że wypełnione zostały przesłanki określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. Organ wskazał też na treść przepisu art. 15 ust. 6 u.p.t.u. oraz art. 13 Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazując, że organy władzy publicznej oraz urzędy obsługujące te organy są wyłączone z kręgu podatników od podatku od towarów i usług wyłącznie przy wykonywaniu czynności, do których zostały powołane. Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności. Czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu tym podatkiem. Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych. Ponieważ sprzedaż nieruchomości nastąpi w ramach umowy cywilnoprawnej, tj. na warunkach i okolicznościach właściwych również dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, strona powinna być traktowana jako podatnik VAT, gdyż w ww. zakresie działa de facto w sposób analogiczny do tych podmiotów. Zdaniem organu, majątek nabyty przez Powiat w drodze komunalizacji mienia państwowego ma charakter mienia komunalnego, a nie prywatnego. Sposób, w jaki jednostka samorządu terytorialnego weszła w posiadanie mienia, w tym nieruchomości, nie wyłącza możliwości zakwalifikowania późniejszej dostawy jako działalności gospodarczej. W sprawie bez znaczenia pozostaje fakt, że nabycie mienia nastąpiło na podstawie stosownych przepisów (tj. z mocy prawa). Natomiast istotne jest, że wypełnione są przesłanki określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. Odnośnie pytania drugiego, organ stwierdził, że transakcja sprzedaży zespołu pałacowo-parkowego będzie korzystać na zwolnienie od podatku od towarów i usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u. Ze zwolnienia korzystać będzie również, zgodnie z art. 29a ust. 8 u.p.t.u., dostawa gruntu, na którym nieruchomość ta się znajduje. W konsekwencji stanowisko wnioskodawcy w zakresie pytania drugiego uznano za nieprawidłowe, ponieważ we wniosku wskazano na zwolnienie z art. 43 ust. 1 pkt 10a u.p.t.u. Odnośnie pytania trzeciego organ wskazał, że przy kalkulacji proporcji sprzedaży o której mowa w art. 86 ust. 2a - 2h u.p.t.u., której sposób określa § 3 ust. 2 rozporządzenia, starostwo jako urząd obsługujący Powiat, będzie zobowiązane wskazać wartość dostawy zespołu pałacowo–parkowego do dochodów wykazanych urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego. Podobnie, przy kalkulacji proporcji określonej w art. 90 ust. 2 u.p.t.u., starostwo, jako urząd obsługujący Powiat, będzie zobowiązane skierować do obrotu dostawę nieruchomości opisaną we wniosku. W skardze do tut. Sądu skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów, zarzuciła naruszenie: 1) art. 15 ust. 2 u.p.t.u. w zw. z art. 15 ust. 1 u.p.t.u. i art. 5 ust. 1 u.p.t.u. polegające na przyjęciu, że Powiat,występować będzie jako podatnik podatku od towarów i usług; 2) art. 43 ust. 1 pkt 10 up.t.u. przez przyjęcie, że planowana sprzedaż będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT, ale będzie korzystać ze zwolnienia z tego podatku na podstawie ww. przepisu u.p.t.u.; 3) art. 90 ust. 2 u.p.t.u. oraz art. 86 ust. 2a - 22 u.p.t.u. polegającego na przyjęciu, że przy kalkulacji proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 u.p.t.u. starostwo jako urząd obsługujący Powiat, będzie zobowiązane wliczać do obrotu dostawę nieruchomości ; 4) art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2017r. poz. 201 ze zm.; dalej: O.p.), art. 120 O.p. i art. 121 § 1 O.p. polegające na nierozstrzygnięciu wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego na korzyść strony. W odpowiedzi organ podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna. Spór w sprawie dotyczy kwestii, czy odpłatne zbycie przez Powiat mienia nabytego z mocy prawa podlega opodatkowaniu VAT. Zdaniem skarżącej tego typu czynności są poza zakresem zastosowania VAT, natomiast zdaniem organu podatkowego czynności takie podlegają VAT z uwagi na zawartą umowę cywilnoprawną. Wskazać należy, że kwestia opodatkowania jednostek samorządu terytorialnego w zakresie sprzedaży nieruchomości nabytych z mocy prawa, niewykorzystywanych do działalności gospodarczej i zbywanych w drodze umów cywilnoprawnych była już przedmiotem rozpoznania przez sądy administracyjne, w tym przez Naczelny Sąd Administracyjny, który rozpoznając skargę kasacyjną od wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 553/11, skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prejudycjalne: "Czy przepisy dyrektywy 112 sprzeciwiają się opodatkowaniu podatkiem VAT czynności gminy polegających na sprzedaży nabytych z mocy prawa lub pod tytułem darmym, w szczególności w drodze spadkobrania lub darowizny, mienia – w tym nieruchomości, bądź wniesienia ich w formie aportu do spółek prawa handlowego?". Zasadniczym powodem wystąpienia przez Sąd krajowy z pytaniem prejudycjalnym była wątpliwość, czy opisane przez Gminę świadczenia są wykonywane w warunkach działalności gospodarczej, o której mowa w art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U.UE.L.06.347.1), a jeśli tak, to czy korzystają z wyłączenia, o którym mowa w art. 13 ust. 1 dyrektywy 112. Postanowieniem z dnia 20 marca 2014 r., sygn. akt C-72/13 TSUE orzekł, że "Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej transakcji, takich jak te zamierzone przez Gminę Wrocław, o ile sąd odsyłający stwierdzi, iż transakcje te stanowią działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 tej dyrektywy oraz iż nie są wykonywane przez rzeczoną gminę w charakterze organu władzy publicznej w rozumieniu art. 13 ust. 1 akapit pierwszy owej dyrektywy. Jeśli jednak należałoby uznać te transakcje za wykonywane przez wspomnianą gminę działającą w charakterze organu władzy publicznej, przepisy dyrektywy 2006/112 nie sprzeciwiałyby się ich opodatkowaniu, gdyby sąd odsyłający stwierdził, że ich zwolnienie mogłoby prowadzić do znaczących zakłóceń konkurencji w rozumieniu art. 13 ust. 2 tej dyrektywy". Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 grudnia 2014 r. sygn. akt I FSK 1547/14 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez WSA. Wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2015 r. sygn. akt I SA/Wr 1062/15 WSA we Wrocławiu, uwzględniając ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu wyroku NSA, uchylił zaskarżoną interpretację stwierdzając, że tego rodzaju sprzedaż nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko i argumentację przytoczoną w uzasadnieniu w/w wyroku. Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.t.u. podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 u.p.t.u.). Powołany przepis stanowi implementację art. 9 ust. 1 dyrektywy 112 zgodnie z którym "podatnikiem" jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. "Działalność gospodarcza" obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Inne wersje językowe dyrektywy 112 wskazują na "wykorzystywanie, w sposób ciągły, własności dóbr materialnych lub niematerialnych do celów zarobkowych" (por. wersja francuska czy wersja angielska). Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 5 grudnia 2014 r. sygn. akt I FSK 1547/14 powołując się na postanowienie TSUE z dnia 20 marca 2014 r. C-72/13, w odniesieniu do przepisów zarówno dyrektywy 112, jak i ustawy o VAT, opodatkowanie dostawy mienia komunalnego przez gminę będzie uzależnione od ustalenia, czy gmina działa w takim przypadku w charakterze podatnika podatku VAT, a zatem czy owe transakcje są dokonywane w warunkach działalności gospodarczej. W przypadku gdy powyższa analiza da wynik pozytywny, w odwołaniu do art. 13 ust. 1 dyrektywy 112, należałoby się dodatkowo zastanowić, czy dana dostawa będzie prowadziła do znacznych zakłóceń konkurencji czy też nie. W punkcie 17 postanowienia z dnia 20 marca 2014 r., C-72/13 TSUE przypomniał, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności przez uprawnionego nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej, inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112 (wyrok z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 Słaby i in., Zb.Orz. s. I-8461, pkt 36, 39). Dalej TSUE wskazał, że sąd krajowy w pierwszej kolejności winien rozważyć, czy podmiot działa w ramach działalności gospodarczej (pkt 18). Gdyby sąd krajowy miał uznać istnienie w postępowaniu głównym działalności gospodarczej w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112, wówczas należałoby zbadać możliwość zastosowania wyjątku przewidzianego w art. 13 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy. Jako odstępstwo od zasady ogólnej opodatkowania podatkiem VAT każdej działalności o charakterze gospodarczym przepis ten powinien być interpretowany w sposób zawężający (...) Z samego jego brzmienia wynika, że aby zasada wyłączenia z opodatkowania znalazła zastosowanie, muszą być kumulatywnie spełnione dwie przesłanki, to znaczy, dana działalność po pierwsze powinna być wykonywana przez podmiot prawa publicznego, a po drugie – powinien on działać w charakterze władzy publicznej. Odnośnie do tej ostatniej przesłanki sposoby wykonywania danej działalności pozwalają na ustalenie zakresu wyłączenia podmiotów prawa publicznego z opodatkowania. Działalność wykonywaną w charakterze organu władzy publicznej w rozumieniu art. 13 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2006/112 stanowi działalność wykonywana przez podmioty prawa publicznego w ramach właściwego dla nich reżimu prawnego, z wyłączeniem tej działalności, która jest wykonywana przez nie na tych samych warunkach prawnych co działalność wykonywana przez prywatnych przedsiębiorców (pkt 19). Niemniej jednak – nawet jeżeli podmioty te wykonują taką działalność w charakterze organów władzy publicznej – należy je uznać za podatników zgodnie z art. 13 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112 w sytuacji, gdyby wyłączenie ich z opodatkowania miało prowadzić do znaczącego zakłócenia konkurencji (pkt 20). Odnosząc powyższe stanowisko do sytuacji przedstawionej we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, koniecznym jest rozważenia w pierwszej kolejności, czy w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z działalnością gospodarczą, czy z czynnościami związanymi ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie zbywane mienie nie może być przypisane do działalności gospodarczej prowadzonej przez Powiat. W sytuacji opisanej we wniosku, nie działa on bowiem w charakterze handlowca profesjonalnie zajmującego się nabywaniem i sprzedażą towarów. Zbywane przez Powiat mienie znajduje się jedynie w jego zasobach komunalnych i nie było nigdy wykorzystywane w jakiejkolwiek działalności gospodarczej, tj. Powiat pełni w tym przypadku wyłącznie funkcje właścicielskie. Z punktu widzenia Powiatu, co wyraźnie podkreślono we wniosku o interpretację, przedmiot dostawy jest mu w zasadzie zbędny. Ponadto towary stanowiące przedmiot dostawy zostały nabyte z mocy prawa w trybie art. 47 ustawy z 5 czerwca 1998r o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2016r poz. 814), a zatem w konsekwencji czynności, z którymi nie wiązało się prawo do odliczenia podatku naliczonego. W sprawie, nabycie z mocy prawa było niezależne od woli jednostki samorządu terytorialnego, natomiast wykonywanie jedynie funkcji właścicielskich nie przynosi żadnych wymiernych korzyści. Dokonując dostawy mienia Powiat może działać w zamiarze uniknięcia ponoszenia wydatków związanych z posiadaniem rzeczy, którą nabył wbrew swojej woli i której z obiektywnych przyczyn nie jest obecnie w stanie spożytkować, na co wyraźnie wskazano zarówno we wniosku o interpretację jak i w samej skardze. We wniosku o interpretację strona skarżąca również wyraźnie wskazywała, że przejęte z mocy prawa składniki majątku nie służyły działalności gospodarczej, nie pozyskała mienia w konkretnym celu, np. prowadzenia działalności gospodarczej, zaś samo nieodpłatne nabycie mienia i jego posiadanie nie jest wystarczające do uznania, iż konstytuuje ono działalność gospodarczą w rozumieniu u.p.t.u. Przedmiotowa nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana do prowadzenia czynności handlowych, wytwórczych czy usługowych, a strona skarżąca pełniła jedynie funkcje właścicielskie nie ponosząc jednak nakładów inwestycyjnych na przedmiotowe mienie. Majątek ten nie był też wykorzystywany celem uzyskania stałego dochodu, a sprzedaż tego majątku i przychód ze sprzedaży nie stanowią zaś same z siebie działalności gospodarczej w rozumieniu dyrektywy 112 (zob. wyroki TS w sprawie: EDM, EU:C:2004:243, pkt 58; BBL, EU:C:2004:650, pkt 39; Słaby i in., pkt 45). W wyrokach Trybunału Sprawiedliwości dotyczących interpretacji dyrektywy 112 wielokrotnie wskazywano, że kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą nie są ani liczba transakcji, czy długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani też wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego (wyrok TS w sprawie Słaby i in., EU:C:2011:589, pkty 37 i 38). Kluczowym jest to, czy podejmuje aktywne działania w zakresie określonej działalności, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 112 Jak to wyżej wskazano, taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje. Powiat nie wybiera nabywanego mienia celem pozyskania większych dochodów, nie nabywa towarów celem odsprzedaży, nie angażuje środków tak jak przedsiębiorca. Natomiast zwykłe czynności związane ze sprzedażą mienia, takie jak ogłoszenia o sprzedaży, nie mogą być uznane za czynności marketingowe zmierzające do podniesienia atrakcyjności nieruchomości i uznania że Powiat podejmuje działania w zakresie określonej działalności. Wadliwe jest zatem stanowisko, że zawarte przez Powiat umowy sprzedaży zawsze wywołują konsekwencje w VAT, niezależnie od okoliczności sprzedaży. Takie stanowisko jest sprzeczne z przepisami dyrektywy 2006/112/WE i prowadziłoby do tego, że Powiat jako jednostka samorządu terytorialnego w przeciwieństwie do innych podmiotów zawsze występowałaby w charakterze podatnika VAT. W ocenie Sądu, Powiat z tytułu wykonywania czynności opisanych w stanie faktycznym nie jest podatnikiem VAT, ponieważ nie prowadzi działalności gospodarczej w tym zakresie. W konsekwencji również, skoro, opisana działalność nie wchodzi w zakres działalności gospodarczej określonej w treści art. 15 ust. 2 u.p.t.u., to niemożliwym jest rozpatrywanie wyjątku określonego w art. 15 ust. 6 u.p.t.u. i odnoszenie się do stanowiska organu będących odpowiedzią na pozostałe pytania zawarte we wniosku o interpretację. Mając na uwadze powyższe w sprawie doszło do naruszenia art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. w zw. z art. 9 dyrektywy 112. Z tych powodów uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; w skrócie: p.p.s.a.). O kosztach orzeczono w oparciu o treść art. 200 p.p.s.a. W ponownym postępowaniu organ podatkowy zobowiązany jest udzielić interpretacji indywidualnej w oparciu o wykładnię prawa poczynioną w niniejszym wyroku.